SMS

DO DIABŁA

MICHAŁ

KRĘZLEWICZ

SMS

DO DIABŁA

Wydawnictwo DEBIUTANT

2024

„Sms do diabła”

Copyright © by Wydawnictwo Debiutant 2024 Copyright © by Michał Kręzlewicz

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie I

ISBN: 978-83-67613-32-3

Korekta: Jadwiga Jęcz

Projekt okładki: Magdalena Czmochowska

Skład i łamanie: Studio Grafpa, www.grafpa.pl

Wydawnictwo DEBIUTANT

ul. Dworcowa 2/3

82-200 Malbork

www.wydawnictwodebiutant.pl

wdebiutant@gmail.com

Był to kolejny chłodny listopadowy wieczór, jakich było wiele.

Słońce chyliło się już ku zachodowi, delikatne, blade promienie jesiennego słońca zanikały na obskurnych ścianach szpitala psychiatrycznego. Był to zwykły wieczór, jednak w jego rutynie wrażliwe i wnikliwe oko dało radę zauważyć niespotykaną nigdzie indziej magię. Był to czas, w którym w wyjątkowy sposób, powoli, jakby z niedowierzaniem i nostalgicznym skomleniem umierał gwar dziennej, chorej rutyny. Nikt już nie miał siły bądź myśli w obłąkanej głowie, by awanturować się o brudną łyżkę czy też o za mały kubek, bądź

bezczelne zajęcie własności w postaci krzesła w stołówce. W

powietrzu zaczynał dominować błogi spokój, a w umysłach, w których powolutku pojawiała się chęć snu wraz z pragnieniem zapalenia papierosa w zaciszu przytulnej toalety, witała świadomość bliskości nadchodzącego, nocnego odpoczynku od zaduchu codziennego zgiełku wśród zwariowanej gawiedzi.

W konsekwencji na długim korytarzu, który wyglądał jak żywcem wyjęty z horroru o synu diabła, unosił się zapach taniego tytoniu, śmiercionośnych papierosów, zatruwających prostych, a jednocześnie zbyt skomplikowanych ludzi, za bardzo już zmęczonych, by funkcjonować i żyć pełnią życia wśród ogrodów miast wsi i niebezpieczeństw. Nikt jednak nie narzekał i się nie skarżył, przekupiony wielkością ulgi jaką dawał papieros…

Oddział 14 kocborowskiego szpitala psychiatrycznego był dos c , moz na tak to ując , zro z nicowany, jes li chodziło o pacjento w. Moz na było spotkac tu osoby w bardzo ro z nym wieku, stopniu zaawansowania choroby, demencji bądz poziomu intelektu. Ro z ne grupy charaktero w, od choleryko w do sangwiniko w, po przero z ne mieszanki i kombinacje; zresztą, jak to się utarło pos ro d, jak to nazywałem, idealnych ludzi z zewnątrz, po wariacie nigdy nie wiesz, czego moz esz się spodziewac , raz cię kocha za chwilę nienawidzi, raz ci pomaga, za chwilę goni cię z noz em przekonany, z e jestes jego największym wrogiem, zniszczyłes mu z ycie, bądz po prostu nie wie, co robi. Tak czy siak, klimat tego miejsca zawsze zaczynał i kon czył się na ludziach, kto rych raz lubiłes i kochałes , a raz miałes ochotę posiekac na kawałki z ro z nych powodo w.

Wszędobylska ambiwalencja ogarniała tu wszystko, stanowiła największą wadę, a jednoczes nie największy urok tego miejsca, miejsca na pierwszy rzut oka wesołego, komediowego, groteskowego, jednak po głębszym

wniknięciu

smutnego,

mrocznego,

odstraszającego i obrzydliwego. Wszystko to za sprawą chorych, kto rzy nie umieli dostrzec choroby innych, choroby swojej, nie chcieli dopuszczac do siebie ws ciekłos ci na ludzi zdrowych, wynikającej z zazdros ci o dobre dni i tak w charakterze rozwodnionych przez codziennos c kłamstw i us miecho w mijał kolejny dzien wraz ze swoją wyjątkowos cią, kto rej kaz dy miał w sobie az nadto…