Na krańcu wzgórz

Szymon Tadych

Na krańcu wzgórz

Wydawnictwo DEBIUTANT

2025

„Na krańcu wzgórz”

Copyright © by Wydawnictwo Debiutant 2024

Copyright © by Szymon Tadych

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie I

ISBN:

Korekta: Jadwiga Jęcz

Projekt okładki: Magdalena Czmochowska Skład: Studio Grafpa, www.grafpa.pl Wydawnictwo DEBIUTANT

ul. Dworcowa 2/3

82– 200 Malbork

www.wydawnictwodebiutant.pl

wdebiutant@gmail.com

wstęp

Drogi czytelniku,

Na samym początku muszę Cię ostrzec – to nie jest zwyczajna książka, której treść można przewidzieć po przeczytaniu kilku stron. Nie dlatego, że fabuła jest skomplikowana. Właściwie wszystko, co się wydarzy, może wydawać się dziwnie przypadkowe… bo tak właśnie jest. Sam nie do końca wiedziałem, co robię, kiedy zaczynałem pisać. Można powiedzieć, że ta historia rozwijała się, jak chciała, a ja byłem tylko zaskoczonym widzem.

Owszem, próbowałem się jej opierać, nadać jakiś sens i kierunek, ale miasto – bo tak, Valparaíso to żywa istota – uznało, że moje plany są niewystarczające. Tak więc błądzimy razem. A może to tylko ja błądzę, a Ty świetnie się bawisz, widząc, jak próbuję nadążyć za opowieścią?

Mam nadzieję, że mimo tej chaotycznej jazdy odnajdziesz w tej historii coś ciekawego. A jeśli nie? No cóż, zawsze możemy ponarzekać razem na to, jak ciężkie jest pisanie książek.

rozdział 1

Miasto zaczynało budzić się do życia, kiedy pierwsze promienie słoń- ca przebijały się przez poranną mgłę, rozświetlając uliczki Santiago. Poranek w stolicy Chile zawsze miał swój niepowtarzalny rytm.

Zanim tłumy wylegną na ulice, a hałas samochodów zagłuszy cichsze odgłosy, miasto na chwilę otulało się spokojem. Kawiarnie otwierały swoje drzwi, a delikatny zapach świeżo parzonej kawy mieszał się z chłodnym powietrzem. Na ulicach przemykały pierwsze autobusy, a ludzie, owinięci w płaszcze, spieszyli do swoich codziennych obowiązków. Czyżby to była chwila, w której można było zachwycać się pięknem codzienności? Może. O ile ktoś nie był jedną z tych osób owiniętych w płaszcze, spieszących do pracy, gdzie czekał na nich deadline i szefowie z wiecznym niedoborem kofeiny.

Stare kamienice Santiago w porannym świetle mieniły się pastelowymi odcieniami, podczas gdy coraz więcej okien zaczynało się otwierać, wpuszczając do środka pierwszy oddech dnia. Zieleń parków była jeszcze delikatnie przykryta wilgocią, a alejki między drzewami powoli zapełniały się spacerowiczami. Z oddali dobiegały dźwięki pracujących śmieciarek, a handlarze rozstawiali swoje stoiska na targach, przygotowując się na poranny zgiełk.

Miasto, choc tętniące z yciem, w tym porannym momencie było jeszcze spokojne – jakby wstrzymało oddech na sekundę przed codziennym chaosem.

Alejandro siedział przy kuchennym stole, powoli popijając kawę. W mieszkaniu panowała cisza, a jedynym dz więkiem były odgłosy z radia w tle, kto re ledwo wyłapywał w swoim skupieniu. W międzyczasie zajął się przeglądaniem dokumento w, kto re zostawił

na stole dzien wczes niej, zupełnie nie przejmując się niczym innym.

Nagle cos przykuło jego uwagę. Kątem oka dostrzegł niewielki ruch pod drzwiami wejs ciowymi.

Zmarszczył brwi, wstał i podszedł powoli do drzwi, zauwaz ając kartkę, kto ra została cicho wsunięta przez szczelinę pod nimi. Poczuł lekkie ukłucie niepokoju.

Kto mo gł to zrobic ?

Otworzył drzwi i wychylił się na korytarz, ale było pusto. Korytarz, zazwyczaj pełen z ycia i odgłoso w sąsiado w, teraz wydawał się dziwnie cichy. Spojrzał w prawo, potem w lewo. Nikogo. Ani s ladu. Westchnął, zamykając drzwi i wracając do mieszkania. Podnio sł

kartkę z podłogi i przyjrzał się jej. Na kartce widniał

adres. Zadrz ał na moment, gdy us wiadomił sobie, z e to miejsce doskonale znał.

