Okładka

Strona tytułowa

Rick Riordan

Znak Ateny

Przełożył
Andrzej Polkowski

Strona redakcyjna

Tytuł oryginału
The Heroes of Olympus
Book Three
The Mark of Athena

Copyright © 2012 by Rick Riordan. All rights reserved.
Zezwolenie na niniejsze wydanie zostało uzyskane za pośrednictwem agencji Nancy Gallt Literary Agency.
Permission for this edition was arranged through the Nancy Gallt Literary Agency.
Copyright © for the Polish translation by Andrzej Polkowski, 2012
Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Galeria Książki, 2012
Cover illustration © 2012 by John Rocco
Map illustration © by Kayley LeFaiver
Jacket design by Joann Hill

Opracowanie redakcyjne i DTP
Pracownia Edytorska „Od A do Z” (oda-doz.com.pl)

Redakcja
Ewa Wiąckowska

Korekta
Katarzyna Kierejsza, Katarzyna Kolowca-Chmura

Opracowanie graficzne okładki, typografa i DTP
Stefan Łaskawiec

Wydanie I
ISBN 978-83-62170-94-4

Wydawnictwo Galeria Książki
www.galeriaksiazki.pl
biuro@galeriaksiazki.pl

Konwersja do formatu EPUB:

Legimi Sp. z o.o.

Dedykacja

Dla Speedy’ego
Włóczęgów i wędrowców często zsyłają nam bogowie.

Mapa

I
ANNABETH

Annabeth sądziła, że nic jej nie zaskoczy, póki nie spotkała się z eksplodującym posągiem.

Wcześniej jeszcze raz obeszła pokład ich latającego okrętu, „Argo II”, po raz któryś sprawdzając, czy balisty są dobrze umocowane. Upewniła się, że na maszcie wywieszono białą flagę obwieszczającą: „Przybywamy w pokoju”. Omówiła cały plan z resztą załogi – a potem plan B i plan C, awaryjny wobec planu B.

A przede wszystkim pozbyła się z pokładu ich ogarniętego wojenną obsesją opiekuna, trenera Gleesona Hedge’a. Namówiła go, by zamknął się w swojej kajucie i przejrzał nagrania z zawodów w mieszanych sztukach walki. Mieli wlecieć na magicznej greckiej triremie do potencjalnie wrogiego rzymskiego obozu, więc widok ubranego w dres satyra w średnim wieku, wymachującego kijem bejsbolowym i wrzeszczącego: „Gińcie!”, mógłby wzbudzić w Rzymianach uzasadnione wątpliwości co do ich pokojowych zamiarów. Wyglądało na to, że wszystko gra. Annabeth nie czuła już nawet – przynajmniej w tej chwili – dziwnego zimna, które ją przeniknęło, gdy tylko wzbili się w powietrze.

Okręt opadał przez chmury ku ziemi, ale ona wciąż nie mogła się pozbyć niepewności. A jeśli to zły pomysł? A jeśli Rzymianie spanikują i ruszą do ataku, gdy tylko ich zobaczą?

Bo „Argo II” nie mógł budzić zaufania. Długi na prawie dwadzieścia metrów, najeżony od dziobu do rufy rzędami powleczonych spiżem kusz, z metalowym galionem w kształcie ziejącego ogniem smoka i z dwiema obrotowymi balistami pośrodku, miotającymi pociski wybuchowe zdolne rozwalić beton... no, na czymś takim raczej się nie przybywa z przyjacielską wizytą do sąsiadów.

Annabeth starała się uniknąć elementu zaskoczenia. Poprosiła Leona, żeby wysłał jeden ze swoich specjalnych wynalazków – holograficzny zwój – i ostrzegł ich przyjaciół znajdujących się w obozie. Miała nadzieję, że dostali wiadomość. Leo chciał wymalować na kadłubie hasło: JAK LECI? z uśmiechniętą buźką, ale uznała, że to zły pomysł. Nie była pewna, czy Rzymianie mają poczucie humoru.

Teraz było już za późno, żeby zawrócić.

Chmury rozwiały się wokół kadłuba. Ujrzeli pod sobą złoto-zielony kobierzec wzgórz Oakland. Annabeth zacisnęła palce na jednej ze spiżowych tarcz, którymi obwieszona była krawędź prawej burty.

Troje jej towarzyszy zajęło stanowiska.

Na pokładzie rufowym Leo miotał się jak szalony, sprawdzając wskaźniki i dźwignie. Większość sterników zadowoliłaby się kołem sterowym albo rumplem, ale on zainstalował sobie również klawiaturę, monitor, układ sterowniczy z małego odrzutowca, dubstepowy pulpit i kontrolery ruchu z konsoli Nintendo Wii. Mógł kierować okrętem, otwierając i zamykając przepustnicę, mógł wystrzeliwać pociski, samplując jakiś album muzyczny, albo postawić żagle, potrząsając mocno kontrolerami Wii. Leo miał naprawdę ostre ADHD, nawet jak na herosa.

Piper przechadzała się po pokładzie między głównym masztem a balistą, powtarzając swoje kwestie.

– Opuśćcie broń – mruczała. – Chcemy tylko porozmawiać.

Moc jej magicznego głosu była tak wielka, że Annabeth poczuła chęć odrzucenia swojego sztyletu i ucięcia sobie z kimś długiej pogawędki.

Piper, córka Afrodyty, starała się ukryć swoją piękność. Dzisiaj ubrana była w wyświechtane dżinsy, znoszone adidasy i białą koszulkę bez rękawów z różowym nadrukiem Hello Kitty. (Może to miał być żart, ale Annabeth nigdy nie była pewna co do Piper). W brązowe włosy, byle jak splecione w warkocz spadający na prawy bok, wetknęła orle pióro.

Jason – chłopak Piper – stał na dziobie, na platformie z kuszami, gdzie Rzymianie mogliby go łatwo dostrzec. Gdyby nie palce mocno zaciśnięte na rękojeści złotego miecza, wyglądałby bardzo spokojnie, zwłaszcza jak na kogoś, kto wystawia się na cel. Na dżinsy i pomarańczową koszulkę Obozu Herosów założył togę i purpurowy płaszcz – symbole jego dawnej rangi pretora. Z mierzwionymi przez wiatr złotymi włosami i zimnymi jasnoniebieskimi oczami promieniował surową, męską urodą i opanowaniem – jak przystało na syna Jupitera.

Wychował się w Obozie Jupiter, więc była nadzieja, że znajoma twarz powstrzyma Rzymian od zestrzelenia okrętu, gdy tylko ich zobaczą.

Annabeth wciąż nie do końca mu ufała, choć starała się tego nie okazywać. Zachowywał się zbyt idealnie – zawsze trzymał się zasad, zawsze robił to, co nakazywał honor. Nawet wyglądał zbyt idealnie. Gdzieś w tyle głowy dręczyła ją myśl: a jeśli to podstęp, jeśli zamierza nas zdradzić? A jeśli wylądujemy w Obozie Jupiter, a on powie: „Czołem, Rzymianie! Bierzcie tych więźniów i ten superokręt, który wam przyprowadziłem!”?

Wątpiła, by miało się tak stać, ale i tak nie mogła na niego patrzeć bez posmaku goryczy. Był częścią wymuszonego przez Herę „planu wymiany”, który miał pogodzić oba obozy. Jej Irytująca Wysokość Królowa Olimpu przekonała innych bogów, że dwa odłamy ich potomków – Rzymianie i Grecy – muszą połączyć siły, by ocalić świat przed zakusami budzącej się do życia złej bogini Gai i jej potwornych dzieci – gigantów.

Hera bez uprzedzenia porwała Percy’ego Jacksona, chłopaka Annabeth, wyczyściła mu pamięć i wysłała do obozu Rzymian. Grecy z kolei, na zasadzie wymiany, dostali Jasona. Ani jedno, ani drugie nie było winą Jasona, ale na jego widok Annabeth za każdym razem uświadamiała sobie, jak bardzo brak jej Percy’ego.

Percy’ego... który właśnie jest tam, w dole.

„Och, bogowie”. Poczuła wzbierającą panikę i natychmiast ją w sobie zdusiła. Nie może się rozklejać.

„Jestem córką Ateny” – powiedziała sobie. – „Muszę trzymać się swojego planu i nie mogę ulegać emocjom”.

I znów to uczucie – ten znajomy dreszcz, jakby jakiś psychotyczny bałwan śniegowy stanął za nią i dyszał jej na kark. Odwróciła się, ale nikogo za nią nie było.

To tylko nerwy. Annabeth trudno było uwierzyć, żeby nowy okręt wojenny mógł być nawiedzony, nawet w świecie bogów i potworów. „Argo II” miał dobrą ochronę. Magiczne tarcze z niebiańskiego spiżu, którymi były obwieszone jego burty, chroniły przed potworami, a ich opiekun, satyr Hedge, zwęszyłby każdego intruza.

Annabeth chciałaby poprosić o radę swoją matkę, ale teraz to nie było możliwe. Nie po tym okropnym ostatnim spotkaniu w ubiegłym miesiącu, kiedy dostała od niej najgorszy w życiu prezent.

Chłód napierał. Wydało się jej, że wiatr przyniósł czyjś cichy śmiech. Każdy mięsień jej ciała był napięty. Miała wrażenie, że zaraz wydarzy się coś strasznego.

Już była gotowa rozkazać Leonowi, żeby zawrócił. A wtedy, w dolinie pod nimi, zagrały rogi. Rzymianie ich dostrzegli.

Annabeth myślała, że wie, czego się spodziewać. Jason opisał jej Obóz Jupiter bardzo szczegółowo. A jednak teraz z trudem wierzyła własnym oczom. Obrzeżona wzgórzami Oakland dolina była przynajmniej dwukrotnie większa od Obozu Herosów. Mała rzeczka opływała ją z jednej strony i zakręcała do środka jak wielka litera G, wpadając do roziskrzonego błękitnego jeziora.

Tuż pod okrętem, na skraju jeziora jaśniał w słońcu Nowy Rzym. Rozpoznała szczegóły opisywane przez Jasona: hipodrom, amfiteatr, świątynie i parki, osiedle Siedmiu Wzgórz z jego krętymi uliczkami, kolorowymi willami i kwitnącymi ogrodami.

Dostrzegła ślady niedawnej walki Rzymian z armią potworów. Kopuła budowli, w której, jak zgadywała, mieściła się siedziba senatu, była rozłupana. Rozległe forum poznaczone było kraterami po wybuchach. Niektóre fontanny i posągi były potrzaskane.

Z Domu Senatu wylewał się tłum nastolatków w togach, pragnących zobaczyć „Argo II”. Jeszcze więcej Rzymian wychodziło ze sklepów i kafejek, gapiąc się na opadający okręt i pokazując go sobie palcami.

Jakieś pół mili na zachód, tam skąd dochodziło granie rogów, rozciągał się na wzgórzu rzymski fort. Wyglądał zupełnie jak na ilustracjach w podręcznikach historii – otoczony rowem najeżonym ostrymi palami, wysokimi murami i wieżami uzbrojonymi w balisty. Wewnątrz równe rzędy białych baraków biegły wzdłuż głównej arterii – Via Principalis.

Z bramy wymaszerowała kolumna półbogów. Ich zbroje i włócznie połyskiwały w słońcu, gdy ruszyli biegiem ku miastu. Między rzędami wojowników kroczył słoń bojowy.

Annabeth wolałaby, żeby „Argo II” wylądował, zanim ten oddział dotrze do miasta, ale od ziemi wciąż dzieliło ich kilkadziesiąt metrów. Przebiegała wzrokiem tłum, wypatrując Percy’ego.

I wówczas za jej plecami rozległ się potężny huk.

Wybuch o mało nie wyrzucił jej za burtę. Obróciła się i stanęła oko w oko z rozwścieczonym posągiem.

– To niedopuszczalne! – wrzasnął.

Najwyraźniej dopiero co pojawił się na świecie, właśnie tu, na pokładzie ich okrętu, czemu towarzyszył ów wybuch. Żółty dym spływał mu z ramion, rozżarzone węgielki tryskały z jego kręconych włosów. Od pasa w dół był prostokątnym marmurowym piedestałem. Od pasa w górę – posągiem muskularnego mężczyzny w todze.

– Nie pozwalam na broń wewnątrz pomerium! – oświadczył nadętym głosem belfra. – I z pewnością nie wpuszczę żadnych Greków!

Jason zerknął na Annabeth znacząco, jakby chciał jej powiedzieć: „Zostaw to mnie”.

– Terminusie – odezwał się. – To ja. Jason Grace.

– Och, dobrze cię pamiętam, Jasonie! – warknął Terminus. – Sądziłem, że masz na tyle rozumu, by nie bratać się z wrogami Rzymu!

– Ale to nie są wrogowie...

– Właśnie – wtrąciła się Piper. – Chcemy tylko porozmawiać. Gdybyśmy mogli...

– Ha! – prychnął posąg. – Nie próbuj ze mną sztuczek z czarującym głosem, młoda damo! I odłóż ten sztylet, zanim wyrwę ci go z rąk!

Piper zerknęła w dół. Całkiem zapomniała, że wciąż trzyma swój spiżowy sztylet.

– Hmm... już się robi. Ale jak byś mi go wyrwał? Przecież nie masz rąk.

– Co za bezczelność!

Rozległ się głośny trzask i błysnęło coś żółtego. Piper krzyknęła i wypuściła sztylet, który leżał teraz na pokładzie, dymiąc i iskrząc.

– Masz szczęście, że dopiero co brałem udział w bitwie – rzekł Terminus. – Gdybym był w pełni sił, już dawno zdmuchnąłbym to latające szkaradztwo z nieba!

