Przemyślenia

i sentencje Zdzisława

Przemyślenia i sentencje Zdzisława Zdzisław Paweł Zukowski

Wydawnictwo DEBIUTANT

2025

„Przemyślenia i sentencje Zdzisława”

Copyright © by Wydawnictwo Debiutant 2025

Copyright © by Zdzisław Zukowski Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody Wydawcy.

Wydanie I

ISBN: 978-83-67613-81-1

Korekta: Jadwiga Jęcz

Zdjęcie na pierwszej stronie – z prywatnych zasobów Autora Projekt okładki: Magdalena Czmochowska Skład: Studio Grafpa, www.grafpa.pl Wydawnictwo DEBIUTANT

ul. Dworcowa 2/3

82 – 200 Malbork

www.wydawnictwodebiutant.pl

wdebiutant@gmail.com

Lubię dzielić się wiedzą i doświadczeniem, które, mam nadzieję, zdobywałem z upływem lat, często naznaczonych trudami i upokorzeniami. Mimo chwil zwątpienia nie zrezygnowałem z pisania. Nazywam rzeczy po imieniu, czasem z ironią lub sarkazmem, ale zawsze staram się trzymać blisko meritum, którym dla mnie jest prawda.

Podczas spacerów, często przypominających gonitwę na tym „nie najlepszym ze światów”, mijamy różnych ludzi. Są tacy, przy których nie warto się zatrzymywać, oraz tacy, których obecność staje się dla nas nobilitacją.

Ubogacają nasze szare dni, mniej lub bardziej świadomie, udowadniając, że warto pokładać wiarę w bliskich i czerpać z ich mądrości. Miałem szczęście spotkać ludzi, którzy mnie inspirowali, a także tych, którzy oferowali konstruktywną krytykę. Nie sposób wymienić wszystkich, ale szczególnie pragnę podziękować mojej żonie Ewie, Elżbiecie, Krystynie, Lucynie, Józefowi z Wiesławą, Ewie de D.D oraz dobremu duchowi całego projektu, Dagmarze Drab-Szyłkiewicz.

– autor –

Gdybym był mądry, cóż za radość by to była… Miałbym prawo do własnej oceny i własnego spektrum postrzegania świata. Nazywania barw i zdarzeń po swojemu. Jednakowoż prawda i fałsz jak wątek i osnowa się przeplatają, czy ogół to widzi? Tu pewności nie mam.

Kiedyś było mi dobrze, świat wydawał się piękny, gdy czerń była bielą. Lecz odebrano mi barwy dla świata, okradziono z miłości i teraz, gdy dzielą mnie nie tylko lata, myślę: ktoś powinien mnie usłyszeć. Może nawet zrozumie.

Spowiedź

albo

matka

Lucyna od pijaków

Jesteśmy wygnańcami na osi czasu, Przyszłość istnieje, lecz niepewna.

Pozostał żal i ludzie, których zawiedliśmy.

Trwoga we mnie, zuchwałość jako maska.

Kiedy dotknąłem dna, stałem się dnem.

Świat mnie znienawidził, ale nie obchodziło mnie to.

Chciałem tylko pić, priorytet brzmiał: mieć za co.

Uciekałem – od czego? Chyba od przerażającego siebie.

Trwałem nie do końca świadomy, będąc.

W odległych stanach świadomości, Bądź żyjąc zupełnie nieświadomie.

Sam nie wiem czemu: kolejna butelka i znajomość.

Upadlając siebie, upadłem innych i świat.

Otaczające nas krajobrazy i ludzie – mówiłem, że to nic.

Nie pamiętam zdarzeń ani twarzy – nie pamiętam dat.

Czy się usprawiedliwiam? Nie, choć żal w sercu.

Tak wiele przeszło obok, tak wiele umknęło.

Nie mam mocy, by cofnąć czas i własne winy.

Promień sprawił, że żyję… innym to zawdzięczam.

Nie powiem wam, jaki jestem – zrobią to inni.

Wydrapię kawałki „szkła” z moich oczu, Próbuję żyć, próbuję wyprać brudną duszę.

