Okładka

Strona tytułowa

K.Goldman, P.Herman

Zaufać wrogowi

POZNAŃ 2022

Strona redakcyjna

Copyright © by K.Koldman, P.Herman, Włocławek 2019

Copyright © by Wydawnictwo AlterNatywne, Poznań 2019

Wydanie I

ISBN: 978-83-67260-01-5

Grafika na okładce

Copyright © by Małgorzata Rzempowska-Skóra, Wałbrzych 2019

Ilustracja – mapa

Copyright © by Jennifer Meyer, Poznań 2022

Ilustracje – drzewa genealogiczne

Copyright © by K.Goldman, Jennifer Meyer, Poznań 2022

Redakcja merytoryczna

Julia Szulc-Perz

Redakcja językowa

Dominika Korzeniowska

Pierwsza korekta

Dominika Ładycka

Druga korekta

Kornelia Dąbrowska

Skład

Agnieszka Korzeniewska

www.WydawnictwoAlterNatywne.pl

Wydajemy Książki

Krystyna Płowiec-Niewolna

ul. Klasztorna 5/6 lok. 2

61-779 Poznań

@WydajemyKsiazki

@WydawnictwoAlterNatywne

Mapa

Prolog

Mrok i ciemność ogarnęły ziemie Dalszego Wschodu. Pokój trwający ponad pół wieku został gwałtownie przerwany przez śmierć. Córka króla zginęła podczas wyprawy w góry, a towarzyszyli jej przyjaciele, Larius i Gorat, którzy byli potomkami namiestników. Żal, który ogarnął władcę po stracie ukochanego dziecka, doprowadził go do szaleństwa i monarcha zerwał pakt przyjaźni między rasami. Czemu to jego córka musiała zginąć? Dlaczego jej nie uratowali? Przecież byli przyjaciółmi...

Królestwo rozpadło się na trzy części. W Eltore niezmiennie rządził Sulin, ale Parsperię i Soleus przejęli dotychczasowi namiestnicy. Nowe królestwa również nie były stabilne. Nikt nie mógł czuć się bezpiecznie. Wojownicy opuszczali swe domy, by walczyć za ojczyznę, a ich serca wypełniały nadzieja i odwaga. Często jednak nie wracali. Oddawali życie za królów, których niejeden nigdy nie widział. Wszyscy czekali na dzień, w którym będą mogli odetchnąć pełną piersią, kiedy ci, którym służyli, staną ramię w ramię ze swoimi poddanymi i nastanie pokój. Czy jednak możliwy jest pokój między istotami tak różnymi jak ogień i woda, jak wiatr i ziemia? Czy znajdą w swoich sercach miłość, by mimo różnic osiągnąć wolność?

Księga pierwsza

– Ojcze, to nie jest rozsądne rozwiązanie. Wojsko nie będzie w stanie pokonać armii wampirów. Po ostatniej bitwie musi zebrać siły – powiedziała młoda kobieta.

Miała śniadą karnację i czarne włosy do ramion, spod których widać było smukłą szyję. Odziana była w luźne ciemnozielone spodnie, na które nałożyła wysokie buty z czarnej skóry oraz żupan zdobiony złotym haftem, przedstawiającym słońce i gwiazdy. Pod spodem nosiła białą koszulę, również z haftem, wiązaną na piersi rzemieniem. Za solidny pas zatknięte były lśniący kindżał i mały sztylet ze stali damasceńskiej oraz skórzana sakwa. Orzechowe oczy księżniczki ludzi z determinacją wpatrywały się w twarz ojca.

Król Gorat był mężczyzną w sile wieku. W przeciwieństwie do córki miał karnację jasną jak tarcza księżyca. Nie był wysokim człowiekiem, ale jego dumna postawa nie pozwalała wątpić w jego wielkość. Nosił długą, biało-niebieską tunikę wyszywaną w lśniące złotem słońca. Otulał go biały, ciężki płaszcz, zdobiony drogimi kamieniami. Na jego włosach spoczywała złota korona. Również nosił broń, ostrą jak brzytwa szablę, a cała jego postać tchnęła potęgą i grozą. Tylko w dużych, ciemnych oczach władcy można było dostrzec ciepło. Były to jednak krótkie przebłyski pojawiające się, kiedy patrzył na swoją jedyną córkę. Zupełnie jakby na moment przypominał sobie chwile, które budziły w nim osobę, jaką od dawna nie był.

– Via Interada to jedyny trakt prowadzący do ziemi elfów. Jak inaczej królewska armia ma się tam dostać? – Clauvenia mocno ścisnęła dłoń Gorata.

Żona od wielu lat wykorzystywała wpływ, który miała na męża, do osiągnięcia własnych celów. Nie mogła sprawować rządów samodzielnie. Prawo ludzi nakazywało kobiecie mieć męża, jeśli chciała zasiadać na tronie. Jedynie krótkie okresy między śmiercią jednego króla a ukoronowaniem drugiego dawały możliwość władania królowej regentce samodzielnie. Prawo stanowiło, zaś tradycja potwierdzała, że dama nie uzyska posłuchu wśród ludzi, stąd niezbędny był król. Marvia podejrzewała, że to prawo uratowało życie wielu władcom, w tym jej ojcu. Gdyby Clauvenii brak męża nie stał na drodze do samodzielnych rządów, już od dawna szukałaby sposobu, by go uśmiercić.

Niepodważalnie królowa była piękną kobietą. Pożądało jej wielu, nie tylko w królestwie ludzi. Długie, jasne włosy okalały idealnie proporcjonalną twarz. Władczyni wiedziała, że uroda pomaga jej wiele osiągnąć, dlatego dbała o nią. Zawsze wybierała dobrze skrojone szaty, odsłaniające jej jasną skórę na jędrnym dekolcie. Na jej głowie również znajdowała się złota korona, choć zdecydowanie mniejsza niż króla.

– Wojsko słucha rozkazów władcy, nie neguje jego decyzji – dodała.

– Moi żołnierze zawsze wiernie służyli królestwu i tak pozostanie, jednak nie mogę wysłać ludzi na pewną śmierć... Choć dla ciebie to pewnie nic wielkiego! – krzyknęła Marvia.

– Jak śmiesz... Odkąd dowodzisz grupą ludzi, dążysz do coraz większej władzy, nawet podważając decyzje twego króla. Jesteś równie nieokrzesana jak niegdyś twoja matka... – Królowa nie pozostawała dłużna oskarżeniom.

– Nie masz prawa wspominać mojej matki!

Marvia nie mogła ścierpieć, gdy Clauvenia mówiła o jej matce. Oxia, pierwsza żona Gorata, zmarła wiele lat wcześniej, a okoliczności śmierci uznawano za co najmniej podejrzane. Pochodziła z rodziny, która przybyła na Soleus z Zachodu i wsławiła się podczas rebelii przeciw władaniu wampirów. Po wygranej ludzi ojciec Oxii, Martonius Starszy, został obwołany królem. Tymczasem zza Morza Zachodniego wrócił Gorat, który był potomkiem rodziny królewskiej panującej na Soleusie przed napadem wampirów. Cała jego rodzina zginęła, a on uratował się dzięki ucieczce. Aby nie doprowadzić do kolejnych zamieszek, Martonius Starszy postanowił wydać swoją córkę za Gorata i w ten sposób zaprowadzić pokój w królestwie. Tak też się stało. Król prowadził politykę proelficką, jednak Gorat związał się z rodem Claudusów i zmienił poglądy na totalitarne. Niedługo po tym Oxia umarła, a jej ojciec zmarł ze zgryzoty. Nowym władcą został Gorat, który wkrótce poślubił Clauvenię z rodu Claudusów. Nowa królowa, nie dzieląc się swymi planami z Goratem, zleciła zamordowanie najmłodszej córki króla wampirów, licząc, że doprowadzi to do wojny. Chciała pokonać wrogą rasę oraz zagarnąć wampirze ziemie.

– Dosyć tego! Nie pozwolę na takie zachowanie! Mój pałac to siedziba wspaniałych władców, a nie targowisko... Jutro o świcie oddział Martonów wyruszy ku Via Interada. Taka jest niepodważalna decyzja króla!

Wzburzony Gorat wyraźnie oczekiwał posłuszeństwa od córki. Przed wyjściem Marvii ujrzał jedynie nieznaczne skinienie głową. Królowa wygrała po raz kolejny.

Kierując się do obozu wojskowego, Marvia zastanawiała się, co też powie swojemu oddziałowi. Wiedziała, że ta bitwa przyniesie porażkę, a skutkiem decyzji króla będzie śmierć wielu mężów i ojców, jej przyjaciół i prawdziwej rodziny.

– Niech Martoni szykują się do bitwy. Przed świtem ruszamy na trakt Via Interada – zwróciła się do Lida, swojego zastępcy. Nie spojrzała mu jednak w oczy.

– Via Interada? Graniczną drogę? Przecież wampiry nie oddadzą jej bez walki, a po ostatniej bitwie... – Młody mężczyzna nie mógł pojąć zdecydowanie nierozważnego rozkazu.

– To decyzja króla, a raczej królowej. Na pewno nie moja – powiedziała Marvia, zostawiając Lida samego.

