Chłopiec z oddziału 18A

Kamil Kurszewski

Chłopiec z oddziału 18A

Wydawnictwo DEBIUTANT

2023

„Chłopiec z oddziału 18A”

Copyright © by Wydawnictwo Debiutant 2023

Copyright © by Kamil Kurszewski

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie I

ISBN: 978-83-67613-17-0

Korekta: Katarzyna Nowakowska

Projekt okładki: Magdalena Czmochowska Skład: Studio Grafpa – www.grafpa.pl

Wydawnictwo DEBIUTANT

ul. Dworcowa 2/3

82-200 Malbork

www.wydawnictwodebiutant.pl

wdebiutant@gmail.com

WSTĘP

Wszystko zależy od tego, jak postrzegamy rzeczywistość.

Dzisiaj problem to ciężki głaz, którego sam na pewno nie uniosę, natomiast wczoraj było to tylko kolejne wyzwanie.

Nie istnieje wyzwanie, którego nie da się przezwyciężyć.

Problemem jest twoje podejście do problemu.

Za bardzo przejmuję się tym, co było kiedyś, tym co będzie.

Nie zdaję sobie sprawy z tego, że dzisiaj to dar od losu.

Rozdział 1

ZWYCZAJNY NIEODPOWIEDZIALNY DZIEŃ W MOIM ŻYCIU

Dzień wolny. Jak to dobrze. Mogę dzisiaj robić wszystko, na co mam ochotę, a przy tym nie myśleć o pracy. Nieistotne, gdzie pracuję. Mam wolny dzień. Obudziłem się o trzynastej.

Specjalnie siedziałem do ciemnej nocy, aby obudzić się jak najpóźniej i celebrować swoje życie niezależnego człowieka.

Czytaj: wstawanie o porze, którą wybieram ja.

Mimo że majówka była dwa tygodnie temu, to odczuwałem imprezowy klimat. Co by tu porobić…? „Edmund, jesteś abstynentem, pamiętaj” – pomyślałem.

Tak. Zawsze miałem problem z alkoholem. Mam dwadzieścia lat, a moja mama najchętniej by chciała, żebym się zaszył.

Kultura picia to zdecydowanie nie ja – to po pierwsze. Po drugie

– dostałem kiedyś tabletki od psychiatry, których nie powinno się łączyć z żadną inną substancją psychoaktywną. Oczywiście,

„odpowiedzialny ja” niejednokrotnie miałem to w poważaniu.

Obecnie biorę dwa razy dziennie stabilizator nastroju neurotop retard 300 i jakiś antydepresant. Popadam w złe nastroje, jestem rozchwiany emocjonalnie, autodestrukcyjny i nie potrafię odnaleźć się w społeczeństwie. No, może poza moimi alkoholowymi kumplami. Tak naprawdę, niewłaściwe pstryknięcie palcami już wyprowadza mnie z równowagi, a myśl, że czegoś nie potrafię bądź jestem w czymś gorszy od innych sprawia, że czasami robię sobie krzywdę. W zasadzie tak było przed neurotopem. Teraz się już trochę uspokoiłem, jeśli można tak to nazwać. Jestem osobą bardzo kreatywną,

pomysłów mam tysiące; tylko problem w tym, że nie wszystkie są przemyślane.

Dlaczego by nie świętować dzisiaj mojej prawie półrocznej przerwy alkoholowej właśnie jakimś mocniejszym trunkiem?

Głupota tego pomysłu naprawdę mnie przeraziła! Ale też równie mocno podnieciła… NIE! Odpada!

Nie wiem, skąd w mojej głowie wzięła się właśnie taka myśl. Bardzo dobrze sobie radziłem, kiedy nie spożywałem alkoholu. No dobra, odizolowałem się od ludzi, ale właśnie to kazała mi robić moja jeszcze nie do końca zbadana psychika.

Zjadłem śniadanie, popijając je kawą. Napojem tym zawsze delektuję się, aby cieszyć się chwilą. Po prostu lubię cieszyć się życiem. Lubię czuć się wolny. Tak przynajmniej sobie wmawiam, żeby nie popaść w jeszcze głębszą depresję. No właśnie, choroba naszych czasów…

Na depresję choruję, odkąd zostałem niesprawiedliwie potraktowany w szkole średniej na egzaminie poprawkowym z matematyki. Zaliczyłem egzamin idealnie na granicy procentowej, po czym usłyszałem od szanownej pani dyrektor, że w naszej szkole trzeba mieć jeden procent więcej. Przez cały rok szkolny moi rodzice wydali na korepetycje około pięć tysięcy złotych. W wakacje uczęszczałem na nie nawet trzy razy w tygodniu. Do tego odrabiałem długie zadania domowe. Ja i mój korepetytor czuliśmy się naprawdę przygotowani. Cóż, w życiu nie na wszystko mamy wpływ i nie zawsze dostajemy to, czego chcemy. Niestety, kumple z ławki „odjechali” do trzeciej klasy, a ja po raz drugi zacząłem przechodzić okres buntu. Z

normalnego

gościa,

który

uczęszcza

do

szkoły,

przebranżowiłem się w uzależnionego od marihuany wagarowicza. Kumpli z dobrych domów zamieniłem na patologię, a jeansy na dresy. Kompletnie nie wiedziałem, gdzie

szukać pomocy. Nie słuchałem żadnych rad. Zawsze byłem ambitny i dlatego oblanie klasy to był po prostu straszny policzek. Myślę, że do dzisiaj się po tym nie pozbierałem, a szkołę dawno skończyłem.

