Andrzej Budziński

Oczyszczenie pamięci. Jan Paweł II i uzdrowienie międzypokoleniowe

UUID: 139b1336-3060-11e9-b13c-17532927e555

Ta książka elektroniczna została przygotowana dzięki StreetLib Write (http://write.streetlib.com).

Tytuł

Andrzej Budzinski

Oczyszczenie pamięci.

Jan Paweł II i uzdrowienie międzypokoleniowe

Werona 2019

„ Z niezbadanej i łaskawej tajemnicy Bożego zrządzenia ludzie połączeni są między sobą nadprzyrodzoną więzią, dzięki której grzech jednego szkodzi także innym, podobnie jak świętość jednego przynosi dobrodziejstwo innym. W ten sposób wierni pomagają sobie wzajemnie w osiągnięciu nadprzyrodzonego celu. W Adamie, którego grzech przechodzi na wszystkich ludzi drogą przekazywania życia, jest wyraźny dowód tej łączności. Ale znacznie większą i doskonalszą zasadą, podstawą i wzorem tej nadprzyrodzonej więzi jest sam Chrystus, do zjednoczenia z którym powołał nas Bóg”.

Papież Paweł VI, Indulgentiarum doctrina

© 2018 Andrzej Budziński

Pierwsze wydanie grudzień 2018

Okładka: Andrzej Budziński

Wydawnictwo: Wydać książkę

http://wydacksiazke.pl/

ISBN 9788829539277

Wprowadzenie

Tytuł trochę prowokujący: „Oczyszczenie pamięci. Jan Paweł II i uzdrowienie międzypokoleniowe” . To już moja druga książka, która dotyka problemu modlitwy o uzdrowienie drzewa genologicznego. Mogę śmiało powiedzieć, że to drugie wydanie trochę zmienione i poprawione. Nowością tego drugiego wydania jest przytoczone świadectwo św. Jana Pawła II o modlitwie „oczyszczenia pamięci”, które w rzeczywistości oznacza modlitwę o uzdrowienie z wpływów grzechu międzypokoleniowego albo uzdrowienie międzypokoleniowe w Kościele.

Pierwsza moja książka pod tytułem: „Nie zakazowi Episkopatu Polski modlitwy o uzdrowienie międzypokoleniowe”, która jest próbą refleksji i zarazem wyrażeniem mojego „sprzeciwu” wobec zakazowi Episkopatu Polski modlitwy o uzdrowienie międzypokoleniowe wyrażone w: Uchwała 15/370/2015 Konferencji Episkopatu Polski

z dnia 6 października 2015 roku w sprawie tzw. grzechu międzypokoleniowego i uzdrowienia międzypokoleniowego ¹ .

Od razu po wydaniu mojej pierwszej książki spotkałem się ze „wściekłym” atakiem osób, które starały się w różne sposoby uzasadnić absurdalność modlitwy o uzdrowienie międzypokoleniowe, z drugiej strony jednak, większości czytelników była przyjęta z entuzjazmem dziękując mi za odwagę w podjęciu dyskusji na tak kontrowersyjny temat.

Mam nadzieje, że nie będę na indeksie książek zakazanych ² , dlatego że w niej nie dotykam tylko problemu modlitwy o uzdrowienie międzypokoleniowe ale także przywołuję na świadka papieża polaka, który jest nie tylko wielkim przykładem wiary ale jest także polakiem. Oczywiście żartuję, co do indeksu książek zakazanych, bo jak czytamy w przypisie ta lista już nie istnieje . Jestem pewny, że nie będę prześladowany także przez inkwizycję ³ , z bardzo prostej przyczyny, dlatego, że także ona już nie istnieje. Upewniony, ze nie grozi mi żadne niebezpieczeństwo mogę spokojnie kontynuować pisanie mojej książki, wiedząc, że istnieje wolność słowa.

Papież Polak świadczy w sposób jasny przeciw decyzji Episkopatu Polski. Jako jego świadectwo przywołuję to co zrobił w pierwszą niedziele Wielkiego Postu 12 marca 2000 w roku Wielkiego Jubileuszu: „W tej perspektywie akty dokonane przez Papieża i akty, o które prosi, w odniesieniu do win przeszłości nabierają wartości wzorcowej i profetycznej zarówno dla religii, rządów i narodów, jak również dla Kościoła katolickiego (ja dodałbym dla każdego człowieka), któremu w ten sposób pomoże się w skuteczniejszym przeżywaniu wielkiego Jubileuszu wcielenia jako wydarzenia łaski i pojednania dla wszystkich” ⁴ .

