Opowiadania

Andrzej „guTek”

Jurkowski

Opowiadania

Wydawnictwo Debiutant

2025

„Opowiadania”

Copyright © by Wydawnictwo Debiutant 2025

Copyright © by Andrzej „guTek” Jurkowski

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie I

ISBN: 978-83-67613-90-3

Korekta: Andrzej Jurkowski

Okładka: Magdalena Czmochowska

Skład: Studio Grafpa, www.grafpa.pl

Wydawnictwo DEBIUTANT

ul. Dworcowa 2/3

82-200 Malbork

www.wydawnictwodebiutant.pl

wdebiutant@gmail.com

ALEX

Obudziło ją uczucie lepkości i wilgoć, która nie powinna w żadnym wypadku stanowić części atmosfery w jej sypialni. Z niemałym trudem otworzyła oczy, by przekonać się że działo się tak na skutek wszechobecnej mgły... Mgła? – Przemknęło przez jej nie do końca rozbudzony umysł. – Co do jasnej cholery w mojej sypialni robi mgła? Przecież ja nawet nie mam tu okna...

Wolno obróciła się na plecy i spróbowała się podnieść podpierając się obiema rękoma. W tym momencie dłonie poślizgnęły się na czymś nieprzyjemnie mokrym i upadła ponownie na plecy. Zaczęła macać dłońmi najbliższe otoczenie i uświadomiła sobie, że wcale nie leży na łóżku, a tym bardziej nie znajduje się w sypialni, ponieważ wszędzie wokół czuła... Mokrą trawę!

Błagam, niech to będzie sen. To musi być jakiś nienormalny sen. Złapała się tej myśli, niczym tonący brzytwy, by nie dopadło jej to, co przychodzi w takiej chwili – przerażenie. Zaczęła nerwowo kręcić głową, ruszać rękoma i nogami, by wreszcie spróbować ostatecznego środka – szczypania. Auć!!! To boli!!! –

Pomyślała. – Więc to jednak nie jest sen... W takim razie, gdzie ja do kurwy nędzy jestem?! – Usłyszała wyraźnie głos. Brzmiał znajomo, więc pewnie należał do kogoś, kogo zna, lecz w tej mgle dojrzenie kogokolwiek lub czegokolwiek było niemożliwe. Spróbowała więc krzyknąć, by sprowokować tego kogoś (a może to coś) do odpowiedzi. Dupa!! – Wyrwało się (raczej nieświadomie, jeśli by ktoś mógł ją o to spytać) z jej ust i wtedy dotarło

do niej, że głos, który słyszy należy... Do niej. Był matowy, dwuwymiarowy i nieco obcy, ale jej własny. To pewnie przez tą cholerną mgłę... – Stwierdziła.

Przy kolejnej próbie udało jej się wreszcie uzyskać pion i doszła do wniosku, że pomimo mgły powinna zacząć gdzieś iść... Gdzie dokładnie, było raczej sprawą obojętną, przecież i tak mgła nie pozwalała dostrzec nawet najmniejszego zarysu czegokolwiek. Posuwała się powoli, wyczuwając bosymi stopami chłód mokrej trawy i starając się iść tak, by nie po- ślizgnąć się i nie upaść. Szła, a raczej pełzła w tempie ślimaka, nie wiedząc ani gdzie jest, ani dokąd idzie, ani jak długo już to trwa. W pewnym momencie doszła do wniosku, że skoro już tu jest, to na pewno nie wynikało to z jej chęci, ale że ktoś lub coś ją tu sprowadziło.

Hej, jest tam kto? – Znów rozległ się ten sam matowy, płaski głos. – Ja bardzo przepraszam, ale nie za bardzo podoba mi się to, co się tu dzieje. Czy jest szansa, że zdarzy się coś, co mi jakoś pomoże się, nomen omen, znaleźć w tej sytuacji.

Jedyna odpowiedzią była cisza. I ciągłe poczucie, że nie jest sama.

I nagle coś się zmieniło... Jej bose stopy zaczęły wyczuwać twardsze fragmenty ścieżki. Łąka zaczęła powoli ustępować czemuś, co odczuwała jak mieszankę trawy i skał. Ładnie, kurwa! Nie dosyć, że jestem nie wiadomo gdzie, jest mi zimno i mokro, to jeszcze teraz poranię sobie stopy! Ej, ty tam gdzieś! Czy ja wyglądam na świnkę morską?! Czy jeśli już jestem w tym pieprzonym eksperymencie, to czy mogę dostać jakieś wskazówki?!