Wysoki żołnierz patrzył, jak księżniczka kieruje się ku ogrodom. Nie odwróciła się, by na niego spojrzeć. Zatrzymała się dopiero w pobliżu białej altanki, otoczonej różnobarwnymi kwiatami. Ich woń, a także szum wartkiego strumyka pobudziły jej zmysły. Nie mogła zrozumieć, jak mądry król może podejmować tak błędne decyzje... W jaki sposób Clauvenia mogła go opętać do takiego stopnia? Jasne jak słońce było, że jeśli wyruszą na trakt, zginie wielu, a wynik walk może być tylko jeden. Jej pięćdziesięciu Martonów nie pokona znacznie większej armii wampirów.

Martoni byli oddziałem najlepszych wojowników, jakich wydała ziemia ludzi. Nieustraszeni w bitwie, cisi i sprytni podczas zasadzek i wycieczek, ludzie o twardych karkach i wielkich sercach, niecofający się przed oddaniem życia za przyjaciół i za tych, których mieli bronić. Martonius Młodszy, brat matki Marvii, pomógł jej założyć oddział. Był jej mentorem, nauczył ją, jak być dobrym dowódcą i jak trafnie czytać w sercach. Oddział otrzymał nazwę na jego cześć. A teraz miała wysłać ich na pewną śmierć, bo taki rozkaz wydał król pragnący zadowolić swą żonę.

Marvia ponownie ruszyła ku obozowi. Gdy się zbliżała, usłyszała ożywioną dyskusję. Lido na pewno już przekazał wieści, które musiały oburzyć mężczyzn. Nie mogła dziwić się ich reakcji, jednak rozumiała, że wojsko musi słuchać swojego króla. Kiedy weszła do pomieszczenia, mężczyźni ucichli i wstali, okazując poważanie swemu dowódcy. Księżniczka gestem nakazała, by spoczęli.

– Przekazałem twój rozkaz, Marvio – zaczął Lido. Jego złote włosy opadały na silne ramiona. Przy niewysokiej Marvii zdawał się gigantem, a mimo to okazywał jej szacunek, jaki okazuje się silniejszemu od siebie. W tej postawie nie było strachu, a oddanie i wierność.

– Słyszałam, że nie podoba wam się rozkaz króla – zwróciła się do oddziału. – Nie wolno nam negować jego decyzji. Jest królem, a my żołnierzami. Sprzeniewierzenie się jego woli, tak samo jak dezercja, karane jest śmiercią. Chcecie zginąć jako upodleni wiarołomcy czy walcząc za swój kraj, za jego ludzi i za waszego króla?

Rozejrzała się po sali.

Mężczyźni zdawali sobie sprawę, że ich powinnością jest słuchać władcy, ale rozumieli również, że ta walka nie przyniesie zwycięstwa oraz że w gruncie rzeczy nie ratuje niczego. Via Interada, trakt łączący ziemie trzech królestw, od dawna był w rękach wampirów i jeśli istniał sposób na jego odzyskanie, z pewnością nie było to wyruszenie w ciągu dnia przeciw armii wampirów, gotowych przyjąć ludzi w swój ulubiony, krwawy sposób. Trzeba było szukać innych rozwiązań, ale na to nie godził się król. Księżniczka widziała w oczach przyjaciół ich myśli. Lavari, szczupły, niewysoki mężczyzna, kręcił bezradnie głową. Quiczin przymknął ciemne, skośne oczy, a Trispin, najbardziej porywczy wśród Martonów, trzymał dużą dłoń na głowni miecza, który był w jego rodzinie od kilku pokoleń. Saenti, wysoki, o brązowych włosach, wpatrywał się w Marvię. Księżniczka odwróciła wzrok, kiedy tylko dostrzegła to spojrzenie. Odezwał się Lido.

– Marvio, ta wyprawa oznacza śmierć. Nieważne, co stanie się z nami, ale jeśli zabraknie Martonów, siły ludzi zostaną znacznie osłabione... Królestwo już jest zagrożone, czy naprawdę rozważnie jest podawać je wrogowi na tacy?

– Co więc radzisz? Sprzeciwić się woli króla? Jeśli my odmówimy posłuszeństwa, inni mogą wziąć z nas przykład. Jak chcesz, aby królestwo było silne, jeśli lud nie będzie słuchał władcy? To szaleństwo.

– Szaleństwem jest wyruszać rankiem na Via Interada – zabrał głos Iktion, mężczyzna około czterdziestego roku życia, dobrze zbudowany, z ciemną brodą.

Wiedziała, że zawsze powiedzą jej prawdę, choćby najgorszą. Martoni byli jej rodziną, której już dawno nie miała w swym ojcu.

– Mamy zginąć? – kontynuował Iktion. – Dobrze, niech tak się stanie. Dość już mam patrzenia na to, co dzieje się na świecie. Ale niech ta śmierć przyniesie coś więcej niż strach i płacz tych, którzy zostaną bez ochrony. Marvio... Kapitanie...

Zapadła chwila ciszy, a w powietrzu czuło się wyczekiwanie na słowa, których wszyscy się spodziewali.

– Nie ruszajmy na Via Interada. Zbierzmy siły i skierujmy swe kroki ku Parsperii, uderzmy w samo serce zła zamiast skupiać się na drodze do elfów. One i tak nie przyjdą nam z pomocą, więc zróbmy coś, co ma sens. Zginiemy, tak, ale zabierzemy ze sobą tylu wampirów, ilu się nam nawinie. Może nawet kogoś z królewskiego rodu czarnego Lariusa!

Po ostatnich słowach wybuchła wrzawa zadowolenia.

Martoni zdecydowanie popierali słowa Iktiona. Chcieli walczyć, żyć i ginąć jedynie w słusznej sprawie. Marvia zamknęła oczy. Wiedziała, że mają rację, a jednak nie mogła się zgodzić na bunt, na wybuch kolejnej rebelii.

– Jeśli sprzeniewierzymy się królowi, nie zbierzemy dodatkowych sił, Iktionie, a bez nich nawet najwaleczniejsi ludzie, jakich znam, nie pokonają wampirów w ich stolicy. Jeżeli powiemy królowi nie, skaże nas na banicję, a banitom nikt nie pomoże. Żaden oddział królewski, bo będzie zobowiązany przysięgą, a cywile zwyczajnie będą się bali. Twoje zdanie jest trafne, nie odbijemy Via Interada, przyjacielu. Może nawet będzie to nasza ostatnia walka, ale w tej walce będziesz miał możliwość zabicia większej liczby wrogów niż miesięcy ma twoje życie! A jeśli dobrze pójdzie, możesz tam spotkać kogoś, kto zdecydowanie jest naszym wrogiem, w kogo żyłach płynie krew króla wampirów. Myślę, że możemy liczyć na spotkanie z księżniczką Poeną. Jeśli tak się stanie, Iktionie, możesz zatańczyć z nią danse macabre. Może to zrobić każdy z was, panowie! Jesteście ze mną?!

Nastąpił moment milczenia, aż w końcu Iktion wzniósł swój miecz, a księżniczka wykrzyczała pradawne pozdrowienie Żeglarzy, ludu jej matki:

– Na skrzydłach wolności lećmy. Loare asta nore Tin!

– Tin Preto nore salis! – krzyknął Iktion, okazując swe posłuszeństwo i gotowość na śmierć. Za nim pozostali Martoni wznieśli swój oręż, wołając te same słowa.

Marvia spojrzała na swych przyjaciół: Lido, Lavari, Quiczin, a nawet Trispin zgodnie krzyczeli: Tin Preto nore salis!. Saenti wciąż wpatrywał się w księżniczkę. Jego ostrze również połyskiwało wyciągnięte ku górze. Tym razem Marvia nie opuściła wzroku. Przez ułamek sekundy zdawało jej się, że inne głosy cichną w oddali i słyszy tylko ciepły głos, który mówił:

– Tin Preto nore salis, Alija. Tin Preto nore salis, Raril.

Znaczyło to: „Lećmy gnani powiewem wolności, Księżniczko. Lećmy gnani powiewem wolności, Serce”.

***

Gęsta mgła otulała jej smukłą postać, a blask zachodzącego księżyca igrał z kosmykami jej ognistych włosów. Zdające się lśnić srebrem oczy kobiety ogarniały bezkres morza, a czerwone jak płatki róż usta szeptały bezgłośnie słowa, które porywał wiatr. Z pleców księżniczki wyrastały czarne jak krucze pióra skrzydła. Każdy wampir z rodu pradawnych władców miał dar nocy. Moc ta uaktywniała się jedynie po zmroku, więc w ciągu dnia Poena wyglądała jak zwyczajna, choć naprawdę piękna kobieta.

Bezkres morza zawsze ją uspokajał, a każda zbrodnia miała dla niej początek i koniec w Zatoce Kła. Choć liczba jej morderstw była bezkresna jak ocean, nie przyniosły one ukojenia po stracie Tiphys, jej małej siostry. Poena od sześciu lat bezskutecznie poszukiwała osób, które odebrały życie dziecku. Upłynęło już wiele czasu od straszliwej tragedii, ale księżniczka nadal pamiętała każdy szczegół tej historii, jakby to zdarzyło się zaledwie wczoraj. Mroczne, przepełnione okrucieństwem morderstwo zmieniło każdego z członków rodziny królewskiej na zawsze.

Kilkuletnia zaledwie, najmłodsza córka króla Lariusa spędzała każdy dzień według ściśle określonego planu. Zgodnie z tradycją poranny posiłek spożywała wspólnie z całą rodziną. Zawsze mówiono: „Jeśli nie rozpoczniesz dnia od solidnej porcji jadła, każda kolejna godzina jest stracona”. Mała Tiphys nie zdawała sobie sprawy z sensu wypowiedzi, którą konsekwentnie powtarzał Larius, jednak czas spędzony razem cementował rodzinę. Każdego ranka Poena droczyła się ze swoim starszym bratem, Nitorem. Larius relacjonował rodzinie swoje plany na dzień, opowiadał anegdotki, z rozmysłem wplatając w nie mądrości życiowe oraz informacje o zasadach panujących na królewskim dworze.