Całe popołudnie przeleżałem na kanapie. Tylko ja, kanapa i myśli. Długie wpatrywanie się w sufit to rozrywka, którą polecam każdemu. Naprawdę można się o sobie sporo dowiedzieć. Po prostu popadam w transy myślowe; odcinam się od świata i patrzę w dal. Czy jestem świrem? Chyba tak, bo właśnie wiążę sznurówki, żeby wyjść z kumplami na wódkę, mimo iż dostałem wyraźny zakaz od lekarza. A jutro pierwsza wizyta u nowego specjalisty. Jakoś nie dogadywałem z poprzednim. Pokłóciliśmy się o to, że zapisał mi leki na sen, które wprowadzały mnie w typowy haj. Półtora roku byłem uzależniony od marihuany i tyle samo już nie jestem.

Przestałem palić w momencie, kiedy THC zaczęło wywoływać u mnie paranoje i urojenia, nie wliczając w to wcześniejszych wahań nastroju, które mimo wszystko tolerowałem.

Jestem osobą, która nie powinna dostać takiego lekarstwa. Po jednej tabletce po prostu odleciałem, dostając największych do tamtego momentu paranoi. Naprawdę, nie polecam takich stanów największemu wrogowi. Nieważne.

Jutro nowy specjalista. Słuchawki na uszy, budzik na wizytę do lekarza i lecę.

Autobus jak zwykle się spóźnił. Przed irytacją uchronił

mnie piękny zachód słońca i idealnie wirujący wiatr. Fajnie.

Nawet człowiek z depresją czasami się uśmiechnie. Wsiadam, trochę śmierdzi, ale jakoś to przetrwam. Przecież to tylko kolejny

krok

bliżej

wódki.

Czasami

świadomość

wypowiadanych myśli przeraża mnie bardziej, niż możliwość wystąpienia kolejnego ataku. Po kilku przystankach do

autobusu wsiadł jeden z moich kolegów. Na klasyczne pytanie:

„Co tam?”, odpowiadam w swój charakterystyczny sposób:

„Średnio.”. Bo co mam powiedzieć?

Jak każdego dnia mam wahania nastroju. Umysł gubi trzeźwe spojrzenie, depresja zżera mnie od środka, zwyczajnie nie chce mi się żyć. Mimo że ktoś pewnie chciałby mi pomóc, to wychodzę z nie do końca poprawnego rozumowania, iż nie chcę nikogo obarczać i przygniatać moimi problemami. Takie pojmowanie świata skazuje mnie na społeczną izolację, i w perspektywie czasu, na pogłębienie się niezabliźnionych ran psychiki młodego człowieka. No cóż… Mimo iż nadal jestem młody, to mentalnie czuję się, jakbym przeżył co najmniej ze sto lat.

Mam już naprawdę dosyć tych negatywnych myśli, więc aby być chociaż trochę pozytywnie nastawionym człowiekiem na zadane wcześniej pytanie: „Co tam?” odpowiadam po prostu: „Średnio.”.

Przejechaliśmy kilka przystanków i wysiadamy. Trzech kolegów już czekało. Kupiliśmy dużo wódki, po czym zapakowaliśmy ją do plecaków. Poszliśmy do parku. Przez krótką chwilę odzywał się jeszcze cichy głos rozsądku, czy aby na pewno jest to dobry pomysł. Szybko wyparłem go jednak głębokim łykiem zmrożonej wódki prosto z gwinta. „Wchodzi jak woda” – pomyślałem.

Czy jest coś piękniejszego, niż grupka młodych ludzi pijąca w parku o zachodzie słońca alkohol? Możliwe, ale właśnie wtedy nie obchodziło mnie nic innego. Rozmawialiśmy o pierdołach: o sporcie, o dziewczynach. Zwykłe nasze wyjście.

Muszę stwierdzić, że mimo iż pijemy wódkę w parku, to jesteśmy bardzo kulturalną ekipą.

Skończył się alkohol. Jeszcze raz idziemy do sklepu. Ja, tak szczerze, za dobrze już wtedy nie wyglądałem. To pamiętam.

Wypiłem jeszcze trochę i nagle na dworcu obudzili mnie inni kumple. Co się właściwie stało!? Zasnąłem w drodze do domu.

Przecież to niemożliwe. Jestem żałosny. Ledwo idę.

Przewracam się. Pomagają mi iść. To wszystko, co pamiętam.

Moim problemem zawsze była pamięć i chyba nie chodzi o wypitą ilość alkoholu. Często, kiedy wypiłem mocniejszy trunek, traciłem rozum i pamięć