Amelia

Bożena Wilk

Amelia

Wydawnictwo Debiutant

2023

„Amelia”

Copyright © by Wydawnictwo Debiutant 2023 Copyright © by Bożena Wilk

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie I

ISBN: 978-83-67613-20-0

Korekta: Jadwiga Jęcz

Projekt okładki: Magdalena Czmochowska Skład: Studio Grafpa – www.grafpa.pl

Wydawnictwo DEBIUTANT

ul. Dworcowa 2/3

82– 200 Malbork

www.wydawnictwodebiutant.pl

wdebiutant@gmail.com

Rozdział 1 Kim jestem Cześć, jestem Amelia. Imię zawdzięczam ojcu, który kiedyś kochał się w jakiejś Amelii więc takie imię dał swojej pierwszej córce. Mam jeszcze brata Rafała. Czemu ma tak na imię?

Mamusia jak go urodziła, a ja miałam wtedy osiem lat, poprosi-ła, abym wybrała imię dla braciszka. Byłam wściekła, że to nie siostrzyczka, więc nie starałam się zbytnio; wybrałam pierwsze, jakie zobaczyłam w kalendarzu.

Tak więc rosłam w spokojnym i szczęśliwym domu. Brat od początku mnie wkurzał i trwało to do czasu, aż skończył szesna-ście lat, a ja dwadzieścia cztery. Wtedy zaczęliśmy się przyjaźnić. Mój mały, a właściwie wielki braciszek, przychodził

opowiadać o swoich miłostkach, bijatykach i pierwszych imprezach z seksem i alkoholem.

Złapaliśmy taki kontakt, że nie mogliśmy bez siebie żyć.

Siedzieliśmy wieczorami i opowiadaliśmy, jak spędziliśmy dzień. Co ciekawego się wydarzyło. Ja od dwóch lat miałam stałego chłopaka, miał na imię Irek. W sumie to już od roku byliśmy zaręczeni. Byłam z nim szczęśliwa, ale Rafał bardzo go nie lubił. Nie wiedziałam dlaczego, dopiero po latach zrozumiałam.

Jednak zacznę od początku. Po liceum poszłam na marketing.

Właśnie skończyłam studia i miałam się bronić. Byłam pewna, że mam plan na całe moje życie. Skończę studia, zatrudnię się w jakiejś korporacji, wyjdę za mąż za Irka. Będziemy mieli dwójkę dzieci, chłopca i dziewczynkę. Będziemy ze sobą aż do śmierci. Nawet nie podejrzewałam, jak szybko życie zweryfikuje moje plany.

W wieku dwudziestu czterech lat byłam szczupłą brunetką o niebieskich oczach i małym zadartym nosku. Nie mogłam narzekać na brak powodzenia, ale ja byłam bez pamięci zakochana w Irku. Był przystojnym studentem medycyny.

Zaczynał właśnie specjalizację, zamierzał być ginekologiem.

Cholernie

mi

to

imponowało.

Nie

był

jakimś

superprzystojniakiem, ale był mądry, kochany i uwielbiałam go.

Mój braciszek cały czas próbował wybić mi Irka z głowy, ale ja byłam bez pamięci zakochana.

Rozdział 2 Moje życie się rozpadło Mój kochany braciszek właśnie miesiąc temu skończył

osiemnaście lat. Ja z Irkiem przygotowywaliśmy się do ślubu i wesela.

Moi Rodzice pojechali w podróż marzeń. Byli w Hiszpanii, za dwa dni mieli wracać. Wtedy nagle w telewizji zobaczyłam informację o zamachu bombowym. Pierwsza myśl: po prostu jakiś świr wysadził lokal, ale na pewno nie było tam moich Rodziców. Czekałam na wiadomość od Nich, kiedy nagle ktoś zapukał do drzwi, a gdy otworzyłam, w drzwiach zobaczyłam dwóch panów w garniturach.

– Czy pani Amelia Zamiejska?

– Tak?

– Pani rodzice to Eleonora i Robert?

– Tak. Czy coś się stało?

W głowie miałam już jak najgorsze myśli. Ale nie, to nie możliwe, nie oni…

– Mamy bardzo złą wiadomość, słyszała pani o zamachu?

Szum w uszach, nic więcej nie pamiętam, ocknęłam się w szpitalu.

– Wróciła pani do nas nareszcie.

Nade mną uśmiechnięta twarz kobiety w niebieskim kitlu.

– Co, co się stało? – zapytałam cichym, słabym głosem.

– Straciła pani przytomność w domu i przywiozła panią do nas karetka. Długo nie mogliśmy pani ocucić, ale resztę powie pani lekarz, właśnie idzie.