– Wyluzuj! – Leo zrobił kilka kroków do przodu, wymachując kontrolerem Wii. – Nazwałeś mój okręt szkaradztwem? Chyba się przesłyszałem.

Na myśl o tym, że Leo mógłby zaatakować ten posąg swoimi akcesoriami do gry na konsoli, Annabeth otrząsnęła się z szoku.

– Uspokójmy się trochę. – Uniosła ręce, aby pokazać, że jest bez broni. – Zgaduję, że jesteś Terminusem, bogiem granic. Jason mi mówił, że chronisz Nowy Rzym. Zgadza się? Jestem Annabeth Chase, córka...

– Och, dobrze wiem, kto ty jesteś! – Posąg zmierzył ją pustymi białymi oczodołami. – Dziecię Ateny, jak Grecy nazywają Minerwę. To skandal! Wy, Grecy, nie macie poczucia przyzwoitości. My, Rzymianie, dobrze wiemy, gdzie jest miejsce tej bogini.

Annabeth zacisnęła szczęki. Wobec tego posągu trudno było zachowywać się dyplomatycznie.

– Co właściwie masz na myśli, mówiąc ta bogini? I co jest skandalem w...

– No właśnie! – przerwał jej Jason. – W każdym razie, Terminusie, przybywamy z misją pokojową. Bylibyśmy wdzięczni za zezwolenie na lądowanie, żebyśmy mogli...

– To niemożliwe! – zaskrzeczał posąg. – Rzućcie broń i poddajcie się! I natychmiast opuśćcie moje miasto!

– To co w końcu mamy zrobić? – zapytał Leo. – Poddać się czy odejść?

– I to, i to! Poddajcie się, a potem się wynoście. Za takie pytanie wymierzam ci policzek, śmieszny chłoptasiu! Czujesz to?

– Ojej. – Leo przyglądał się Terminusowi wzrokiem profesjonalisty. – Jesteś cały spięty. Nie masz w środku jakichś przekładni do poluzowania? Mogę sprawdzić.

Schował kontroler Wii do swojego magicznego pasa i wyjął z niego śrubokręt, którym postukał w marmurowy postument.

– Przestań! – krzyknął Terminus. Kolejny mały wybuch wytrącił Leonowi śrubokręt z ręki. – Na rzymskiej ziemi wewnątrz pomerium nie jest dozwolona żadna broń.

– Wewnątrz czego? – zapytała Piper.

– W granicach miasta – wyjaśnił jej Jason.

– A cały ten statek to broń! – wrzasnął Terminus. – Nie możecie tu wylądować!

Pod nimi, w dolinie, legionowe posiłki były już w połowie drogi do miasta. Tłum na forum liczył teraz ponad setkę osób. Annabeth przebiegała wzrokiem twarze i... och, bogowie. Zobaczyła go. Szedł w stronę okrętu, trzymając obie ręce na ramionach dwojga innych nastolatków, jakby byli najlepszymi kumplami – tęgiego, krótko ostrzyżonego bruneta i dziewczyny w rzymskim hełmie kawaleryjskim. Percy był taki rozluźniony, taki szczęśliwy. Miał na sobie purpurowy płaszcz, identyczny jak Jasona – oznakę pretora.

Serce Annabeth wykonało salto.

– Leo, zatrzymaj okręt.

– Co?!

– Słyszałeś. Utrzymuj nas w miejscu.

Leo wyciągnął kontroler i szarpnął nim w górę. Wszystkie dziewięćdziesiąt wioseł zamarło. Okręt przestał opadać.

– Terminusie – powiedziała Annabeth – żadne prawo nie zakazuje wiszenia nad Nowym Rzymem, prawda?

Posąg zasępił się.

– No... nie...

– Możemy zostawić ten okręt w powietrzu. Zejdziemy na forum po drabince sznurowej. W ten sposób okręt nie znajdzie się na rzymskiej ziemi. Formalnie na niej nie będzie.

Posąg rozważał to przez chwilę. Annabeth zastanawiała się, czy Terminus drapie się po brodzie nieistniejącą ręką.

– Lubię formalności – stwierdził – ale...

– Cała nasza broń pozostanie na pokładzie – obiecała Annabeth. – Zakładam, że Rzymianie... nawet ten oddział, który ku nam maszeruje... również przestrzegają twoich zasad wewnątrz pomerium, jeśli im rozkażesz, tak?

– Oczywiście! – rzekł Terminus. – Czy wyglądam na kogoś, kto by tolerował łamanie zasad?

– Yyy... Annabeth... – odezwał się Leo – jesteś pewna, że to dobry pomysł?

Zacisnęła pięści, żeby powstrzymać drżenie rąk. Tuż za sobą wciąż czuła tchnienie zimna. I teraz kiedy Terminus przestał już wrzeszczeć i powodować wybuchy, wydało się jej, że znowu słyszy czyjś śmiech, jakby ktoś cieszył się z jej złych decyzji.

Ale Percy był tam, w dole... tak blisko. Musi się z nim spotkać.

– Wszystko będzie dobrze – powiedziała. – Nikt nie będzie miał broni. Możemy porozmawiać pokojowo. Terminus zadba, żeby obie strony przestrzegały prawa. – Spojrzała na marmurowy posąg. – To co, umowa stoi?

Terminus pociągnął nosem.

– Tak sądzę. Na razie. Możesz spuścić się po drabince do Nowego Rzymu, córko Ateny. I bardzo proszę, postaraj się nie zniszczyć mojego miasta.

II
ANNABETH

Tłum pospiesznie zgromadzonych półbogów rozstępował się przed Annabeth, gdy szła przez forum. Jedni byli spięci, inni nieco wystraszeni. Niektórzy mieli opatrunki na ranach odniesionych w niedawnej walce z gigantami, ale nikt nie posiadał broni. Nikt jej nie zaatakował.

Całe rodziny przyszły zobaczyć przybyszów. Annabeth widziała pary z niemowlętami, maluchy czepiające się nóg rodziców, a nawet jakichś staruszków w kombinacjach rzymskich szat i współczesnych ubrań. Czy wszyscy byli półbogami? Tak podejrzewała, choć nigdy nie była w takim miejscu jak to. Wśród półbogów w Obozie Herosów najwięcej było nastolatków. Ci, którzy przetrwali do matury, pozostawali w obozie jako starsi opiekunowie albo decydowali się na życie wśród śmiertelników. Tutaj miała do czynienia z całą wielopokoleniową wspólnotą.

Na skraju tłumu dostrzegła cyklopa Tysona i piekielnego psa Percy’ego, Panią O’Leary – pierwszych zwiadowców z Obozu Herosów, którzy dotarli do Obozu Jupiter. Wyglądali na całkiem zadowolonych z życia. Tyson pomachał jej i wyszczerzył zęby w uśmiechu. Na szyi, jak wielki śliniaczek, wisiał mu proporzec z literami SPQR.

Część jej świadomości odnotowała piękno tego miasta – miłe zapachy z piekarni, pluskające fontanny, ukwiecone ogrody. I ta architektura... o bogowie, ta architektura... pozłacane marmurowe kolumny, olśniewające mozaiki, monumentalne łuki, tarasowate willowe osiedla.

Rzymscy półbogowie rozstąpili się przed dziewczyną w pełnym pancerzu i purpurowym płaszczu. Ciemne włosy opadały jej na ramiona. Oczy miała czarne jak obsydian.

Reyna.

Jason dobrze ją opisał, a nawet bez tego opisu Annabeth poznałaby od razu, że to przywódczyni. Na pancerzu połyskiwały medale. Promieniowała z niej taka pewność siebie, że inni półbogowie cofnęli się i odwrócili wzrok.

Annabeth rozpoznała w jej twarzy jeszcze coś innego – w zacięciu warg i zdecydowanym uniesieniu podbródka, jakby gotowa była podjąć każde wyzwanie. Reyna tylko udawała odważną i pewną siebie, ukrywając mieszaninę nadziei, niepokoju i lęku.

Annabeth dobrze znała tę minę i postawę. Widziała je za każdym razem, gdy spojrzała w lustro.

Przyglądały się sobie badawczo. Przyjaciele Annabeth stali po obu jej bokach, milcząc. Rzymianie cicho wypowiadali imię Jasona, wpatrzeni w niego z podziwem i ze strachem.

A potem ktoś jeszcze wyszedł z tłumu i Annabeth przestała widzieć cokolwiek innego.

Percy uśmiechał się do niej – tym sarkastycznym, szelmowskim uśmiechem, który tak ją irytował przez całe lata, a potem ją zauroczył. Jego oczy o barwie morza były tak cudowne, jak zapamiętała. Ciemne włosy miał zarzucone na bok, jakby dopiero co wrócił z przechadzki po plaży. Wyglądał nawet lepiej niż sześć miesięcy temu – był jakby wyższy i bardziej opalony, smuklejszy i jeszcze bardziej muskularny.

Annabeth tak poraził jego widok, że zamarła bez ruchu. Czuła, że jeśli zrobi choćby jeden krok w jego stronę, wszystkie molekuły jej ciała mogą eksplodować. Zadurzyła się w nim, kiedy mieli po dwanaście lat. Ostatniego lata zakochała się w nim na dobre. Byli szczęśliwą parą przez cztery miesiące – a potem on zniknął.

Ta rozłąka coś zmieniła w uczuciach Annabeth. Stały się tak boleśnie intensywne, jakby... jakby odebrano jej leki ratujące życie. Teraz nie była już pewna, co jest większą torturą: życie bez niego czy ponowne z nim spotkanie.

Reyna wyprostowała się. Z wyraźnym oporem zwróciła się do Jasona.

– Jasonie Grace, mój były kolego... – Słowo kolega wymówiła tak, jakby to było coś niebezpiecznego. – Witam cię w domu. I tych tutaj, twoich przyjaciół...

Annabeth bez zastanowienia rzuciła się ku Percy’emu, a on jednocześnie pobiegł ku niej. Tłum zamarł. Niektórzy bezwiednie sięgnęli po miecze, których nie mieli.

Percy ją objął. Ich usta się odnalazły i przez chwilę nic więcej się nie liczyło. W tej chwili asteroida mogłaby uderzyć w Ziemię i zetrzeć życie z jej powierzchni – Annabeth miałaby to w nosie.

Percy pachniał oceanicznym powietrzem. Jego wargi były słone.

„Glonomóżdżek” – pomyślała nieprzytomnie.

Percy cofnął się i przypatrywał się jej twarzy.

– O bogowie, nigdy nie sądziłem...

Annabeth chwyciła go za nadgarstek i szybkim ruchem przerzuciła sobie przez ramię. Upadł całym ciałem na bruk. Rozległy się przerażone okrzyki Rzymian. Kilku rzuciło się naprzód, ale Reyna krzyknęła:

– Stop! Zostawcie ich!

Annabeth wparła kolano w pierś Percy’ego. Przycisnęła mu gardło przedramieniem. Nie dbała o to, co myślą Rzymianie. Rozpalona do białości kula gniewu wybuchła w jej piersi – guz lęku i goryczy, który rósł w niej od ostatniej jesieni.

– Jeśli kiedykolwiek znowu mnie opuścisz – powiedziała, czując pieczenie pod powiekami – to przysięgam na wszystkich bogów...

Percy odważył się wybuchnąć śmiechem. Nagle wszystkie emocje stopniały w niej jak śnieg w gorącym słońcu.

– Przyjąłem ostrzeżenie – rzekł Percy. – Ja też za tobą tęskniłem.

Annabeth podniosła się i pomogła mu wstać. Miała straszną ochotę znowu go pocałować, ale opanowała się.

Jason odchrząknął.

– No więc, tak... Dobrze jest powrócić.

Przedstawił Reynę Piper, która była trochę zawiedziona, że nie miała okazji wypowiedzieć swoich przygotowanych kwestii, a potem Leonowi, który wyszczerzył zęby i uniósł dłoń w geście pokoju.

– A to jest Annabeth – powiedział Jason. – Yyy... zwykle nie stosuje chwytów dżudo wobec napotkanych ludzi.

Reyna przyglądała się jej roziskrzonymi oczami.

– Annabeth, na pewno nie jesteś Rzymianką? Albo Amazonką?

Annabeth nie wiedziała, czy to komplement, ale wyciągnęła ku niej rękę.

– Traktuję tak tylko mojego chłopaka. Miło mi cię poznać.

Reyna mocno uścisnęła jej dłoń.

– Chyba mamy wiele do omówienia. Centurioni!

Podbiegł o kilku Rzymian – najwyraźniej starszych oficerów. U boku Percy’ego stanęła para nastolatków, tych samych, których Annabeth widziała z pokładu okrętu. Krzepki chłopak o azjatyckich rysach i żołnierskiej fryzurze miał około piętnastu lat i urok wyrośniętej pandy przytulanki. Dziewczyna była młodsza o jakieś dwa lata. Miała bursztynowe oczy, czekoladową skórę i długie kręcone włosy. Kawaleryjski hełm wetknęła pod pachę. Ich mowa ciała świadczyła o zażyłości z Percym. Stali przy nim blisko, jakby go chronili i jakby razem z nim przeżyli wiele przygód. Annabeth zatamowała w sobie falę zazdrości. Czyżby Percy i ta dziewczyna... Nie. Chemia między nimi była innego rodzaju. Annabeth przez całe życie uczyła się oceniać ludzi. Od tego zależało, czy przeżyje. Gdyby już miała zgadywać, powiedziałaby, że tęgi azjatycki młodzieniec i dziewczyna są parą, choć podejrzewała, że od niedawna.

