Kiedy traumy przejmują nad Tobą kontrolę,
jedyne, co możesz zrobić, to zabić je.
Wszystkie.

PROLOG

Gęsta mgła i zacinający deszcz sprawiały, że mroczne podwórze za zakładem pogrzebowym, niedaleko mostu Zwierzynieckiego, przybrało jeszcze bardziej posępny wygląd. Otaczające je z dwóch stron mury ślepej kamienicy, a z trzeciej tył zakładu, powodowały, że ginęło ono w środku jak ciało w ponurym grobowcu. Latem metalowa siatka odgradzająca podwórko od ulicy i obrośnięta krzakami żywopłotu wyglądała niczym pogrzebowy wieniec. Żywozielone liście zaborczo wplatały się w oczka siatki, oszczędzając jedynie niezbyt szeroki przesmyk bramki tuż przy ścianie zakładu. W ten jesienny dzień krzewy wyglądały jednak jak nagi szkielet brutalnie obdarty z tkanek, a przez angielską pogodę i chłód płynący od rzeki, listopadowy wieczór wydawał się zimniejszy, niż wskazywały na to termometry. Na trawniku, w głębi podwórka, przy kontenerach na śmieci, leżał sporych rozmiarów pakunek. Szczelnie owinięty w duże, białe prześcieradło z wypisaną na środku wielką, czarną cyfrą dwa, do złudzenia przypominał mumię. Nic bardziej mylnego. Mumie mają tysiące lat. Zwłoki na trawniku były świeże.

ROZDZIAŁ I

Wrocław
17 maja 2018

Dziewiczo czysta kartka lekko przesunęła się po blacie szafki. Ręka sama powędrowała do szuflady i na pamięć wyszukała czarny flamaster. Dookoła panowała cisza, którą po chwili przerwał delikatny szum piszącego markera. Wolno, wręcz z namaszczeniem, dłoń sama rysowała prosty kształt. Ciągle ten sam, wielokrotnie go poprawiając. Niewielki łuk przechodzący w prostą linię prowadzoną lekkim skosem od góry do dołu. Na koniec jeszcze jedna linia – pozioma, równa. Wzrok na moment spoczął na rozświetlonych słońcem, zielonych liściach krzaków bzu, na których kładły się jasnofioletowe małe kwiaty. Ten widok dawał ukojenie. Dłoń z uporem maniaka bez przerwy rysowała. Na śnieżnobiałej kartce pojawiła się duża, czarna cyfra dwa.

24 maja 2018

Zdecydowane kroki odbijały się echem od ścian korytarza przed piwnicą. Zamek zazgrzytał, a jedno pociągnięcie za klamkę sprawiło, że drzwi otworzyły się lekko, wręcz bezszelestnie. Po chwili jasne światło zalało całe pomieszczenie. Odgłos cichych kroków rozchodził się po wykafelkowanym wnętrzu. Dłoń z czułością dotykała sprzętów. Wysoki, metalowy regał schowany za drzwiami, obok długi, aluminiowy blat połączony z metalową umywalką w jedną całość. Pod blatem staromodny, pomalowany na biało obrotowy stołek. Wszystko wyglądało imponująco. Wzrok jeszcze raz wolno przesuwał się po pomieszczeniu.

Na regale leżały równo ułożone białe prześcieradła, pistolet oraz strzykawki, igły i małe ampułki. Na blacie w równym rzędzie stały butelki z czarnym sprayem i pudełko jednorazowych czarnych rękawiczek. Obok nich znajdował się czerwony gumowy knebel, a przy nim pokaźny stos gazy i niewielka butelka z ciemnego szkła. Środek dużego pomieszczenia był pusty. Na razie.

Jedno pstryknięcie wyłącznika pogrążyło piwnicę w ciemnościach. Zamek przeskoczył, a drzwi zostały starannie zamknięte. Dźwięk kroków zbliżał się do wyjścia. Na dworze z wolna zapadała szarówka.

Godzinę później palce zaczęły wpisywać hasła do internetowej wyszukiwarki. Spokojnie, bez pośpiechu zmieniały się strony, a pojawiające się na nich obrazy wywoływały ekscytację. Wśród wielu modeli jeden szczególnie się wyróżniał – długi, nie za szeroki, z wysoką pokrywą.

31 maja 2018

Piwnica była w pełni wyposażona. Błyszczący metalowy pojemnik, do złudzenia przypominający trumnę, stał dumnie na środku pomieszczenia. Dłoń czule i delikatnie przejechała po jego gładkiej i zimnej powierzchni. Palce ostrożnie złapały za uchwyt wieka. Otworzyło się wolno. W środku leżało perfekcyjnie wygładzone białe prześcieradło. Miejsca było mało. Idealnie mało. Wyobraźnia zaczęła tworzyć obrazy. Bardzo piękne obrazy.

Kilka kroków w tył. Z tej perspektywy pojemnik wyglądał jeszcze lepiej. Głębokie westchnienie było wyrazem zadowolenia. Na moment wszystko zamarło, nawet powietrze. Chwilę później wieko zostało cicho zamknięte. Wyłącznik pstryknął i pomieszczenie zalała ciemność.

