Spis treści

Tyle czułości – u kogo? (1979–1990)

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

Mój socrealizm

Do dwu, odlicz

Bajka na wysokościach, czyli wypisuję się z Księgi Guinnessa

* * *

* * *

* * *

Piosenka z Forum Romanum

* * *

Ulga

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

Jak zachowywać się na plaży

Pokaz mody

* * *

Z offu (i nie)

* * *

Dobra godzina, zła godzina (1998–1999)

* * *

* * *

* * *

Kto Krzyż odgadnie

Bajka mazowiecka, czyli wypisuję się z Księgi Guinnessa (II)

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

W ogniu, na śniegu, według Norwida

Druga wiosna

Bajka teatralna, czyli wypisuję się z Księgi Guinnessa (III)

Bajka bez początku, czyli wypisuję się z Księgi Guinnessa (IV)

Bajka zimowa, czyli wypisuję się z Księgi Guinnessa (V)

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Projekt graficzny: Andrzej Barecki

Korekta: zespół

Zdjęcie autora: Ewa Modestowicz

Copyright © by Wacław Tkaczuk

Copyright © by Wydawnictwo Iskry, Warszawa 2013

ISBN 978-83-244-0309-7

WydawnictwoISKRY

ul. Smolna 11,00-375 Warszawa

tel./faks (22) 827-94-15

iskry@iskry.com.pl

www.iskry.com.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Tyle czułości – u kogo?
(1979–1990)

* * *

Może gdzie indziej, może w powieści,

najpewniej w modlitwie,

ale nie dla wiersza: nie trzeba

udawać lepszego, nie trzeba nawet

chcieć: będę lepszy. Wystarczy, że trochę

silniejszy, trochę zdrowszy. To ważne

teraz, gdy chciałoby się pomyśleć

o tym, że chciałoby

się pomyśleć o tym, że… Inaczej,

czy brałaby mnie krew w obroty?

W jednej to chwili chcę siebie odnaleźć,

w olśnieniu-zaćmieniu. I na pewno

tak. Bo tak chcę, że nie wiem, kto chce.

IV 1979

* * *

W odwagę się stroję, w kudły, w jakiś

grosz. W co tam jeszcze? Żeby było.

Już tylko oczami oddycham:

w gzygzakach miodu i węgla

całe to powietrze. Już – tak. Już – nie.

W nocy, gdy okno domykam, pęka

szyba. Komu brakuje siły, temu

i gracji zabraknie. Z siłą o lustro

czołem, tak kiedyś ty, wcale pięknie.

Wzdłuż rozbieganych, wzdłuż

rwących, na wskroś, promieni,

jakie to szczęście, z wysoka,

słysz!… Już – tak. Już – nie.

IV 1979-V 1980

* * *

Odeszły mnie słowa. Kto

jeszcze tak dzisiaj mówi, pisze?

Kto milczy tak? Z tego to

powodu – jak wyżej. Miłe

są mi te matryce. Choćby

w muzeum, niechby za szybką,

jeszcze to – okienko miodu,

jeszcze – źrenica wszelkiej pogody.

Odeszły mnie słowa. I od razu

musnęły mnie inne, także

dopiero co oniemiałe wargi,

jakbym nie sam tej chwili czekał.

24 VII-X 1979

* * *

Dla Jorge Cantú

Z młodości – tylko to,

że i wtedy, gdy była,

mogliśmy zaledwie

przyśnić się sobie w tym

wspaniałym od-cieleśnieniu: młodzi!…

Lżej już, gdy śnimy się

jedynie swoim wierszom.

X 1979

* * *

Od razu nie mniej, jak

wszystko; nie inaczej, jak

doskonale. To lepiej

nie zaczynać. Dlatego

tak mało wierszy. Ale choćby

już ani jednego, i tak

zawsze będzie to wiersz. I tak, i nie…

IV 1980

* * *

Inaczej – w lustrze,

inaczej – na jawie.

Na pocieszenie zostaje

tylko to niepodobieństwo,

tylko klinga, wyłaniająca się

znikąd, z piasków, z traw,

z czegoś może jeszcze

i bardziej wełnistego. W porywie

uzbroiłbym tak anioła u wrót

raju. Nie zdziwiłbym się, gdyby

wyślizgnęło się lustro

z rozbełtanego śmigłem

powietrza: wędrującą granicę

naznaczyły sobie żywioły.

IV 1980