Wiedźma z Podhala, t. I. Jesteś na to zbyt młoda

© Copyright: Luiza „Eviva” Dobrzyńska 2013-2023

© Copyright: Wydawnictwo „OdeSFa” – Fundacja KIS 2025

Seria wydawnicza: SlaFa! – Slawiańska Fantastyka (od 2023)

Pozycja w serii: 01

Redaktor serii: Jacek „Franco” Horęzga

Koncepcja i nazwa serii: Jacek „Franco” Horęzga

Redakcja, korekta, DTP: Dorota Reszke

Ilustracja na okładce: Anna Szwajgier

Skład i przygotowanie wersji e-book: Agata i Paweł Jackiewicz

Opracowanie graficzne i layout serii: Anna Szwajgier, Joanna Fijałkowska, Dorota Reszke

Logotyp serii: Joanna Fijałkowska

Logotyp Fundacji KIS: Anna Szwajgier

Koncepcja, nazwa i logotyp wydawnictwa: Jacek „Franco” Horęzga

Redaktor naczelny wydawnictwa: Jacek „Franco” Horęzga

Sekretarz redakcji: Dorota Reszke

Redaktor, operator sieci i danych: Piotr Marczak

Beta czytelnik: Damian Podoba

Żadna część tej książki nie może być powielana i kopiowana w jakikolwiek sposób i w jakiejkolwiek formie bez wiedzy i zgody Wydawnictwa OdeSFa, nie licząc krótkich cytatów oraz miniaturki okładki, użytych na potrzeby recenzji i opracowań popularnonaukowych i naukowych.

Wydawnictwo Odmienne Stany Fantastyki „OdeSFa” e-ISBN 43341

Fundacja Kultura-Integracja-Społeczeństwo (rok powołania – 2012)

KRS 0000438565

redakcja@odesfa.pl | www.odesfa.pl

Wydanie II (poprawione i rozszerzone na podstawie wydania I z 2013)

Brzeg 2023

ISBN 978-83-67504-15-7 (oprawa miękka)

ISBN 978-83-67504-17-1 (e-book)

ISBN 978-83-67504-18-8 (audiobook w pliku do pobrania)

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Spis treści

SlaFa!

Słowo od Wydawcy

Motto

Rozdział I

Rozdział II

Rakietowe Orły – Nagroda

Firmowy e-sklep Wydawnictwa "OdeSFa"

Księgarzu - Księgarku - Księgarnio

Nasze książki

Okładka tył

SlaFa!

Słowo od Wydawcy

Tytułową parafrazą dość popularnego zawołania kręgów ludzi zajmujących się promowaniem kultury rodzimej i słowiańskiej, otwieramy kolejną serię podtematyczną w „OdeSFie”.

W naszej pierwszej i flagowej – „Szamani Fantastyki” – począwszy od „Chciej mnie zawsze” (listopad 2021), wydaliśmy do tej pory siedem tytułów, pracując równolegle nad serią „FantaSFa – Fantastyczne Fascynacje” (obecnie dwa tytuły).

Slawiańska Fantastyka (krzykliwy tytuł, to oczywisty skrót pełnej nazwy) wskazuje na akcenty mające determinować treść publikowanych pod jej szyldem książek. Ma tu być swojsko i słowiańsko. Jakkolwiek nie tylko w tym wąskim, pogańskowojowniczym wydaniu. A w zasadzie, jak przystało na Odmienne Stany Fantastyki – ma tu być po prostu inaczej. Peruny, Mokosze i inne bóstwa ze starosłowiańskiego panteonu zapełniają już tomy licznych, rodzimych oficyn i nie zamierzamy konkurować z takim stanem rzeczy.

My, nie odżegnując się od owego dziedzictwa, spróbujemy tutaj zaprezentować Czytelnikom także inne spojrzenia na swojskość i słowiańskość. Wyprowadzane często wprost ze współczesności, z problematyki dnia codziennego i spraw frapujących naszą uwagę. Jak chociażby fantastyka bliskiego zasięgu, w postaci „Inquisitor. Zemsta Tezcatlipoki oraz inne opowieści” (seria „Szamani Fantastyki”, poz. 03, Brzeg 2022).

