K ł ó t n i a s e rc a z ro z u m e m Kiedy rozum kłóci się z sercem. Kiedy myśli nie są rozsądne.

Kiedy ciało pragnie nie tego co dusza.

Gdy całe istnienie boli w katuszach.

Gdy serce mówi, że kocha.

Gdy rozum odrzuca, nie słucha.

Gdy w sprzeczności jest dziś do jutra.

Kiedy noc zaprzecza dniowi.

Ja tęsknię!

I juz nie wiem,

co bardziej we mnie tęskni: ciało czy dusza?

Ko c h a j , j a k daw n i e j Nie pamiętam Twego spojrzenia, jak nikt inny nie patrzył.

Głosu ciepłego z miłością.

Dotyku lekkiego,

na mojej twarzy i dłoni.

Przytulenia,

co bicie serca słyszało.

Nie pamiętam Twoich ust w uśmiechu,

błysku szczęścia w oku.

Zgasły gwiazdy wspólnych wieczorów.

Życie narzuciło swój rytm.

Przyszła szarość,

zagubiły się nasze marzenia.

Pragnę, byś mnie znów

kochał spojrzeniem, dotykiem,

bliskością,

byciem.

Miłował obecnością,

sobą,

istnieniem.

K r z y k c i s z y Znów ta cisza,

która krzyczy,

łomotem serca,

burzą myśli w głowie, tłumioną tęsknotą,

pytaniem „gdzie jesteś”, gdy Cię nie ma.

Czas biegnie do przodu.

Zerkam na zegarek,

w okno,

w telefon.

Znów nie ma!

Ta sama cisza

wczoraj i dzisiaj.

Tylko nadzieja odzywa się w duszy.

Może jutro

skończy się cisza?

M i l c z ąc y t e l e f on Po co telefon, który nie dzwoni?

Po co numer, co nie odpowie?

Po co wiadomość bez odpowiedzi?

Po co człowiek w pamięci?

Znikło wszystko!

Został tylko ślad.

Numer w kontaktach,

zdjęcie na pamiątkę.

Usunięty numer, profil, znak.

Wykasowane zdjęcie, wiadomość.

Usunięty wszelki ślad znajomości.

Tylko sercu kogoś tak bardzo brak.

Ono pamięta, nie wykasuje.

Myśl powraca, nie zniknie.

Wspomnienie wróci mimo upływu lat.

Na s z c z a s Wiersz na koniec?

Na pożegnanie?

To już?

To ten ostatni raz?

Jeszcze nie!

Nie teraz!

Na zawsze złączeni.

Wrócisz!

To nie ten czas.

Nie dla nas.

Nasz czas przed nami.

Czekamy!

Przetrwamy!

Znów będzie nasz czas.

Nie teraz.

Kiedyś!