Wiersze

To, co w Duszy się

chowa

DOROTA WIECZOREK

Wiersze

To, co w Duszy się

chowa

Wydawnictwo Debiutant

2023

Wiersze „To, co w duszy się chowa”

Copyright © by Wydawnictwo Debiutant 2023 Copyright © by Dorota Wieczorek

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie I

ISBN: 978-83-67613-14-9

Korekta: Katarzyna Nowakowska Projekt okładki: Magdalena Czmochowska Skład i łamanie: Studio Grafpa – www.grafpa.pl

Wydawnictwo DEBIUTANT

ul. Dworcowa 2/3

82-200 Malbork

www.wydawnictwodebiutant.pl

wdebiutant@gmail.com

Spis treści Anioły z dalekich stron 9

Wianki 10

Wspomnienia serca 11

Czasem 12

Saint-Tropez 13

Idę 14

Przed siebie 15

Anioł ulotny 16

Zatrzymaj się 17

W moich oczach 18

Jesień idzie 19

Taka miłość 20

Bilet Donikąd 21

Namaluj sobie świat 22

Pan z kolejki 23

W drodze 24

Marzenia 25

Jak 26

Nieznajomy 27

Zostań 28

Razem 29

Za wszystko 30

Wspomnienie 31

W twoim sercu 32

W kawiarence 33

Ewa 34

Las 35

Tęsknota 36

Diabelska biesiada 37

Za oknem 38

Bal 39

*** [W parku pod starym dębem…] 40

Bezsenność 41

*** [Chodźmy do sadu na jabłka kolorowe…] 42

Wdzięczność 43

*** [Kolorem maków wśród soczystej zieleni…] 44

Z tęsknoty… 45

*** [Opadła kurtyna przedstawienie skończone…] 46

Obok siebie 47

Ulica Pantoflowa 48

Motyle 49

Sukienka 50

Drzewo 51

Jasiu 52

Smak emigracji 53

Z dedykacją dla mojego syna. Dziękuję za motywację!

Oraz dla wszystkich, którzy w pędzie współczesnego życia za czymś tęsknią.

Aby pamiętali, że czasem warto na chwilę się zatrzymać i posłuchać tego, co się chowa w Duszy…

Anioły z dalekich stron

Na emigracji też są Anioły.

I choć nie mają własnej stodoły, ciągle szukają, latają, wołają.

I w nowe miejsca zawsze wpadają.

Czasem siadają długim dniem zmęczone.

Tęsknotą, żalem i smutkiem obarczone.

Rozpamiętują

czas

zabaw,

radości,

pierwsze miłości i duszy namiętności.

Smak szarlotki i zapach letniej łąki.

A nawet siedzące na dachu skowronki…

Wianki

Pojechałam do domu,

bo chciałam wić wianki.

Zerwałam kwiatów polnych trzy dzbanki.

W noc świętojańską usiadłam na brzegu.

Ciepłe powietrze i mgła na jeziorze…

Wszystko tak piękne, mój jedyny Boże!

Powietrze pachniało, owady latały, małe muszki ciągle mi się przyglądały.

Od czasu do czasu kaczka przepłynęła, otrzepała piórka i w gąszczu traw zniknęła.

Upojona powietrzem i zapachem lata, zaczęłam swój wianek ze stokrotek wyplatać.

Przysiadła biedronka na mej sukience, a ja w odwdzięce wzięłam ją w swe ręce.

Kropek siedem miała i szybko do nieba odleciała.

Istota wolna – ta, co umie latać.

A mi pozostało wianki wyplatać!

Wspomnienia serca

Upiekę ci chleb jak za dawnych czasów.

W starym piecu na drzewo, kaflami obłożonym.

Gdzie radosny ogień wszystkim ciepło niesie, a z komina dym roznosi się po lesie.

Chleb z mąki białej jak śnieg, co drzewa przyprószył.

Ze szczyptą soli i miłości dla duszy.

Upiekę ci chleb najlepszy na świecie!

Którego smak do domu cię przywiedzie.

Chleb, który przypomni święta i rodzinę i siebie zobaczysz jako dziecinę.

Zobaczysz wszystkie twarze znajome i choć po całym dniu zmęczone, ciepłem ognia otulone,szczęściem w siebie wpatrzone.

Upiekę ci chleb ze snów i marzeń,

byś myślami wracał do tych wszystkich zdarzeń…

I gdy jesteś daleko lub w serca rozterce, kromkę tego chleba weź w swoje ręce i przenieś się tam, gdzie piec kaflami obłożony.

Czasem

Czasem jestem w dole a czasem na górze.

Zdarza się też, że chodzę po różowej chmurze.

Chcę być niewidzialna dla całego świata.

Taka mała, chuda,

czasem blond a czasem ruda.

Lubię się schować czasem gdzieś w chatce za lasem.

Lubię myśleć lub nie myślę wcale. Czasem nie wiem, co mam robić dalej.

Lubię chodzić na paluszkach, czasem tupnąć nogą.

Jestem łagodna, a czasem minę mam srogą.

Czasem mi się chce, a czasem nie chce wcale.

Lubię wylać czasem swoje wszystkie żale.

Jak na babę przystało – mam swoje humory.

Czasem widzę motyle, a czasem potwory.

Czasem to, a czasem tamto.

Chyba mi coś do oka wpadło!