7 czerwca 2018

Drzwi prowadzące do korytarza przy piwnicy bezgłośnie się otworzyły. Kilka szybkich kroków, lekki półmrok w korytarzu, zgrzyt klucza w zamku i pomieszczenie zatopiło się w jasnym świetle jarzeniówek. Wzrok wolno przesuwał się po sprzętach, jakby dokonując kontroli. Pojemnik wyścielony prześcieradłem – jest. Rękawiczki – są. Pistolet – jest. Niewielka butelka z ciemnego szkła i gaza – są. Spray – jest. Knebel – jest. Strzykawki, igły, ampułki – są. Wszystko przygotowane. Panującą ciszę nieznacznie zakłócało miarowe przeskakiwanie wskazówki sekundnika na ściennym zegarze. Dłoń wyciągnęła obrotowy stołek spod blatu, który lekko zaskrzypiał pod ciężarem ciała. Powieki wolno zamknęły się, a w głowie pojawiły się bardzo realistyczne obrazy. Przerażone spojrzenie. Skazana na niepowodzenie szamotanina w zamkniętym pojemniku, bez możliwości wydobycia z siebie jakiegokolwiek dźwięku. Przyjemny dreszcz przebiegł po plecach, a na twarzy pojawił się uśmiech zadowolenia. Po chwili już całkiem przytomne spojrzenie jeszcze raz zlustrowało piwnicę. Wsuwany pod blat stołek zachrobotał po wykafelkowanej podłodze. Światło zgasło. Drzwi zamknęły się niczym wieko trumny.

Podziękowania

Kochani, moja kolejna powieść właśnie trafiła do Waszych rąk. Podobnie jak w przypadku pierwszej części serii „Mrocznych Dziejów”, jest ona historią fikcyjną. Do tego stopnia, że również w tym tomie pojawią się ulice, które są wytworem mojej wyobraźni. Oczywiście będą się one przeplatały z autentycznymi nazwami, wszak Wrocław jest jak najbardziej prawdziwy. Tyle wyjaśnień co do treści. Resztę pozostawiam Waszej interpretacji i ocenie. Teraz chcę skierować kilka słów do osób, dzięki którym ta powieść mogła ujrzeć światło dzienne.

Serdecznie dziękuję moim Rodzicom, Krystynie i Romualdowi Staniszom, za wparcie, dopingowanie, a przede wszystkim za to, że nigdy we mnie nie zwątpili. To najlepsza motywacja do pracy.

A jeśli już mowa o rodzinie, to wielkie uściski przesyłam dla mojego brata, Radka Stanisza, za pierwszą redakcję i korektę oraz wyłapywanie wszystkich błędów zaburzających fabułę.

Dziękuję także wszystkim Czytelnikom, którzy czekali na kolejną część „Mrocznych Dziejów”, dopytywali, gdzie i kiedy się pojawi, przychodzili na spotkania literackie, pisali do mnie na mediach społecznościowych, a przede wszystkim byli ze mną i moją pierwszą powieścią przez ostatnie dwa lata. Nawet nie macie pojęcia, jak wiele to dla mnie znaczy. Praca pisarza bez czytelników nie ma sensu. Z nami wszystko może się wydarzyć. To dla Was wymyślam historie, dla Was przychodzę na spotkania, a rozmowy z Wami są dla mnie uwieńczeniem godzin spędzonych przed komputerem. Dziękuję pięknie za Waszą obecność.

Kolejne podziękowania składam mojej wspaniałej grupie wsparcia: Katarzynie Mące, Ewie Nienartowicz, Magdalenie Wątorskiej, Nikoletcie Fotakaki-Śliwie oraz Jakubowi Śliwie za pierwszą ocenę tekstu, uwagi i konstruktywną krytykę. Ponadto Nikoletcie Fotakaki-Śliwie, lekarzowi psychiatrze, po raz kolejny dziękuję za bardzo fachową ocenę warstwy psychologicznej książki, a doktorowi Jakubowi Śliwie za merytoryczne uwagi w dziedzinie ginekologii.

Dziękuję również Komendzie Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu za okazaną pomoc.

I jeszcze jedne, wielkie podziękowania kieruję do Wydawnictwa Lingua Mortis: redaktora naczelnego Sławomira Jarząba, Kaliny Jankowskiej, Justyny Czuchrij, Radosława Wróbla, Agnieszki Kromy oraz całego zespołu, który pracował nad ostatecznym kształtem mojej powieści. Sławku, dziękuję za zaufanie i włączenie mnie do ekipy Wydawnictwa. Kalinko, Justyno, dzięki za bardzo pożądane uwagi na etapie redakcji. Agnieszko, Radosławie – ukłony za rewelacyjną okładkę. Ściskam wszystkich, których nie wywołałam tu z imienia i nazwiska. Jestem Wam ogromnie wdzięczna za Waszą pracę.

W tym miejscu pozdrawiam również autorów Wydawnictwa Lingua Mortis. Miałam okazję i ogromną przyjemność poznać wielu z Was. Jesteście niesamowicie zgranym zespołem indywidualności. To wyróżnienie należeć do tak świetnego grona.

Życzę wszystkim wciągającej lektury i emocji przy czytaniu. Pozdrawiam serdecznie,

Tytuł:

Pro Morte

Copyright © by Justyna Stanisz, 2024

Copyright © for this edition by Wydawnictwo Lingua Mortis, 2024

Redakcja: Kalina Jankowska, Sławomir Jarząb

Korekta: Kalina Jankowska, Justyna Czuchrij

Projekt graficzny okładki: Sławomir Jarząb

Fotografia na okładce: Radosław Wróbel / @bizzart6

Modelka: Agnieszka Kroma / @longhaired_aga

Skład i łamanie: Studio StrefaDTP

ISBN 978-83-972548-2-4

ISBN 978-83-972548-5-5 (e-book)

Wszelkie podobieństwo osób, imion, nazwisk czy sytuacji
w tej książce jest przypadkowe.

Wszelkie prawa do polskiego wydania zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

2024, Wydanie I

Wydawnictwo Lingua Mortis

LinguaMortis.eu

facebook.com/wydawnictwolinguamortis

instagram.com/linguamortis_ph