Po uroczystym śniadaniu Tiphys uczestniczyła w prywatnych lekcjach, ucząc się historii wampirów, malarstwa, szycia, poprawnego wysławiania się oraz podstawowych zasad walki i obrony. Król z rozmysłem wpisał do programu zajęcia treningowe, wiedząc, jaką batalię musiał stoczyć ze starszą córką, która uparcie dzień w dzień po kryjomu wymykała się do koszar i podpatrywała walczących tam wojowników. Armia wampirów wcielała w swoje szeregi kobiety i mężczyzn, ale Larius nie chciał, aby jego córka znalazła się w wojsku. Uparcie próbował tłumaczyć, że jej miejsce jest w pałacowych komnatach, nie w wojskowych garnizonach, jednak sromotnie przegrał walkę. Musiał pozwolić Poenie na lekcje, inaczej nie dałaby nikomu żyć. Ponieważ nie chciał ponownie przez to przechodzić, Tiphys pobierała nauki z podstaw walki. Nie zdawał sobie sprawy, że Poena dodatkowo w wolnych chwilach ćwiczy z młodszą siostrą, dopingując ją w jej postępach i zwracając uwagę na błędy.

Po ukończeniu lekcji młoda księżniczka zwykle jadła obiad w samotności bądź z kimś z rodziny, a czas po posiłku spędzała różnorodnie. Niekiedy uczestniczyła jako gość w wyjątkowo nudnych spotkaniach ojca z poddanymi, ucząc się dworskiej etykiety i poprawnego zachowania w relacji między władcą a ludem, innym razem znaleźć ją można było w bibliotece lub na przejażdżkach konnych.

Feralnego dnia, jakby na życzenie oprawców, Tiphys miała wolne popołudnie. Postanowiła, że spędzi czas w swojej komnacie na zabawie ukochaną lalką. Była idealnym celem, małą bezbronną dziewczynką, która znajdowała się w pałacowym pokoju zupełnie sama. Larius wychodził z założenia, że osobista straż nie jest potrzebna. Niewiele osób miało prawo przebywać w pałacu, a tym bardziej w prywatnej części rezydencji, która chroniona była na zewnątrz przez liczne straże, pełniące warty całą dobę. Nie uchroniło to jednak małej wampirzycy przed tragedią. Niezauważeni przez nikogo mordercy wtargnęli do zamku i udali się do komnaty Tiphys. Mała księżniczka pomimo znajomości podstawowych zasad obrony nie miała szans z oprawcami wyszkolonymi, by mordować. Zdołała zadać parę kopniaków, próbowała uciec, jednak nie udało się jej. Ich przywódca podszedł do szamoczącej się, przytrzymywanej przez dwóch mężczyzn dziewczynki i wyciągając zza pasa sztylet z wizerunkiem gryfa, powiedział:

– Giń, mała, wampirza suko!

Po czym bez wahania poderżnął jej gardło. Wypuszczona z rąk oprawców upadła na podłogę jak szmaciana lalka. W jej zastygłych oczach malowało się nieme pytanie: „Dlaczego?”, a z kącików wypłynęło kilka lśniących łez.

Bandyci pozostawili sztylet z herbem ludzi obok ciała dziewczynki. Nikt nie miał wątpliwości, kto jest odpowiedzialny za morderstwo.

Kiedy Tiphys walczyła z oprawcami, Poena skończyła właśnie codzienny trening w koszarach. Udała się do swojej komnaty, aby odświeżyć się po wyczerpującej walce na miecze. W planach miała udać się do swojej młodszej siostry. Wiedziała, że jej ojciec jest na ważnym spotkaniu z dyplomatami i nie będzie miał czasu na kontrolę swoich córek, więc bez przeszkód będą mogły poćwiczyć chwyty obronne.

Poena już miała wyjść z pokoju, kiedy nieoczekiwanie zmieniła zdanie i stwierdziła, że Tiphys powinna mieć czas na dziecięce zabawy. Nie chciała, by dziewczynka utraciła zbyt wcześnie dzieciństwo przez nadmiar obowiązków. „Niech spędzi ten czas sama i wykorzysta na znane tylko sobie zabawy. Po co okradać ją z młodości treningami wytrzymałościowymi? Wystarczy, że sama siebie nimi torturuje” – pomyślała z uśmiechem Poena. Udała się w stronę biblioteczki i wyciągnęła jedną z ulubionych książek. „Ja również zafunduję sobie chwilę relaksu”. Lektura okazała się tak interesująca, że nie spostrzegła, kiedy nadszedł wieczór. Pomyślała, że powinna udać się do ojca i zobaczyć, na jakim etapie jest narada, jednak porzuciła ten pomysł i zdała sobie sprawę, że ma ochotę na deser. Pora była zbyt późna na jedzenie czegoś słodkiego, ale czy ktoś może odmówić księżniczce? Uznała, że jej propozycją będzie zachwycona młodsza siostra, którą wszyscy znali jako największego łasucha w rodzinie królewskiej. Poena ruszyła do komnaty Tiphys oddalonej od jej pokoju o kilka minut drogi.

Zapukała, po czym otworzyła drzwi, ale nie była przygotowana na widok, jaki zastała. Skonsternowana patrzyła i nie mogła pojąć, co się stało. Kiedy dotarło do niej, co widzi, upadła na kolana i wydała przeraźliwy okrzyk rozpaczy. W tym samym momencie słońce znikło za widnokręgiem i ciało Poeny zaczęło się zmieniać. Pod wpływem silnych emocji po raz pierwszy pojawił się wyjątkowy dar nocy.

– Na jasne światło księżyca, tylko nie teraz!

Pod wpływem ogromnego bólu Poena skuliła się i czekała na śmierć, która w tamtej chwili wydawała jej się najlepszym rozwiązaniem. Po jej policzkach płynęły nieprzerwanym strumieniem łzy. Dziewczyna łapała spazmatycznie powietrze, gdy nagle ból ustał, a ogromne rwanie w okolicach łopatek zniknęło. Powoli wstała i odwróciła głowę, żeby popatrzeć na swoje plecy. Na jej grzbiecie widniały piękne, kruczoczarne skrzydła, które powoli wyprostowała. Czuła się, jakby posiadała je od zawsze, i instynktownie wiedziała, co ma zrobić, by poddały się jej woli. Była zafascynowana darem, który otrzymała od swoich przodków, ale w mgnieniu oka powróciła do niej straszna rzeczywistość. Odwróciła się i spojrzała ponownie na zwłoki Tiphys. Wiedziała, że zakrwawione ciało siostry wyryje się w jej pamięci, jakby ktoś wypalał je w umyśle rozżarzonym prętem, i nigdy nie pozwoli o sobie zapomnieć.

Do komnaty zbiegła się służba zaalarmowana głośnymi krzykami dziewczyny. Stali w drzwiach, nie wiedząc, co począć. Ktoś z zebranych pobiegł zawiadomić króla. Poena podeszła do siostry, wzięła w ramiona jej drobne, nieruchome ciało i zaniosła się szlochem.

– Moja siostrzyczka! Mój największy skarb! To wszystko przeze mnie... Co też najlepszego uczyniłam... Czemu los zadrwił ze mnie i kazał mi pozostać w pokoju?! Przecież miałam spędzić ten czas na treningu z tobą... Dlaczego? – rozpaczała księżniczka.

Do pokoju wkroczył Larius, którego twarz wyglądała, jakby właśnie zobaczył ducha. Wszedł na środek pokoju i w ułamku sekundy uwolnił całą swoją furię, a z pokoju Tiphys nie pozostało nic oprócz siedzącej na podłodze Poeny, trzymającej w objęciach martwą siostrę i sztylet, którym odebrano jej życie. Wszystko obróciło się w czarny pył, nie wyłączając stojących w kątach służących. Ten śmiercionośny dar król Larius odziedziczył po swoich przodkach. Powoli zbliżył się do swojej jedynej już córki i w zupełnej ciszy objął ją, zalewając się jednocześnie łzami. Był to jedyny i ostatni raz, kiedy Poena widziała łzy spływające po twarzy ojca.

Ten dzień na zawsze odmienił życie wszystkich członków rodziny królewskiej. W zamku nie słychać już było głośnych okrzyków radości, śmiechu, chichotów i przekomarzań rodzeństwa. Odtąd panował wieczny smutek, rozdrażnienie, żal, a przede wszystkim wszechogarniający gniew. Larius zrezygnował z uroczystych poranków spędzanych z rodziną, nie prawił dzieciom morałów. Skupił się na planowaniu zemsty i zniszczeniu rodu ludzi. Odgrodził się od świata, nie przyjmował już nikogo z obcych ras, a pałac w Parsperii stał się zamkniętą warownią nie do zdobycia. Poena z beztroskiej nastolatki powoli zmieniała się w bezwzględną maszynę do zabijania. Obwiniała się o śmierć siostry. Gdyby tego dnia nie została w pokoju po to, by czytać książkę... Gdyby poświęciła więcej czasu na naukę walki, Tiphys mogłaby zbiec tym zbirom. Gdyby, gdyby, gdyby... Na jej ustach już nigdy nie zakwitł radosny uśmiech. Pierwsze morderstwo popełniła niespełna pół roku później. Jej ofiarą był oczywiście człowiek.