Do takich książek bez wątpienia należy napisana już ponad 10 lat temu tytułowa „Wiedźma z Podhala” – opowieść, która rozpoczyna się w miejscu stanowiącym tak zwany symbol kardynalny naszej (bardzo polskiej) współczesności. Oto w wyniku katastrofy samolotu z rządową delegacją na pokładzie, osierocona zostaje nastolatka, która trafia z wielkiego miasta prosto na daleką, podhalańską prowincję – do najbliższej rodziny tragicznie poległych rodziców. Z pozoru wszystko tu niby jest w porządku, ale powoli, w życiu nastolatki uwidaczniają się niewiarygodne zdarzenia i odzywa dziwne dziedzictwo.

„Wiedźma z Podhala” to powieść o miłości, przyjaźni, samotności i niezwykle trudnych, ale dojrzałych decyzjach, jakie musi podjąć nastoletnia Edyta. Z pomocą przychodzą jej nadprzyrodzone zdolności, jakimi obdarzyła ją matka natura, chociaż niekiedy utrudniają też życie i kontakt z rówieśnikami. Wyśmienita pozycja dla marzycielek, które chciałyby się oderwać od rzeczywistości. Doskonała alternatywa dla zagranicznych opowieści o magii i czarach, której akcję umieszczono na Podhalu.

Aktualnie mamy gotowe trzy tomy przygód „Wiedźmy…” i jeśli wszystko pójdzie dobrze, powstaną też kolejne. A w następnych tomach serii, oprócz wiedźmy Edyty, zaprezentujemy państwu między innymi trzytomowy „Węzeł światów” - laureata honorowego wyróżnienia „Rakietowe Orły 2022” – Jacka Izworskiego. Którego postać i twórczość przybliżyliśmy już Czytelnikom w tomie „Gwiezdne szczenię. Antologia Osobista” (seria „Szamani Fantastyki”, poz. 01, Brzeg 2022).

Zapraszamy zatem do lektury z „bojowym” okrzykiem na ustach:

„SlaFa! Wolni ludzie! SlaFa!”

W imieniu zespołu Odmiennych Stanów Fantastyki – Wydawnictwa z „Duszą”

Jacek Franco Horęzga

Redaktor naczelny Wydawnictwa „OdeSFa”,

Pełniący tymczasowo obowiązki redaktora serii „SlaFa!”

Brzeg 10 kwietnia 2023

Życie potrafi człowieka zaskoczyć. I nigdy nie jest fair. Działa według własnych planów, nie oglądając się na to, czego oczekują ludzie. Można się o tym przekonać w każdej chwili, szczególnie wtedy, gdy się myśli, że wszystko znajduje się pod kontrolą i nic nie będzie w stanie nas zdziwić.

Luiza Dobrzyńska

Rozdział I

W dniu przyjazdu Edi do Małej Świerkowy, mżył zimny kapuśniaczek, a niebo zasnuwały bure chmury. Była to pewna poprawa, ponieważ od tygodnia lało niemiłosiernie i wiejskie drogi zamieniły się w grząskie bajorka. W mieście nie miałoby to takiego znaczenia...

Edi zmarszczyła nos, wysiadając z podmiejskiego autobusu. Czemu ciotka Janina i jej brat nie mogą mieszkać w Krakowie? Przecież to tylko dwa kroki, a oni wcale nie są biedni. Mogliby przenieść się do miasta, dlaczego więc uparli się mieszkać na zapadłej wsi? Odczuwana w stosunku do nich niechęć wzrosła. Dziewczyna wyciągnęła ze schowka dwie walizki, zarzuciła sobie na ramię ciężką torbę i rozejrzała się po nieznanej sobie okolicy. Przystanek stał w szczerym polu. Opodal zaczynał się las, wokół zieleniły się mokre łąki. Daleko, niemal na samym horyzoncie, można było dostrzec zabudowania gospodarskie. Czyje? Bóg raczył wiedzieć.