Cokolwiek... – Zmęczona i wściekła jednocześnie wyrzucała z siebie ni to monolog, ni to dialog z niewidzialnym. Nic. Żadnego odzewu. No może poza złudzeniem, że mgła staje się nieco rzadsza, a na horyzoncie zaczynają majaczyć jakieś wielkie szare plamy.

Ale była już tak zmęczona, że doszła do wniosku, że to tylko taka mgielna fatamorgana.

„Po horyzoncie pełzną chmury...”

A więc jednak ktoś mnie słyszał – pomyślała. Jakiś głos, ale tym razem nie jej, zaczął gdzieś obok rytmicznie powtarzać słowa, niczym specyficzną mantrę. Tylko czy to jest jakaś wskazówka? – Zaciekawiła się. Głos dobiegał z różnych stron, był monotonny i płaski, ale wyraźny.

„ Po horyzoncie pełzną chmury

niczym ślimaki śluzem mokre

w dół, razem z mgłą, co tuli miasto

całe z kamiennych płyt nagrobnych”

No świetnie. Teraz już coś wiem, tylko pytanie brzmi – co? Jak na razie zgadza się tylko mgła. No, chyba że ja jestem tym ślimakiem. Nieco ożywiona tym nowym faktem podążała dalej przed siebie, ale jakby szybciej.

I nagle mgła zniknęła. Tak po prostu, była i nagle nie ma.

Ja coś takiego już chyba widziałam? Czy to nie było przypadkiem w jakieś kreskówce? – Pomyślała. – Nie, no super. Nie dość, że znalazłam się w jakimś popieprzonym miejscu, to jeszcze pomysł na pogodę w nim czerpany był

z kreskówek!!! Dobra, zachowaj spokój. Skoro coś widać, to należy się temu przyjrzeć. – kontynuowała wewnętrzny monolog. Rozejrzała się i dostrzegła, dlaczego poczuła zmianę podłoża. Była na cmentarzu! Ale nie, nie był to normalny cmentarz. Przecież tu nic nie jest normalne...

Przemknęło jej przez myśl. Po pierwsze był to cmentarz żydowski, po drugie zaś, półkoliście zakończone nagrobki były ogromne! Wielkości domów, a niektóre nawet bloków. Wyjaśniły się zatem dwie ostatnie linijki dziwnej mantry. Jej wędrówka miała się teraz odbywać przez miasto – cmentarz.

Musiała przyznać, że miejsce w którym się znalazła, poza tym, że ją przytłaczało, było niesamowicie fascynujące. Zawsze lubiła odwiedzać cmentarze, szczególnie te stare, wiedząc, że tam może znaleźć prawdziwy spokój, ale również nasiąkać pewną niewyjaśnioną energią. Ten, po którym teraz wędrowała, był równie energetyczny, a wręcz, można by rzec, magiczny. Idąc, a niekiedy przedzierając się przez bardzo blisko

siebie

rozmieszczone

kamienne

tablice,

zastanawiała się, w jakim celu ktoś lub coś, sprowadził ją w to miejsce. Ciekawiło ja również, czy, i kiedy, pojawią się kolejne wskazówki, i czy będą miały tę samą formę, co poprzednio. Tego typu rozmyślania miały również inne zadanie, pomagały jej zapomnieć o zimnie i poranionych bosych stopach. Co prawda podłoże było lepsze niż sądziła, jednakże wędrówka bosymi stopami po ska- łach zawsze musi skończyć jakimś urazem.

W pewnym momencie swej podróży przez to kamienne

„miasto umarłych” zauważyła nagle, że nagrobki stają się

coraz rzadsze, a droga lekko zaczyna biec pod górę.

Ciekawe co jeszcze mnie czeka? Mam nadzieję, że to nie jest jakaś góra...

Nie mam sił, by się wspinać! – Z żalem w głosie wykrzyczała swą skargę do niewidzialnego głosu.

Jednakże jej nadzieje okazały się płonne. Droga stawała się coraz bardziej stroma i choć znikały nagrobki, nie była wcale z tego faktu zadowolona. Wokół niej znów zaczęło robić się mlecznobiało. Tym razem jednak nie była pewna, czy to, co ją otacza, to jej stara znajoma – mgła, czy też była już tak wysoko, że pojawiać zaczęły się chmury. Ale niestety, tak jak w przypadku mgły, widoczność zaczęła pogarszać się z każdym jej krokiem, aż w końcu nie widziała niczego przed sobą na odległość większą niż metr. Może zawrócić? – Przemknął jej przez głowę desperacki pomysł. Jednak gdy się odwróciła, okazało się że poza nią nie ma nic, poza ścianą z chmur.

I nagle dotarła do szczytu.