***

„Tak wiele dni i nadal niczego nie wiem. Wszelkie próby dotarcia do twierdzy Gorata zawsze spełzają na niczym. Królewska śmierć musi być pomszczona...” – rozważała Poena, gdy nagle jej rozmyślania przerwał głos rogu wojskowego dochodzący z Via Parsa. „Czyżby szykowała się kolejna bitwa? Larius wysyła oddziały na trakt graniczny? Muszę ich dogonić” – uznała, przerywając kreślenie znaków na piasku inkrustowanym srebrem sztyletem. Słońce zaczęło dawać na wschodzie różową poświatę. Księżniczka spojrzała w tamtym kierunku, a gdy odwróciła się ponownie ku północy, skąd dochodziły odgłosy rogu, jej dar zniknął. „Może będą tam też ludzie?” – zastanawiała się. „Jeśli tak, możliwe, że na ich czele stanie sam Gorat... To moja szansa na zemstę”. Ze złością wbiła sztylet w piasek i pośpiesznie ruszyła ku polu bitwy.

***

Ziemia drżała. Armia Lariusa, niczym wielki tajfun, podążała w kierunku granicznej przełęczy, niszcząc wszystko na swojej drodze. Dwa oddziały składające się z walecznych i pełnych nienawiści wojowników szły odebrać zwycięstwo, które szykował dla nich los. Stal mieczy połyskiwała w promieniach wschodzącego słońca, a coraz głośniejsze pomruki żołnierzy zapowiadały krótką, lecz krwawą bitwę. Każdy wampir nosił tytanową zbroję. Jedynym szczegółem odróżniającym kobiety od mężczyzn była obecność ciężkich kiścieni w dłoniach tych drugich. Na ich czele stał bezwzględny w walce Rah, postawny wampir o długich brązowych włosach i wielu bliznach pokrywających całe ciało, w tym także groźną twarz. Odwrócił się, gdyż usłyszał wołający głos Poeny.

– Rahu, zaczekaj! Musimy porozmawiać.

Niechętnie podszedł do biegnącej w jego kierunku dziewczyny.

– Co cię tu sprowadza? Powinnaś być w Parsperii i opiekować się małym Dedo. Książę Nitor opuścił wczoraj naszą ziemię, by sprawdzić, czy matka malca jeszcze żyje...

– To nie jest już mały chłopiec, a poza tym ma dostateczną liczbę nianiek. Da sobie radę, przecież to potomek Tantalusa. Widziałam armię ludzi, jest ich niewielu, ale mam nadzieję, że wśród nich będzie Gorat. Musimy go dorwać w swoje ręce i...

– Przestań! Od śmierci Tiphys Gorat stał się twoją obsesją. Myślisz tylko o tym, jak go zabić, nie licząc się z konsekwencjami, które twój czyn będzie miał dla społeczności wampirów. Nie pozwolę ci walczyć w moich szeregach, dopóki nie zrozumiesz swojego błędu.

– Nie masz nade mną władzy, nie możesz mi rozkazywać. Nie będę stać z boku, kiedy mogę zaatakować. To morderca i jako pierwszy zasługuje na karę.

– Czy jesteś tak naiwna, iż myślisz, że zemsta przyniesie ci ukojenie? To nie przywróci życia twojej siostrze, a jedynie przyniesie jeszcze większe rozczarowanie.

– Nie praw mi morałów. Przecież to ty cieszysz się sławą najokrutniejszego spośród wampirów!

– Wydaje ci się, że jestem z tego dumny? Nie znasz mnie na tyle, aby oceniać moje czyny. Jestem tylko pionkiem twojego ojca, więc to nie mnie nazywaj okrutnikiem. A teraz odejdź! – Rah odwrócił się na pięcie i podążył w stronę swoich oddziałów, pozostawiając Poenę samą z własnymi myślami.

Dowódca nienawidził całej rodziny królewskiej, a mimo to wiernie dla nich walczył i zawsze słuchał rozkazów Lariusa. Nikt nie wiedział, dlaczego tak się dzieje, każdy natomiast podejrzewał, że król zna sekret Raha i może nim manipulować, przez co ten nigdy mu nie odmawia. Tak więc Rah zabijał, torturował i dokonywał rzeczy sprzecznych z naturą żyjących istot, nawet tych najokrutniejszych, a wszystko dla swego władcy. Nigdy jednak nie świętował zwycięstw, wiele razy natomiast po wypiciu zbyt dużej ilości wina wyrażał się o królu tak obelżywie, że otrzymywał za to baty, które zabiłyby każdego innego wampira. Rah był wszakże niezmiernie silny. Gdyby przyszła mu na to ochota, mógłby sam pokonać pół oddziału albo zabić tego, komu służył. Z jakichś przyczyn nigdy tego nie uczynił.

Po długim marszu wampiry ustawiły się w szyku bojowym na wschodniej części traktu, oczekując przybycia ludzi. W pewnym momencie zerwał się porywisty wiatr.

– Los nam nie sprzyja, wiatr przynosi pył z Krainy Złotych Piasków. Widoczność będzie ograniczona, miejmy nadzieję, że oddziały Gorata nie są na to przygotowane – stwierdził Rah. – Oto oni... Ludzie... – dodał z pogardą.

Martoni zbliżali się równym krokiem. Pięćdziesięciu najlepszych wojowników rasy ludzkiej kroczyło z determinacją, by stoczyć walkę o przełęcz wiodącą do Terra Niteo, krainy elfów. Żołnierzy prowadził dowódca dzierżący w prawej dłoni jedyny w swoim rodzaju połyskujący perłowym blaskiem miecz. Twarz właściciela tej niezwykłej broni była zasłonięta ciemną chustą, która chroniła przed drobnym piaskiem. Widoczne były jedynie orzechowe oczy. Szybkie kroki ludzi przemieniły się w bieg, bitwa się rozpoczęła. Szczęk łamanych kości mieszał się z głosami dowódców zagrzewającymi do boju, a po chwili walka rozgorzała na dobre.

Liczba wampirów była przynajmniej cztery razy większa niż Martonów. Lido walczył z trzema wrogami naraz. Wtem znikąd pojawił się kolejny, uzbrojony w ogromny kiścień. Uderzyłby nim Lida, ale pojawiła się Marvia, która przejechała ostrzem po odkrytym ciele napastnika na wysokości uda. Zraniony zawył okrutnie i upadł na jedno kolano. Odwróciwszy się, zaatakował księżniczkę. Ta jednak odsunęła się, unikając uderzenia. Lido położył trzech pozostałych wampirów, po czym doskoczył do klęczącego wojownika i wbił mu sztylet w tętnicę. Zalała go czerwona posoka, a trup zwalił się na ziemię.

Wśród tłumu pojawiła się wysoka postać. Rah kroczył przed siebie, niemalże rozgniatając zarówno ludzi, jak i wampiry. Ruszył na niego Saenti, który, choć dobrze zbudowany, wyglądał przy Rahu jak piętnastoletni chłopiec. Nieopodal walczyła Marvia. W trakcie walki jej chusta odsłoniła kobiece oblicze. Zauważywszy to, Rah domyślił się, że jest Córką Żeglarzy, księżniczką ludzi, jako że była jedyną kobietą w oddziale Martonów. Przez jego umysł przebiegła tylko jemu znana myśl. Postanowił rozprawić się ostatecznie z Saentim, który był dla niego jak naprzykrzająca się mucha, i dopaść księżniczkę. Jedno uderzenie kiścieniem wystarczyło, by Marton padł na ziemię ze złamanymi żebrami.

Oręża Raha i Marvii skrzyżowały się. Marvia była szybka, jednak jej siła zdecydowanie ustępowała sile herosa, który złapał ją za gardło i uniósł nad ziemię. Niemal straciła oddech, na szczęście pojawił się Iktion. Jego ostrze głęboko raniło przedramię Raha, który wypuścił Marvię. Kobieta upadła na ziemię, chciwie łapiąc oddech. Wampir był rozsierdzony tym, że ktoś przeszkodził mu w wykonaniu jego pracy. Atakował Iktiona, a ten zaciekle się bronił. Zdawało się już, że Rah zada ostateczny cios, gdy powiał silny wiatr i w jego oczy dostały się drobinki piasku. Chwila, w której potarł twarz, pozwoliła Iktionowi wymierzyć cios. Nie chybił. Poczuł, że zdobywa przewagę, i zaczął atakować. W tym czasie przybyły kolejne wampiry i odseparowały walczących od pozostałych, nie pozwalając pomóc Martonowi. Iktion skoczył i zadał cios, przecinając brew Raha, który krzyknął głośno, raczej nie z bólu, ale z wściekłości, że jakiś bezimienny człeczyna tak go potraktował. Natarł na Iktiona z furią, której nikt nie mógł powstrzymać. Po wielu próbach Marvii udało się zbliżyć do walczących. Chciała zaatakować, ale Rah był szybszy. Ciął Iktiona w ścięgno Achillesa. Kiedy mężczyzna upadł, wampir ponownie chwycił Marvię za gardło i krzyknął, plując na nią krwią:

– To twój przyjaciel, księżniczko? Mam nadzieję, że się z nim pożegnałaś!

Chwycił nabijany kolcami kiścień i uderzył Iktiona prosto w czaszkę, czego Marton nie mógł przeżyć. Jego bezwładne ciało upadło na ziemię.