Ledwie dwa tygodnie temu Edi dowiedziała się, że wskutek katastrofy samolotu została sierotą. To był straszny wypadek, koszmarny, cała Polska o nim trąbiła, teorie spiskowe mnożyły się z zatrważającą szybkością, ale tak naprawdę nikt nie wiedział, co się stało. Jedynym pewnikiem była śmierć całej załogi i wszystkich pasażerów dyplomatycznego lotu. Edi nie zastanawiała się nad przyczynami katastrofy. Popłakała trochę w poduszkę, choć mniej niż można było się spodziewać. Zbyt mało znała rodziców, by naprawdę ich żałować – ojciec był ambasadorem, matka jego asystentką i oboje ciągle przebywali na

placówkach zagranicznych lub podróżowali. Dziecka nie mieli w planie i nie umieli stworzyć mu rodziny z prawdziwego zdarzenia. Odkąd ich jedynaczka skończyła sześć lat, spędzała coraz więcej czasu sama albo z ukraińską gosposią, Tamarą Suchotiną, będącą jednocześnie nianią, kucharką i sprzątaczką. Jak mawiali z przekąsem znajomi i sąsiedzi Gwerskich:

– Dziecko przeszkadza wielmożnym państwu. Rzucili biedactwo na pastwę tej prostaczki, która pewnie znęca się nad nią po kryjomu.

Szczęśliwie nie była to prawda. Tamara, chociaż rzeczywiście była prostą, niewykształconą kobieciną z ukraińskiej wsi, miała dobre serce i wrodzoną inteligencję. Nie mogła zastąpić jej rodziców, ale starała się przynajmniej, by Edi jak najmniej odczuwała ich nieobecność.

Zresztą przywiązała się do niej serdecznie, zajmując się nią od niemowlęctwa. Jadwiga Gwerska nie wykazywała instynktu macierzyńskiego. Czasem brała dziewczynkę na ręce, kołysała ją przez chwilę, bywało nawet, że nakarmiła ją butelką, ale były to nieliczne momenty. Małą Edytką w dzień i w nocy zajmowała się Tamara. Współczuła jej głęboko, bo całe bogactwo Gwerskich nie mogło zastąpić dziecku miłości i troski rodziców. Edi rosła, będąc właściwie niczyja. W prywatnych szkołach, do których uczęszczała, zazdroszczono jej swobody, kieszonkowego, tego, że miała „własną służącą”. Tak, nie brakowało jej pieniędzy, miała ważnych rodziców i prawie zupełną wolność, ale nikomu nie przychodziło do głowy, że jest też bardzo samotna. Nigdy nie umiała nawiązać jakiejś normalnej przyjaźni, nic poza zwykłym koleżeństwem. W miarę, jak zmieniała się z dziecka w podlotka, coraz częściej mawiano, że jest „dziwna”. Powoli przestawała zakładać inne ubrania niż czarne i nosić inną biżuterię niż posępne ozdoby ze stali chirurgicznej. Jej rodzice, w tych rzadkich chwilach, gdy gościli w domu, nie zwracali na to większej uwagi.

„Ot, normalne dziwactwa zbuntowanej nastolatki”, mówili, wzruszając pobłażliwie ramionami. Pytali czasem o wyniki w nauce i czy czegoś córce nie potrzeba. „Dziwactwa” im nie przeszkadzały. Mieli na głowie państwowe sprawy i nie chcieli tracić czasu na głupią smarkulę, która na szczęście sprawiała mało kłopotów. Nie paliła, nie popijała ukradkiem piwa, nie kradła po sklepach „dla sportu”, uczyła się nieźle, a chłopcy nie interesowali jej w ogóle. Można powiedzieć – ideał.

Teraz oboje nie żyli. Jedyną rodziną Edi byli obecnie ciotka Janina i wuj Fred. Nosili piękne, historyczne nazwisko Batory, mieszkali pod Krakowem w wygodnym domu, nie mieli kłopotów finansowych i dlatego sąd rodzinny postanowił, że zostaną prawnymi opiekunami osieroconej nastolatki. Popłakująca Tamara spakowała rzeczy swej podopiecznej, część nadano pocztą kurierską, a podręczne drobiazgi dziewczyna miała ze sobą – ulubione książki, ubrania, laptop, trochę dysków DVD. Również małe pudełeczko, które gosposia wetknęła jej w ostatniej chwili. Pożegnalny prezent. Edi dała jej w zamian złoty medalik po babci na pamiątkę, a wtedy kobieta rozbeczała się już na cały głos.

– Niech cię Bóg błogosławi i ma w opiece, дитинко ти моя¹ – wychlipała i wepchnęła dziewczynę do pociągu. Edi stała na korytarzu i machała ręką z okna, póki sylwetka gosposi nie znikła jej z oczu.

