Michael Tequila

Klęczy cisza niezmącona

Gdańsk 2017

Projekt okładki: Lechosław Martyński

Fotografia na okładce: Buenaventuramariano

Copyright © by Michał Wrzesiński

ISBN: 978-83-938869-2-0

Strona autorska: www.MichaelTequila.com

Email: michael.tequila@anciano.pl

Wydawca: Michał Wrzesiński

Wydanie drugie: Gdańsk 2017

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Od autora

Klęczy cisza niezmącona

Odwieczne przemienienie

Przebaczenie dnia

Cape Jervis

Kim jesteś Panie?

Wiatr-figlarz

Bunyeroo Gorge

Widok na Arkaba Range

Z kobietą sam na sam

Rozwierasz dłonie

Sen

Kalgoorlie

Dwa światy

Leśne przywidzenia

Świeżym porankiem

Gdzie są olszyny nadbrzeżne?

Współczesność

Groty Ngilgi w Yallingup

Król drzew

Burza nad lasami

Żyję zaprzeczeniem

Szalony wiatr

Czas

W gwiazdy patrzę

Modlitwa lasu

Podwórze w deszczu

Gdzie Gondwany

Obraz z górami Grampians

Jadzi P.

Ballada o bohaterze

To tylko słowa

Chwytanie piękna

Do czego wracam

Chciałbym miłość spotkać

Medytacje poety

Człowiek zapomniany

Jezioro w kraterze

Pragnienia

Czymżesz ty jesteś

Pory roku

Ja tylko pragnę

Ku Chrystusowi

W zagłębieniu dłoni

Następca apostołów

Miłość wybiegła muzyką wesela

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Odwieczne przemienienie

Słońce po dnia obchodzie zstępuje z zenitu,

ocean oczy razi pękami ogników

i tonie ogniste koło rzucając promienie:

majestatyczne, odwieczne, wieczorne przemienienie.

Kiedy jasność w sen cichy powoli zapada

i w chmur ciepłej pierzynie kryje się mew gromada,

woda tak dziwnie szemrze. Czy to senne marzenie?

To ocean rozmawia z Bogiem, to ciche rozmodlenie.

Morphett Vale, 1996

Rozwierasz dłonie

Rozwierasz dłonie kwiatami pachnące

- ja je całuję,

otwierasz serce miłością tętniące

- ja je miłuję,

płaczesz ze smutku, z nieznanej przyczyny

- ja z Tobą szlocham,

śmiejesz się warg rozchylając karminy

- taką Cię kocham.

Kalgoorlie, 20 października 1996

Dwa światy

W eukalipta plamistym cieniu

ulegam dawnych dni wspomnieniu,

dąb pomnę, myślę, jak w mą dolę

wrosły dwa drzewa, dwa symbole.

Głęboko w sercu się rozrosły,

każdy z osobna potężny, wzniosły,

oba gościnne, bo w nich drzemie

starganej duszy tęskne pragnienie.

Przede mną płaszcz pól sfalowany,

te same kłosy, te same łany,

inna wszelako jest wiatru mowa,

nie taka swojska, nie te słowa.

Gdy tkwię tak w próżni, przepołowiony,

wielkiego świata nęcą dwie strony,

myśl uparta zakreśla koła,

duch Czarnolasu do mnie woła.

Merredin, 24 października 1996

Burza nad lasami

Burza krąży nad lasami,

płoszy jezior chmurną toń,

werbli bije tysiącami,

strąca kwiatów słodką woń.

Chmura słońce w szal spowija,

ptakom nuty deszcz rozmywa,

przestrzeń smuci się niczyja,

jasność w szarą dal odpływa.

Pnie drzew wodą omroczniały,

liść schłodzony patrzy w dół,

krople w nim się rozszeptały;

pół ich spija, zrzuca pół.

Deszcz za deszczem płynie falą,

w strużki pereł las obleka,

przyszła bujność gra fanfarą,

w ziemię wsiąka życia rzeka.

Karri Valley Resort,

Pemberton, 30 listopada 1996

Chwytanie piękna

Spadochron marzeń dostojnie spływa

pawimi piórami, łagodnością puchu,

serce pragnieniem się wyrywa,

biegniesz...lecz ciało tkwi w bezruchu.

Wzrok jednoczy się z pejzażem,

mrokiem strzelają drzew wodotryski,

rzęsy w cień kryją zmysłowe twarze,

drażnią uśpionej żądzy zmysły.

Biegniesz naprzeciw smukle radosny

i chwytasz piękno w ramion objęcia

...a ono znika jak podmuch wiosny,

zwodzi jak puchu nieme zaklęcia.

Sopot, 3 stycznia 1998

Chciałbym miłość spotkać

Chciałbym miłość spotkać i wziąć ją w ramiona

- myśl taka prosta, a taka szalona -

śmiać się serdecznie i płakać do woli,

spazm szczęścia przeżyć, kiedy nic nie boli.

Chciałbym wybiec na łąkę, gdzie trawa zielona

- myśl taka prosta, a taka szalona -

krzyczeć w słońce i pędzić przed siebie,

tylko na chwilę znaleźć się w niebie.

Albo odejść od zmysłów, gdzie jaźń pomylona

- myśl taka prosta, a taka szalona -

wejrzeć w głąb duszy i odnaleźć Boga,

pojąć, jaka najprostsza do szczęścia jest droga.

Sopot, 18 stycznia 1998

Ku Chrystusowi

Pola wybiegły prosto w słońce

i rozsypały w kolorów plamy;

zrzucam z piersi płomieni kagańce,

powstaję nagi, zbuntowany.

W zadumie kwiatów obmywam ręce,

w ziemię wsiąkają płatków rany,

promień nadziei składam w podzięce,

idę ku Tobie, oczekiwany.

Stoisz na wzgórzu, dłoni stygmaty,

szary len kształty bólu powiela,

lecz Twoich oczu jasne bławaty

niosą wino i radość wesela.

Ciepły dotyk łagodnej ręki

leczy, wyzwala od ziemskiej udręki.

Przestrzeń i cisza stają się zbawieniem,

modlę się oczami, zadumą, milczeniem.

Gdynia, 6 maja 1999