Jednej rzeczy nie rozumiała: na co ta dziewczyna tak się gapi? Wciąż popatrywała w stronę Piper i Leona, marszcząc czoło, jakby któreś z nich rozpoznawała, a nie było to miłe wspomnienie.

Tymczasem Reyna wydawała rozkazy swoim oficerom:

– ...każ legionowi się zatrzymać. Dakota, daj znać duchom w kuchni. Każ im przygotować ucztę powitalną. A Oktawian...

– Wpuszczasz tych intruzów do obozu? – Przez tłum przecisnął się wysoki chłopak o jasnych włosach pozlepianych w strąki. – Reyno, zasady bezpieczeństwa...

– Nie zaprowadzimy ich do obozu, Oktawianie. – Reyna rzuciła mu surowe spojrzenie. – Będziemy ucztować tu, na forum.

– Och, co za ulga! – warknął Oktawian. Wyglądało na to, że tylko on nie darzy Reyny szacunkiem, chociaż był chudy i blady, a z jego pasa nie wiedzieć czemu zwisały trzy pluszowe misie. – Chcesz, żebyśmy zażyli relaksu w cieniu ich okrętu bojowego.

– To są nasi goście – powiedziała Reyna, cedząc dobitnie każde słowo. – I przyjmiemy ich jak gości, a potem będziemy z nimi rozmawiać. A ty, jako augur, powinieneś złożyć ofiarę bogom w podzięce za szczęśliwy powrót Jasona.

– Dobry pomysł – odezwał się Percy. – Oktawianie, idź i spal swoje misie na ołtarzu.

Widać było, że Reyna z trudem powstrzymuje uśmiech.

– Wydałam rozkazy. Wykonać.

Oficerowie rozeszli się. Oktawian rzucił Percy’emu nienawistne spojrzenie, zmierzył podejrzliwym wzrokiem Annabeth i odszedł.

Percy wsunął rękę w dłoń Annabeth.

– Nie przejmuj się Oktawianem. Większość Rzymian to porządni ludzie... jak ten tutaj Frank czy Hazel i Reyna. Będzie dobrze.

Annabeth poczuła się tak, jakby ktoś zarzucił jej zimny ręcznik na kark. Znowu usłyszała cichy śmieszek, jakby ten ktoś towarzyszył jej od chwili zatrzymania „Argo II” nad Nowym Rzymem.

Spojrzała na okręt. Jego masywny spiżowy kadłub lśnił w blasku słońca. W głębi duszy pragnęła porwać Percy’ego, wspiąć się z nim na pokład i uciec stąd, póki to możliwe.

Nie mogła się pozbyć złowrogiego przeczucia, że wszystko zmierza do jakiejś okropnej katastrofy. A nie zamierzała już nigdy więcej ryzykować, że utraci Percy’ego.

– Będzie dobrze – powtórzyła, starając się w to uwierzyć.

– Wspaniale – powiedziała Reyna, po czym zwróciła się do Jasona, a Annabeth zdawało się, że jej oczy rozbłysły nienasyconą tęsknotą. – Więc porozmawiajmy i może dojdziemy do pełnej zgody.

III
ANNABETH

Annabeth żałowała, że nie ma apetytu, bo Rzymianie potrafili ucztować.

Na forum zwożono sofy i niskie stoły, aż utworzyły coś w rodzaju sali bankietowej. Rzymianie porozsiadali się na kanapach, gawędząc i dowcipkując, podczas gdy duchy wiatru – aurae – polatywały nad ich głowami, roznosząc najróżniejsze rodzaje pizzy, kanapek, czipsów, zimnych napojów i świeżo upieczonych ciastek. Między półbogami krążyły purpurowe duchy – lary – w togach i strojach legionistów. Satyrowie biegali („nie, fauny biegały” – poprawiła się w duchu Annabeth) od stołu do stołu, żebrząc o jedzenie i drobne monety. Na pobliskiej łące słoń bojowy baraszkował z Panią O’Leary, a dzieciaki bawiły się w berka wokół posągów Terminusa wyznaczających granice miasta.

Cała ta scena była tak znajoma i jednocześnie tak obca, że przyprawiała Annabeth o zawrót głowy.

Pragnęła tylko jednego: być razem z Percym – i to najchętniej sam na sam. Wiedziała, że musi poczekać. Rzymianie byli im potrzebni do osiągnięcia celu misji, a to oznaczało, że trzeba ich poznać i zbudować podstawy wzajemnej życzliwości.

Reyna i paru jej oficerów (w tym ten jasnowłosy Oktawian, który właśnie złożył pluszowego misia w ofierze bogom) siedzieli przy jednym stole z Annabeth i jej towarzyszami. Dołączył do nich Percy ze swoimi nowymi przyjaciółmi, Frankiem i Hazel.

Kiedy tornado talerzy i półmisków spoczęło na stole, Percy pochylił się nad nim i szepnął:

– Chcę ci pokazać cały Nowy Rzym. Tylko ty i ja. To niesamowite miejsce.

Annabeth powinna być wniebowzięta. „Tylko ty i ja” – to było dokładnie to, czego pragnęła. A jednak poczuła lekką urazę do Percy’ego. Co mu się stało? Dlaczego z takim entuzjazmem mówi o tym miejscu? Już zapomniał o Obozie Herosów – o ich obozie, ich domu?

Starała się nie patrzeć na nowy tatuaż na jego przedramieniu – SPQR – taki, jaki miał Jason. W Obozie Herosów półbogowie nosili naszyjniki z paciorków, które oznaczały liczbę lat szkolenia. Tutaj Rzymianie wypalali na ciele tatuaż, jakby chcieli powiedzieć: „Należysz do nas. Na zawsze”.

Darowała sobie złośliwy komentarz.

– Dobra. Oczywiście.

– Zastanawiałem się... – powiedział nerwowo. – Pomyślałem, że...

Urwał, bo Reyna wzniosła toast za przyjaźń.

Kiedy już wszyscy się zapoznali, Rzymianie i załoga „Argo II” zaczęli o sobie opowiadać. Jason opowiedział, jak przybył do Obozu Herosów pozbawiony pamięci i jak razem z Piper i Leonem wyruszył na misję, której celem było uwolnienie bogini Hery (albo Junony, jak kto woli, równie denerwującej dla Greków i Rzymian) z Wilczego Domu w północnej Kalifornii.

– To niemożliwe! – zawołał Oktawian. – To nasze najświętsze miejsce. Skoro giganci uwięzili tam boginię...

– To zamierzali ją zniszczyć – przerwała mu Piper. – I zwalić winę na Greków, co doprowadziłoby do wojny między naszymi obozami. A teraz siedź cicho i pozwól Jasonowi skończyć.

Oktawian otworzył usta, ale nic nie powiedział. Annabeth uwielbiała jej dar: ten magiczny głos. Zauważyła, że Reyna spogląda raz po raz to na Jasona, to na Piper, marszcząc brwi, jakby zaczynała zdawać sobie sprawę z tego, że są parą.

– I w ten sposób – ciągnął Jason – dowiedzieliśmy się o bogini ziemi Gai. Jeszcze się do końca nie przebudziła, ale to ona uwalnia z Tartaru potwory i rodzi gigantów. Porfyrion, ten olbrzymi mięśniak, ich wódz, którego pokonaliśmy w Wilczym Domu, powiedział, że wycofuje się do starożytnych krain... do samej Grecji. Zamierza obudzić Gaję i zniszczyć bogów... jak on to wyraził?... „żeby pozbyć się chwastów, trzeba je wyrwać z korzeniami”.

Percy pokiwał głową.

– Gaja też już działa – powiedział. – Już spotkaliśmy się z Ziemiolicą Królową.

Teraz on opowiedział o swoich przeżyciach. Zaczął od tego, jak obudził się w Wilczym Domu pozbawiony wszelkich wspomnień prócz jednego imienia – Annabeth.

Kiedy Annabeth to usłyszała, z trudem powstrzymała się od płaczu. Percy opowiedział im, jak zawędrował na Alaskę z Frankiem i Hazel, jak pokonali olbrzyma Alkyoneusa, uwolnili boga śmierci Tanatosa i powrócili ze złotym orłem do obozu Rzymian, by odeprzeć atak armii gigantów.

Kiedy skończył, Jason zagwizdał z podziwu.

– Nie dziwię się, że zrobili cię pretorem.

Oktawian prychnął.

– Co oznacza, że mamy teraz trzech pretorów! Prawo wyraźnie stanowi, że ma ich być tylko dwóch!

– Ale ma to swoją dobrą stronę – zauważył Percy. – Zarówno Jason, jak i ja jesteśmy od ciebie wyżsi rangą, więc obaj możemy kazać ci się zamknąć.

Twarz Oktawiana zrobiła się purpurowa jak rzymska koszulka. Jason i Percy przybili piątkę.

Nawet Reyna lekko się uśmiechnęła, choć w jej oczach czaił się gniew.

– Problem trzeciego pretora rozwiążemy później – powiedziała. – Teraz mamy ważniejsze sprawy na głowie.

– Mogę ustąpić na rzecz Jasona – zapewnił ją szybko Percy. – Nie ma sprawy.

– Nie ma sprawy? – zaperzył się Oktawian. – Urząd pretora Rzymu to dla ciebie pestka?

Percy zlekceważył go i zwrócił się do Jasona.

– Jesteś bratem Thalii Grace, tak? Ale jaja! W ogóle nie jesteście do siebie podobni.

– Tak, zauważyłem – odrzekł Jason. – No, ale wielkie dzięki za to, że pomogłeś moim rodakom, kiedy mnie tu nie było. Odwaliłeś kawał dobrej roboty.

– Ty też.

Annabeth kopnęła go w kostkę. Żal jej było przerywać kiełkowanie braterskiego romansu, ale Reyna miała rację: były ważniejsze sprawy do omówienia.

– Powinniśmy porozmawiać o Wielkiej Przepowiedni. Wygląda na to, że Rzymianie też ją znają, tak?

Reyna pokiwała głową.

– Nazywamy ją Przepowiednią Siedmiorga. Oktawianie, nauczyłeś się już jej na pamięć?

– Oczywiście. Ale... Reyno...

– Wyrecytuj ją. Po angielsku, nie po łacinie. Oktawian westchnął.

– Podjąć musi herosów siedmioro wyzwanie, inaczej pastwą ognia lub burz świat się stanie...

– Przysięga tchem ostatnim dochowana będzie – wpadła mu w słowo Annabeth – a wróg w zbrojnym rynsztunku u Wrót Śmierci siędzie.

Wszyscy wlepili w nią oczy – wszyscy prócz Leona, który zrobił wiatraczek z aluminiowej folii po gorących tacos i podstawiał go pod przelatujące nad nim duchy wiatru.

Annabeth nie miała pojęcia, dlaczego wyrecytowała dwa ostatnie wersy przepowiedni. Po prostu same wyrwały się jej z ust.

Frank, ten wielki, tęgi chłopak, wychylił się do przodu, gapiąc się na nią z taką fascynacją, jakby jej wyrosło trzecie oko.

– Naprawdę jesteś córką Min... to znaczy Ateny?

– Naprawdę – odpowiedziała. Nagle poczuła się tak, jakby usłyszała jakieś oskarżenie. – To takie dziwne?

Oktawian parsknął kpiącym śmiechem.

– Jeśli naprawdę jesteś córką bogini mądrości...

– Dość – przerwała mu Reyna. – Annabeth jest tym, za kogo się podaje. Przybyła tu w pokojowych zamiarach. A poza tym... – spojrzała na nią z wymuszonym szacunkiem – Percy bardzo cię wychwalał.

W jej tonie było coś, co dopiero po chwili dotarło do Annabeth. Percy opuścił głowę, nagle zajmując się swoim cheeseburgerem.

Annabeth poczuła, że palą ją policzki. Och, bogowie... A więc Reyna próbowała poderwać Percy’ego! To by wyjaśniało, dlaczego w jej spojrzeniach i słowach tliła się jakaś gorycz, może nawet zazdrość. A Percy nie uległ Reynie ze względu na nią...

W tym momencie Annabeth przebaczyła wszystko temu swojemu śmiesznemu chłopakowi. Z trudem powstrzymała się od zarzucenia mu rąk na szyję.

– Och... dzięki – powiedziała do Reyny. – W każdym razie część tej przepowiedni staje się już czytelna. Wróg w zbrojnym rynsztunku u Wrót Śmierci... to Rzymianie i Grecy. Musimy połączyć siły, by odnaleźć te drzwi.

Hazel, dziewczyna w kawaleryjskim hełmie i o długich, kręconych włosach, chwyciła coś, co leżało tuż obok jej talerza. Wyglądało to jak wielki rubin, ale zanim Annabeth zdążyła się upewnić, Hazel wsunęła to do kieszeni swojej dżinsowej koszuli.

– Mój brat Nico wyprawił się na poszukiwanie tych wrót – powiedziała.

– Zaraz... Nico di Angelo? To twój brat?

Hazel kiwnęła głową, jakby to było oczywiste. W głowie Annabeth pytania wirowały jak wiatraczek Leona, ale było ich tyle, że przestała o nich myśleć.

– No dobra. Więc mówiłaś, że...

– On zniknął. – Hazel zwilżyła sobie wargi językiem. – Boję się... Nie jestem pewna, ale sądzę, że coś mu się stało.

– Poszukamy go – obiecał jej Percy. – I tak musimy odnaleźć Wrota Śmierci. Tanatos powiedział nam, że obie odpowiedzi znajdziemy w Rzymie... chyba w tym prawdziwym, dawnym Rzymie. To jest gdzieś po drodze do Grecji, tak?

– Tanatos wam to powiedział? – Do Annabeth z trudem to docierało. – Bóg śmierci?