Dzisiaj nie jest żadną tajemnicą, że w przeszłości i teraźniejszości historii Kościoła zdarzyły się i zdarzają rzeczy absurdalne ze strony ludzi w Kościele, którzy nie mają nic wspólnego z ludźmi Kościoła ⁵ , którzy nie promieniowali i nie promieniują zapachem Chrystusowego Kościoła, lecz fanatyzmem i siarką: „Odnosimy wrażenie, że przez jakąś szczelinę, wdarł się do Kościoła Bożego swąd (dym) szatana” ⁶ .

Jeden z nich to teoria, że słońce krąży wokół ziemi. Naukowiec, który się z nią nie zgadzał to Galileusz ⁷ : „ Jest 22 czerwca 1633 roku. Drżący starzec klęczy przed trybunałem rzymskiej inkwizycji. Ów człowiek to jeden z najsłynniejszych uczonych tego okresu. Swoje teorie poparł wynikami wieloletnich badań. Dlatego jest całkowicie pewien słuszności swych poglądów. Jeśli jednak chce ocalić życie, musi się ich wyrzec” ⁸ . Wyrzekł się prawdy, ze strachu, by uratować swoje życie. Galileuszowi zakazano nauczania o heliocentryzmie ⁹ . Trybunał Rzymskiej Inkwizycji stosunkiem głosów 7 do 3, który początkowo skazał 69-letniego wówczas uczonego na dożywotni areszt domowy, jednak ostatecznie wyrok złagodzono do 3 lat więzienia.

Kto miał rację? Dzisiaj wiemy, że Galileusz. Kto miał jednak „rację”? Kto miał władzę, ludzie w Kościele ¹⁰ .

Dlaczego to piszę? Bo mam wątpliwości. Kto wie może w przypadku zakazu celebrowania Mszy świętych i wszelkich nabożeństw z modlitwą o uzdrowienie z grzechów pokoleniowych czy o uzdrowienie międzypokoleniowe, powtarza się błąd zaistniały w procesie Galileusza?

Ludzie w Kościele nie wzięli pod uwagę doświadczenie wiedzy, która w czasach Galileusza nie była rozwinięta tak jak dzisiaj. Dlatego decyzja ludzi w Kościele siedemnastego wieku może być w jakiś sposób usprawiedliwiona. Ale dzisiaj? Przy wiedzy jaką posiadamy, wydaje się, że Episkopat Polski nie wziął pod uwagę doświadczenie psychologi i psychiatrii ¹¹ .

Aby zapoznać się głębiej z tym problemem, proponuję przeczytać książkę Ancelin Schutzenberger Anne ¹² : „Tajemnice przodków. Ukryty przekaz rodzinny”, Virgo, 2016 . Oto cytat tej książki: „Niniejsza książka, została sprzedana we Francji w 500 tysiącach egzemplarzy, miała tam dotąd osiemnaście wydań i osiągnęła status bestsellera. Polecają ją sobie kolejni czytelnicy. Przetłumaczona została na wiele języków, wielokrotnie była wznawiana i stała się punktem odniesienia w swojej dziedzinie. Dzięki niej psychogenealogia i transgeneracyjność przyjęły się w psychoterapii. Jest niezmiennie aktualna – dla wszystkich, którzy chcą

zrozumieć tajemnice swojego rodu, wyleczyć i opatrzyć rany po traumatycznych przeżyciach osobistych i członków swojej rodziny. Nieodbyta żałoba po przeszłych traumach, które z powodu licznych dramatycznych wydarzeń przeorały nie tylko historię danego kraju ale i jego „psycho - historię”, jest często przyczyną różnych lęków, koszmarów, trudności w życiu i problemów pogarszających jakość egzystencji. Dlatego jest tak ważne, by osobistą historię danej osoby czy rodziny zobaczyć w szerszym kontekście, by mogli oni odbyć, w razie potrzeby żałobę, osobistą, rodzinną czy też narodową. To jednak już zupełnie inna historia, którą ktoś może kiedyś opowie” .

