Miłoszek i jego Magiczne uszka

Zofia Michalewicz

Miłoszek i jego

Magiczne uszka

Wydawnictwo DEBIUTANT

2024

„Miłoszek i jego magiczne uszka”

Copyright © by Wydawnictwo Debiutant 2024

Copyright © by Zofia Michalewicz Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie I

ISBN: 978-83-67613-60-6

Korekta: Jadwiga Jęcz

Projekt okładki: Magdalena Czmochowska Skład: Studio Grafpa, www.grafpa.pl Wydawnictwo DEBIUTANT

ul. Dworcowa 2/3

82– 200 Malbork

www.wydawnictwodebiutant.pl wdebiutant@gmail.com

Miłoszek na placu zabaw Miłoszek wraz z mamą idzie na plac zabaw.

Ubiera buty, opaskę na procesory mowy oraz swoją ulubioną czapkę z daszkiem.

– Mamusiu, już jestem gotowy – wykrzyczał z radością Miłoszek.

– Wspaniale, synku, więc chodźmy –

odpowiedziała mama.

Plac zabaw znajduje się blisko domu Miłoszka. Są tam zjeżdżalnie, huśtawki oraz ulubione miejsce Miłoszka, czyli piaskownica.

Miłoszek szybko podbiega do piaskownicy. Wziął

ze sobą wiaderko, łopatkę oraz sitko do piasku.

Na placu zabaw jest dużo dzieci. Po chwili do Miłoszka podchodzi chłopiec, który w ręce trzyma żółtą koparkę. Zaczyna jeździć dookoła Miłoszka, przyglądając się jego uszkom.

– Jak masz na imię, chłopczyku, bo ja jestem Ignaś

– dopytuje z zaciekawieniem chłopiec.

– A ja Miłosz. Chcesz się ze mną pobawić?

– Tak! – odpowiada Ignaś.

Chłopcy świetnie się bawią. Kopią w piasku, chcąc zbudować wymarzony zamek. Przesypują przez sitko piasek, a następnie formują z niego ogromną górę.

– Poszukajmy czegoś, czym ozdobimy nasz zamek

– zaproponował Miłoszek.

Ignaś znajduje dwa patyki, a Miłoszek wraca z garścią kamyków.

– Musimy zrobić jeszcze most – oznajmia Miłosz.

– Świetny pomysł – przytakuje Ignaś.

Nagle Ignaś za bardzo uniósł łopatkę z piaskiem i…. cały piasek z łopatki wylądował na czapce Miłosza.

– Ignaś! – krzyknął Miłosz. – Nie można sypać piaskiem po głowie!

– Dlaczego?– pyta chłopiec.

– Bo ja mam „magiczne uszka” – odparł Miłoszek, po czym ściągnął czapkę i wskazał na swoje procesory mowy, które podtrzymywała opaska.

– A po co to nosisz? – pyta Ignaś.

– To są moje uszy. Bez nich nie byłbym w stanie cię usłyszeć.

Chłopcy przybili sobie „piąteczkę” na zgodę.

Niestety Miłoszek musiał już iść do domu.

– Pa, Miłoszku, może przyjdziesz tu jutro? – pyta Ignaś.

– Pewnie, ale już nie będziesz mi sypał piachem po głowie, bo wiesz…? – Zasmucił się Miłoszek.

– Nie będę! Obiecuję! Masz „magiczne uszka”!

Pamiętam! – odpowiedział Ignaś.

Miłoszek z uśmiechem na twarzy pomachał mu i wrócił do domu. Zyskał dzisiaj nowego kolegę, który poznał czarodziejską moc jego uszek.