Ponownie zerwał się wielki wiatr. Marvia wbiła sztylet w wewnętrzną stronę łokcia Raha, który w tej chwili ją puścił. Podbiegła do ciała przyjaciela, lecz było już za późno. Iktion umarł. Płakała, wiedząc, że nie może poddać się rozpaczy, musiała walczyć dalej. Piasek, unoszący się w powietrzu, zdawał się paraliżować walczących. Kobieta zakryła swą twarz chustą. Chciała pomścić jednego z najdzielniejszych Martonów, Raha jednak już nie było. Perłowy miecz przywódcy ludzi wbił się w szyję jednego z wampirów, gdy nagle zza jego pleców wyłoniła się kobieta. Była to Poena, która za wszelką cenę chciała zabić władcę Soleusu, sądząc, że stoi on tuż przed nią.

– Właśnie nadszedł dzień, w którym ród ludzi zostanie bez króla! – krzyknęła, atakując.

Miecze się spotkały, ale nikt nie mógł przypuszczać, że starcie będzie tak wyrównane. W ferworze walki przeciwnicy oddalili się w stronę Wyżyn Przeznaczenia, zostawiając pole bitwy za sobą. Poena zadała, zdałoby się, ostateczny cios, lecz człowiek zrobił szybki unik, powodując, że jej miecz utknął w pniu drzewa. Okazję wykorzystał dowódca ludzi i przysunął ostrze miecza do gardła wampira, pytając:

– Czemu tak bardzo pragniesz przelać krew króla?

Poena zastygła bez ruchu, słysząc kobiecy głos.

– To nie ty... Jeśli nie jesteś Goratem, to kim jesteś?

– Dlaczego mam odpowiadać? Ostrze mojego miecza może przebić twoje gardło. Mów, kiedy pytam! – zażądała właścicielka perłowego oręża.

– Gorat odebrał mi ukochaną osobę. Jest mordercą, zasługuje na śmierć – odpowiedziała księżniczka wampirów.

– Ty jesteś Poena... Córka Lariusa. Doszły mnie wieści o krwawych mordach, których dokonałaś.

– Tak, znasz mnie, więc teraz czas, abyś ty zdradziła swoją tożsamość.

– Jestem Marvia, córka Gorata, którego śmierci tak pragniesz – powiedziała zapytana, jednocześnie odsłaniając twarz. – Dowodzę oddziałem Martonów. – Odsunęła ostrze od szyi Poeny. – Znam więcej imion, których właściciele zasługują na śmierć. Jesteś dziedziczką królewską, jeśli cię teraz zabiję, przyniesie to tylko zgubę. Czuję jednak, że to nie jest nasze ostatnie spotkanie.

Kiedy Marvia to powiedziała, wiatr wzmógł się, a piasek nie pozwolił na dalszą walkę. Z oddali słychać było róg wzywający do odwrotu. Wampiry cofały się do swych twierdz. Ludzie również nie mogli dalej walczyć. Rozproszone wojska zaczęły wracać do swych obozów. Szarżujące grupy wojowników rozdzieliły księżniczki, ale obie czuły, że los jeszcze splecie ich drogi. Burza piaskowa uniemożliwiła zabranie ciał poległych od razu, więc trzeba było czekać, aż skończy wiać.

W tym czasie Martoni skryli się w jednym z kamiennych wąwozów prowadzących na kurhany. Niewielu tam uczęszczało, miejsce bowiem uznawano za nawiedzone. Z pięćdziesięciu wojowników pozostało dwudziestu siedmiu. Siedzieli teraz w grocie, zmęczeni, uwaleni krwią i przepełnieni żalem oraz smutkiem po stracie przyjaciół. Nikt nie powiedział ani słowa. Marvia siedziała otępiała. Nie mogła poradzić sobie ze śmiercią, która rozciągnęła swe skrzydła nad jej ludźmi. Iktion, jej wierny przyjaciel, zginął, trzynastu Martonów oddało życie na rozkaz króla, jej ojca. Wszyscy odnieśli rany. Podszedł do niej Lido i położył swoją wielką dłoń na jej drobnym ramieniu.

– Wszyscy będziemy za nimi tęsknić... – wyszeptał. – Zginęli w walce, śmierć nie zastała ich pohańbionych...

– Śmierć zastała ich wykonujących polecenia zaślepionego żądzą króla. Zastała ich podążających za kapitanem, który zaprowadził ich na pewną śmierć – odrzekła.

„Żadna śmierć nie jest przepełniona chwałą” – pomyślała, ale nie powiedziała tego. Zamiast tego przyjaźnie uścisnęła rękę Lida, dziękując mu w ten sposób za słowa pociechy. Wstała i ruszyła przed siebie. Ktoś złapał ją za dłoń. Był to Saenti, który opierał się plecami o ścianę groty. Jego korpus był usztywniony, co znacznie ograniczało możliwość ruchu. Choć na poważnej twarzy malował się ogromny ból, nie powiedział ani słowa. Ona też niczego nie mówiła, tylko usiadła obok niego i trwali tak w milczeniu, aż wiatr ustał. Wtedy Martoni, którzy byli zdolni do ruchu, wyszli z kryjówki odnaleźć ciała poległych. Mieli nadzieję, że burza nie pogrzebała ich na wieki, a ich szczątki nie zmienią się w kolejne upiory kurhanów.

Tymczasem w obozie wampirów również liczono straty i opatrywano rany. Rah popijał mocne wino z bukłaka, kiedy naprzeciw niego usiadła Poena. Nie odzywała się.

– Walczyłaś dziś z księżniczką ludzi... – zaczął rozmowę wojownik.

– Walczyłam dziś z wieloma ludźmi... Tak jak ty, jak każdy z nas – odpowiedziała ognistowłosa.

– Zatem nie zabiłaś Gorata... Wielka szkoda, chciałbym zobaczyć go martwego. – Wziął duży łyk wina. Poena wpatrywała się w niego.

– Dlaczego tak ci zależy na jego śmierci? Nie znasz go wcale... – zapytała.

– Ty też go nie znasz.

– Ale mi zabił siostrę! Dlaczego jesteś tak wierny mojemu ojcu? Co ci obiecał? Jakimi kłamstwami cię poi?

Wyraz twarzy Raha był nieodgadniony, jednak wyraźnie nie podobał mu się temat, który poruszyła księżniczka.

– To nie jest twoja sprawa. Zajmij się swoją zemstą, moją zostaw mnie.

– Chodzi o zemstę? Tobie Gorat też kogoś odebrał? Może...

Rah odrzucił bukłak. Mimo panującej wrzawy uderzenie uciszyło wszystkich. Oczy wampirów skierowały się w stronę, skąd dobiegł hałas. Wojownik wstał i już miał odejść, jednak w ostatniej chwili nachylił się ku Poenie.

– Myślisz, że tylko Gorat potrafi odbierać to, co najważniejsze? – rzekł i odszedł, a wszyscy wrócili do rozmów.

Poena oddaliła się od siedzących i spostrzegła, że burza ucichła. Ponieważ już się ściemniło, mogła użyć królewskiego daru, więc rozpostarła skrzydła i wleciała na dach strażnicy, w której mieli bazę. W oddali widziała ludzi szukających ciał swoich poległych. Wampirzyca miała doskonały wzrok i bez trudu rozpoznała Marvię. Pochylała się nad jednym z ciał dłużej niż nad innymi. „Miałeś rację, Rahu... Nie tylko Gorat potrafi odebrać to, co dla nas ważne” – pomyślała Poena, po czym skierowała się ku Parsperii i zamkowi swego ojca.

***

– Tyle przelanej krwi i wszystko na marne. Trakt prowadzący do Terra Niteo nadal w rękach wroga – powiedział Gorat, który wyraźnie żałował swojej decyzji.

– Może i przełęcz jest we władaniu wampirów, ale znacznie ich osłabiliśmy. Było ich czterokrotnie więcej. Wojsko nie miało czasu, aby się przygotować czy odpocząć przed bitwą – broniła swoich ludzi Marvia. – Ojcze, liczba Martonów zmniejszyła się o połowę, nie zostało nas nawet trzydzieścioro.

– To nie problem, zarządzę pobór wojska – odparł król, a dziewczyna nie mogła uwierzyć w to, że tak łatwo zapomina o tych, którzy dla niego zginęli.

– Według ciebie to nie problem? Przecież straciliśmy wielu żołnierzy... Przyjaciół. Trening na Martona trwa dwa lata, okupiony jest ciężką pracą i szkoleniem – rzekła.

Rozmowę przerwał sługa pałacowy.

– Panie, do zamku przybył Martonius, brat twej zmarłej żony.

– Niech wejdzie.

Do okrągłej komnaty wkroczył wysoki, czarnoskóry mężczyzna. Mógł mieć około czterdziestu lat, w ręku trzymał zwój papieru przewiązany zielono-pomarańczową wstążką. Odziany był w długi płaszcz, noszony przez elity Kryspydii, wyspy na wschodzie zamieszkanej przez przedstawicieli wszystkich ras.

Marvia wiedziała, że mieszkał na niej Bawentus, przyrodni brat króla Gorata. Słyszała, że był potomkiem człowieka i elfa, przez co, zwłaszcza w ostatnich czasach, okazywano mu wzgardę. Został odrzucony zarówno przez ludzi, jak i elfy. Płaszcz Martoniusa spinała miedziana fibula, której kabłąk wyprofilowany był w kształcie konika morskiego, symbolu jednego z bractw krajów położonych na Dalekim Zachodzie.