Spotkała już wielu bogów. Była nawet w Podziemiu, ale opowieść Percy’ego o uwolnieniu wcielenia samej Śmierci naprawdę ją przeraziła.

Percy ugryzł burgera.

– Teraz gdy Śmierć została uwolniona, potwory będą się rozpadać w pył i wracać do Tartaru, tak jak było zawsze. Ale dopóki Wrota Śmierci pozostaną otwarte, będą powracać na świat.

Piper obróciła orle pióro we włosach.

– Jak woda przeciekająca przez tamę – powiedziała.

– Tak. – Percy uśmiechnął się. – Mamy dziurę w tamie.

– Co? – zdziwiła się Piper.

– Och, nic. To taki żart. Rzecz w tym, że musimy odnaleźć te wrota i je zamknąć, zanim wyprawimy się do Grecji. To jedyny sposób, by zabijać potwory i mieć pewność, że się nie odrodzą.

Reyna chwyciła jabłko z przelatującej obok niej tacy. Obracała je w ręku, przyglądając się ciemnoczerwonej skórce.

– Proponujesz wyprawić się do Grecji na waszym okręcie wojennym, tak? Zdajesz sobie sprawę, że te starożytne krainy... i całe Mare Nostrum... to niebezpieczne tereny?

– Jaka Mary? – zapytał Leo.

– Mare Nostrum – wyjaśnił Jason. – „Nasze Morze”. Tak starożytni Rzymianie nazywali Morze Śródziemne.

Reyna pokiwała głową.

– Terytoria dawnego Imperium Rzymskiego były nie tylko ojczyzną bogów. To również ojczyzna potworów, tytanów, gigantów... i jeszcze gorszych istot. Wiemy, jak niebezpieczne jest dla półbogów wędrowanie tutaj, po Ameryce, ale tam będzie dziesięć razy groźniej.

– Ostrzegałaś nas przed Alaską – przypomniał jej Percy – a udało nam się przeżyć.

Reyna pokręciła głową. Jej paznokcie żłobiły małe półkola na skórce jabłka.

– Percy, podróżowanie po krajach śródziemnomorskich to zupełnie inny poziom zagrożenia. Rzymscy półbogowie od wielu wieków nie odwiedzali tych terenów. Nie wyprawiłby się tam żaden heros przy zdrowych zmysłach.

– No to my się nadajemy! – wypalił Leo znad swojego wiatraczka. – Przecież jesteśmy świrami, no nie? A „Argo II” jest okrętem bojowym pierwszej klasy. Na nim damy radę.

– Mamy niewiele czasu – dodał Jason. – Nie znam dokładnie planów gigantów, ale Gaja stopniowo odzyskuje świadomość. Nawiedza nas w snach, pojawia się w dziwnych miejscach, wzywa coraz potężniejsze potwory. Musimy powstrzymać gigantów, zanim w pełni ją obudzą.

Annabeth wzdrygnęła się. Nie tak dawno sama miała nocne koszmary.

– Podjąć musi herosów siedmioro wyzwanie – powiedziała. – Siedmioro z obu obozów. Jason, Piper, Leo i ja. To czworo.

– I ja – odezwał się Percy. – A ze mną Hazel i Frank. Razem siedmioro.

– Co?! – Oktawian zerwał się na nogi. – I my mamy się na to zgodzić? Bez głosowania w senacie? Bez żadnej debaty? Bez...

– Percy!

Pędził ku nim cyklop Tyson, a tuż za nim Pani O’Leary. A na grzbiecie piekielnego psa siedziała chuda jak patyk harpia – chorowita dziewczynka o pozlepianych w strąki rudych włosach, czerwonych skrzydłach i w workowatej sukience.

Annabeth nie miała pojęcia, skąd wzięła się ta harpia, ale wzruszyła się na widok Tysona w postrzępionym flanelowo-dżinsowym ubranku, z proporcem SPQR na piersiach. Z cyklopami łączyły ją niezbyt miłe wspomnienia, ale Tyson był jej ulubieńcem. Był też przyrodnim bratem Percy’ego (to długa historia), a więc to prawie rodzina.

Tyson zatrzymał się przed ich stołem i załamał muskularne ręce. Jego wielkie brązowe oczy pełne były niepokoju.

– Ella jest przerażona – powiedział.

– Ż-ż-żadnych okrętów więcej – mruczała do siebie harpia, gorączkowo skubiąc swoje pióra. – „Titanic”, „Lusitania”, „Pax”... Okręty nie są dla harpii.

Leo zmrużył oczy. Spojrzał na Hazel, która siedziała obok niego.

– Czyżbym się przesłyszał? Ten kurczak porównał mój okręt do „Titanica”?

– To nie jest kurczak. – Hazel odwróciła wzrok, jakby Leo ją zirytował. – Ella jest harpią. Jest tylko trochę... bardzo nerwowa.

– Ella jest śliczna – powiedział Tyson. – I przerażona. Musimy ją stąd zabrać, ale na pokład okrętu nie wejdzie.

– Żadnych okrętów – powtórzyła Ella. Popatrzyła na Annabeth. – Pech. Oto i ona. Córa mądrości samotnie kroczy...

– Ella! – Frank poderwał się nagle. – To chyba nie najlepsza pora na...

– Znamię Ateny przez Rzym ogniem się toczy – ciągnęła Ella, zakrywając sobie dłońmi uszy i podnosząc głos. – Już węszą mdły oddech anioła bliźnięta, pod którego strażą wiecznej śmierci pęta. Blednie olbrzymów zmora ozłocona, z utkanego więzienia w bólu uwolniona.

Podobny skutek wywarłby wybuch oślepiającej petardy na stole. Wszyscy wytrzeszczyli oczy na harpię. Zamilkli. Serce Annabeth waliło jak młotem. Znamię Ateny... Oparła się chęci sięgnięcia do kieszeni, ale czuła, że srebrna moneta – przeklęty dar jej matki – zrobiła się cieplejsza. Idź za Znakiem Ateny. Pomścij mnie.

Wokół nich wciąż było gwarno, szczękały talerze i sztućce, ale im te dźwięki wydawały się jakieś dalekie, przygłuszone, jakby ich stół i otaczające go sofy prześliznęły się do jakiegoś spokojniejszego wymiaru.

Pierwszym, który się ocknął, był Percy. Wstał i wziął Tysona pod ramię.

– Już wiem! – powiedział z udawanym entuzjazmem. – A gdybyś tak wyprowadził Ellę na świeże powietrze? Ty i Pani O’Leary...

– Chwileczkę. – Oktawian chwycił jednego ze swoich pluszowych misiów i tłamsił go drżącymi rękami. Oczy miał utkwione w Elli. – Co ona powiedziała? To brzmiało jak...

– Ella dużo czyta – wypalił Frank. – Znaleźliśmy ją w bibliotece.

– Tak! – potwierdziła Hazel. – Pewnie dopiero co przeczytała jakąś książkę.

– Książki – mruknęła grzecznie Ella. – Ella lubi książki.

Teraz, po wypowiedzeniu swojej kwestii, trochę się rozluźniła. Usiadła ze skrzyżowanymi nogami na grzbiecie Pani O’Leary, muskając sobie piórka.

Annabeth obrzuciła Percy’ego podejrzliwym spojrzeniem. Najwyraźniej on, Frank i Hazel coś przed nią ukrywali. Bo było oczywiste, że Ella wyrecytowała jakąś przepowiednię – przepowiednię, która dotyczyła jej.

Mina Percy’ego mówiła: „Pomóż”.

– To była przepowiednia – upierał się Oktawian. – To brzmiało jak przepowiednia.

Wszyscy milczeli.

Annabeth nie bardzo wiedziała, co się właściwie dzieje, ale zrozumiała, że Percy jest w tarapatach.

Zmusiła się do parsknięcia śmiechem.

– Czyżby, Oktawianie? Może tutaj, w rzymskim obozie, harpie są jakieś inne. Nasze potrafią tylko sprzątać i gotować. To co, wasze zwykle przepowiadają wam przyszłość? Zwracacie się do nich przy auguriach?

Jej słowa odniosły zamierzony skutek. Rzymscy oficerowie roześmiali się nerwowo. Niektórzy popatrywali na Ellę, a potem na Oktawiana i prychali drwiąco. Myśl, że ten kurczak mógłby wypowiadać przepowiednie, była najwyraźniej równie śmieszna dla Rzymian, jak dla Greków.

– Ja... ee... – Oktawian wypuścił z rąk pluszowego misia. – Nie, ale...

– Ona po prostu klepie zapamiętane zdania z jakiejś książki – powiedziała Annabeth – jak stwierdziła Hazel. A w ogóle to powinniśmy się raczej skupić na naszej prawdziwej przepowiedni.

Zwróciła się do Tysona.

– Percy ma rację. Może byś zabrał Ellę i Panią O’Leary na daleki spacer? Co na to Ella?

– Wielkie psy są dobre – oświadczyła Ella. – Żółte psisko, scenariusz Freda Gipsona i Williama Tunberga.

Annabeth nie bardzo wiedziała, co Ella chciała przez to powiedzieć, ale Percy uśmiechnął się, jakby uznał, że problem został rozwiązany.

– Wspaniale! Kiedy skończymy, poślemy wam wiadomość iryfonem i spotkamy się później.

Rzymianie spojrzeli na Reynę, czekając na jej decyzję. Annabeth wstrzymała oddech.

Reyna przyglądała się Elli z nieodgadnioną twarzą.

– Dobrze – powiedziała w końcu. – Idźcie.

– Hurra!

Tyson obszedł sofy, ściskając każdego, nawet Oktawiana, który najwyraźniej nie był tym zachwycony. Potem wspiął się na grzbiet Pani O’Leary obok Elli i piekielny pies wybiegł z forum. Po chwili dał nurka prosto w cień na ścianie Domu Senatu i zniknął.

Reyna odłożyła jabłko.

– W jednym muszę przyznać Oktawianowi rację. Musimy uzyskać zgodę senatu, zanim pozwolimy któremukolwiek legioniście wyruszyć na wyprawę, zwłaszcza tak niebezpieczną, jak mówicie.

– To wszystko zalatuje zdradą – mruknął Oktawian. – Ta trirema nie jest okrętem niosącym pokój.

– Zapraszam na pokład, koleś – zaproponował Leo. – Oprowadzę cię. Będziesz mógł sobie posterować, a jeśli się okaże, że jesteś w tym dobry, dam ci papierową czapeczkę kapitana.

Nozdrza Oktawiana zadrżały.

– Jak śmiesz...

– To dobry pomysł – powiedziała Reyna. – Oktawianie, idź z nim. Obejrzyj ten okręt. Za godzinę odbędzie się posiedzenie senatu.

– Ale... – Oktawian urwał. Najwyraźniej poznał po minie Reyny, że dalszy sprzeciw może zagrażać jego zdrowiu. – Dobra.

Leo wstał. Odwrócił się do Annabeth, a jego uśmiech się zmienił. Pomyślała, że to jakieś przywidzenie, ale przez chwilę jej się zdawało, że ktoś inny stoi tam, gdzie powinien stać Leo, z zimnym uśmiechem na wargach i błyskiem okrucieństwa w oczach. Mrugnęła i znowu zobaczyła Leona z jego zwykłym szelmowskim uśmiechem na twarzy.

– Niedługo wrócę – obiecał. – Będzie super.

Przeniknęło ją lodowate zimno. Kiedy Leo i Oktawian ruszyli w stronę drabinki sznurowej, miała ochotę ich powstrzymać... ale jak by to wyjaśniła? Oznajmić wszystkim, że coś z nią nie tak, że ma zwidy i lodowate dreszcze?

Duchy wiatru zaczęły sprzątać ze stołów.

– Ej, Reyno – odezwał się Jason – chyba nie masz nic przeciwko temu, żebym oprowadził Piper po obozie, zanim zwołasz senat? Nigdy nie widziała Nowego Rzymu.

Rysy Reyny stężały.

Annabeth zastanawiała się, czy Jason jest aż tak tępy. Czy to możliwe, by naprawdę nie dostrzegał, że Reyna jest nim zauroczona? Dla Annabeth było to oczywiste. Prosząc o pozwolenie na spacer po mieście z nową dziewczyną, dolewał oliwy do ognia.

– Oczywiście – odrzekła chłodno Reyna.

Percy wziął Annabeth za rękę.

– O tak, ja też. Chciałbym pokazać Annabeth...

– Nie – warknęła Reyna.

Percy uniósł brwi.

– Słucham?

– Chcę z nią zamienić kilka słów. Sam na sam. Jeśli nie masz nic przeciwko temu, kolego pretorze.

Jej ton wyraźnie wskazywał, że nie pyta go o zgodę.

Annabeth przebiegł zimny dreszcz po plecach. Zastanawiała się, o co Reynie chodzi. Może o to, że obaj, Percy i Jason, pozostali wobec niej obojętni, a teraz będą oprowadzać swoje dziewczyny po mieście? A może chciała jej coś powiedzieć na osobności? W każdym razie Annabeth jakoś nie czuła chęci przebywania sam na sam, i to bez broni, z przywódczynią Rzymian.

– Chodź, córko Ateny. – Reyna podniosła się z sofy. – Chodź, przejdziemy się.

IV
ANNABETH

Annabeth wolałaby znienawidzić Nowy Rzym. Jako miłośniczka architektury nie mogła jednak nie podziwiać tarasowych ogrodów, fontann i świątyń, krętych, brukowanych uliczek i lśniących białych willi. Od zeszłego lata, po wojnie tytanów, marzyła o przebudowie pałaców na górze Olimp. Teraz, spacerując po tym miniaturowym mieście, co raz myślała: „Zrobiłabym taką kopułę. Bardzo mi się podoba, jak ta kolumnada prowadzi na dziedziniec”. Architekt Nowego Rzymu musiał poświęcić wiele czasu i zaangażowania projektowi miasta.

