Copyright by Roman Żuchowicz, 2018

Copyright by Global Scientific Platform sp. z o.o., 2018

Redakcja

Zuzanna Guty

Korekta

Anna Kołtunowska

Projekt okładki

Paweł Pietrzyk

Rysunek na okładce

Michał Michałowski

W publikacji wykorzystano ilustracje znajdujące się w domenie publicznej.

Zdjęcie profesora Józefa Kostrzewskiego zamieszczono za zgodą Muzeum Archeologicznego w Poznaniu.

Zdjęcia Masłomęckiego Stowarzyszenia Wioska Gotów oraz szklanych paciorków zamieszczono za zgodą ich autora, Bartłomieja Barteckiego.

ISBN 978-83-65886-33-0

ISBN e-book 978-83-65886-36-1

Wydawnictwo Naukowe Sub Lupa

www.sublupa.pl

sublupa@sublupa.pl

Skład wersji elektronicznej:

Kamil Raczyński

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Wizja

Rozdział I. Jak powstała Wielka Lechia?

Słowiańscy królowie Lechii sekcji poddani

Stulecia gry w głuchy telefon

Przekłady i przekłamania

Pokaż mi swoją bańkę, a powiem ci kim jesteś

Paradoks otwartego laboratorium

Rozdział II. Nauka i jej ograniczenia

Założenia teorii wielkolechickiej

Ograniczenia badań nad pradziejami ziem polskich

Rozdział III. Kronika Prokosza

Rękopis znaleziony w Lublinie

Historyk mówi: „Sprawdzam”

Rękopis znaleziony w Wilnie

Słowo o Lorenzo Valli

Prokosz w puch rozbity

Popychadło Pana Generała

Głos obrony

Rękopisy nie płoną?

Słowiańskie runy, słowiańskie księgi

Idole z Prillwitz

Kamienie mikorzyńskie

Rękopisy płoną?

Rozdział IV. Tadeusz Wolański i Awiłło Leszek

Buccio kontratakuje

Wolański na śmierć (nie)skazany

Rozdział V. Dzieje bajeczne czy prawda historyczna?

Aleksander Wielki a sprawa Polska

Lechici w starciu z naukami historycznymi

Ekskurs: tradycja ukradziona

Spór o autochtoniczność Słowian

Pochodzenie lepsze lub gorsze?

Zarys sporu o etnogenezę Słowian

Genetyka

Allochtonizm 2.0?

Starożytne, lechickie ludy? Lechickie Amazonki

Germanie, Scytowie i Sarmaci to Słowianie?

Trzydzieści twarzy Attyli

Rozdział VI. Wielka Lechia – podsumowanie

Rozdział VII. Lechickie religie

Religia Słowian

Mesjasz pocznie się w jeziorze Gopło

Domniemane krypty lechickie na Łysej Górze

Utopijny arianizm

Chrześcijaństwo przed chrześcijaństwem

Rozdział VIII. Varia

Ekonomia Wielkiej Lechii

Mapa i terytorium

Lechickie poczty

Kolumna Zygmunta

Nowe obszary poszukiwań

Wewnętrzne sprzeczności

Niewolnictwo albo przykra prawda

Tom Cruise udowadnia istnienie Lechii czyli masońskie kurorty

Dagome iudex albo czy pierwszą stolicą Polski był Szczecin?

Starożytne Gniezno?

Rozdział IX. Ezoteryczne korzenie Wielkiej Lechii

Piramidy i latające spodki

Gnoza XIX wieku

Ariozofia

Słowianie nie gęsi, swoich Ariów mają

Rodzime teorie pseudonaukowe

Polacy z Wysp Wielkanocnych

Trzy tysiące lat państwa polskiego

W sieci pseudonauki

Gdzie zaczyna się teoria Wielkiej Lechii?

Aspiracje albo dlaczego pseudonaukowcy tworzą?

Rozdział X. My i oni albo kim są zwolennicy Wielkiej Lechii?

Diagnoza

Każdemu według potrzeb

Co to mówi o nas jako Polakach?

Sprzedajni uczeni vs niezależna nauka

Lekarstwo na lechityzm

Wielka Lechia – małe zagrożenie?