„Kartka pod drzwiami? No proszę, to cos nowego” – pomys lał, marszcząc czoło. – „Zazwyczaj ONI dzwonili z ukrytego numeru, a ja za kaz dym razem wiedziałem, kto jest po drugiej stronie słuchawki”.

Musiał teraz udac się do miasta, w kto rym spędził sporą częs c swojego z ycia, choc od dawna tam nie był. Mimo z e lez ało stosunkowo blisko, zawsze odkładał wizytę na po z niej, az teraz nadarzyła się

okazja. Adres z kartki był mu dobrze znany, podobnie jak organizacja, do kto rej nalez ał juz od jakiegos czasu, choc do tej pory nie otrzymał od niej z adnego zlecenia.

rozdział 2

Dziewczynka biegła przez wąskie uliczki Valparaíso, trzymając w dłoni kawałek kredy. Jej drobne kroki odbijały się echem po kamiennym bruku, a promienie popołudniowego słońca tańczyły na kolorowych ścianach domów, ale ostre i chłodne powietrze przypominało, że mimo złudzenia ciepła to wciąż zima. Na jednym z murali widniała twarz kobiety otoczona pnącymi się roślinami, jakby sama natura postanowiła dołączyć do dzieła artysty. Dziewczynka przystanęła na chwilę, spoglądając na nieznajome oblicze, a potem, jak gdyby nigdy nic, nakreśliła obok małe serduszko.

Przyklęknęła, rysując na chodniku ro z ne kształty – motyla, kto ry, jak jej się zdawało, mo głby kiedys oz yc , albo gwiazdy, kto re, mimo z e było wczesne popołudnie, na pewno jeszcze nie pojawiły się na niebie. Co jakis czas przerywała rysowanie, by poprawic włosy opadające na twarz, i w tym samym momencie rozejrzec się na boki. Wzrok jej przyciągnęła stara doroz ka stojąca na rogu ulicy. Juz dawno nie widziała, by ktos z niej korzystał, a jednak jej obecnos c wydawała się naturalna, jakby była częs cią miejskiego krajobrazu od zawsze.

Wiatr, choc łagodny, nio sł ze sobą zimowy chło d znad oceanu, mroz ąc policzki dziewczynki i wprawiając mewę w niemal leniwe krąz enie nad jej głową. Zapach smaz onych empanadas z pobliskiego

stoiska mieszał się z wonią wilgoci, kto rą niosło powietrze od oceanu.

Po chwili rysowania na chodniku wstała, otrzepała kolana z kurzu i ruszyła dalej. Przechodząc obok starych drzwi z wyblakłą farbą nie mogła oprzec się pokusie, by lekko nie dotknąc drewna. Czuła pod palcami szorstkos c i ciepło, kto re zostawiło słon ce, choc powietrze dookoła było wyraz nie chłodne.

Gdy skręciła za ro g, zauwaz yła starego męz czyznę, kto ry codziennie sprzedawał owoce na pobliskim rogu. Jego stoisko było zawsze pełne kolorowych owoco w, ułoz onych z precyzją, jakby były częs cią jakiejs większej kompozycji artystycznej.

Dziewczynka us miechnęła się do niego, a on odpowiedział

lekkim

skinieniem

głowy,

nie

przerywając układania banano w w idealny stos.

W kon cu dotarła do swojego domu – nieco zaniedbanej kamienicy z z o łtą fasadą, kto ra, jak większos c budynko w w tej dzielnicy, nosiła na sobie s lady upływającego czasu. Drewniane schody skrzypiały pod jej małymi stopami, ale dz więk ten był

dla niej tak znajomy, z e prawie nie zwracała na niego uwagi.

Kiedy wracała do domu poczuła, jak zimne powietrze przenika przez cienką kurtkę. Przyspieszyła kroku, ciesząc się na mys l o ciepłym wnętrzu mieszkania. Gdy otworzyła drzwi, uderzył ją zapach pieczonego chleba, kto ry od razu przywołał us miech na jej twarzy. W kuchni, przy stole, siedziała mama, przeglądając gazetę. Gdy dziewczynka weszła, spojrzała na nią z ciepłym us miechem.

– Już jesteś, kochanie? Jak było? – zapytała, odrywając wzrok od druku.

Dziewczynka podbiegła do niej, pokazując zakurzone dłonie pełne kredy.