Wszedł starszy siwy pan, pewnie ordynator, pomyślałam.

– Dzień dobry, jestem kardiologiem. Nie mam dla pani dobrych wieści. To, że straciła pani przytomność spowodowało, że musieliśmy pani zrobić badania, niestety ma pani chore serce.

Najgorsze jest to, że pani choroba nie kwalifikuje pani do przeszczepu. Jedyne, co możemy zrobić, to wstawić pani rozrusznik serca i niestety całe życie czeka panią z tym rozrusznikiem. Uprawia pani sport?

– Tak, pływanie, karate, jazda konna… A co, czy to niedobrze?

– Nie, dobrze do tej pory, teraz będzie pani musiała zrezygnować przynajmniej z wysiłkowego sportu, rekreacyjny można, ale na pewno nie teraz, nie za miesiąc. Może za rok, zobaczymy. Na razie czeka panią długi pobyt w szpitalu. Jest tu pani brat, więc proszę poprosić go, aby dostarczył pani najpotrzebniejsze rzeczy.

– Jest Rafi? To dobrze, czy mogę się z nim zobaczyć?

– Tak, na chwilę może wejść, potem musimy dokończyć badania i musi pani, powtarzam, musi pani podpisać zgodę na zabieg wstawienia rozrusznika, bez tego przy kolejnym zatrzymaniu serca możemy go już nie ruszyć.

– Dobrze, ja nie wiem nawet, o co chodzi. Jak mi pan potem wszystko wytłumaczy, podpiszę zgodę.

Pan doktor wyszedł, spoglądając na mnie jeszcze tak dziwnie…

Widziałam przez szybę Rafiego, jak rozmawiał z lekarzem i kiwał

głową ze zrozumieniem. Pewnie się dowiedział, że jego siostrzyczka jest bardzo chora. Co na to wszystko powie Mama?

Pewnie będzie miała do siebie pretensje, że nic nie zauważyła.

Kurczę, oni są w Hiszpanii, to ich pierwsze zagraniczne wakacje, muszę poprosić Rafiego, żeby im nic nie mówił, niech się bawią, zdążą się martwić, jak wrócą.

– Siora, nie rób mi tego więcej!

Czy on płacze? Boże, to ze mną chyba naprawdę było bardzo źle.

– Nie chciałam, braciszku, tak jakoś wyszło. Proszę tylko, nie mów nic rodzicom, niech sobie odpoczywają. Dobrze, Rafciu?

– Dobrze, czy pamiętasz, jak tu trafiłaś?

– Nie, obudziłam się w szpitalu, powiedz, czy ja straciłam przytomność na ulicy?

– Nie w domu, akurat rozmawiałaś i padłaś. Zresztą czy to ważne? Dobrze że żyjesz i teraz bierzemy się za ciebie. Musisz żyć jeszcze sto lat najmniej.

Weszła pielęgniarka

– Panie Rafale, czy może pan już zakończyć odwiedziny? Za chwilę weźmiemy panią Amelię na badania, trzeba szybko zacząć działać.

– Dobrze, już wychodzę, pa, kochanie, coś ci przynieść?

– No pewnie jakąś piżamę, szczotkę do włosów i do zębów, lusterko, telefon. Pa, kochany, dasz sobie sam radę?

– Jestem już pełnoletni, jasne że dam, spokojnie. Ty się niczym nie przejmuj, zdrowiej, moja kochana, bo komu będę o laskach opowiadał.

Zaśmiał się, mój kochany braciszek. Poszedł, zostałam sama. Jak ja będę teraz funkcjonować? Do tej pory żyłam bardzo aktywnie. Co na to powie Irek? Nie będzie wypadów w góry, chyba wesele też trzeba będzie przenieść. Właśnie, czy Irek wie, że jestem w szpitalu? Rafi go nie lubi, więc pewnie mu nic nie powiedział…

Wszedł kardiolog.

– Bierzemy panią na badania, trochę panią wymęczymy, jakby pani się nawet troszkę źle poczuła, od razu proszę mówić, ponieważ jakby pani straciła przytomność, możemy już pani nie odzyskać. Zrozumiała pani? Stan pani jest bardzo poważny.

– Rozumiem, będę zgłaszała każde złe samopoczucie. Czy mogę mieć prośbę?

– Słucham.

– Może mi pan mówić samo Amelia, bez pani? Będę się lepiej czuła.

– Oczywiście, taką prośbę mogę spełnić z przyjemnością, Amelio.

