Petrichor

M I Ł O S Z S Z A C H T A Petrichor

Wydawnictwo DEBIUTANT

2024

„Petrichor”

Copyright © by Wydawnictwo Debiutant 2024 Copyright © by Miłosz Szachta

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie I

ISBN: 978-83-67613-29-3 Korekta: Jadwiga Jęcz Projekt okładki: Magdalena Czmochowska Skład i łamanie: Studio Grafpa, www.grafpa.pl

Wydawnictwo DEBIUTANT ul. Dworcowa 2/3

82-200 Malbork www.wydawnictwodebiutant.pl

wdebiutant@gmail.com

Niniejszy utwór literacki pod tytułem Petrichor autorstwa Miłosza Szachty jest fikcją. Imiona, nazwiska, postaci, miejsca i wydarzenia są wytworem wyobraźni autora i jakakolwiek zbieżność

z

rzeczywistymi

wydarzeniami,

miejscami,

instytucjami, przedsiębiorstwami lub osobami, żyjącymi bądź

zmarłymi, jest całkowicie przypadkowa.

Sami dokonujmy wyborów i bierzmy los we własne ręce.

Dla mamy Honoraty i taty Kazimierza,

A także dla wyjątkowych osób, jakie pojawiły się w moim życiu. Oraz Wam – czytelnikom,

dużo radości i uśmiechu na wolności własnego życia.

Prolog

Historia z życia wzięta. Wydarzyła się w roku dwa tysiące dwudziestym. Na prośbę Wydawnictwa zmieniono niewielką liczbę imion i nazwisk. Niektóre z danych personalnych wykluczono całkowicie. Przestrzegana jest zasada chronologii.

Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony – Mt, 7, 24–29

Ex nihilo. Napis wykonany odwiecznym piórem całkowicie wysechł. Nabazgrolony, nieczytelny autograf miał stanowić pamiątkę po męż- czyźnie i to na długie lata. Większą niż imię zapisane w niebiosach i tatuaż wykonany na proporcjonalnym ciele. W zaistniałej sytuacji dedykacja zamiast przywoływać miłe wspomnienia nabyła prawo do

kojarzenia się z nieustannym niechlujstwem jej twórcy.

Oddzielono ziarno od plew. Bon voyage.

Zawdy wmawiano mu, że szacunkiem historii nie napisze.

Notorycznie przekazywano, że wszelaką powieść należy naciągnąć do granic możliwości. Głoszone słowa spowodowane były prostym przekonaniem, że bohater, któremu kibicuje się od samego początku czytanej księgi wcale nie musi pędzić żywota protagonisty. Zawsze można trafić na roztargnionego jedynaka, jednocześnie egoistę i narcyza.

Dlatego książka po ujrzeniu światła dziennego stała się niecodziennym

tworem.

Hipotetycznie

rzecz

ujmując,

czytelników ekscytowały perypetie bohaterów.

Dotychczas największymi osiągnięciami grubianina bywały pozytywne opinie ze strony kilku znanych z nazwy wydawnictw.

Światłemu artyście proponowano autorski zbiór opowiadań oraz publikację liczącej kilkaset stron powieści. Nowicjusz nie zdawał

sobie sprawy, w najmniejszym stopniu nawet nie przypuszczał, że kiedy utwór uda się już wypromować, okaże się finansowym fiaskiem. Nie sądził, że pomimo nadanego przez obojga rodziców zaraz po urodzeniu imienia dla większości pozostanie bezimienny.

W pierwszym miesiącu od daty premiery spośród dwutysięcznego nakładu nie sprzedano nawet stu egzemplarzy.

Ciśnienie spowodowało potworny ból głowy myśliciela. Mimo wielu przeciwności młody kawaler starał się za wszelką cenę żyć jak najcudowniej. Najlepiej to ponad wszelki stan, w charakterze hegemona. By pozostać na ustach i oczach istot człekokształtnych.

Priorytetem była zmiana oblicza następnego, nadchodzącego pokolenia. Poczucie sprawiedliwości wymagało, by stanąć w obronie krzywdzonych ludzi i utraty człowieczeństwa. Proste myślenie nie było prostactwem. Co rusz powieściopisarz wystawiał na próbę swoją cienką jak nić krawiecką cierpliwość.

Wielokrotnie przecią- gał strunę.

Czekał, licząc na to, że niespodziewanie nadarzy się okazja do szybkiego wzbogacenia się. Miał dosyć palącego się pod stopami gruntu. Czuł, że jest wystarczająco rozdarty emocjonalnie. Nie wiedział dokładnie, kiedy mózg zacznie analizować całe to napotykające go zło i rozpocznie się na nowo nieunikniona, odpychająca udręka. Niekończące się cierpienie.

Wzmagała nim siarczysta bezczelność i brawura. Miał

przeogromną ochotę pochwycić irytację i trzymać ją z całej siły w

garści. Mocno ściskając pięść i wyrywając jednym energicznym pociągnię- ciem ręki.

Pomimo wyższego wykształcenia, nienagannych manier i doświadczenia zawodowego panicz miał wszelkiego rodzaju problemy. Był też wrażliwym romantykiemm co łączyło się w zsynchronizowaną całość.

Tak jak Zanussi uważał, że życie to choroba śmiertelna przenoszona drogą płciową. Wreszcie zrozumiał, że wszystko, co się wydarza, nie ma choć odrobiny największego sensu.

Posiadał już przywileje honorowego dawcy krwi, przetrwał także oddanie szpiku kostnego. Robił też inne dobre rzeczy. Kochał

pomagać. Pozostawał darczyńcą, bohaterem bez peleryny. Za życia Stan Lee poświęciłby mu komiks. Kolejnym chwalebnym uczynkiem stałaby się zapewne zgoda na oddanie narządów do przeszczepu oraz na wykorzystanie ciała dla potrzeb medycyny lub kryminologii… Organizował pomoc humanitarną i pracował

charytatywnie w kilku organizacjach. Szkolił się pod okiem wielu specjalistów, w większości przypadków przez znane osobistości.

Imał się wielu zajęć, aby w przyszłości bez większego problemu móc wybić się przed szereg – głównie jako adept wielu dziedzin.

Ukończył liczne kursy teoretyczno-praktyczne. Znajomość z ludźmi z odpowiednich kręgów

miała mu pomóc w dostaniu się do idealnego świata mainstreamu, biznesu i władzy.

Chcieć to móc. Widział o tym. Czuł. Słyszał. Siedział zgarbiony przed laptopem i bezwzrokowo pisał długi tekst niczym wiadomość pożegnalną, którą zamierzał rozesłać drogą elektroniczną. Prowadził czynną służbę w ćwiczeniu pasji i robił

to z ogromnym zapałem. Za wszelką cenę realizował ustalone cele i wciąż intensywnie pracował nad rozwojem osobistym…