Połowa maja, czwartkowy wieczór. Postanowiłam zasiąść do komputera i przelać na papier dalsze losy moje i mojej przyjaciółki. Przyjaciółki? Mowa tutaj o Miastenii. Sama nie mam pojęcia, czy mogę ją tak nazywać. Z jednej strony jesteśmy połączone ze sobą od pięciu lat. Bywa bardzo, ale to bardzo zmienna. Z drugiej strony chciałabym, aby nigdy nie pojawiła się w moim życiu. Mimo to z dnia na dzień staram się ją zaakceptować.

Ma ciężki charakterek! Nie da się ukryć, że potrafi dokopać –i to nawet kilka razy z rzędu. Ale to dzięki niej tak naprawdę nauczyłam się w życiu dostrzegać wartości, których wcześniej nie byłam w stanie zauważyć. Przede wszystkim Miastenia nauczyła mnie cierpliwości. Nauczyła wytrwałości i spokoju. Ważnych i mniej ważnych pojęć. Dzięki chorobie stałam się zupełnie innym człowiekiem.

Pełnym ciepła i nadziei.

Kiedy odwiedziła mnie pierwszy raz, chciałam, aby zniknęła tak szybko, jak się pojawiła. Nie mogłam znieść jej obecności, tego, że szesnastoletniej mnie psuła najpiękniejsze chwile dojrzewania, nie pozwalała mi robić rzeczy, które kocham, zabierała mi wszystko, na czym mi tak naprawdę najbardziej zależało. I w pewnym sensie miałam rację…