– Martoniusie, co cię tu sprowadza? – zapytał król.

– Panie, przynoszę wieści zza wschodniej granicy.

– Widzę barwy elfickiej stolicy. Nie wróży to nic dobrego. Wiadomość od wroga...

Król wskazał głową na zwój.

Mimo że Setra, sędziwa królowa elfów, nie wypowiedziała wojny ludziom, Gorat nie traktował jej jak sprzymierzeńca. Pod wpływem rodu Claudusów zaczął uważać każdego władcę za zagrożenie.

– Elfy nie są naszymi wrogami. Królowa Setra zwołuje naradę przedstawicieli wszystkich ras. Pragnie przywrócić stan polityczny sprzed wojny i właściwym byłoby, aby władca ludzi stawił się na niej. – Martonius upierał się, ponieważ znał wagę odpowiedniej postawy w obliczu wojny.

Dawniej jego zdanie było dla króla ważne, ponieważ był człowiekiem pełnym rozwagi i mądrości. Jego ród wywodził się zza Morza Bramnego na zachodzie, a mężczyzna niejednokrotnie był ambasadorem podczas wizyt w kraju Żeglarzy, słynącym ze swej siły i nadzwyczaj rozważnych władców.

– To cudowna wiadomość – wtrąciła Marvia, gdy do sali weszła królowa Clauvenia.

Szybkim krokiem zbliżała się do tronu. Kroczyła jak zwykle pewnie. Marvia pomyślała, że mimo anielskiej urody Clauvenia każdym krokiem rozgniata jednego swojego wroga. Zbliżywszy się do tronu, królowa zatrzymała się dość gwałtownie i delikatnie skłoniła piękną głowę przed królem. W jej postawie nie było jednak uległości, a ze spojrzenia biła pewność siebie. Tego dnia miała na sobie długą srebrną suknię i pas z rubinów. Stojący nieopodal Martonius rzekł:

– Witaj, Clauvenio. Wyglądasz dziś niemal tak pięknie jak księżniczka Księżycowych Ludzi.

– Dziękuję, ale to tylko legendarna księżniczka... Przed tobą stoi prawdziwa królowa, więc, jak widzisz, mam z nią niewiele wspólnego.

– Cieszy mnie to, biorąc pod uwagę fakt, że księżniczka Fira zdradziła swoich najbliższych i doprowadziła do upadku królestwa jej ojca – dodał Martonius.

Clauvenia uśmiechnęła się enigmatycznie.

– Zwiastuję nadejście zbliżającego się porozumienia. Elfy pragną pokoju.

– Jakże to? – Królowej nie spodobała się ta wiadomość. – Przecież Kryspydzi ciągle knują z wampirami i szykują wyprawę na nasze tereny... – Jej spojrzenie spoczęło na zapince szaty Martoniusa. – Wszyscy wiedzą, że prędzej Wzgórza Zagłady zapadną się pod ziemię, niż Ternaeńczycy zrezygnują z władzy absolutnej. Jesteś zbyt naiwny, Martoniusie, jeśli uważasz, że elfy chcą się dzielić władzą.

– To Setra rządzi elfami. Nawet jeśli część z nich ma inne poglądy, muszą się jej podporządkować. Są zbyt słabi, aby dokonać czegokolwiek – zauważył Martonius, który dobrze wiedział, że wśród elfów także panuje rozłam. Królowa Setra mogła powstrzymać rebelię.

– Nie zapominaj o Kryspydach. Jeśli połączą siły z wampirami, nie będzie to łatwa walka. Do tego jeszcze Parsperyjczycy... Królowa Setra nie pokona sojuszu wampirów z elfami z pomocą porcelanowych żołnierzy. – Clauvenia ze wzgardą wspominała o elfach, które wbrew złośliwej opinii potrafiły walczyć jak tytani. – Niech decyzję podejmie król.

– Tato, to może być jedyna szansa na zaprzestanie bezsensownej wojny. Przypomnij sobie chwile, kiedy mogłeś spędzać czas ze mną, z mamą... Wspólne wyprawy, zielone łąki, pola obsiane pszenicą i powietrze wypełnione pieśniami ludzi. To wszystko może powrócić. Prawie wszystko... – W jej oczach zabłysła srebrna łza. – A to dzięki twojej jednej decyzji. Nie zaprzepaść tego. Pomyśl o wspaniałym czasie pokoju, który możemy przywrócić.

Na twarzy króla można było zauważyć głęboką zadumę. Kąciki jego ust nieznacznie uniosły się, kiedy powrócił do najpiękniejszych chwil życia spędzonych wspólnie z Oxią i maleńką Marvią. Ze wspomnień wyrwał go napastliwy głos Clauvenii.

– Nie myśl o tym, co było. To już bezpowrotnie minęło. Myśl o tym, co jest teraz, a jest wojna.

– Królu, jaka jest twoja decyzja?

Martonius wymownie spojrzał na Clauvenię. Wszyscy ze zniecierpliwieniem wpatrywali się w oblicze Gorata, który zdawał się walczyć sam ze sobą.

– Szykujcie się do drogi. Jutro odbijemy Via Interada – rzekł, nie patrząc na córkę.

– Trafna, królewska decyzja – wtrąciła zadowolona Clauvenia.

– Ojcze... – Marvia spróbowała odwołać się do lepszej natury króla, jednak na marne.

– To ostateczna decyzja, a ty, Martoniusie, możesz ją przekazać posłańcom Setry.

– Niech się stanie wola króla.

Wuj Marvii skłonił się królowi i opuścił komnatę. Siostrzenica podążyła za nim.

– Co za... – zaczęła, ale przerwał jej w pół słowa. Niemądrze było w tych osobliwych czasach obrażać króla. Nawet jako jego córka.

– To wpływ Clauvenii. Dawniej Gorat był zupełnie innym człowiekiem. Potrafił podejmować słuszne decyzje. Dziś jest zniewolony, jad Claudusów rozprzestrzenił się zbyt obficie i zatruwa jego umysł. Obawiam się, że minie jeszcze trochę czasu, zanim nadejdą lepsze dni.

– Nie możemy czekać. Zwłoka działa na naszą niekorzyść. Część elfów nie chce pokoju, a oddziały wampirów niedługo będą oblegać mury Soleusu. Jeśli niczego nie zrobimy, skażemy tysiące ludzi na śmierć, opustoszeją nasze wsie i grody. Pamięć przodków zostanie zbrukana, rasa ludzi przestanie istnieć. Musimy coś zrobić, wuju.

– Słyszałaś, co powiedział król. Jutro ruszamy na przełęcz Via Interada.

– To przyniesie kolejne ofiary. Nie chcę dłużej patrzeć na bezsensowną śmierć. Nie pozwolę, żeby Martoni... Czy nie możemy już niczego więcej zrobić? – zapytała z desperacją w głosie. Nie wierzyła, by to był koniec.

– Ja nie, ale ty możesz. – Błysk nadziei pojawił się w orzechowych oczach Marvii. – Będzie to jednak niebezpieczne zadanie, wymagające poświęceń. Przede wszystkim musiałabyś przeciwstawić się królowi.

Dziewczyna się zawahała.

– Czy jesteś na to gotowa?

– Jestem gotowa, by uratować tych wszystkich niewinnych ludzi.

Martonius rozejrzał się, czy są sami, po czym zniżył głos do szeptu.

– Jesteś córką króla, prawowitą następczynią tronu. Możesz stawić się na naradzie w Terra Niteo i zmienić bieg wydarzeń. Jednak Gorat, a przede wszystkim Clauvenia, nie mogą się o tym dowiedzieć. Oświadczysz dziś ojcu, że najbliższe dni spędzisz na wzgórzu Neutor, w moim domu. Martoni są teraz za słabi, by walczyć, więc Gorat wyprawi inny oddział. Wkrótce wyruszysz do stolicy elfów, do Eltore. Będę tam na ciebie czekał.

– Dlaczego nie możesz mi towarzyszyć w podróży?

– Mam do załatwienia kilka pilnych spraw.

– Spraw ważniejszych niż królestwo?

Martonius spojrzał na siostrzenicę i uśmiechnął się. Położył silną dłoń na policzku dziewczyny.

– Ta ziemia jest mi równie bliska jak tobie. Płynie w nas ta sama krew, ale nie możemy się zamykać na inne rasy, tak jak czyni to król. – Mężczyzna rozejrzał się, czy nikt nie nadchodzi i wyszeptał: – Elfy chcą pokoju, próbuję pertraktować także z wampirami. Królestwo można uratować tylko jednością, pamiętaj o tym, dziecko. Nie martw się, zdążę na czas. Nie zawiodę cię, ale teraz muszę już wyruszać. – Ucałował ją w czoło i odszedł.

Kiedy tylko Martonius opuścił Soleus, poczuł niewysłowioną ulgę. Miejsce to było piękne, ale mężczyzna doznał tam wielu upokorzeń ze strony Clauvenii i, niestety, Gorata. Tam też zmarła jego ukochana siostra Oxia. Poza tym czuł się tam szpiegowany, w powietrzu wyczuwał zagrożenie śmiercią, jeśli popełni choć jeden fałszywy krok. Dosiadł rumaka i pogalopował w stronę swej siedziby, Neutoru. Był zmęczony po długiej podróży.