Rozdział 3 Życie w szpitalu Badania trwały i trwały, myślałam że całą wieczność. Chwilami kręciło mi się w głowie, ale zgłaszałam to od razu, dawali mi jakieś leki na wzmocnienie, robili chwilę przerwy. Czułam się jak królowa angielska.

W końcu odwieźli mnie do sali, podłączyli kroplówkę i odpłynęłam.

– Cześć, Ami! Wyspałaś się?

– Rafi, od dawna jesteś?

– Całą noc byłem koło ciebie, bardzo się martwiłem, bo kiepsko wyglądasz. Ale teraz wracają ci rumieńce.

– Badania bardzo mnie wymęczyły. Wróciłam ledwo żywa i chyba coś mi podali, bo zaraz odpłynęłam. Rafi, dzwoniłeś może do Irka?

– A jak myślisz? Od razu zadzwoniłem, ale on ma bardzo ważne egzaminy, są ważniejsze niż zły stan jego przyszłej żony.

Dupek.

– Zapomniałam, tak, on teraz kończy specjalizację, jakby nie przystąpił do egzaminów, musiałby zdawać dopiero za rok.

– Ważniejsza specjalizacja niż narzeczona, rzeczywiście.

– Jego specjalizacja to nasza przyszłość, więc jest na pierwszym miejscu.

– Dobrze, siostra, znasz go lepiej, nie będę ciebie denerwował.

Masz tu swoje rzeczy, telefonu nie używaj za dużo, bo lekarz nie za bardzo chciał się w ogóle na niego zgodzić.

– Dobrze, choruję od niedawna, a już mam dosyć.

– Pocieszę cię, że to dopiero początek.

– Nie ma to jak słowa pocieszenia od kochanego brata. –

Zaśmiałam się chyba pierwszy raz od czasu, gdy znalazłam się w szpitalu.

Niestety do sali weszli jacyś lekarze. Sporo ich, pomyślałam.

Pielęgniarka wyprosiła Rafiego.

– Amelio, skonsultowaliśmy twoje wyniki, niestety twój stan jest bardzo zły. Gdybyśmy odstawili leki, twoje serduszko wyłą-czyłoby się, niemożliwy jest u ciebie przeszczep. Jedynym sposobem, abyś w miarę normalnie żyła jest wszczepienie sztucznego rozrusznika. Najlepiej, jak byśmy to zrobili jak najszybciej, więc musisz podpisać zgodę. Możesz się namyśleć, oby nie za długo, bo każda minuta jest dla ciebie wielkim ryzykiem.

– Zgadzam się – przerwałam – proszę dać mi te papiery. Z tego, co pan mówi, nie mam innego wyjścia, a im szybciej to zrobimy, tym szybciej stanę na nogi i zacznę normalnie żyć. Więc proszę dać mi te papiery, zanim się rozmyślę.

– Jesteś mądra dziewczyna, zaraz dostaniesz wszystkie dokumenty i jutro rano robimy zabieg. Dziękuję, że tak rozsądnie do tego podchodzisz. Odpoczywaj, za godzinę przyjdzie do ciebie psycholog, musisz z nim porozmawiać, ponieważ twoje życie całkiem się zmieni.

– Dobrze, a czy brat może ze mną teraz być i porozmawiać?

Mamy trochę do obgadania.

– Tak, zaraz jak wyjdziemy, brat będzie mógł wejść.

Dotykali mnie, osłuchali, sprawdzili wszystkie możliwe parametry i wreszcie wyszli.

Wszedł mój kochany braciszek. Teraz jeszcze bardziej mi go brakowało niż kiedyś.

– Zgodziłaś się, brawo, kochana, im szybciej to będziemy mieli za sobą, tym lepiej. Pomogę ci we wszystkim.

– Wiesz, też chcę jak najszybciej stanąć na nogi, a do tego pomyślałam, że oszczędzę rodzicom stresu operacji, przyjadą, jak będę już po… Co jest, braciszku, co to za mina? Nie wierzysz w tych lekarzy?

– Wierzę, ale boję się o ciebie, nie mogę i ciebie stracić.

– I ciebie, a kogo straciłeś? Rzuciła cię dziewczyna?

– Co? A tak, Iwona zerwała wczoraj ze mną. Więc zostałaś mi tylko ty, siostro.

Spędziliśmy dzień na mojej drzemce, gadaniu, wizycie psychologa, jakichś zabiegach, wizycie anestezjologa. Masakra, jak ja nie lubię być chora. Mamo, ratuj, mam już dosyć, a to, jak powiedział Rafi, dopiero początek.