Wiedziała, że prawdopodobnie nigdy się już nie zobaczą. Życie, które znała, zostało daleko za nią. Teraz wszystko będzie już inne. Nie przerażały jej zmiany, nie była ani strachliwa, ani szczególnie sentymentalna, ale myśl o mieszkaniu z ludźmi, których nigdy w życiu nie widziała, budziła jej niechęć. Niewiele o nich wiedziała, poza tym, że istnieją i że są dużo starsi od jej matki. Ot, jacyś tam krewni, którzy dotąd nie kontaktowali się z rodzicami Edi, nawet nie pisali. Kobieta z opieki społecznej powiedziała, że Janina Batory jest weterynarzem, a jej brat prowadzi wiejską czytelnię. Żyli w spokoju i separowali się od rodziny, tak jakby nie chcieli mieć z nią nic wspólnego. Jak ją przyjmą? I co ważniejsze, jacy są?

Janina i Fred... Edi nie znała do tej pory żadnego Freda, może tylko Freda Flinstone’a... i jeszcze Freda ze „Scooby Doo”. To był pewnie skrót, ale od jakiego imienia? Alfred? Fryderyk? Zresztą mniejsza o imiona. Jakie by nie były, nieznani krewni od razu wzbudzili w dziewczynie irracjonalną niechęć. Wytworzyła sobie w myśli obraz starej panny z kokiem i siwiejącego, przygarbionego mężczyzny z brodą, wypisz wymaluj Maryla i Mateusz Cuthbertowie z Zielonego Wzgórza. Oby charakterem również ich przypominali, pewnie wszystko byłoby łatwiejsze. Ona sama nie miała w sobie nic z Ani Shirley. Lustro ukazywało jej wysoką, nawet zbyt wysoką, pochmurną postać z gładkimi, ciemnymi włosami i oczami koloru jasnego piwa. Nie lubiła swego odbicia. Uważała, że jest brzydka, i rzeczywiście nie wyróżniała się urodą wśród swych rówieśniczek. Miała chłopięcą figurę, wystające kości policzkowe i zrośnięte brwi. Od jakiegoś czasu stylizowała się w ubiorze na przedstawicieli subkultury gotyckiej. Tak naprawdę nie miała z nimi nic wspólnego poza wyglądem. Nie bratała się z żadną grupą. Zawsze była raczej samotnicą, a jej wygląd i zimne zachowanie nie zachęcały kolegów do szukania jej przyjaźni. Z drugiej strony, miało to pewien pozytyw. Dzięki temu wyjazd do zupełnie nowego miejsca nie był dla niej taki trudny.

PKS odjechał. Edi stała na poboczu i rozglądała się niepewnie. Wokół nie było widać żadnej postaci zgodnej z jej wyobrażeniami, zaczęła więc przyglądać się wszystkim starszym osobom. Nie było ich wiele i wszystkie spieszyły do swoich spraw, nie zwracając uwagi na ponuro ubraną dziewczynę, przestępującą z nogi na nogę na błotnistej drodze. Edi rozglądała się bezradnie, trochę zła, a trochę przestraszona całą tą sytuacją. Nie miała ani adresu ciotki, ani pojęcia, co teraz zrobić. Na domiar złego padało coraz mocniej i zaczął wiać przenikliwy wiatr.

Wreszcie do przystanku podjechał stalowoczarny ford passat. Siedząca w nim elegancka kobieta, wyglądająca na jakieś dwadzieścia pięć lat, opuściła szybę i pomachała do Edi.

– Edyta Gwerska? – zawołała. – Jestem twoją ciotką i przyjechałam po ciebie. Wsiadaj.

Dziewczyna złapała walizki i podbiegła do samochodu, rozchlapując błotniste kałuże.

– Ciocia Janina? – upewniła się. Uśmiechnięta dama wcale nie wyglądała ani na ciotkę z jej wyobrażeń, ani na wiejskiego weterynarza. W żadnym też wypadku nie uznałaby jej za starszą od matki. Miała owalną twarz, gładką i delikatną, prześlicznie zarysowane usta, nieco orli nos i podłużne oczy pod szerokimi, zrośniętymi brwiami. To one najmocniej podkreślały jej podobieństwo do zmarłej tragicznie Jadwigi Gwerskiej – Edi miała przecież takie same. Urody młodej kobiecie dodawała pięknie wymodelowana fryzura „na pazia” – włosy długie do ramion, z podkręconymi do wewnątrz końcówkami – staranny makijaż i eleganckie ubranie niczym z żurnala. Jej sportowy wóz też wyglądał jak nowy i na pewno nie pasował do „krowiego doktora”.