– Mamy tu najlepszych na świecie architektów i budowniczych – powiedziała Reyna, jakby czytała w jej myślach. – W starożytnym Rzymie zawsze tak było. Wielu półbogów pozostaje tu po zakończeniu służby w legionie. Uczą się na naszym uniwersytecie. Osiedlają się tu i zakładają rodziny. Percy chyba też o tym myśli.

Annabeth nie wiedziała, co to miało znaczyć. Chyba mimowolnie nachmurzyła się jeszcze bardziej, bo Reyna się roześmiała.

– Jesteś wojownikiem, rozumiem. Masz ogień w oczach.

– Wybacz. – Annabeth spróbowała złagodzić spojrzenie.

– Nie przepraszaj. Jestem córką Bellony.

– Rzymskiej bogini wojny?

Reyna kiwnęła głową. Odwróciła się i gwizdnęła, jakby przywoływała taksówkę. Chwilę później przybiegły do nich dwa metalowe psy, mechaniczne charty, jeden srebrny, drugi złoty. Ocierały się o nogi Reyny, patrząc na Annabeth świecącymi rubinowymi oczami.

– Moi ulubieńcy – powiedziała Reyna. – Aurum i Argentum. Nie będzie ci przeszkadzało ich towarzystwo?

Annabeth znowu odniosła wrażenie, że nie było to pytanie. Zauważyła, że charty mają zęby jak stalowe groty strzał. W mieście nie wolno było mieć broni, ale ulubieńcy Reyny mogliby rozerwać ją na strzępy, gdyby zechcieli.

Reyna zatrzymała się przy jednej z ulicznych kafejek. Kelner najwyraźniej ją znał. Uśmiechnął się i podał jej tekturowy kubek, a potem zaoferował drugi Annabeth.

– Napijesz się? – zapytała Reyna. – Robią tu wspaniałą gorącą czekoladę. Nie jest to rzymski napój...

– Przecież czekoladę piją wszędzie.

– No właśnie.

Było ciepłe czerwcowe popołudnie, ale Annabeth z wdzięcznością przyjęła kubek. Ruszyły dalej; oba psy, srebrny i złoty, wałęsały się w pobliżu.

– W naszym obozie – powiedziała Reyna – Atena jest Minerwą. Wiesz, czym się różni jej rzymska postać?

Do tej pory Annabeth głębiej tego nie rozważała. Przypomniała sobie, jak Terminus nazwał Atenę „tą” boginią, jakby otaczała ją zła sława. A Oktawian zachowywał się tak, jakby samo istnienie Annabeth było dla niego obrazą.

– Wydaje mi się, że Minerwa... ee... nie cieszy się tutaj wielkim szacunkiem.

Reyna zdmuchnęła parę znad swojego kubka.

– Szanujemy Minerwę. Jest boginią rzemiosł i mądrości... ale nie jest boginią wojny. Nie dla Rzymian. Jest też boginią dziewiczą, jak Diana... ta, którą wy nazywacie Artemidą. Nie spotkasz tutaj dzieci Minerwy. Szczerze mówiąc, już sama myśl, że Minerwa mogłaby mieć dzieci, jest dla nas... no, trochę szokująca.

– Och.

Annabeth poczuła, że się rumieni. Nie chciała się zagłębiać w szczegóły swojego pochodzenia – w końcu wiedziała, że dzieci bogini rodzą się bezpośrednio z jej umysłu, podobnie jak sama Atena, która wyskoczyła z głowy Zeusa. Rozmowy o tym zawsze ją krępowały, czuła się jakimś dziwadłem. Zwykle pytano ją, czy ma pępek, bo przecież urodziła się w taki niezwykły, magiczny sposób. Oczywiście miała pępek, chociaż nie potrafiła tego wyjaśnić. I nie chciała wiedzieć, skąd go ma.

– Rozumiem, że wy, Grecy, inaczej na to patrzycie – ciągnęła Reyna – ale Rzymianie traktują dziewictwo bardzo poważnie. Na przykład nasze westalki... jeśli złamią śluby i w kimś się zakochają, grozi im spalenie na stosie. Więc już sama myśl, że bogini dziewica mogłaby mieć dzieci...

– Zrozumiałam. – Czekolada w ustach Annabeth nagle straciła smak. Teraz było jasne, dlaczego tak dziwnie na nią patrzyli. – Nie powinnam w ogóle istnieć. I nawet gdyby w waszym obozie były dzieci Minerwy...

– Nie byłyby takie jak ty. Mogłyby być rzemieślnikami, artystami, może doradcami, ale nie wojownikami. A już na pewno nie przywódcami niebezpiecznej misji.

Annabeth już chciała zaprzeczyć, nie przewodziła przecież ich misji. Na pewno nie oficjalnie. Zaczęła się jednak zastanawiać, co myślą o tym jej przyjaciele. W ciągu ostatnich paru dni zwykle czekali na jej rozkazy – nawet Jason, który mógł wykorzystać przewagę jako syn Jupitera, i trener Hedge, który zwykle nie przyjmował rozkazów od nikogo.

– Na tym nie koniec. – Reyna strzeliła palcami i jej złoty pies, Aurum, natychmiast do niej przybiegł. – Ta harpia Ella... To była przepowiednia. Obie o tym wiemy, prawda?

Annabeth przełknęła ślinę. W rubinowych oczach złotego charta było coś, co sprawiło, że poczuła się niepewnie. Słyszała, że psy potrafią wyczuć czyjś strach, że wyczuwają nawet zmiany oddechu i bicia serca. Nie wiedziała, czy dotyczy to również metalowych psów, ale uznała, że lepiej powiedzieć prawdę.

– To brzmiało jak przepowiednia – przyznała. – Ale dzisiaj zobaczyłam Ellę po raz pierwszy w życiu i nigdy nie słyszałam tych słów.

– Ja je znam – mruknęła Reyna. – A przynajmniej ich część...

Niedaleko nich zaszczekał Argentum. Z pobliskiej alejki wypadła grupka dzieci i otoczyła srebrnego psa, głaszcząc go i zaśmiewając się, jakby ostre jak brzytwy zęby nie robiły na nich żadnego wrażenia.

– Chodźmy – powiedziała Reyna.

Ruszyły dalej w górę zbocza. Charty pobiegły za nimi, zostawiwszy dzieci. Annabeth raz po raz zerkała na twarz Reyny. Zaczęło ją dręczyć jakieś niejasne wspomnienie – sposób, w jaki Reyna zaczesywała sobie palcami włosy za uszy, srebrny pierścień z wyrytymi pochodnią i mieczem.

– My już się kiedyś spotkałyśmy. Chyba byłaś młodsza.

Reyna obdarzyła ją cierpkim uśmiechem.

– Brawo. Percy mnie nie zapamiętał. Oczywiście rozmawiałaś głównie z moją starszą siostrą Hyllą, która jest teraz królową Amazonek. Opuściła obóz dzisiaj rano, zanim przybyliście. W każdym razie kiedy się ostatnio widziałyśmy, byłam zwykłą służebną w domu Kirke.

– Kirke...

Annabeth pamiętała swój pobyt na wyspie czarodziejki. Miała wtedy trzynaście lat. Ją i Percy’ego wyrzuciło na brzeg Morze Potworów. To Hylla ich powitała. Pomogła Annabeth się oczyścić, dała jej cudowną nową suknię i zrobiła makijaż. Annabeth zapamiętała też przewrotną propozycję Kirke: jeśli pozostanie na wyspie, nauczy ją magii i da jej niewiarygodnie potężną moc. Annabeth trochę to kusiło, póki nie zrozumiała, że to pułapka, a Percy nie został zamieniony w gryzonia. (Później wydawało się to śmieszne, ale wówczas było przerażające). A Reyna... tak, była jedną ze służących, które ją czesały.

– To ty... – powiedziała zdumiona. – A Hylla jest królową Amazonek? Jak wy obie...

– To długa historia. Ale ciebie dobrze pamiętam. Byłaś dzielna. Jeszcze nigdy nie spotkałam kogoś, kto nie przyjął gościny Kirke, a tym bardziej kogoś, kto ją przechytrzył. Nie dziwię się, że Percy tak cię lubi.

W jej głosie zabrzmiał żal. Annabeth pomyślała, że lepiej będzie milczeć.

Wyszły na taras na szczycie wzgórza, skąd widać było całą dolinę.

– To moje ulubione miejsce – powiedziała Reyna. – Ogród Bachusa.

Taras ocieniała kratownica porośnięta winoroślą. Pszczoły brzęczały wśród kwitnących krzewów kapryfolium i jaśminu, których słodkie wonie przesycały popołudniowe powietrze. Pośrodku stał posąg Bachusa w pozie przypominającej figurę baletową. Miał tylko przepaskę na biodrach, wydymał policzki, a z jego stulonych warg tryskała woda do kamiennej sadzawki.

Mimo dręczących ją złych przeczuć Annabeth prawie się roześmiała. Znała grecką postać tego boga, Dionizosa – albo Pana D., jak go nazywano w Obozie Herosów. Widok ich starego, trochę zbzikowanego i gderliwego dyrektora obozu uwiecznionego w kamieniu, przewiązanego pieluchą i plującego wodą nieco poprawił jej humor.

Reyna zatrzymała się na skraju tarasu. Widok wart był wspinaczki. W dole, jak trójwymiarowa mozaika, rozciągało się całe miasto. Na południu, za jeziorem, bieliła się na wzgórzu grupa świątyń. Na północy, ku wzgórzom Berkeley, biegł akwedukt. Grupy rzemieślników naprawiały jeden odcinek, prawdopodobnie zniszczony podczas ostatniej bitwy.

– Chciałabym, żebyś mi to sama powiedziała – odezwała się Reyna.

Annabeth odwróciła się do niej.

– Ja? Ale co?

– Prawdę. Przekonaj mnie, że ufając tobie, nie popełniam błędu. Opowiedz mi o sobie. Opowiedz mi o Obozie Herosów. Twoja przyjaciółka Piper rzuca czary. Słyszę to w jej głosie. Spędziłam dość czasu z Kirke, aby to wyczuć. Jej nie potrafię zaufać. A Jason... no cóż, Jason się zmienił. Jakby się oddalił, jakby już przestał być Rzymianinem.

W jej głosie zabrzmiał ból; już go nie ukrywała. Annabeth zamyśliła się nad tym, czy i w jej głosie dało się słyszeć ból przez te wszystkie miesiące, w których szukała Percy’ego. Ale ona w końcu go odnalazła. Reyna nie miała nikogo. Sama jedna odpowiadała za cały obóz. Nietrudno było zgadnąć, że pragnęła, by Jason ją pokochał. A on zniknął i oto znowu się pojawił, ale tym razem ze swoją nową dziewczyną. Percy został drugim pretorem, ale i on Reynę odrzucił. A teraz pojawiła się Annabeth, aby go ze sobą zabrać. Reyna znowu zostanie sama, z ciężarem obowiązków przeznaczonym dla dwóch osób.

Annabeth przybyła do Obozu Jupiter gotowa negocjować z Reyną, może nawet z nią walczyć, jeśli okaże się to konieczne. Nie była przygotowana na to, że będzie jej współczuć.

Ale nie okazała współczucia. Reyna nie sprawiała wrażenia osoby, która potrzebuje litości.

Zamiast tego opowiedziała Reynie o sobie. O ojcu i macosze, o swoich dwóch braciach przyrodnich w San Francisco, o tym, jak czuła się obco we własnej rodzinie. Opowiedziała, jak uciekła z domu, gdy miała zaledwie siedem lat, jak znalazła przyjaciół, Luke’a i Thalię, i jak trafiła do Obozu Herosów na Long Island. Opisała obóz i lata, w których tam wyrosła. Powiedziała o spotkaniu Percy’ego i o przygodach, które razem przeżyli.

Reyna potrafiła słuchać.

Annabeth kusiło, by powiedzieć jej o swoich bardziej aktualnych problemach: o kłótni z matką, o tej srebrnej monecie, o dręczących ją nocnych koszmarach – o zadawnionym lęku, który ją tak obezwładniał, że z trudem zdobyła się na udział w tej misji. Ale jeszcze nie potrafiła aż tak się przed nią otworzyć.

Kiedy Annabeth skończyła opowieść, Reyna obrzuciła Nowy Rzym uważnym spojrzeniem. Jej metalowe psy wałęsały się po ogrodzie, kłapiąc zębami na pszczoły w kapryfolium. W końcu wskazała na grupę świątyń na odległym wzgórzu.

– Widzisz ten mały czerwony budynek – powiedziała – tam, na północy? To świątynia mojej matki, Bellony. – Zwróciła się w stronę Annabeth. – W przeciwieństwie do twojej, Bellona nie ma greckiej odpowiedniczki. Jest w pełni prawdziwą rzymską boginią. To bogini opiekująca się ojczyzną.

Annabeth milczała. Niewiele wiedziała o rzymskich bogach. Żałowała, że się o nich nie nauczyła, ale łacina nigdy nie wchodziła jej do głowy tak łatwo jak greka. W dole, nad forum, „Argo II” połyskiwał w słońcu jak olbrzymi spiżowy balon.

– Kiedy Rzymianie wyruszają na wojnę – ciągnęła Reyna – najpierw odwiedzają świątynię Bellony. Wewnątrz jest symboliczna ścieżka, która przedstawia terytorium wroga. Rzucamy w nią włóczniami, co oznacza, że od tej pory jesteśmy z nim w stanie wojny. Rzymianie zawsze uważali, że najlepszą obroną jest atak. W starożytności, kiedy nasi przodkowie czuli zagrożenie ze strony sąsiadów, pierwsi na nich napadali, aby ochronić swój kraj.