Zanim przybył na Soleus, zawitał do Eltore, gdzie porozumiał się z królową elfów, Setrą i jej wnukiem Fuebo, następcą tronu. Wcześniej podróżował po trzech królestwach, aby zebrać informacje o tym, co się dzieje, a nie działo się dobrze. Ziemia elfów była podzielona. Rządy oficjalnie sprawowała Setra, ale jak daleko sięgały jej słowa, skoro wypowiadała je w bezpiecznej stolicy? Fuebo podróżował po kraju, jednak niewiele mógł osiągnąć na Kryspydii, wyspie, która prowadziła niemal niezależną politykę. Przybywali tam podróżnicy z każdej z ras, choć ludzie nie mieli na niej łatwego życia.

Na północ od wyspy znajdowała się Ternae, Dolina Czaszki, wraz z Fortecą Śmierci, która słusznie zawdzięczała swą nazwę krwawym wydarzeniom. Elfy zamieszkujące ją, choć nie było ich wielu, zdecydowanie odmawiały gościny pozostałym rasom. Swoje zdanie na temat innych niż oni obwieszczały bardzo wyraźnie, toteż przed fortecą znajdował się zawsze stos czaszek tych, którzy być może zbłądzili, a być może w swej ignorancji nie wierzyli w krążące o miejscu legendy.

Z drugiej strony, na południe od krainy ludzi, znajdowało się królestwo wampirów ze stolicą w przebogatej Parsperii. Wampirze ziemie zapomniały już niestety czasy świetności. Król Larius starał się przywrócić im blask, kiedy objął rządy, ale z czasem jego ambicje ograniczyły się do spraw wojskowych. Z tego powodu wampiry zawsze były przygotowane do walki. Wspaniali, lecz krwawi wojownicy zazwyczaj nie brali jeńców, a wewnętrznych wrogów królestwa wysyłali do obozu pracy na wyspę Isla Unomena. Martonius dobrze wiedział, że nie może liczyć na wsparcie Lariusa i jego najbliższych krewnych. Ale król miał również dalszą rodzinę, z której wsparcia i wiedzy Martonius niejednokrotnie korzystał.

Przed zmrokiem dotarł do grodu znajdującego się na wzniesieniu. Część zamieszkiwana przez ludność niższego stanu zajmowała mniejsze wzgórze, tak zwany Neutor Mały, siedzibą Martoniusa zaś był Neutor Wielki. Wzgórza połączone były mostami.

Zdrożony, stanął w końcu przy kamiennej bramie, której strzegły posągi mężczyzn trzymających w dłoniach kindżały, a u jej zwieńczenia widniał wspaniały okręt. Kiedy zawiał wiatr, człowiek poczuł morską bryzę. Uwielbiał ten zapach. Jego ród wywodził się zza Morza Bramnego, gdzie znajdowało się Królestwo Żeglarzy. Pochodził z panującej tam rodziny królewskiej. Z każdym podmuchem wiatru zza morza czuł smutek z powodu oddalenia od kraju, który dał mu, jak uważał, wszystko, czym był, a co teraz odnajdywał w swojej siostrzenicy. Nie miał jednak czasu na nostalgiczne wspomnienia. Przeszedł żwawo przez bramę i wkrótce przywitali go jego ludzie. Zamek Neutor był piękną budowlą z ogromnymi oknami oraz przejściami zwieńczonymi łukami i rozetami. Wielki dziedziniec zdobiony był rzeźbami związanymi z tematyką morską, często przedstawiającymi uskrzydlone piękne kobiety w zwiewnych szatach.

Przeszedł pod portykiem i skierował kroki ku swoim komnatom. Sklepienia wszystkich sal i korytarzy przedstawiały gwiazdy i inne ciała niebieskie. Martonius otworzył dwuskrzydłowe mahoniowe drzwi i przeszedł przez pokój. Wschodzący księżyc skąpał pomieszczenie w srebrzystym blasku. Mężczyzna zrzucił szaty i wszedł do drugiego pomieszczenia, w którym znajdowała się niewielka łaźnia. Miał na sobie jedynie złoty kolczyk w uchu oraz dwa złote pierścienie. Dno basenu wypełnionego wodą pokrywała biało-czarno-złota mozaika. Cząsteczki wody odbijały światło, przez co dno wyglądało, jakby ziarnka piasku skrzyły się w morzu. Martonius powoli zanurzył się w kąpieli i zmył z siebie trud podróży. Jego czterdziestoletnie ciało nadal budziło strach wśród przeciwników i podziw wśród kobiet. Mięśnie rozluźniły się pod wpływem ciepłej wody, a on doznał tak potrzebnego mu ukojenia, niestety jedynie fizycznego. Mimo zamkniętych oczu wyczuł czyjąś obecność, więc szybko podniósł powieki i rozejrzał się, ale nikogo nie dostrzegł. Wyszedł z basenu. W kropelkach wody na jego nagim, ciemnym ciele odbijało się światło świec. Podniósł swój kindżał z łoża i wiedziony instynktem wyszedł na taras, z którego widać było pobliski port.

Na balustradzie siedział młody jasnowłosy mężczyzna. Jasna cera i bijąca od niego aura tajemniczości wspaniale komponowały z bladym blaskiem gwiazd. Przez chwilę nie zwracał uwagi na Martoniusa, zajęty zabawą jasnym płomieniem, który trzymał w dłoniach. Ogień jednak nie sprawiał bólu przybyszowi, a bijąca od niego poświata zdawała się zimna jak lód. Twarz młodzieńca wyrażała skupienie. Po chwili uniósł wzrok i spojrzenia mężczyzn spotkały się. Wampir uśmiechnął się ciepło.

– To chyba na wrogów... – Wskazał na kindżał.

Martonius spojrzał na ostrze i opuścił broń.

– Nie spodziewałem się widzieć ciebie dzisiaj, Manusie.

– Mam nadzieję, że nie jesteś rozczarowany tą wizytą? Zresztą mam dla ciebie pewne informacje, które z pewnością okażą się przydatne.

Martonius wpatrywał się w gościa, syna kuzynów władcy wampirów.

– Wracam z podróży po trzech królestwach. Nie dzieje się dobrze na świecie, przyjacielu – rzekłszy to, Martonius wszedł do komnaty i odłożył kindżał. Przepasał się chustą wykonaną z czarno-złotej tkaniny i wrócił na taras.

Jego rozmówca wstał, ale wciąż obracał w dłoniach srebrzysty płomień.

– Zawsze podziwiałem wasze królewskie dary i muszę przyznać, że twój jest wyjątkowo widowiskowy – podjął mężczyzna.

– Dar płomienistego lodu, mój drogi, jest przede wszystkim zabójczo groźny. Piękno, które widzisz, bije z niezmierzonej energii, zdolnej zabijać albo... ratować. Wszystko w zależności od woli jego pana. Jeden mały płomyk i zamarzłbyś po wsze czasy. Wspaniały byłby z ciebie pomnik, Martoniusie! Dumny, męski, emanujący grozą. Ale pozostałbyś tylko lodową statuą. – Manus ponownie uśmiechnął się enigmatycznie. – Nie martw się jednak, nie pozwolę na taką stratę.

W jednej chwili srebrzysty płomień zniknął.

– Zdecydowanie wolę cię pełnego energii, kiedy w twoich żyłach krąży krew i pasja – dodał młodzieniec.

Przez chwilę wpatrywali się w siebie, po czym wampir podjął zupełnie już innym, chłodniejszym głosem:

– Nie tylko ty śledzisz dzieje trzech królestw. Wiem, co dzieje się w naszych krainach, i niestety domyślam się też, co dzieje się i dalej.

Martonius spojrzał na niego pytająco.

– Podróżowaliśmy na południe... – Manus przerwał, a ciemnoskóry nie musiał pytać. Widział, że wampir ma na myśli siebie i swoją siostrę Merit. Nie był pewien, czy to na jej wspomnienie poczuł chłód na karku, a chwilę później delikatna, choć chłodna dłoń objęła jego ramię, podczas gdy kobiecy głos zabrzmiał w jego uszach.

– Arguid może sobie rzucać zaklęcia na swój las, ale są inne sposoby, by go obejść. Wymagają tylko zdecydowanie więcej czasu. – Merit stanęła przed mężczyzną. Odziana była jedynie w srebrzystą pelerynę wkładaną przez głowę, wykonaną z lekkiego materiału, który zdecydowanie podkreślał krągłości kobiety. Długie, rude włosy miała splecione w gruby warkocz. Jeśli istniałby ideał stworzenia, będący wzorem dla artystów każdej z ras i dający im natchnienie, Merit zostałaby nim z pewnością. Była połączeniem wszystkiego, co namiętne, gorące i pełne pasji, z tym, co chłodne, niewinne i delikatne.

– Wszystkie królestwa toczą wojnę, każde jest szarpane wewnętrznymi sporami, wiem, ale prawdziwe zło czai się znacznie dalej, i przestrzegam cię, Martoniusie, rozprzestrzeni się na te krainy niczym plaga. Zniszczy nas, a kiedy upora się z trzema królestwami, zaatakuje inne tereny. – Manus kontynuował, jakby pojawienie się jego siostry nie było dla nikogo zaskoczeniem.

Martonius musiał odwrócić wzrok od kobiety i poważnym głosem zapytał:

– O czym mówisz? Co zobaczyliście na południu?

– Wojska. Do dawnych miast druidzkich wróciło życie, ale obawiam się, że dla nas oznacza to tylko śmierć.

– Skąd wiesz, że szykują się do ataku na trzy królestwa? – zapytał rzeczowo pan Neutoru.

Manus uśmiechnął się smutno, zanim odpowiedział.

