ścianomurki

Marcin Szyndrowski

ścianomurki

Wydawnictwo Debiutant

2023

„ścianomurki”

Copyright © by Wydawnictwo Debiutant 2023

Copyright © by Marcin Szyndrowski Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie I

ISBN: 978-83-67613-26-2

Korekta: Katarzyna Nowakowska

Projekt okładki i grafiki: Anna Aleksandra Szyndrowska Skład: Studio Grafpa – www.grafpa.pl Wydawnictwo DEBIUTANT

ul. Dworcowa 2/3

82-200 Malbork

wydawnictwodebiutant.pl

wdebiutant@gmail.com

Drodzy dorośli,

z wielką radością pragnę podzielić się z wami bajkowym światem ścianomurków. To historie pełne tajemniczych stworzeń i zaklęć, które pomagają dzieciom stawać się lepszymi wewnętrznie. W tych niezwykłych opowieściach odkryjecie, że nawet w najtrudniejszych chwilach istnieje zawsze jakieś wyjście. Bajki są jak klucze do zamkniętych drzwi, które otwierają drogę do samodoskonalenia i zrozumienia.

W życiu napotykamy różne trudności i wyzwania.

Bywa, że czujemy się zagubieni, przerażeni czy sfrustrowani. Co istotne, nawet w najmroczniejszych chwilach można znaleźć iskierkę nadziei. Przyjaciele, których spotkamy na kartach tych opowie- ści uczą, że w każdym z nas drzemie siła do zmiany i rozwoju.

Chciałbym, aby czytanie tych bajek było dla was nie tylko chwilą relaksu i ucieczki od rzeczywistości, ale również narzę- dziem rozwoju emocjonalnego i wzmocnienia wewnętrznej harmonii. Zanurzcie się w magicznym świecie pełnym symboliki i mądrości.

Opisane historie mogą posłużyć wam jako przewodnik we własnych życiowych podróżach.

Zachęcam was, drodzy czytelnicy, do otwarcia tajemniczych drzwi. Przemierzajcie razem z bohaterami ścieżki pełne trudno- ści i przeszkód, a jednocześnie przekonajcie się, że zawsze jest nadzieja na lepsze jutro. Niech te bajki staną się dla was drogowskazem do lepszego zrozumienia siebie i

świata. Niech otworzą wasze serca na empatię, współczucie i wzajemne zrozumienie.

Drogie dzieci,

doskonale wiem, że bajki przypadły wam do gustu.

Dziękuję za wszystkie ciepłe słowa i motywację do ukończenia całego cyklu. Prośbę mam do was tylko jedną. Polecajcie te bajki dorosłym. Niech przeglądają się w lustrach jak najczęściej i używają zaklęć, o których zapominają.

Marcin Szyndrowski

Krotoszyn, 2023

Rozdział I

Bajka niekoniecznie dla wszystkich – chyba.

Dawno, dawno temu. Za górami, za lasami, za siedmioma rzekami, czyli nie wiadomo kiedy i nie wiadomo gdzie.

Załóżmy, że bajka dzieje się tu i teraz. W tym oto pokoju małej siedmioletniej Agatki.

Pokój jest bardzo ładny i dobrze wyposażony. Agatka ma szczęście. Ma piękne łóżko z różową kołderką. Piękne szafki w kucyki. Uroczo wymalowany ma pokój w różowe kwiatki.

Agatka jednak nie docenia tego, co ma. Wciąż chce więcej.

Jest bardzo niegrzeczną dziewczynką. Kiedy tylko nie dostaje tego, co chce, od razu robi awanturę.

Rodzice postanowili, że spróbują zmienić zachowanie swojej ukochanej córeczki. Mądry tata opowiedział jej na dobranoc taką oto bajkę.

Każda bajka gdzieś się zaczyna. Ta, jak dobrze zauważyłeś, młody czytelniku, rozpoczęła się w pokoju siedmioletniej Agatki. W ścianach jej pokoju – podobnie jak w każdej ścianie w pokojach u dzieci na całym świecie – żyją przerażające stworzenia: ścianomurki. Wyglądają strasznie, a ich białe zębiska są w stanie przerazić nawet dorosłego.

Tak naprawdę jednak wcale nie są złe. Czasami tylko porywają małe dzieci, by nauczyć je trzech magicznych słów, których – jak to dzieci – nie są w stanie nauczyć się nawet, kiedy dorosną.

Jesteście ciekawi, co to za magiczne słowa? Pewnie tak, bo dotarliście już do tego miejsca.

Pewnej nocy ścianomurki postanowiły, że nauczą Agatkę magicznych słów. Kiedy smacznie spała, użyły swoich mocy i teleportowały dziewczynkę do swojej krainy. Tam – żeby przypadkiem mała dziewczynka na śmierć się ich nie przestraszyła – przybrały bardziej przyjazną formę.

Wszystkie trzy, bo zapomniałem dodać, że ścianomurków zawsze jest troje. Każdy bowiem z osobna odpowiedzialny jest za nauczenie niegrzecznych dzieci trzech magicznych słów. Ścianomurki zamieniły się więc w pieski.

Kiedy Agatka się obudziła i ujrzała trzy kudłate stworzenia, bardzo się ucieszyła. Jako pierwszy odezwał się pies, który przedstawił się jako Atos.

– Nie bój się – powiedział.

– Ja wcale się nie boję – odparła Agatka. Jestem raczej ciekawa, dlaczego was rozumiem. Psy zazwyczaj nie mówią

– dodała.

– Faktycznie, nie mówią – odparł Atos. My jednak mówimy, a ty znajdujesz się w krainie straszliwych ścianomurków –

zakończył.

– Tata mi coś o tym mówił – rzuciła szybko Agatka. Że niby trafiają do was niegrzeczne dzieci, a wy zmieniacie je i uczycie magii.

– Ha, ha, ha – zaśmiał się drugi z psiaków, który przedstawił

się jako Hektor. Zmieniać, może nie zmieniamy, ale z pewnością uczymy magii. Chcesz? – spytał.

– Pewnie, że chcę – odparła Agata. Tylko nie wiem, co tutaj robię. Jestem przecież grzeczną dziewczynką.

– Czyżby? – spytał z boku ostatni z psiaków, który przedstawił się jako Loki. To spójrz tylko.

I nagle Agatka ujrzała, jak bardzo była niegrzeczna dla swoich rodziców. Od ponad roku była tym, kim zawsze chciała być. Nie potrafiła o tym rozmawiać. Stąd też ciągłe kłótnie i zachowanie, z którego mało kto mógłby być dumny.