Pożyteczne by było przeczytać również artykuł dr. Alessandro Gambugiati: „Psychosynteza drzewa genealogicznego” , gdzie w zakończeniu napisał: „Na życie każdego członka rodziny może wpływać „niewidzialna lojalność”, która może mieć rzeczywisty wpływ na los podmiotu i jego drzewa genealogicznego poza czasem (syndrom rocznicy) i przestrzeni (koncepcja „tele”) , wszystkie zjawiska, które psychologia i statystyki badają metodą naukową. Chociaż sposób przekazywania tych losów nie jest jeszcze jasny, wiemy na pewno, że to zjawisko ma miejsce i wpływa na nasze życie, nawet jeśli chodzi o życie i śmierć (np. Syndrom rocznicowy)” ¹³ . Znów znajdujemy w konflikcie między nauką a wiarą? Zgodnie z decyzją Episkopatu Polski wydaje się, że nauka nie ma racji.

Jestem pewien, że Episkopat Polski miał uzasadnione powody, aby opublikować Uchwałę 15/370/2015 z dnia 6 października 2015 roku, jednak nie biorąc pod uwagę tak bardzo ważnych faktów historycznych, które się wydarzyły przed wydaniem wyżej wymienionej Uchwały Episkopatu, jak ten papieża w czasie Wielkiego Jubileuszu z 12 marca 2000 roku w pierwszą Niedzielę Wielkiego Postu, oraz bardzo ważny dokument Międzynarodowej Komisji Teologicznej „ Pamięć i pojednanie. Kościół i winy przeszłości” , przytoczony na końcu książki uzasadniający akt św. Jana Pawła II . M oim skromnym zdaniem Uchwała Episkopatu jest zbyt pochopna, powierzchowna i nie przemyślana do końca. W sposób naturalny pytanie pojawia się samo: Episkopat Polski nie wziął tych dwóch faktów pod uwagę, bo ich nie znał albo ich zapomniał? W co nie wierzę. Albo po prostu nie chciał ich wziąć pod uwagę, bo były niewygodne.

Decyzja Konferencji Episkopatu wzbudziła we mnie ciekawość poszukiwań. Moja intuicja mnie nie oszukała. Także Francuska Konferencja Episkopatu, jeszcze przed polską, opublikowała dokument z 19 stycznia 2007: „Sur la guérison des racines familiales par l’Eucharistie” ¹⁴ , na trzy lata przed Wielkim Jubileuszem 2010 roku, co oznacza, że nie mogli znać ani dokumentu Międzynarodowej Komisji Teologicznej, ani tego, miał dokonać Jan Paweł II. Także ten dokument na zakończenie potwierdza: „Lecz, że dusze zmarłych, które wciąż są w czyśćcu, mogą w sposób aktualny i decydujący zaszkodzić duchowemu zdrowiu ich potomków i że uwolniwszy jednego, możemy również uzdrawiać innych, wydaje się to nową prawdą w Kościele katolickim, który nie znajduje żadnych śladów w Tradycji, dlatego też nie należałby je uznać ani praktykować”.

W Polsce istnieje przysłowie: „Nie wylewaj dziecka z woda” . Myślę, że to przysłowie może być użyte w przypadku modlitwy o uzdrowienie międzypokoleniowe albo lepiej powiedzieć od następstw, które prowokują grzechy międzypokoleniowe. Ta modlitwa, jak to podkreśla Episkopat Polski i Francuski nie ma podstaw w Piśmie Świętym i Tradycji Kościoła, przez co nie może być uznana przez Kościół i nie może być praktykowana. W konsekwencji została zabroniona.

Chciałbym podkreślić, że intencją mojej książki nie jest wykazać, że Episkopaty Polski i Francuski nie mają racji, lecz pomóc w refleksji w dyskusji ukazując opinię nie tyle przeciwną, ale te, która pobudza do refleksji. Nie ukrywam, że osobiście jestem zwolennikiem modlitwy o uzdrowienie międzypokoleniowe, lecz to nie znaczy, że za wszelką cenę chcę ją promować. Mnie interesuje prawda, bo prawda czyni nas wolnymi (por. J 8,32).