– Tak, mała, to ja – odparła, odblokowując drzwiczki. – Wrzuć bagaże na tylne siedzenie. Przepraszam za spóźnienie, ale musiałam się odczyścić. Odbierałam rano poród u dwóch krów, a to brudna robota.

Edi spojrzała na nią, usiłując sobie wyobrazić tę promieniejącą urokiem modelkę przy krowach. Niedowierzanie, malujące się na jej twarzy, było aż nadto widoczne i ciotka Janina roześmiała się, naciskając sprzęgło:

– Wiem, nie widać tego po mnie, ale jestem bardzo silna, silniejsza niż myślisz. Zresztą, jeśli chcesz odgadnąć czyjś zawód, nie patrz na jego twarz ani na ubranie, ale na ręce.

Uniosła prawą dłoń, muskularną, szorstką, o krótko spiłowanych paznokciach. Kilka blizn widniało na wierzchu, spód był pokryty zgrubiałą skórą. Rzeczywiście była to ręka kogoś, kto pracuje fizycznie.

– Urządziliśmy już częściowo twój pokój – mówiła dalej ciotka. – Masz tam swoje graty, kurierzy dostarczyli je wczoraj. Jeśli chodzi o tapetę, zasłony i takie różne rzeczy, to się zastanów i potem nam powiesz. Wszystko można zmienić. Póki co, masz gdzie spać, możesz podłączyć komputer, a telewizor ustawiliśmy sami w takim kącie, w którym najlepiej wszystko widać. Nie rozpakowywaliśmy kartonów, zrobisz to sama i sama zdecydujesz, co gdzie chcesz postawić, powiesić... czy zgoła wyrzucić.

– Dobrze, ciociu.

– Myślę, że ci się tu spodoba. Otoczenie jest ładne, ludzie sympatyczni. Załatwiliśmy ci już szkołę w Krakowie, publiczne gimnazjum, ale jedno z lepszych. Co prawda, nie będzie cię odwoził szofer piękną limuzyną, a pojedziesz normalnie, autobusem, ale myślę, że przywykniesz i do tego. Przykro mi, że zostałaś sama i twoje życie przez to całkiem się zmieni, ale musisz po prostu nauczyć się, jak samemu dbać o siebie.

To Edi wiedziała. Tamara już wcześniej przygotowała ją na zmianę stylu życia, na to, że nie będzie już miała służby ani pilnujących domu ochroniarzy, ani mnóstwa pieniędzy na własne wydatki. To ostatnie najmniej ją obeszło. Nigdy nie miała dużych wymagań i myśl, że będzie musiała je ograniczyć, nie była dla niej taka znów straszna.

Nagle przyszło jej do głowy, że ta ciotka, którą widzi po raz pierwszy, zachowuje się stanowczo zbyt swobodnie. Nawet nie wspomniała o tym, że żałuje krewnych, którzy zginęli w opisywanej przez wszystkie media katastrofie. W jej głosie nie było śladu współczucia dla osieroconej siostrzenicy. Była przyjazna, ale w jakiś niedbały, niemal obojętny sposób. Wrażliwszą dziewczynę uraziłoby to śmiertelnie, jednak Edi była tylko jakoś... zafrapowana. Jej dotychczasowa niechęć rozpłynęła się bez śladu, zastanawiała się tylko mimochodem, ile też ciotka Janina ma naprawdę lat. Wyglądała tak bardzo młodo...

– Oto nasz dom! – zawołała wesoło lekarka, hamując łagodnie przed betonowym podjazdem. – Podoba Ci się?

– Jest piękny. Jak na starych obrazkach.

– Chodź, mała. Pójdziemy do salonu i od ręki omówimy zasady współżycia, tak będzie lepiej dla wszystkich. Będziesz wiedziała, czego się trzymać.