Rozdział 4 Operacja, Irek, serce Rano podali mi głupiego jaśka, czułam się super. Gdy zaczęłam odpływać, zabrali mnie na blok operacyjny. Robili dziwne rzeczy, wyglądali jak kosmici. „Proszę liczyć od 10 do 1…”.

– Dziesięć, dziewięć, osiem, siiiieeeeddddeee…

– No, żyjesz, kurwa, myślałem, że już po tobie. Podczas operacji biegali, krzyczeli, myślałem, że zwariuję. Kocham ciebie, siostra, nawet nie wiedziałem, jak bardzo.

Próbowałam coś powiedzieć, ale tylko bełkotałam jak pijana.

Co jest? Straciłam mowę?

– Nie mów nic, jeszcze narkoza działa, spokojnie, ja będę mówił. Żyjesz i to jest najważniejsze. O, patrz, znowu idzie to konsylium, pewnie mnie wygonią, a ciebie będą męczyć.

– Panie Rafale, proszę….

– Tak, wiem, już wychodzę, proszę jej nie męczyć.

– No i jak, Amelio?

– Nie wiem, czuję się jakbym miała olbrzymiego kaca.

– To po środkach usypiających i narkozie. Operacja się udała, tylko mieliśmy spory problem. Twoje serce znowu nie chciało zastartować. Uparte jest, już straciliśmy nadzieję i nagle ruszyło, w sumie to można to uznać za cud, ponieważ już mieliśmy odłą- czyć aparaturę. Wróciłaś do życia drugi raz.

Musisz dbać o siebie, bo Bóg może ci nie dać już kolejnej szansy, Amelio. Teraz bę- dziemy kontrolować twój stan, potem pomału będziesz wracała do normalnego życia. Musisz się

nauczyć żyć z rozrusznikiem i wyczuwać, kiedy dzieje się coś złego. Teraz przebadamy twoje parametry, a potem znowu możesz nacieszyć się bratem. Byłaś dzielna, Amelio, bardzo walczyłaś o życie.

Znowu mnie męczyli na wszystkie możliwe sposoby. Potem sobie poszli, a do mnie przyszedł Rafał.

– No i co mówili?

– Nie chciało moje serce zastartować, dlatego tak biegali, a gdy już chcieli zrezygnować, zabiło. No i muszę się nauczyć żyć z tym rozrusznikiem. Boże, ja mam dwadzieścia sześć lat i czeka mnie życie emerytki.

– Przestań, najważniejsze, że żyjesz. Reszta nieważna.

Siedzieliśmy, a właściwie ja leżałam, a Rafi siedział jeszcze długo, aż przyszła pielęgniarka i go wygoniła. W nocy miałam koszmary, śnił mi się pogrzeb moich Rodziców, potem, że przyszła moja Mama i powiedziała, że muszę żyć dla Rafałka i dla miłości, która mnie czeka. Muszę walczyć o każdy oddech, każdy dzień dla Niej i dla Taty…

Obudziłam się zapłakana. Może Rafi powiedział im, że mia- łam operację? Na pewno dlatego mi się przyśnili.

Rano obudziło mnie piękne słońce.

– Jak się czujesz, Amelio?

– Irek, jak tam, zdałeś wszystkie egzaminy?

– Tak, zdałem, jestem lekarzem o specjalizacji ginekologia.

Jesteś ze mnie dumna?

– Tak, kocham ciebie, mój ginekologu.

– No jak tam? Marnie wyglądasz, bardzo.

– Dwa razy serce nie chciało pracować, byłam na tamtym świecie, to jak mam wyglądać. Po prostu wracam do życia, mam nadzieję, że na stałe. Musimy chyba przesunąć ślub i wesele, bo nie wiem, kiedy zacznę normalnie funkcjonować.

– Dobrze, że o tym mówisz. Jest mi przykro z powodu twoich rodziców i tej twojej operacji, ale musimy w ogóle zerwać zaręczyny i odwołać ślub i wesele.

– Powoli, powoli jak zerwać, co zerwać, co z powodu rodziców, naćpałeś się?

– No przecież zginęli w zamachu w Hiszpanii. Przecież miałaś ten zawał, kiedy policja ci o tym powiedziała.

Nagle wszystko stanęło mi przed oczami. Transmisja w telewizji, wizyta panów w garniturach, potem szpital. Moi rodzice nie żyją, jestem sama z Rafim. Biedny Rafi został sam, ja tu w szpitalu, a on tam w pustym domu.

– Amelia, co się dzieje!!!

Słyszałam tylko dziwne dźwięki aparatury, nagle wpadło do pokoju chyba z dziesięć osób, chyba coś złego się ze mną działo.