Wielu katolików, wśród nich także i kapłani są przekonani, opierając się na doświadczeniu własnym i innych, że modlitwa o uzdrowienie z konsekwencji grzechów międzypokoleniowych jest skuteczna. Nie jest ona też przeciwna ani Pismu Świętemu ani Tradycji Kościoła, co postaram się wykazać w dalszej części książki.

Uwaga! Jednak nie zawsze tam, gdzie człowiek otrzyma pomoc albo uzdrowienie oznacza, że to działanie pochodzi od Boga, co podkreśla słusznie bp Andrzej Siemieniewski ¹⁵ : „ Fakt znalezienia źródeł modlitwy o uzdrowienie międzypokoleniowe w niekatolickich formach pobożności (do tego powstałych całkiem niedawno) oczywiście nie dyskwalifikuje samej modlitwy, ale na pewno zachęca do roztropnego zbadania jej zasadności. O. prof. Aleksander Posacki SJ twierdzi, że we wspomnianej książce DeGrandis zwodzi ludzi, odwołując się do ezoterycznych hipotez, do ideologii, do wizualizacji (RoseMary, Nie krocz za mną /konsultacja teologiczna Aleksander Posacki SJ/, Warszawa 2013). O. Posacki zauważa, że autorzy, z których korzysta DeGrandis, z aprobatą odnoszą się do gnozy i wielu teorii okultystycznych, co grozi uwikłaniem w gnostycki sposób myślenia. I rzeczywiście tak jest: sam DeGrandis zachęca do snucia szczegółowych wizualizacji w modlitewnej wyobraźni, co ma spowodować łańcuch uzdrowień przepływający przez minione pokolenia. DeGrandis zaprasza też do stosowania okultystycznych kategorii Carla Junga (przed jungowskimi wtrętami do chrześcijańskiej pobożności przestrzegał w 2003 roku watykański dokument o New Age Jezus Chrystus dawcą wody żywej). Dotyczy to zwłaszcza idei nieświadomości kolektywnej (należącej do metody o. DeGrandisa), która wprowadza gnostyckie wątki New Age do katolickiej pobożności. Trzeba też dodać z naciskiem, że sam Kenneth McAll, tworząc metodę pomagania udręczonym ludziom przez badanie drzewa genealogicznego i przez modlitwę o uzdrowienie międzypokoleniowe, stosował ją jako psychiatra” ¹⁶ . Inna wypowiedź bp. Siemieniewskiego, którą popieram w stu procentach: „Paradygmat apostolski mówi: Poznacie Prawdę i Prawda was wyzwoli. Paradygmat New Age mówi: Cóż to jest prawda? Jeśli coś ci pomaga, to jest to prawdą, niezależnie od tego, czy wyraża poprawną naukę Ewangelii, czy nie! Paradygmat New Age'owski ujęty jest w watykańskim dokumencie Jezus Chrystus dawca wody żywej tak: Zasadniczą kwestią jest znalezienie swojej własnej prawdy zgodnej z dobrym samopoczuciem: ocena religii jest zależna od czyichś uczuć i doświadczeń” ¹⁷ . Paradygmat New Age jest zawarty w dokumencie Papieskiej Rada Kultury i Papieskiej Rady do Spraw Dialogu Międzyreligijnego, która na pytanie: Czy stwarzamy prawdę, czy też ją przyjmujemy, odpowiada w ten sposób : „Prawda New Age dotyczy dobrych wibracji, kosmicznych odpowiedniości, harmonii i ekstazy, związanych z reguły z przyjemnymi doświadczeniami. Zasadniczą kwestią jest znalezienie swojej własnej prawdy zgodnej z „dobrym samopoczuciem”. Ocena religii i pytania dotyczące etyki są w takim przypadku oczywiście zależne od czyichś uczuć i doświadczeń. Jezus Chrystus w chrześcijańskim nauczaniu jest przedstawiany jako „Droga, Prawda i Życie” (J 14,6). Ci, którzy chcą iść za Nim, proszeni są o otwarcie swojego całego życia na Niego i na wartości, które On proponuje, a inaczej mówiąc na obiektywny zbiór wymagań, które są częścią obiektywnej rzeczywistości możliwej do poznania przez wszystkich” ¹⁸ .