– Mój drogi, zajmują półwysep... Ich jedynym sąsiadem, nie licząc lasu Ominor, są nasze ziemie. Wojsko składa się z przedstawicieli każdej z ras, jakby się zjednoczyli. Nie ciesz się jednak – dodał, widząc, że Martonius chce coś wtrącić. – W ich zachowaniu nie było braterstwa ani miłości. Zachowywali się, jakby nie mieli sumień i nie widzieli niczego poza wojną. To było miejsce pełne zła, które odbierało rozum. O czymś takim słyszałem tylko w opowieściach o górach Nivis, gdzie należy doszukiwać się przyczyny wojny.

– To nie góry doprowadziły do wojny, Manusie – rzekła lekko zirytowana kobieta.

– Być może, ale każdy wie, że czai się tam coś, co opanowuje serca i mami umysły. To samo znajduje się za lasem Ominor. – Wampir podszedł do przyjaciela i chwycił jego mocne ramiona. – Nie możemy dać się zwieść. Niewielu spogląda poza królestwa i wewnętrzne spory. Musimy być czujni.

Popatrzyli sobie w oczy. Manus, pomimo że był o kilkanaście lat młodszy od Martoniusa, przemawiał bardzo rozważnie.

– Czy Setra i arguid Xulius o tym wiedzą? – zapytał władca Neutoru, a młodzieniec pokiwał głową.

– On wie o wszystkim. – Zaśmiał się gorzko. – Setra od dawna się z nim przyjaźni.

– Jutro zaczynają się obrady w Eltore. Mam nadzieję, że uda się doprowadzić do pokoju, zanim stanie się to, co napełnia moje serce strachem – dodał człowiek.

– Clauvenia... To znaczy Gorat, wybacz... Zgodził się na rokowania? – zapytał szczerze zdziwiony, ale i nieco rozbawiony wampir.

– Oczywiście, że nie. Król uległ królowej. – Martonius był bardzo rozgoryczony.

– Mężczyzna, który ulega kobiecie, nie powinien być królem – skwitowała Merit, a Martonius nie rozgniewał się na nią. Wiedział, że młoda dziewczyna specjalnie wygłosiła tę opinię, chcąc sprowadzić rozmowę na dobrze znane sobie tory. Najpierw jednak musieli ustalić, jak postąpić dalej.

– Król jest władcą i nie powinien ulegać nikomu, ale jest zobowiązany słuchać mądrych rad tych, którzy wiedzą, co mówią. Niemniej kobiety potrafią być bardzo skuteczne – dodał Martonius, unikając jednak spojrzenia Merit.

– Królowa jest z pewnością bardzo skuteczna w nakłanianiu do spełniania jej woli. Wolę sobie nie wyobrażać, jak go przekonuje. W ciszy nocy i komnatach wypełnionych otępiającym kadzidłem... – Wampir szczerze nienawidził królowej ludzi.

– Wysłałem do Eltore Marvię – powiedział spokojnie Martonius, czekając na reakcję rozmówców. Wampir zamilkł i spojrzał na niego z podziwem, ale i niedowierzaniem.

– Marvia... Jesteś pewien, że był to właściwy wybór? – zapytał.

– Jeśli w królestwie ludzi jest jeszcze coś dobrego, to uwierz, że ona to utożsamia. Zaufaj mi, ma w sobie mądrość zamorskich księżniczek. Poradzi sobie świetnie.

– Nie wątpiłbym w to, gdyby nie fakt, że Larius zamierza wysłać tam swoją córkę, Poenę – rzekł Manus.

Martonius nie spodziewał się takiego obrotu sprawy. Pokiwał głową, a złoty kolczyk zamigotał w świetle lodowego płomienia. W końcu powiedział głośno to, o czym obaj myśleli:

– Poena i Marvia na jednej naradzie... Tutaj już nic nie pomoże.

– Jesteśmy zdani na łaskę przeznaczenia? – zapytał wampir, a z odpowiedzią pośpieszyła mu siostra.

– Gorzej, mój złoty. Jesteśmy zdani na łaskę dwóch śmiertelnie groźnych księżniczek, które nie pałają do siebie sympatią. I niestety często ulegają emocjom.

– A mądrość, o której mówiłeś? – zapytał młodzieniec, choć w głębi serca spodziewał się odpowiedzi. Martonius nie zawiódł go.

– Tu mądrość może nie pomóc. To spotkanie dwóch żywiołów, walka ognia i wody.

Dobrze wiedział, że nie mogą już zatrzymać biegu wydarzeń. Teraz należało jedynie trzymać rękę na pulsie i w razie niebezpieczeństwa być w pobliżu. Mężczyzna miał niejasne przeczucie, że to spotkanie zakończy lub zapoczątkuje coś, czego nikt się nie spodziewał. Czuł to bardzo silnie każdą cząstką swojego jestestwa, mimo że to kobiety z jego rodu miewały dar czytania z kart życia, co niektórzy nazywali widzeniem przyszłości.

– Nic nie może się z tym równać... – powiedział Manus.

Nastała chwila ciszy. Wampir spojrzał na przyjaciela, a następnie odwrócił twarz w stronę księżyca, przechylił się i zniknął za balustradą, na której siedział. Takie właśnie było to rodzeństwo. Nikt nie mógł odgadnąć, kiedy się pojawią i kiedy odejdą. A jednak Merit jeszcze tam była. Stała, wpatrując się we władcę Neutoru, który powtórzył za wampirem:

– Nic nie może się z tym równać.

– A nasze spotkanie? Ja jestem ogniem. Ty jesteś synem Żeglarzy, jesteś...

Zbliżyła się do Martoniusa. W jednej chwili języki lodu zniknęły, a ich usta połączył namiętny pocałunek. Wiała silna bryza. Martonius skończył zdanie, które zaczęła jego partnerka:

– Jestem wodą.

Wiatr wzmagał się coraz bardziej. Z zachodu doszły ich zwiastuny sztormu. Nad Morzem Bramnym zapłonęła błyskawica, ale oni nie mogli już jej zobaczyć. Razem wrócili do komnaty sypialnej Martoniusa.

***

Larius i Poena szli pod parsperyjskim portykiem. Była to duża budowla, na planie prostokąta, zbudowana nad wejściem do zamku, które znajdowało się od strony zachodniej. Siedzibę władców wybudowano na wzniesieniu, używając szlachetnego, stalowego kruszcu, jakim był helocyn. Wielokondygnacyjna budowla posiadała wysokie attyki, a swoim wyglądem zatrważała serca najbardziej odważnych mężów. Nieliczni mieli wstęp do twierdzy. Władca rozmyślał nad wiadomością nadesłaną z Eltore, a Poena zdawała się zaabsorbowana dawno już przygotowanym planem.

– Od dłuższego czasu milczysz. Co tak zaprząta twój umysł? – zapytał córkę Larius.

Był wysokim mężczyzną o jasnych włosach. Jego skóra była aksamitnie gładka. Stał wyprostowany i pełen dumy. Biła od niego siła, ale i chłód. Jego twarz była piękna, a w oczach zdawały się odbijać niebiańskie gwiazdozbiory. Te same oczy odziedziczył jego syn, Nitor, i młodsza, nieżyjąca już córka Tiphys. Poena była zupełnie inna. Nie zimna, ale pełna temperamentu i, można pomyśleć, woli życia.

– Wiadomości z Eltore są dla nas szansą. Musimy udać się tam i udawać zainteresowanie podpisaniem pokoju. Tymczasem kiedy tam dotrzemy, rozeznamy się w sytuacji i zorganizujemy zasadzkę. W ogólnym zamieszaniu nikt nie zorientuje się, czyja to sprawka, a my osiągniemy cel, do którego tak długo dążyliśmy. – Poena wiedziała, że może to być okazja do zemsty.

– Myślisz, że twój plan się uda? To ryzykowne posunięcie, ale podoba mi się. W ten sposób każdy zacznie oskarżać każdego, przez co wojna przybierze jeszcze bardziej krwawy obrót. Korzystając z powszechnej anarchii, zdobędziemy pełnię władzy.

– Mam nadzieję, że będę mogła wykonać to zadanie...

Larius spojrzał na nią, a Poena nie była pewna, czy jego twarz wyraża dumę czy przebiegłość.

– Oczywiście, nie mam nic przeciwko temu. Co więcej, uważam, że jesteś idealną osobą do tej misji.

Odpowiedź bardzo zaskoczyła księżniczkę. Była wytrawnym wojownikiem, ale ojciec często hamował jej temperament, którego zawsze trochę się obawiał. Nigdy nie mógł rozgryźć swej córki, tak była niepodobna do reszty rodu.

– Naprawdę? – zapytała dziewczyna.

– Mówię to śmiertelnie poważnie. A teraz rozpocznij przygotowania... – odpowiedział władca.

– Nie zawiodę cię. – Poena uśmiechnęła się i odeszła.

Kiedy Larius został sam, popatrzył na wulkan na Isla Unomena. Od jakiegoś czasu był uśpiony, a jednak król obawiał się, że dzień jego wybuchu jest bliski. Podświadomie czuł, że twór przyrody jest bezpośrednio związany z jego córką. Wiedział, że dzień, kiedy coś pęknie w księżniczce, również się zbliża. Nie wiedział tylko, czy najpierw pęknie ona, czy jej serce.

– Mam nadzieję, córko, że mnie nie zawiedziesz. Ja bym tego nie zniósł, a ty byś tego nie przeżyła – powiedział smutno władca, a wiatr rozwiał jego złote włosy i poniósł słowa w ciemną noc.