Ocknęłam się, za szybą widziałam Rafiego, rozmawiał z Irkiem, a właściwie chyba wydzierał się na niego, wymachiwał rękami.

Nagle zobaczył, że odzyskałam przytomność, coś jeszcze powiedział Irkowi i wszedł do sali, a za nim Irek.

– Malutka, nie rób mi tego, proszę.

– Rafi, nasi rodzice nie żyją, teraz pamiętam. Jesteśmy sami.

Sami! Rozumiesz?

Zaczęłam płakać.

– Amelio, musisz się oszczędzać, musisz żyć dla mnie, proszę cię.

– Wiem, ale nie dam rady, nie chcę.

– Jeżeli ty nie przeżyjesz, to ja się też zabiję. Ami, mam dopiero osiemnaście lat, nie dam rady sobie sam.

– Wyjdźcie, chce zostać sama, proszę was.

Wyszli, a ja zaczęłam płakać. Nie wiem jak długo to trwało.

Obudziłam się rano.

Rozdział 5 Jesteśmy sami Życie w szpitalu biegło stałym rytmem. Badania, odwiedziny Rafiego, badania i tak dzień za dniem. Z każdym dniem byłam silniejsza, czułam się lepiej.

– Wiesz, Amelio – powiedział ordynator – chyba możesz wró-cić do domu. Myślę, że zrobimy ci wszystkie badania i na weekend wyjdziesz do domu.

– Super.

Powiedziałam to, ale nie wiedziałam, czy rzeczywiście chcę wyjść. Po co mam wracać do pustego domu? Tylko ja i Rafi. On ma swoje życie, a ja co? Zwolnienie lekarskie, więc siedzenie w domu.

Od tamtego czasu, gdy Irek oznajmił mi, że zrywa zaręczyny i że moi Rodzice nie żyją, nie widziałam go. Podejrzewam, że to Rafi zabronił mu do mnie przychodzić. Napisał mi tylko taki sms:

„Moja Droga Amelio, zabroniono mi się z Tobą spotykać, muszę jednak być uczciwy wobec Ciebie. Rok temu poznałem dziewczynę na uczelni, łączą nas te same pasje. Początkowo była to tylko przyjaźń. Ja miałem Ciebie, ona też miała narzeczonego. Parę miesięcy temu zbliżyliśmy się bardzo i doszliśmy do wniosku, że się kochamy. Długo myślałem nad tym, czy poświęcić nasz związek dla tej miłości. Jednak Izę kocham bardziej, nie możemy być razem. Przepraszam, że oznajmiam to w takim momencie Twojego życia, ale tu żaden moment nie będzie dobry. Żegnaj Amelio i wybacz”.

Dobrze, że nie napisał, żebyśmy zostali przyjaciółmi, bo by mnie całkiem szlag trafił.

Moment na oznajmienie tego był chyba najlepszy, byłam na silnych prochach, więc jakoś to przełknęłam. Nawet zdobyłam się na to, aby mu odpisać, życzyć szczęścia.

Tak że po co mam wracać do domu? Tu przynajmniej coś się dzieje, a tam co. Wrócą wspomnienia, brak Rodziców. Pogrzeb odbył się, gdy byłam w szpitalu. Rafi chciał czekać, ale psycholog wytłumaczył nam, że lepiej, abym w moim stanie nie brała udziału w uroczystości. Na cmentarz też mam iść dopiero wtedy, kiedy on mi powie, że mogę. Przez chorobę czuję się ubezwłasnowolniona. Bardzo, ale to bardzo zależna od innych, od leków. Masakra, co to za życie.

– Hej, siorka, wracasz do domu, jak się cieszę, wreszcie nie będę sam. Co to za mina? Damy sobie radę, spoko.

– Boję się samotności. Ty, Rafi, jesteś młodszym bratem, to ja powinnam się tobą zajmować, a nie ty mną. Boję się, jak będę teraz żyć, boję się domu. Boję się być sama.

– Przestań, jesteśmy razem i zawsze będziemy. Damy radę.

Niedługo będą ferie, to gdzieś pojedziemy, damy radę, będzie dobrze. Musi być, nie załamuj się, siostra.

Mój kochany mały braciszek, który był teraz sporo wyższy ode mnie, a do tego musiał naprawdę stać się dorosły. Damy radę, musimy. Tylko że na mnie spadło wszystko. Śmierć rodziców, rozstanie z narzeczonym, no i ta przeklęta choroba, o której może gdyby nie śmierć rodziców nigdy bym się nie dowiedziała i pewnie bym zmarła gdzieś na ulicy.