– I wszystkich wokoło podbili – wtrąciła Annabeth. – Kartaginę, Galię...

– I Grecję. – Reyna na chwilę zamilkła, jakby czekała na jej komentarz. – Annabeth, zmierzam do tego, że współdziałanie z innymi potęgami nie leży w naturze Rzymian. Każdemu spotkaniu greckich i rzymskich herosów towarzyszyła walka. Konflikty między nami zapoczątkowały jedne z najbardziej okrutnych wojen w historii ludzkości, a zwłaszcza wojny domowe.

– Ale tak być nie musi – powiedziała Annabeth. – Musimy ze sobą współpracować, bo inaczej Gaja zniszczy nas wszystkich.

– Zgoda. Ale czy to współdziałanie jest możliwe? A jeśli plan Junony jest błędem? Nawet boginie mogą się mylić.

Annabeth spodziewała się, że za chwilę Reynę ugodzi piorun albo że zamieni się w pawia. Nic takiego się nie stało.

Niestety, sama podzielała jej wątpliwości. Hera popełniała błędy. Annabeth spotykały ze strony tej apodyktycznej bogini same kłopoty. Nie zamierzała wybaczyć Herze, że odebrała jej Percy’ego, nawet jeśli zrobiła to ze szlachetnych pobudek.

– Nie ufam tej bogini – przyznała. – Ale ufam swoim przyjaciołom. To nie podstęp, Reyno. Możemy współpracować.

Reyna dopiła czekoladę. Postawiła kubek na balustradzie tarasu i popatrzyła na dolinę, jakby sobie wyobrażała rozstawione na niej szyki bojowe.

– Wierzę ci – powiedziała. – Ale jeśli macie wyruszyć do starożytnych krain, zwłaszcza do samego Rzymu, jest coś, czego powinnaś się dowiedzieć o swojej matce.

Ramiona Annabeth naprężyły się.

– O mojej... mojej matce?

– Na wyspie Kirke miałyśmy wielu gości. Pewnego razu, może rok przed tym, jak przybyliście tam ty i Percy, morze wyrzuciło na brzeg jakiegoś młodzieńca. Był prawie oszalały z pragnienia i upału. Błąkał się po morzu przez wiele dni. Mówił jak szaleniec, ale powiedział, że jest synem Ateny.

Zamilkła, jakby czekała na jej reakcję. Annabeth nie miała pojęcia, kim mógł być ów chłopak. Nie słyszała o żadnym innym dziecku Ateny, które wyprawiłoby się na Morze Potworów z jakąś misją, ale poczuła dreszcz strachu. Światło sączące się przez winorośl tworzyło na ziemi cienie rozbiegane jak kłębowisko insektów.

– I co się stało z tym półbogiem? – zapytała.

Reyna machnęła ręką, jakby to było błahe pytanie.

– Oczywiście Kirke zamieniła go w świnkę morską. To był zupełnie zbzikowany gryzoń. Ale zanim to zrobiła, wypytała go o cel jego nieudanej misji. Utrzymywał, że wyruszył do Rzymu za Znakiem Ateny.

Annabeth chwyciła się mocno balustrady, żeby nie stracić równowagi.

– Tak – powiedziała Reyna, widząc jej reakcję. – Wciąż bełkotał o dziecięciu mądrości, o Znaku Ateny i o olbrzymiej zjawie mieniącej się blado i złoto. Te same wersy, które wyrecytowała Ella. Ale ty twierdzisz, że nigdy ich wcześniej nie słyszałaś, tak?

– Nie... Nie tak, jak wypowiedziała je Ella – odrzekła Annabeth słabym głosem.

Nie kłamała. Nigdy nie słyszała tej przepowiedni, ale matka nakazała jej podążyć za Znakiem Ateny. A kiedy pomyślała o monecie w swojej kieszeni, zakiełkowało w niej straszne podejrzenie. Przypomniała sobie pełne jadu słowa matki. Pomyślała o dziwnych koszmarach, które ostatnio ją nawiedzały.

– Czy ten półbóg... czy on powiedział, na czym polegała jego misja?

Reyna potrząsnęła głową.

– Wtedy nie miałam pojęcia, o czym on mówi. O wiele później, kiedy zostałam pretorem Obozu Jupiter, zaczęłam podejrzewać.

– Podejrzewać... co?

– Jest pewna stara legenda, od wieków przekazywana pretorom Obozu Jupiter. Jeśli jest prawdziwa, mogłaby wyjaśniać, dlaczego nasze dwa odłamy półbogów nigdy nie były zdolne współpracować. To może być źródło naszej wzajemnej wrogości. Ta legenda głosi, że dopóki ten stary spór nie zostanie rozstrzygnięty, Rzymianie i Grecy nigdy się nie pogodzą. A główną postacią tej legendy jest Atena...

Ostry świst przeszył powietrze. Kątem oka Annabeth dostrzegła rozbłysk światła.

Odwróciła się i zdążyła zobaczyć, jak potężna eksplozja wyrąbała nowy krater na forum. Płonąca sofa opadała w powietrzu. Herosi rozbiegali się w panice.

– Giganci? – Annabeth sięgnęła po sztylet, którego oczywiście nie znalazła. – Myślałam, że rozbiliście ich armię!

– To nie giganci. – Oczy Reyny płonęły wściekłością. – Zaufaliśmy wam, a wy nas zdradziliście.

– Co?! Nie!

Gdy tylko to powiedziała, „Argo II” wystrzelił drugi pocisk, olbrzymią włócznię spowitą greckim ogniem, która przeleciała przez rozbitą kopułę Domu Senatu i wybuchła wewnątrz, rozjaśniając budowlę od środka jak latarnię z wielkiej dyni. Jeśli ktoś tam był...

– O bogowie, nie. – Annabeth poczuła wzbierającą falę mdłości i słabość w kolanach. – Reyno, to niemożliwe. My nigdy byśmy czegoś takiego nie zrobili.

Metalowe psy podbiegły do swojej pani. Zawarczały na Annabeth, ale krążyły niepewnie, jakby się wahały, czy zaatakować.

– Wierzę ci – oświadczyła w końcu Reyna. – Może nie byłaś świadoma zdrady, ale ktoś musi za to zapłacić.

Na forum zapanował chaos. Tłum falował. Unosiły się zaciśnięte pięści.

– Krew została przelana – powiedziała Reyna.

– Musimy to powstrzymać!

Okropne przeczucie mówiło Annabeth, że może po raz ostatni ona i Reyna działają razem, ale obie pobiegły w dół wzgórza.

Gdyby w mieście wolno było nosić broń, przyjaciele Annabeth byliby już martwi. Zgromadzeni na forum Rzymianie zbili się w rozwścieczony tłum. Niektórzy ciskali w „Argo II” talerzami, jedzeniem i kamieniami, co oczywiście było bezsensowne, bo większość tego wszystkiego opadała na nich.

Kilkudziesięciu Rzymian otoczyło Piper i Jasona, którzy bezskutecznie próbowali ich uspokoić. Czarująca mowa Piper nie działała na tylu rozwrzeszczanych, rozwścieczonych półbogów. Z czoła Jasona sączyła się krew. Jego purpurowy płaszcz był porwany na strzępy. Raz po raz wołał: „Jestem po waszej stronie!”, ale jego pomarańczowa koszulka Obozu Herosów nie polepszała sytuacji, podobnie jak okręt wojenny nad nimi, miotający ogniste pociski w Nowy Rzym. Jeden uderzył w pobliżu i zamienił sklep z togami w kupę gruzu.

– Naramienniki Plutona! – zaklęła Reyna. – Patrz.

Ku forum pędzili uzbrojeni legioniści. Dwie załogi artyleryjskie ustawiły katapulty tuż za linią pomerium i przygotowywały się do ataku na „Argo II”.

– To tylko wszystko pogorszy – powiedziała Annabeth.

– Nienawidzę swojej roboty – warknęła Reyna i pobiegła w stronę legionistów, a jej psy za nią.

„Percy!” – wołała w duchu Annabeth, wypatrując go rozpaczliwie. – „Percy, gdzie jesteś?”

Rzuciło się na nią dwóch Rzymian. Przemknęła obok nich, dając nurka w tłum. Rozwścieczone twarze, płonące sofy, eksplodujące budynki – jakby tego wszystkiego było mało, na forum zaroiło się od fioletowych duchów, które przenikały przez ciała półbogów, jęcząc i zawodząc. Chaos wykorzystały też fauny, tłocząc się wokół stołów i porywając z nich jedzenie, talerze, a nawet kubki. Jeden przebiegł obok Annabeth ze stosem tortilli w ramionach i całym ananasem w zębach.

Tuż przed Annabeth pojawił się w huku eksplozji posąg Terminusa. Ryknął na nią po łacinie, bez wątpienia nazywając ją kłamczynią i łamaczką zasad, ale odepchnęła go i biegła dalej.

W końcu dostrzegła Percy’ego. On i jego przyjaciele, Hazel i Frank, stali pośrodku fontanny. Percy odpierał ataki Rzymian potężnymi strumieniami wody. Togę miał w strzępach, ale chyba nie był ranny.

Annabeth zawołała do niego, gdy kolejny wybuch wstrząsnął forum. Tym razem błysnęło tuż nad ich głowami. Jedna z rzymskich katapult trafiła „Argo II”, który się zachybotał, a z jego spiżowego kadłuba buchnęły płomienie.

Dostrzegła jakąś postać uczepioną drabinki sznurowej, próbującą zejść na ziemię. To był Oktawian. Jego szata dymiła, a twarz miał czarną od sadzy.

Percy wciąż chlustał strumieniami wody w rozwścieczony tłum. Pobiegła ku niemu, uchylając się przed pięścią jakiegoś Rzymianina i śmigającym w powietrzu półmiskiem z kanapkami.

– Annabeth! – zawołał Percy. – Co...

– Nie wiem! – krzyknęła.

– Powiem wam co! – ryknął głos z góry. Oktawian był już u stóp drabinki. – Grecy nas zaatakowali! Ten wasz Leo skierował swoje działa na Rzym!

Płuca Annabeth wypełniły się ciekłym wodorem. Pomyślała, że zaraz może się rozpaść na milion zlodowaciałych drobinek.

– Kłamiesz! Leo nigdy by nie...

– Byłem tam! – wrzasnął Oktawian. – Widziałem to na własne oczy!

„Argo II” odpowiedział ogniem. Legioniści rozbiegli się na wszystkie strony, gdy ognisty pocisk roztrzaskał jedną z ich katapult na kawałki.

– Widzisz? – zawołał Oktawian. – Rzymianie, śmierć najeźdźcom!

Annabeth jęknęła z rozpaczy. Nikt by nie zdążył dociec prawdy. Na jednego Greka z Obozu Herosów przypadało stu Rzymian i nawet jeśli ten chaos był rezultatem jakiejś chytrej sztuczki Oktawiana (co wydawało jej się prawdopodobne), nie byli w stanie przekonać o tym Rzymian, zanim ci ich pozabijają.

– Musimy uciekać – powiedziała Percy’emu. – I to już.

Pokiwał ponuro głową.

– Hazel, Frank, wybór należy do was. Idziecie z nami?

Hazel wyglądała na przerażoną, ale założyła swój kawaleryjski hełm.

– Oczywiście. Ale nie dostaniecie się na okręt, jeśli nie damy wam trochę czasu.

– Jak?

Hazel gwizdnęła. Nagle przez forum przemknęła struga beżu. Majestatyczny koń zmaterializował się obok fontanny. Stanął dęba, zarżał i rozpędził atakujący tłum. Hazel wskoczyła na jego grzbiet jak urodzony jeździec. Do siodła był przytroczony rzymski kawaleryjski miecz.

Dobyła złotej klingi.

– Dajcie mi znak iryfonem, gdy już będziecie bezpieczni. Wtedy się spotkamy. Arionie, naprzód!

Koń pomknął przez tłum z niewiarygodną szybkością, roztrącając Rzymian i wzniecając masową panikę.

Annabeth zaświtała nadzieja. Może jednak ujdą z życiem. A potem gdzieś ze środka forum dobiegł ją głos Jasona:

– Rzymianie! Błagam!

Na niego i na Piper spadał grad talerzy i kamieni. Starał się osłonić Piper, ale cegła ugodziła go w czoło. Zgiął się wpół, a tłum rzucił się na nich z wrzaskiem.

– Cofnąć się! – krzyknęła Piper.

Magia jej głosu podziałała na tłum, który na chwilę się zawahał, ale Annabeth wiedziała, że czar nie potrwa długo. Ona i Percy chyba nie zdążą dotrzeć do przyjaciół z pomocą.

– Frank – powiedział Percy – teraz twoja kolej. Możesz im pomóc?

Annabeth nie wiedziała, jak Frank mógłby im pomóc, ale on przełknął nerwowo ślinę.

– Och, bogowie – mruknął. – No dobra, już się robi. A wy łapcie za drabinkę. Teraz.

Percy i Annabeth dosięgli drabinki. Oktawian wciąż się jej trzymał, ale Percy strącił go w tłum.

Gdy zaczęli się wspinać, uzbrojeni legioniści wpadli na forum. Obok głowy Annabeth świsnęły strzały. Eksplozja o mało nie oderwała jej od drabinki. W połowie drogi usłyszała pod sobą ryk i spojrzała w dół.