Według nauczania Pisma Świętego: „ 15 Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w owczej skórze, a wewnątrz są drapieżnymi wilkami. 16 Poznacie ich po ich owocach. Czy zbiera się winogrona z ciernia, albo z ostu figi? 17 Tak każde dobre drzewo wydaje dobre owoce, a złe drzewo wydaje złe owoce. 18 Nie może dobre drzewo wydać złych owoców ani złe drzewo wydać dobrych owoców. 19 Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i w ogień wrzucone. 20 A więc: poznacie ich po ich owocach” (Mt 7,15-20) .

Papież Benedykt XVI w homilii w czasie konsekracji biskupów tak się wypowiedział: „Drugą cechą, której Jezus wymaga od sługi, jest roztropność. Musimy od razu wyjaśnić pewne nieporozumienie. Roztropność jest czymś innym niż przebiegłość. W greckiej tradycji filozoficznej roztropność jest pierwszą z cnót kardynalnych; ustanawia ona prymat prawdy, która dzięki roztropności staje się kryterium naszego działania. Roztropność wymaga, by umysł był pokorny, zdyscyplinowany i czujny; nie pozwalał, by zaślepiały go uprzedzenia; nie osądzał pod wpływem pragnień i namiętności, ale szukał prawdy - również prawdy niewygodnej. Roztropność oznacza, że szuka się prawdy i zgodnie z nią postępuje. Sługa roztropny jest przede wszystkim człowiekiem prawdy i człowiekiem szczerego umysłu” ¹⁹ . Natomiast św. Paweł Apostoł narodów tak naucza: „19 Ducha nie gaście ²⁰ , 20 proroctwa nie lekceważcie! 21 Wszystko badajcie, a co szlachetne - zachowujcie! 22 Unikajcie wszystkiego, co ma choćby pozór zła” (1Tes, 5,19-22).

„Unikajcie wszystkiego, co ma choćby pozór zła”. Nauczanie św. Pawła można rozumieć w dwojaki sposób:

Z punktu widzenia Episkopatu Polskiego, modlitwa uzdrowienia od efektów grzechów międzypokoleniowych ma pozór zła, więc nie należy jej praktykować.

Z punktu widzenia osób, którzy ją popierają, decyzja Episkopatu ma pozór zła, a więc należałoby ją rozpatrzyć na nowo.

Kto ma rację? Dialog między dwoma opiniami nie ma na celu wykazania własnej racji, władzy czy wyższości, ale przede wszystkim prawdy.

Chciałbym na koniec przytoczyć jeszcze jeden głos, który według mnie może być ubogaceniem w zrozumieniu modlitwy o uzdrowienie międzypokoleniowej: „Ks. Płusa zauważa, że nie można do jednego worka wrzucać „grzechu międzypokoleniowego” i „uzdrowienia międzypokoleniowego”. Komisja Doktrynalna Międzynarodowych Służb Odnowy w Duchu Świętym stwierdziła, że „idea uzdrowienia międzypokoleniowego nie jest sama w sobie niezgodna z katolickim nauczaniem” – ripostuje. Zwraca także uwagę, że choć chrzest gładzi grzechy, to w ochrzczonym pozostają skłonności do grzechu. Cenna jest także jedna z konkluzji ks. Płusy: O ile sformułowanie uzdrowienie międzypokoleniowe rodzi zbyt dużo niepotrzebnych i fałszywych skojarzeń dotyczących podważania wartości sakramentu chrztu i pokuty, to praktyka dobrze rozumianej modlitwy za przodków w ich relacji do osób żyjących nie budzi zastrzeżeń” ²¹ .

Moja rada jest, aby w tym momencie przeczytać dogłębnie dokument numer 1: Uchwała 15/370/2015 Konferencji Episkopatu Polski z dnia 6 października 2015 roku w sprawie tzw. grzechu międzypokoleniowego i uzdrowienia międzypokoleniowego który się znajduje na końcu książki.

[1]

Cały dokument można przeczytać na końcu książki w Dokumenty.

