Za siedmioma lasami, za siedmioma górami, za siedmioma morzami, za Wielkim Oceanem Mlecznym, na krańcu świata leżała niegdyś malutka Wyspa Małego Nosa.

Na wyspie mieszkał król Andrzej, który bardzo mocno kochał zwierzęta –

w szczególności koty. W Królestwie Małego Nosa wszystkie zwierzęta żyły

w przyjaźni. Jak głosi legenda, siedem miliardów, siedem milionów, siedem tysięcy, siedemset siedemdziesiąt siedem lat temu jako pierwszy na wyspę przybył prakot Gacek. Był to kociak o małym, ale jakże wielkim sercu. Wyspę podbił swoją miłością i dobrocią. Każdego nowego przybysza witał kocimi całusami. Kiedy ktoś przypływał

na wyspę prakota, Gacek wychodził mu naprzeciw i ocierał się noskiem o policzek przybysza. Stąd wzięła się nazwa wyspy – Mały Nos. Wkrótce wyspa stała się najbardziej znanym i przyjaznym miejscem na ziemi. Kiedy dzieciom, dorosłym, zwierzętom i czarodziejom było źle, przybywali na wyspę prakota. A Gacek przyjmował z otwartymi łapami wszystkich pokrzywdzonych. Było to jedyne miejsce

na ziemi, gdzie w zgodzie żył nawet pies z kotem. Prakot dożył siedmiuset siedemdziesięciu siedmiu długich, kocich lat. Po jego śmierci mieszkańcy wyspy wspólnie zadecydowali, że od tej pory o Mały Nos będzie troszczył się król oraz trójka kotów – strażników wyspy. Królem zostawał mieszkaniec z najmniejszym nosem, natomiast strażnikami trzy najdzielniejsze koty spośród tych zamieszkujących wyspę.

Tak kocia dynastia trwała siedem miliardów, siedem milionów, siedem tysięcy lat, aż władcą wyspy został król Andrzej.