Jestem trzeźwy już jakiś czas, choć już po zmroku.

Dlatego że chcę… nie dlatego, że muszę.

Lucynie, która zrozumie.

Idąc w stronę dźwięku Co słyszymy, wsłuchując się w ciszę?

Czy zaczął przeszkadzać nam zgiełk?

Może raczej brak akceptacji na to, co widzę.

Czas się nie zatrzyma, nie cofnie… to wiem.

Często mówimy: „Próbuję jeszcze kolejny raz, przerabiając znane schematy, powielając błędy”.

Czemu tak trudno zrozumieć, iż zło i dobro mieszka w nas?

Obwiniając los i innych, mając na mądrość zapędy.

Każdy z nas jest tylko sumą własnych dokonań.

Udawane jutro najczęściej jest tylko mirażem.

Warto zatem mieć priorytety, nie deptać przekonań.

Czy wspomni nas ktoś z uznaniem?

To się okaże.

Jeśli już posiadasz zmysły, wypada skorzystać z tego.

Poczuć ciepło promieni, wiatr we włosach – o wiele więcej.

Mijając ludzi uśmiechać się, brać za dobrą monetę nieznajomego.

Nie, by być naiwnym, sceptycznym, lecz czuć: bardziej, goręcej.

Wiem, dokąd prowadzi wybrukowana droga dobrymi radami.

I nie o rady tu stricte chodzi, bardziej o refleksję nad samym sobą.

Wszak na tym nie najlepszym ze światów nie jesteśmy sami.

Wprawdzie choć mógłbym milczeć, swoimi myślami dzielę się z tobą.

Dlaczego wolę iść w stronę dźwięku? Bo cisza jest i tak nieunikniona.

Logicznym jest, iż w ciszy – tej ciszy: ni ty kogoś, ni ktoś ciebie – nie usłyszy

Zatem póki jeszcze możesz, idź w stronę dźwięku…

oczywiście decyzja twoja.

Czy zatrzymasz czas? Nie, bacz jednak, abyś przedwcześnie nie był częścią ciszy.

Choćbyś i ziemię całą posiadł, a byłbyś na niej sam.…

Miałbyś powód do szczęścia czy do rozpaczy?

Mam swój świat Pośrodku myśli nie liczy się lęk.

Możesz powiedzieć zupełnie wszystko, nie bacząc na to, czy ma to sens.

Czy ból dotyka hen, czy całkiem blisko często nie można inaczej wyrazić szczerości szczególnie, gdy odkładasz to od wielu lat.

Przychodzi moment, że wybuchniesz, żądając jakości.

Masz gdzieś, jak w danym momencie ocenia cię świat.

Nawet nie oczekujesz odpowiedzi, wszak ją znasz.

Nieśmiało chcesz wyrazić swe zdanie – właśnie, czemu nieśmiało?

A w duchu przekonanie o słuszności… jak wielu innych.

Na zadawane pytanie odpowiedz szczerze

– lub nie odpowiadaj wcale.

Czemu istota dopiero przyparta do muru potrafi mówić szczerze?

Nie sposób na co dzień oceniać rzeczywistość zgodnie z prawdą.

Czy improwizacja wzięła górę i rządzi w każdym wymiarze?

Zmęczony jestem dociekaniem prawdy: co żarciem jest, co strawą.

Na szczęście myśl nieokiełznana jest niczym mustang w galopie.

Nie ma nakazów, zakazów, wyj…ane na wzorce i priorytety.

Co uważasz za dobre i słuszne, idź w to bez zastanowienia, chłopie.

„Olej” konwenanse i sztuczne zasady savoir-vivre –

dodam niestety.

Jak już wszystko złożyliśmy, odcięliśmy się od praw i zasad.

Co pozostało? Przeciętnemu Kowalskiemu (to ten z kasą bez mózgu) kłaniać się chamom w pas? Bo to ich stać na produkty od Versace i Armaniego?

Jakoś mi z takimi nie po drodze, może właśnie dlatego… mam swój świat.