Podziękowania

Lechici i ich dzieła

Blogi zawierające treści lechickie bądź pokrewne (wybór)

W kontrze do Wielkiej Lechii

Publikacje o teoriach pseudonaukowych (wybór)

Propozycje dalszych lektur dla zainteresowanych)

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Wizja

Początki Wielkiej Lechii datuje się na około 1800 rok p.n.e., gdy rozpoczęła się stopniowa migracja Elamitów z ziem dzisiejszego Iranu na tereny Europy Środkowej. Kroniki podają, że wówczas Sarmata został wybrany pierwszym Lehem/Lechem (tj. Królem) na wiecu słowiańskim. Założona przez niego dynastia przetrwała ponad trzy tysiące lat, o kilka stuleci dłużej niż samo Imperium. Kraj ten, w odróżnieniu od reszty świata antycznego, nie znał niewolnictwa. Na obszarze Imperium funkcjonowały największe metropolie starożytnego świata, takie jak Kodan (Gdańsk), Gniezno, Carodom (Kraków) i Szczyt (Szczecin). Zamieszkująca je ludność ario- -słowiańska stanowi wprost przodków dzisiejszych Polaków. Wielka Lechia, zanim zniknęła z kart historii, skutecznie opierała się perskim szachom, królom Macedonii i cesarzom rzymskim. Na terenach jej podległych powstała unikalna cywilizacja. W różnych momentach wojenne wyprawy Lechitów pustoszyły Ateny, Rzym, Kartaginę i Konstantynopol. Na gruzach zachodniego Imperium Rzymskiego lechiccy wodzowie stworzyli własne królestwa. Kres istnieniu Wielkiej Lechii – i to nie od razu – położył dopiero globalny spisek niemiecko-watykański. Również wpływy Kościoła katolickiego oraz Niemców sprawiły, że nasza wspaniała przeszłość przez długie stulecia była fałszowana i ukrywana. Dopiero w ostatnich latach niezależni uczeni, mający ledwie kilku poprzedników w XIX wieku, zdołali odsłonić prawdę skrywaną przez stulecia. Ich odkrycia potwierdziły najnowsze badania genetyczne, wskazując na odwieczne zamieszkiwanie Ariów-Słowian na ziemiach dzisiejszej Polski.

Roztoczona wyżej wizja pochodzi z książki Janusza Bieszka Słowiańscy królowie Lechii (2015). Pozostaje ona w sprzeczności z ustaleniami nauki akademickiej. Mimo to (a raczej właśnie dlatego) teoria istnienia Wielkiej Lechii cieszy się pewną popularnością. O skali zjawiska świadczą wielotysięczne nakłady książek poruszających tematykę wielkolechicką. Na to, że jest to szerszy fenomen, wskazuje także rozbudowana subkultura jej fanów: dziesiątki stron internetowych, blogi, filmy na serwisie YouTube, grupy dyskusyjne i memy.

Twórczość ta nosi znamiona, które pozwalają uznać ją za pseudonaukową. Zdefiniowanie terminu „pseudonauka”, jak i samej nauki, nie należy do zadań łatwych. Na potrzeby tej książki należy przyjąć, że teorie pseudonaukowe są sprzeczne z obecnym stanem wiedzy, nie respektują reguł prowadzenia badań w obrębie danej dyscypliny (czy dyscyplin), a przy tym aspirują do naukowości. Może się to przejawiać różnorako – w naśladowaniu języka publikacji naukowej czy w odwoływaniu się do przebrzmiałych lub kontrowersyjnych badań naukowych.

W książce Janusza Bieszka znajdziemy przypisy i bibliografię, ale jej wywód nie spełnia wymagań stawianych pracom historycznym np. w zakresie krytyki źródeł. Posługując się warsztatem badawczym historyka czy archeologa, nie sposób udowodnić istnienia Wielkiej Lechii. Co więcej, można bezsprzecznie wykazać, że takiego tworu państwowego nie było. W przypadku Słowiańskich królów Lechii nie mamy więc do czynienia tylko ze złą czy kontrowersyjną pracą naukową, ale z dziełem quasi-naukowym, tekstem w jakimś stopniu imitującym taką rozprawę, ale w sposób niedoskonały. W tym miejscu warto zaznaczyć, iż termin ten rozumiem głównie za założeniem, które Karl Popper zaproponował w artykule „Science, Pseudo-Science, and Falsifiability” z 1962 roku, oraz obudowuję je o własne refleksje. Ujęcie to zakłada, że dzieła pseudonaukowe często charakteryzują się m.in. wybiórczym podchodzeniem do faktów i przemilczaniem badań, które podważają forsowaną teorię. Postaram się udowodnić, że publikacja Bieszka do takich należy.