[2]

Indeks ksiąg zakazanych (łac. Index librorum prohibitorum lub Index Expurgatorius) – opracowywany i ogłaszany przez Kościół katolicki spis dzieł, których nie wolno było czytać, posiadać i rozpowszechniać bez zezwolenia władz kościelnych. W indeksie umieszczane były publikacje uznane za niezgodne z doktryną katolicką, wśród nich znalazły się też dzieła naukowe i filozoficzne, m.in. Galileusza, Immanuela Kanta, Kartezjusza, Keplera, Mikołaja Kopernika, Monteskiusza, Andrzeja Frycza Modrzewskiego czy Woltera. Ostatnie wydanie Indeksu, opublikowane w 1948 roku, zawierało 4126 dzieł. W notyfikacji z dnia 14 czerwca 1966 Kongregacja Nauki Wiary stwierdziła, że Indeks pozbawiony jest znaczenia dyscyplinarno-karnego, natomiast zachowuje swoją wartość moralną jako ostrzeżenie przed treściami szkodliwymi dla wiary i dobrych obyczajów. Odtąd przestrzeganie Indeksu jest kwestią sumienia wiernych. Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 roku zaleca biskupom czuwanie, by wpływ środków przekazu i słowo pisane nie szkodziły wierze i obyczajom wiernych. W przypadku szczególnego zagrożenia ze strony jakiejś publikacji biskupi powinni podjąć środki zaradcze o charakterze informacyjnym. Negatywne rekomendacje dla niektórych pozycji mogą wydawać krajowe Konferencje Episkopatu czy poszczególni biskupi. Przykładem w Polsce jest stanowisko Episkopatu wobec książki Kod Leonarda da Vinci. Działania te reguluje Kodeks prawa kanonicznego w s. 822-832. „Dla zachowania nieskazitelności wiary i obyczajów, pasterze Kościoła posiadają prawo i są zobowiązani czuwać, by wiara i obyczaje wiernych nie doznały uszczerbku przez słowo pisane lub użycie środków społecznego przekazu”. W wyjątkowych przypadkach Kongregacja Nauki Wiary wydaje publiczne orzeczenie, iż dana publikacja jest niezgodna z nauką Kościoła. https://pl.wikipedia.org/wiki/Indeks_ksi%C4%85g_zakazanych (11.09.2018).

[3]

Inkwizycja, Inquisitio haereticae pravitatis, Sanctum officium (łac. Inquisitio – śledztwo, badanie) – nazwa instytucji śledczo-sądowniczej Kościoła katolickiego działającej od XIII do XIX wieku, utworzonej w celu wyszukiwania, nawracania i karania heretyków w oparciu o postanowienia ujęte w dokumentach soborowych, synodalnych oraz bullach papieskich. https://pl.wikipedia.org/wiki/Inkwizycja (11.09.2018).

[4]

Międzynarodowa Komisja Teologiczna, Pamięć i pojednanie. Kościół i winy przeszłości, Wprowadzenie.

[5]

Pozwolę sobie na zabawę słowami: „w Kościele” a „nie Kościoła”. Co to znaczy? Nie wszyscy, którzy są w Kościele nie s ą prawdziwymi świadkami Kościoła.

[6]

Paweł VI, Swąd szatana, 29 czerwiec 1972.

[7]

https://pl.wikipedia.org/wiki/Galileusz (11.09.2018).

[8]

https://wol.jw.org/pl/wol/d/r12/lp-p/102003284 (11.09.2018).

[9]

(gr. ἡλιος helios – słońce, κέντρον kentron – centrum) – teoria budowy Układu Słonecznego, według której w wersji historycznej Słońce znajduje się w środku Wszechświata, zaś w jego współczesnym wydaniu w centrum Układu Słonecznego jest Słońce, a wszystkie planety, łącznie z Ziemią, je obiegają. https://pl.wikipedia.org/wiki/Heliocentryzm (11.09.2018).