Rzymianie rozbiegali się z krzykiem przed olbrzymim smokiem – bestią jeszcze bardziej przerażającą niż spiżowy smok z dziobu „Argo II”. Miał chropowatą szarą skórę jak waran z Komodo i skórzaste skrzydła nietoperza. Strzały i kamienie odbijały się od jego skóry, gdy podpełzł do Piper i Jasona, chwycił ich przednimi łapami i uniósł się w powietrze.

– Czy to... – Annabeth nie mogła ubrać tej myśli w słowa.

– Frank – potwierdził Percy kilka metrów nad nią. – Ma parę niezwykłych darów.

– Oględnie mówiąc – mruknęła Annabeth. – Wspinaj się! Szybciej!

Gdyby nie ten smok i koń Hazel, nigdy by im się nie udało wspiąć na samą górę, ale w końcu minęli rząd połamanych wioseł powietrznych i wleźli na pokład. Takielunek płonął. Fok był rozdarty, a cały okręt przechylił się niebezpiecznie na prawą burtę.

Nigdzie nie było trenera Hedge’a, tylko Leo stał pośrodku pokładu, spokojnie ładując balistę. Annabeth poczuła, że żołądek skręca się jej ze zgrozy.

– Leo! – krzyknęła. – Co ty robisz?!

– Niszczę ich... – Spojrzał na nią. Oczy miał szkliste, poruszał się jak robot. – Zniszczę ich wszystkich.

Znów odwrócił się do balisty, ale Percy rzucił się na niego i zwalił go z nóg. Głowa Leona mocno uderzyła o pokład, a jego oczy stanęły w słup.

Szary smok pojawił się nad nimi. Okrążył okręt i wylądował na dziobie, gdzie złożył Jasona i Piper. Oboje padli zemdleni.

– Szybko! – ryknął Percy. – Wydostań nas stąd!

Do Annabeth dopiero po chwili dotarło, że Percy zwraca się do niej.

Pobiegła do sterowni. Popełniła błąd – zerknęła za reling i zobaczyła uzbrojonych legionistów ustawiających się w szyk bojowy na forum. Nakładali płonące strzały na cięciwy. Hazel spięła Ariona i wypadli z miasta, ścigani przez tłum. Wytaczano coraz więcej katapult. Wzdłuż linii pomerium rozgorzały purpurą posągi Terminusa, jakby wzbierała w nich energia przed atakiem.

Annabeth spojrzała na kontrolki. „Czy to musi być takie skomplikowane?” – pomyślała, przeklinając w duchu Leona. Nie było czasu na wymyślne manewry. Znała jedną podstawową komendę: „W górę”.

Chwyciła drążek sterowy i pociągnęła go do siebie. Okręt jęknął. Dziób poderwał się w górę pod przerażającym kątem. Liny cumownicze pękły z trzaskiem i „Argo II” wystrzelił w chmury.

V
LEO

Leo żałował, że nie potrafi wynaleźć machiny czasu. Cofnąłby się o dwie godziny i nie dopuścił do tego, co się stało. A może powinien skonstruować machinę Trzask-Leona-W-Pysk, żeby samemu się ukarać, choć pewnie nie bolałoby go to tak jak spojrzenie Annabeth.

– Pytam jeszcze raz – powiedziała. – Co się stało?!

Usiadł, opierając się o maszt. W głowie wciąż mu dudniło. A jego cudowny nowy okręt... Kusze rufowe zamieniły się w stosy szczap. Fok był porozdzierany. Antena satelitarna do odbioru internetu i telewizji była rozbita na kawałki, co szczególnie rozwścieczyło trenera Hedge’a. Spiżowy smok na dziobie, Festus, prychał dymem, jakby się dławił kłakiem, a jękliwe odgłosy dochodzące zza lewej burty wskazywały, że część powietrznych wioseł została uszkodzona albo całkowicie wyrwana, co by wyjaśniało, dlaczego okręt przechylał się i dygotał, a motor świszczał jak astmatyczny parowóz.

Zdusił w sobie szloch.

– Nie wiem. W głowie mi się mąci.

Zbyt wiele osób na niego patrzyło: Annabeth (nie mógł znieść jej wściekłości, po prostu go przerażała), trener Hedge z tymi swoimi owłosionymi nóżkami kozła, w pomarańczowej koszulce i z kijem bejsbolowym w ręku (nigdy się z nim nie rozstaje?), no i ten nowy, Frank.

Leo nie wiedział, co o nim sądzić. Frank wyglądał jak niemowlę, które właśnie zdobyło mistrzostwo w sumo, chociaż Leo nie był na tyle głupi, by mówić takie rzeczy głośno. W głowie miał zamęt, ale przypominał sobie mgliście, że widział smoka lądującego na pokładzie – smoka, który zamienił się we Franka.

Annabeth skrzyżowała ręce na piersi.

– Chcesz powiedzieć, że nie pamiętasz?

– Ja... – Leo miał uczucie, jakby próbował przełknąć szklaną kulkę. – Pamiętam, ale to jest tak, jakbym patrzył na siebie z boku. W ogóle nie panowałem nad tym, co robiłem.

Trener Hedge postukał kijem w pokład. W dresie, z kapturem zarzuconym na różki, wyglądał jak dawniej, w Szkole Dziczy, gdzie spędził rok jako nauczyciel wychowania fizycznego Jasona, Piper i Leona. Teraz stary satyr łypał na niego tak groźnie, jakby miał za chwilę kazać mu zrobić pięćdziesiąt pompek.

– Posłuchaj, mały – powiedział Hedge. – Wystrzeliłeś parę tych piekielnych rac. Dałeś w kość kilku Rzymianom. To niesamowite! Wspaniałe! Ale dlaczego musiałeś rozwalić antenę satelitarną? Właśnie oglądałem niezły kawał boksu!

– Trenerze – powiedziała Annabeth – może byś poszedł i sprawdził, czy już nic się nie pali.

– Już to zrobiłem.

– Zrób to jeszcze raz.

Satyr odszedł, mrucząc coś pod nosem. Nawet Hedge nie był aż tak głupi, by sprzeciwiać się Annabeth.

Uklękła przy Leonie. Jej szare oczy lśniły jak stal łożysk kulkowych. Jej jasne włosy opadały luźno na ramiona, ale Leo nie widział w tym nic atrakcyjnego. Nie miał pojęcia, skąd się wziął stereotyp tępej, rozchichotanej blondynki. Od czasu gdy zeszłej zimy Annabeth przy Wielkim Kanionie podeszła do niego z miną: „Percy Jackson albo życie”, uważał, że blondynki są stanowczo zbyt sprytne i zbyt groźne.

– Leo – powiedziała spokojnie – czy Oktawian jakoś cię oszukał? Wrobił cię albo...

– Nie. – Leo mógł skłamać i oskarżyć tego głupiego Rzymianina, ale nie chciał pogarszać sytuacji. – Ten koleś to drań, ale to nie on wystrzelił w obóz. Ja to zrobiłem.

Ten nowy, Frank, spojrzał na niego ze złością.

– Specjalnie?

– Nie! – Leo zacisnął powieki. – To znaczy... tak... ale ja tego nie chciałem. Tylko że jednocześnie czułem, że tego chcę. Coś kazało mi to zrobić. Poczułem w środku coś takiego zimnego...

– Coś zimnego. – W zmienionym głosie Annabeth słychać było przerażenie.

– No tak. Bo co?

Spod pokładu dobiegł głos Percy’ego:

– Annabeth, jesteś tu potrzebna.

„Och, bogowie” – pomyślał Leo. – „Żeby tylko Jasonowi nic się nie stało”.

Gdy tylko dotarli na okręt, Piper zabrała Jasona pod pokład. Rana na czole wyglądała groźnie. Leo znał Jasona dłużej niż ktokolwiek inny w Obozie Herosów. Byli najlepszymi przyjaciółmi. Gdyby Jason...

– Nic mu nie będzie. – Twarz Annabeth złagodniała. – Frank, zaraz wrócę. A ty... popilnuj Leona. Proszę.

Frank skinął głową.

O ile było to możliwe, Leo poczuł się jeszcze gorzej. Annabeth bardziej ufała jakiemuś rzymskiemu półbogowi, którego dopiero co poznała, niż jemu.

Kiedy odeszła, popatrzyli na siebie. Ten wielki osiłek wyglądał dość dziwacznie w swojej todze z prześcieradła, w bluzie z kapturem i dżinsach, z wziętymi z okrętowej zbrojowni łukiem i kołczanem przewieszonymi przez ramię. Leonowi przypomniały się Łowczynie Artemidy – banda cwanych, gibkich dziewczyn w srebrnych szatach, uzbrojonych w łuki. Wyobraził sobie figlującego z nimi Franka. Było to tak śmieszne, że prawie poczuł się lepiej.

– To co – odezwał się Frank – nie nazywasz się Sammy?

Leo łypnął na niego groźnie.

– O co ci biega, koleś?

– O nic – odrzekł szybko Frank. – Ja tylko... no nic. Jeśli chodzi o to strzelanie... Oktawian mógł w tym maczać palce. Jakieś czary czy coś. Nie chciał, żeby Rzymianie się z wami skumali.

Leo bardzo by chciał w to uwierzyć. I był wdzięczny temu kolesiowi za to, że go nie oskarża. Ale wiedział, że to nie Oktawian. To on, Leo, podszedł do balisty i otworzył ogień. Coś mu mówiło, że źle robi. Pytał sam siebie: „Co ja, do diabła, robię?”. Ale to zrobił.

Może dostaje świra? Może z tego napięcia przez te wszystkie miesiące, gdy pracował nad „Argo II”, w końcu pomieszało mu się w głowie?

Ale nie mógł dłużej się nad tym zastanawiać. Czuł, że musi zrobić coś produktywnego. Musiał zająć czymś ręce.

– Posłuchaj, powinienem pogadać z Festusem i uzyskać raport o uszkodzeniach. Nie masz nic przeciwko...?

Frank pomógł mu wstać.

– Kto to jest Festus?

– To mój kumpel. I też nie nazywa się Sammy. Chodź. Przedstawię ci go.

Na szczęście spiżowy smok nie był uszkodzony. No, nie mówiąc o tym, że ostatniej zimy utracił wszystko prócz głowy – ale Leo nie brał tego pod uwagę.

Kiedy doszli na dziób okrętu, głowa smoka obróciła się o sto osiemdziesiąt stopni i spojrzała na nich. Frank krzyknął i cofnął się.

– To jest żywe!

Leo roześmiałby się, gdyby nie podły nastrój.

– No pewnie. Frank, to jest Festus. Był kompletnym spiżowym smokiem, ale miał wypadek.

– Miewacie sporo wypadków – zauważył Frank.

– No wiesz, niektórzy z nas nie potrafią zamieniać się w smoki, więc sami je sobie budują. – Leo uniósł brwi, patrząc na Franka. – W każdym razie przywróciłem go do życia jako figurę dziobową. Jest teraz czymś w rodzaju głównego interfejsu okrętu. Festusie, jaki jest stan okrętu?

Festus parsknął dymem i wydał z siebie serię skrzeków i terkotów. W ciągu ostatnich paru miesięcy Leo nauczył się interpretować język maszyny. Inni półbogowie rozumieli grekę i łacinę, Leo skrzekę i terkotlinę.

– Och. Mogło być gorzej, ale kadłub jest nadwerężony w kilku miejscach. Powietrzne wiosła trzeba naprawić, jeśli chcemy odzyskać pełną prędkość. Potrzebne będą pewne materiały: niebiański spiż, wapno...

– Wapno?

– Tak, wapno. Węglan wapnia, składnik cementu i innych takich... och, mniejsza z tym. Problem w tym, że na tym okręcie nie zalecimy daleko, jeśli go nie naprawimy.

Festus zajęczał chrypliwie i tym razem Leo nie od razu go zrozumiał. Zabrzmiało to jak EJ-zel.

– Ach... Hazel – domyślił się Leo. – To ta dziewczyna z kręconymi włosami, tak?

Frank przełknął ślinę.

– Co z nią?

– W porządku. Festus mówi, że jej koń galopuje za nami.

– Więc musimy wylądować – powiedział Frank.

Leo przyjrzał mu się uważnie.

– To twoja dziewczyna?

Frank przygryzł wargę.

– Tak.

– Masz wątpliwości?

– Tak. Tak, to moja dziewczyna. Na pewno.

Leo uniósł ręce.

– No dobra, dobra. Problem w tym, że możemy sobie pozwolić na tylko jedno lądowanie. Przy tym stanie kadłuba i wioseł nie wystartujemy ponownie, jeśli nie naprawimy usterek, więc będziemy musieli wylądować gdzieś, gdzie znajdziemy wszystko, czego nam potrzeba.

Frank podrapał się po głowie.

– Skąd weźmiesz niebiański spiż? Przecież nie kupisz go w sklepie dla majsterkowiczów.

– Festusie, znajdź niebiański spiż.

– To on umie znaleźć magiczny spiż? Czy on czegoś nie umie?

Leo pomyślał: „Szkoda, że go nie widziałeś, kiedy miał całe ciało”. Ale nie wypowiedział tego na głos. To było zbyt bolesne.

Zerknął w dół. Dolina Kalifornijska przesuwała się powoli pod nimi. Leo nie miał wielkiej nadziei, że wszystko, czego potrzebują, znajdą w jednym miejscu, ale wiedział, że muszą spróbować. Chciał też znaleźć się jak najdalej od Nowego Rzymu. Magiczny napęd „Argo II” pozwalał dość szybko pokonywać dalekie dystanse, ale Leo przypuszczał, że Rzymianie też dysponują jakimiś magicznymi środkami transportu.

Za ich plecami zatrzeszczały schody. Percy i Annabeth wspięli się na pokład. Miny mieli ponure.

