Mimo wszystko love

Marcin Szyndrowski

Mimo wszystko love

Wydawnictwo Debiutant

2025

„Mimo wszystko love”

Copyright © by Wydawnictwo Debiutant 2025

Copyright © by Marcin Szyndrowski Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie I

ISBN: 978-83-67613-70-5

Korekta: Katarzyna Nowakowska Projekt okładki: Anna Aleksandra Szyndrowska (na podstawie obrazu bez tytułu Beaty Ulbrych, akryl na płótnie, 80 × 80)

Przygotowanie okładki: Magdalena Czmochowska Skład: Studio Grafpa, www.grafpa.pl Wydawnictwo DEBIUTANT

ul. Dworcowa 2/3

82-200 Malbork

www.wydawnictwodebiutant.pl

wdebiutant@gmail.com

Słowo wstępne

Gdyby zebrać wszystko, co w swoim życiu napisał

Marcin Szyndrowski w różnych dziedzinach pisarstwa i dziennikarstwa, zgromadziłaby się spora biblioteka.

Nie sposób pominąć także jego twórczości muzycznej, która zaowocowała kilkoma niezwykłymi płytami i intrygującymi projektami. Wieńczy je Art Komitywa z dorobkiem trzech albumów. Od czasów studenckich Marcin Szyndrowski realizował się jako twórca teatralny oraz jako publicysta. Jest także nauczycielem, pedagogiem i wreszcie dyrektorem Niepublicznej Szkoły Podstawowej w Krotoszynie im. Marii Montessori, którą z dużymi sukcesami prowadzi ścieżką idei patronki.

Ta książka jest świadectwem, że Marcin Szyndrowski jest także poetą, i to poetą niebanalnym.

Pomimo że w tytule jest miłość, to nie ma w tym tomiku liryki miłosnej, żadnych erotyków, a nawet natchnionych opisów przyrody.

Marcin Szyndrowski opisuje siebie, obserwując świat dookoła. Widzi w nim swoje odbicie i przez ten pryzmat kreśli naturę rzeczywistości, wie, że tylko przez własne doświadczenia, ból i rozpacz może dotknąć prawdy o swoim życiu. Wszystko, co otacza autora jest namacalne i sprawdzalne, ale gdy ten specyficzny racjonalizm przestaje mu wystarczać, odwołuje się do stwórcy, jednak bez wiary i oczekiwania na odpowiedź.

Czasami szuka źródeł swojego jestestwa w

czarno-białych kliszach z dzieciństwa, z okresu trudnych i czasem bolesnych relacji z innymi. Nie skrywa swojej dziecięcej agresji wobec ludzi i zwierząt, szukając w gorzkich wspomnieniach swoistego katharsis, które zgodnie

z nauką Arystotelesa ma oczyścić umysł jego i czytelnika.

Ten tomik to również świadectwo odwagi autora, który podjął próbę opisania skomplikowanej relacji z otaczającym go, chłodnym i cynicznym, światem, wierszami,

czyli

materią

sentencjonalną

i

metaforyczną.

To początek nowego rozdziału w bogatym życiu autora. Rozdziału pod tytułem: POEZJA!

Paweł Władysław Płócienniczak (Wielkopolski

Oddział

Związku

Literatów

Polskich)

Kukiełka

rzygam słowami w przestrzeni

rozrzucanymi jak resztki dla ptaków brzuch napełnia się bylejakością i puchnie

i pęka membraną

dźwięków

hałas świdruje w uszach i nie odpuszcza jak cewnik wspomnień rozbłyskują odczucia przy zwykłym chodniku, który pokochał chwasty coraz mniej światła w poświęceniu dla innych w oczach zamgloność

toczy się jak migotliwy obraz, którym też rzygam słowo za słowem brutalnym

pochłania obraz za obrazem niezmiennym w tej samej żalopieśni pełzającej po odczuciach i przeczuciach

na styku emocji z bełkotliwym jękiem o poranku ciężko szukać przypadku siódmego, gdy codzienność zaciska się w pięść

wkurwionym po ludzku

zmęczeniem ego i jestestwa

brakuje miejsca i skrytki na spuszczaną codziennie krew co krąży symetrycznie od głowy po kostki co rzęzi i strzyka starością materiału w przebłysku idei na powrót chorobliwie chłonny snu i odpoczynku pokutny w działaniu, gdy całuje kromkę chleba co spulchnia żołądek przy kolejnym hauście wody w biegu odliczający każdą sekundę odrywających się od powierzchni stóp

grymaszący nawet uśmiechem

wbijam kolejne szpilki

niewielu

chciałem tutaj usiąść z nożem takim płócienniczakowskim zwykłym do smarowania chleba

chciałem zabić tę chwilę

w uosobieniu osobofantazji

jak flesz fotografii

chciałem dotknąć intymność

niedomknięć i szpargałów

tkwiących gdzieś pomiędzy

my – wy/młodzi – starzy/starzy – młodzi/wy – my i w tej kolejności od wieków tak samo przepycha się niewielu

nick(t)

pozmieniałem ostatnio znajomym paru nicki na facebooku by odżyły relacje w rzeczywistości kreowanej przez maszynę połączeni końcówkami z mocą

jęczymy z bólu jestestwa

i tych kurewskich komarów latem odwiedzamy zaułki wspomnień

(nawet nie własnych)

czasu brakuje po ludzku

zmieniamy bieg historii żartem zaczerpniętym ze znanego zbioru hagiografii wszelakiej

błędni w swej materii powłoce gnijemy na koniec

pieśń trwa

roznosi się patosem

krwi często

do ostatniej kropli

mnie