[10]

W 1965 Sobór Watykański II w Konstytucji Gaudium et spes nr.36: „Dlatego niechaj wolno będzie wyrazić ubolewanie nad niektórymi postawami umysłowymi, jakich dawniej na skutek nie dość jasno rozumianej słusznej autonomii nauk nie brakowało także między samymi chrześcijanami, a które wywoławszy waśnie i spory doprowadziły umysłu wielu do przeciwstawienia wiary i wiedzy”. Odniesienie do Galileusza jest wyraźnie zaznaczone w przypisie nr 7, która cytuje książkę mons. Pio Paschini Vita e opere di Galileo Galilei, edito dalla Pontificia Accademia delle Scienze nel 1964. W 1979 r. Papież Jan Paweł II wygłosił sławne przemówienie, w którym wywyższył postać Galileusza i otwarcie przyznał, że naukowiec "miał bardzo cierpieć przez ręce ludzi i instytucji Kościoła". Dwa lata później papież ustanowił komisję naukową w sprawie Galileusza. W 1992 r. wyniki dochodzenia zostały przedstawione przez Papieską Radę ds. Kultury (kierowaną przez kardynała Paula Pouparda), który ustalił, że potępienie Galileusza w 1633 r. było niesprawiedliwe z powodu nadmiernej ingerencji papieskiej komisji w tamtej epoce. https://it.wikipedia.org/wiki/Sistema_geocentrico#Dibattito_teologico_e_posizioni_storiche_della_Chiesa_cattolica (12.09.2018).

[11]

Na stronie internetowej www.ilfattoquotidiano.it 2 grudnia 2013 opublikowano artykuł: „Wspomnienia dziadków dziedziczone przez wnuków poprzez DNA” oparty na badaniach przez grupę naukowców z Emory University w Atlancie. „Od dziadka do wnuka. Jest to szczególne dziedzictwo, które poprzez dziedzictwo genetyczne jest przekazywane kolejnym pokoleniom. Wspomnienia naszych dziadków mogą być przekazywane poprzez nadruk w DNA, co wpływa na rozwój mózgu i przyszłe zachowanie. To właśnie sugerowały badania nad świnkami morskimi opublikowane w czasopiśmie Nature Neuroscience (…) Badanie dostarczyłoby również pewnych dowodów na temat zjawiska zwanego "dziedziczność epigenetyczna międzypokoleniowa", pod względem wpływu, jaki zewnętrzne środowisko wywiera na jednostkę poprzez modyfikację jego DNA i uczynienie tej zmiany dziedziczną przez kolejne pokolenia”. https://www.ilfattoquotidiano.it/2013/12/02/neurologia-studio-usa-i-ricordi-dei-nonni-ereditati-dai-nipoti/798364/ (11.09.2018).

[12]

Prof. Anne Ancelin Schützenberger, ur. w 1919 r., profesor psychologii na uniwersytecie w Nicei i psychoterapeutka o międzynarodowej renomie, która wprowadziła do psychologii pracę z psychogenealogią i transgeneracyjnością. Tajemnice przodków to książka, która stała się bestsellerem we Francji i weszła do kanonu lektur obowiązkowych na wydziałach psychologii.

[13]

Por. http://www.psicosintesioggi.it/psicologia/psicosintesi-albero-genealogico (13.09.2018).

[14]

"O uzdrowieniu korzeni rodzinnych przez Eucharystię". http://www.perfettaletizia.it/archivio/infomazione/albero_genealogico/documento_francese.html (13.09.2018).

[15]

https://pl.wikipedia.org/wiki/Andrzej_Siemieniewski (13.09.2018).

[16]

http://www.oaza.pl/wp-content/uploads/SPOTKANIE-LISTOPAD.pdf (13.09.2018).

[17]

bp Andrzej Siemieniewski, Szkodliwe praktyki obecne w kościele od 3 lat, Deon.pl, https://www.deon.pl/drukuj/ZJGj3qVkZ6nGcmWqZ4w.html (13.09.2018).

[18]

Papieska Rada Kultury - Papieska Rada Do Spraw Dialogu Międzyreligijnego
Jezus Chrystus dawcą wody życia. Chrześcijańska refleksja na temat New Age.

[19]

Benedykt XVI, Słudzy wierni, dobrzy i roztropni, Msza św. i konsekracja nowych biskupów, 12 IX 2009.

[20]

Mowa o charyzmatach. Por. 1 Kor 14,1.

[21]

„ Kwestie dyskutowane w teologii dzisiaj”, red. ks. Marek

Jagodziński, Radom 2017.

http://radom.gosc.pl/doc/4020114.Przebaczenie-a-uzdrowieni (25.09.2018).