Leonowi serce zamarło.

– Co z Jasonem...?

– Odpoczywa – odrzekła Annabeth. – Piper przy nim czuwa. Powinien wyzdrowieć.

Percy spojrzał na niego gniewnie.

– Annabeth mówi, że to ty odpaliłeś balistę.

– Człowieku, ja... ja nie rozumiem, jak to się stało. Tak mi przykro...

– Przykro? – warknął Percy.

Annabeth położyła dłoń na piersi swojego chłopaka.

– Wyjaśnimy to później. Teraz musimy się przegrupować i obmyślić nowy plan. Co z okrętem?

Pod Leonem ugięły się nogi. Pod tym spojrzeniem Percy’ego czuł się tak samo jak wówczas, gdy Jason wyczarowywał błyskawicę. Skóra go świerzbiła, a instynkt nakazywał natarczywie: „Unik!”.

Powiedział Annabeth o uszkodzeniach i o materiałach, które będą potrzebne. Poczuł się trochę lepiej, mówiąc o czymś, co można naprawić.

Narzekał właśnie na brak niebiańskiego spiżu, gdy Festus zaczął terkotać i jęczeć.

– Doskonale – powiedział Leo z westchnieniem ulgi.

– Co jest doskonałe? Dużo bym dała za coś doskonałego.

Leo uśmiechnął się kwaśno.

– Wszystko, czego potrzebujemy, będzie w jednym miejscu. Frank, mógłbyś się zamienić w ptaka albo w coś podobnego? Zleć na dół i powiedz swojej dziewczynie, że spotkamy się nad Wielkim Jeziorem Słonym w stanie Utah.

Lądowanie nie było łatwe. Z rozdartym fokiem i uszkodzonymi wiosłami Leo ledwo panował nad opadaniem okrętu ku tafli wody. Reszta załogi schroniła się pod pokładem – wszyscy prócz trenera Hedge’a, który przywarł do relingu na dziobie, rycząc: „NO DALEJ! Jezioro, pokaż, co potrafisz!”. Leo stał za sterem, sam jeden na rufie, starając się trafić okrętem w jezioro.

Festus wysyłał trzeszczące i terkoczące sygnały ostrzegawcze, które były przekazywane na pokład rufowy przez interkom.

– Wiem, wiem – mruczał Leo przez zaciśnięte zęby.

Nie miał wiele czasu, by ogarnąć wzrokiem scenerię. Na południowym wschodzie, u podnóża łańcucha gór, gnieździło się jakieś miasto, niebieskie i fioletowe w popołudniowych cieniach. Na południu rozciągała się płaska pustynia. Bezpośrednio pod nimi Wielkie Jezioro Słone połyskiwało jak aluminiowa folia; jego brzegi obrastały białe słone bagna, co Leonowi przypominało fotografie powierzchni Marsa.

– Trzymaj się, trenerze! – zawołał. – To będzie bolało!

– To coś dla mnie!

ŁUUUP! Słona woda chlusnęła na dziób, zalewając trenera Hedge’a. „Argo II” przechylił się niebezpiecznie na prawą burtę, potem wyprostował i zakołysał na powierzchni jeziora. Maszyneria zawyła, gdy powietrzne pióra tych wioseł, które jeszcze pracowały, wymieniły się na wodne.

Trzy rzędy mechanicznych wioseł zanurzyły się w wodzie i zaczęły posuwać okręt do przodu.

– Dobra robota, Festusie – rzekł Leo. – Chcemy dopłynąć do południowego brzegu.

– Ju-huuu! – Trener Hedge wzniósł zaciśniętą pięść ku niebu. Był przemoczony od różków do kopyt, ale szczerzył zęby jak zbzikowany kozioł. – Zrób to jeszcze raz!

– Eee... może później – odrzekł Leo. – Zostań tu, na pokładzie, dobra? Trzymaj straż, na wypadek... no wiesz, gdyby jezioro chciało nas zaatakować czy co.

– Jasne.

Leo dał dzwonkiem sygnał: „Koniec zagrożenia” i ruszył ku schodom, ale zanim tam dotarł, potężny stuk kopyt wstrząsnął kadłubem okrętu. Płowy rumak pojawił się na pokładzie z Hazel Levesque na grzbiecie.

– Jak...? – Leona zatkało. – Jesteśmy na środku jeziora! Czy to coś potrafi latać?

– Arion nie potrafi latać – odpowiedziała Hazel – ale galopuje po wszystkim. Po wodzie, po pionowych powierzchniach, po małych górach.

– Och.

Hazel przyglądała mu się dziwnie, podobnie jak podczas uczty na forum – jakby szukała czegoś w jego twarzy. Kusiło go, by zapytać, czy już się kiedyś spotkali, był jednak pewny, że nigdy. Przecież zapamiętałby dziewczynę, w której budził aż takie zainteresowanie. Często się to nie zdarzało.

„Ona jest dziewczyną Franka” – upomniał sam siebie w duchu.

Frank wciąż był pod pokładem, ale Leo prawie zapragnął, by ten wielki koleś pojawił się na schodach. Kiedy Hazel tak mu się przyglądała, czuł się onieśmielony i zażenowany.

Trener Hedge ruszył ku nim, przypatrując się podejrzliwie magicznemu koniowi.

– Valdez, czy to nie jest jakaś inwazja?

– Nie! Hm, Hazel, może pójdziesz ze mną. Pod pokładem zbudowałem stajnię, więc gdyby Arion chciał...

– Chyba woli niezależność. – Ześliznęła się z siodła. – Będzie się pasł wokół jeziora, dopóki go nie zawołam. Ale chętnie obejrzę okręt. Prowadź.

„Argo II” był zbudowany jak starożytna trirema, tyle że dwukrotnie większy. Przez pierwszy pokład biegł środkiem korytarz z kajutami załogi po obu stronach. Na zwykłej triremie większość miejsca zajmowałyby trzy rzędy ławek dla kilkuset spoconych wioślarzy, ale wiosła, które skonstruował Leo, były zautomatyzowane i wysuwane, więc zajmowały niewiele miejsca w kadłubie. Napędzane były energią przesyłaną z maszynowni na drugim, niższym pokładzie, gdzie mieściły się też izba chorych, magazyn i stajnie.

Leo poprowadził Hazel po schodach w dół. Zbudował osiem kajut – siedem dla półbogów z przepowiedni i jedną dla trenera Hedge’a (Chejron uważał go za odpowiedzialnego dorosłego opiekuna!). Na rufie była duża mesa, dokąd teraz zmierzał.

Po drodze minęli kajutę Jasona. Drzwi były otwarte. Piper siedziała na brzegu koi, trzymając Jasona za rękę, a on chrapał z okładem z lodu na głowie.

Piper zerknęła na Leona. Przycisnęła palec do warg, ale nie wyglądała na zagniewaną. To już było coś. Leo starał się nie myśleć o swojej winie. Poszli dalej. W mesie zastali Percy’ego, Annabeth i Franka siedzących ponuro przy stole.

Leo postarał się, aby mesa była przytulnym miejscem, bo wiedział, że będą tam spędzać wiele czasu. W kredensie stały rzędem magiczne kubki i talerze z Obozu Herosów, które napełniały się na żądanie jedzeniem i piciem, jakiego się zapragnęło. Była tam również magiczna lodówka przenośna z napojami w puszkach, na wypadek gdyby zechcieli urządzić sobie piknik na brzegu. Do siedzenia służyły wygodne fotele z regulowanymi oparciami, wyposażone w wypustki do masażu pleców, słuchawki i uchwyty na miecz i napój – wszystko, co byłoby potrzebne do relaksu. Nie było okien, ale na ścianach widniały magiczne kadry filmowe pokazujące Obóz Herosów w czasie rzeczywistym – plaża, las, pola truskawek – chociaż teraz Leo nie był pewien, czy te widoki nie nastrajają ich raczej nostalgicznie.

Percy wpatrywał się tęsknie w widok Obozu Herosów w świetle zachodzącego słońca, gdzie wśród gałęzi wysokiej sosny połyskiwało Złote Runo.

– Więc wylądowaliśmy – powiedział. – Co teraz?

Frank szarpnął cięciwę swojego łuku.

– Może byśmy pomyśleli, co oznacza ta przepowiednia? Bo... bo to chyba była przepowiednia, to, co wyrecytowała Ella, nie? Z Ksiąg Sybilli?

– Z czego? – zapytał Leo.

Frank wyjaśnił mu, że ich przyjaciółka harpia w zadziwiający sposób zapamiętywała wszystko, co przeczytała. I kiedyś pochłonęła zbiór starożytnych przepowiedni, który, jak mniemano, uległ zniszczeniu w czasach upadku Rzymu.

– To dlatego nie powiedzieliście nic Rzymianom – zgadł Leo. – Nie chcieliście, żeby ta harpia wpadła w ich łapy.

Percy wciąż wpatrywał się w widok Obozu Herosów.

– Ella jest bardzo wrażliwa. Kiedy ją znaleźliśmy, była w niewoli. Nie chciałem, żeby... – Zacisnął pięść. – Zresztą teraz to już nieważne. Posłałem Tysonowi wiadomość przez iryfon, powiedziałem mu, żeby ją zabrał do Obozu Herosów. Tam będą bezpieczni.

Leo wątpił, czy ktokolwiek z nich będzie bezpieczny teraz, kiedy prócz Gai i gigantów mieli przeciw sobie obóz rozwścieczonych Rzymian, do czego sam się przyczynił – ale nic nie powiedział.

Annabeth splotła palce.

– Zastanowię się nad tą przepowiednią... ale teraz mamy na głowie inne, bardziej naglące problemy. Musimy naprawić okręt. Leo, czego nam potrzeba?

– Najłatwiej będzie o smołę. – Leo był rad, że może zmienić temat. – Ją możemy dostać w mieście, w jakimś sklepie dekarskim albo czymś takim. Chyba nie będzie też kłopotów z niebiańskim spiżem i z wapnem. Festus mówi, że znajdziemy je na wyspie na jeziorze, na zachód stąd.

– Ale musimy się pospieszyć – ostrzegła Hazel. – Jak znam Oktawiana, to już szuka nas za pomocą swoich wróżb. Rzymianie wyślą za nami oddział uderzeniowy. To dla nich sprawa honoru.

Leo poczuł, że wszystkie oczy są zwrócone na niego.

– Ludzie... ja naprawdę nie wiem, co się stało. Uwierzcie mi, ja...

Annabeth podniosła rękę.

– Rozmawialiśmy o tym. Zgodziliśmy się, że to nie byłeś ty. To zimno... ja też to poczułam. To chyba jakiś rodzaj magii, może Gai, a może któregoś z jej sługusów. Ale dopóki nie zrozumiemy, co się właściwie stało...

Frank chrząknął.

– Jak możemy być pewni, że to się nie powtórzy?

Palce zapiekły Leona tak, jakby miały zapłonąć. Jako syn Hefajstosa potrafił wzniecić ogień siłą woli, ale musiał bardzo uważać, żeby nie zrobić tego przypadkowo, zwłaszcza na okręcie pełnym materiałów wybuchowych i łatwopalnych przedmiotów.

– Ja już panuję nad sobą – powiedział stanowczo, chociaż wolałby być bardziej tego pewny. – Może powinniśmy dobrać się w pary. Niech nikt nie chodzi nigdzie sam. Na pokładzie możemy zostawić z Jasonem Piper i trenera Hedge’a. Jedna para może udać się do miasta po smołę. Druga po spiż i wapno.

– Rozdzielić się? – odezwał się Percy. – To chyba bardzo zły pomysł.

– Ale zyskamy na czasie – powiedziała Hazel. – A zresztą coś w tym chyba jest, że na misje wysyła się najwyżej trójkę herosów, prawda?

Annabeth uniosła brwi, jakby ją zaskoczył ten argument.

– Masz rację. Z tego samego powodu potrzebny nam był „Argo II”... Poza obozem siedmioro półbogów to zbyt wielka gratka dla potworów. Okręt ma nas kryć i ochraniać. Na pokładzie jesteśmy dość bezpieczni, ale poza nim nie powinniśmy wędrować w grupach większych niż trzyosobowe. Nie ma sensu bez potrzeby ściągać na siebie uwagę sług Gai.

Percy’emu nadal nie bardzo się to podobało, ale wziął Annabeth za rękę.

– Dopóki jesteś ze mną w parze, niczego się nie boję.

Hazel uśmiechnęła się.

– Nie ma sprawy. Frank, byłeś niesamowity, gdy zamieniłeś się w smoka! Mógłbyś zrobić to jeszcze raz i zawieźć do miasta Annabeth i Percy’ego po tę smołę?

Frank otworzył usta, jakby chciał zaprotestować, ale powiedział:

– No... chyba tak. A ty?

– Ja pojadę na Arionie z Sa... z Leonem. – Bawiła się rękojeścią swojego miecza, co Leona trochę niepokoiło. Miała chyba jeszcze więcej nerwowej energii niż on. – Po spiż i wapno. Możemy się tutaj wszyscy spotkać o zmierzchu.

Frank spochmurniał. Najwyraźniej nie podobało mu się, że Leo ma towarzyszyć Hazel. To z kolei nagle zachęciło Leona do wyruszenia na tę wyprawę. Musi pokazać, że jest godny zaufania. Nie zamierza ponownie dać ognia z balisty.

– Leo – powiedziała Annabeth – jeśli uda się nam zdobyć te materiały, ile zajmie naprawa okrętu?

– Przy odrobinie szczęścia z parę godzin.

– Wspaniale. Wrócimy tak szybko, jak się da. Ta odrobina szczęścia bardzo by się przydała. Ale nie ma co na nie liczyć.