Dom przypominał raczej staroświecki dworek. Otaczał go nieco zaniedbany ogród, w którym oprócz kwiatów rosły wysokie drzewa, częściowo zasłaniające budynek oraz rozmaite krzewy. Ściany pokrywał bluszcz o drobnych, ciemnozielonych liściach. Ogrodzenie otaczające cały teren było częściowo kamienne, a częściowo z kutego żelaza, powyginanego w fantazyjne wzory.

Ciotka Janina wprowadziła samochód do garażu, a potem wróciła. Edi czekała na nią, rozglądając się dookoła i ściskając machinalnie rączkę walizki. Podobało się jej to miejsce, choć zastanawiała się w duchu, czy w takim domu nie ma czasem jakiegoś robactwa. Zawsze brzydziła się owadów i wolałaby nie znajdować rano karaluchów w umywalce czy pluskiew w pościeli.

Ciotka otworzyła rzeźbione drzwi, wpuszczając siostrzenicę do środka. Wewnątrz dom był czysto utrzymany i bardziej nowoczesny, niż można by wywnioskować z jego zewnętrznego wyglądu. Z krótkiego korytarza wchodziło się na lewo do wielkiej kuchni, a na prawo do obszernego salonu, umeblowanego oszczędnie i z gustem. Edi od razu do niego zajrzała. Omiotła spojrzeniem stojące w kątach szafy, komodę, skórzaną wersalkę, szklany stolik i plazmowy telewizor. Leżący na parapecie wielki, czarny kot rozdziawił zębatą mordkę i miauknął na widok nieznajomej osoby. Następnie zeskoczył, wyprężył grzbiet i stanął na podłodze, przyglądając się dziewczynie złotymi oczami. Wymachiwał przy tym niezdecydowanie puszystym ogonem, tak jakby się zastanawiał: podejść czy nie.

– To jest Popo – rzekła ciotka. – Mam nadzieję, że lubisz zwierzęta.

– Nigdy żadnego nie miałam, ale myślę, że lubię.

– To dobrze, bo w tym domu wszystkie stworzenia duże i małe są święte. Zapamiętaj to. Popo będzie się początkowo boczył, póki cię lepiej nie pozna, ale bądź spokojna, nie jest agresywny. Od razu też przedstawię ci Krzywonosa.

Klasnęła w dłonie. Na jednej z szaf coś się poruszyło, coś dużego i brązowego. Błysnęły okrągłe, wielkie oczy i rozległ się ochrypły skrzek „Khaaa!”.

– Sowa! – krzyknęła z zachwytem Edi. – Prawdziwa sowa, jak w Harry’m Potterze, tylko że nie jest biała!

Ciotka Janina się roześmiała. Krzywonos przestąpił z łapy na łapę, nastroszył pióra i ponownie zamknął oczy.

– To właściwie nie sowa, skarbie, tylko puchacz. Dwa lata temu odebrałam go wiejskim łobuzom i wyleczyłam. Nie może wrócić na wolność, bo jego lewe skrzydło nie doszło do pełnej sprawności. Zginąłby z głodu lub z czyjejś ręki.

– Och, wstrętne wsioki! Przyłożyła im ciocia?

– Nie, ale zapewniam, że nie potraktowałam ich z wyszukaną grzecznością. Nie sądzę, by naszła ich jeszcze kiedyś chęć na dręczenie jakiegoś zwierzęcia. Przy okazji: nie wszystkie „wsioki” są takie złe. Jak wszędzie, są ludzie dobrzy i źli. Sama się o tym wkrótce przekonasz. Na razie siadaj.

Edi przysiadła na jednym ze staroświeckich krzeseł. Zauważyła, że na stole stoi miska z ciastkami i dzbanek z sokiem – dziwne, wcześniej jakoś ich nie widziała. Ciastka wyglądały na bardzo smaczne. Pachniały karmelem i skórką pomarańczową. Poczęstowała się ukradkiem.

– Jedz, jedz, są dla ciebie – ciotka Janina usiadła naprzeciwko i nalała soku do szklanek. – Ja wyłożę karty na stół. Dobrze wiesz, że ja i Fred jesteśmy teraz twoją jedyną rodziną, dlatego postanowiono, że zamieszkasz z nami. Nie mamy nic przeciwko temu, pod pewnymi warunkami. Słuchaj więc, Edytko...

– Edi.

– Co?

– Edi. Nie znoszę mego imienia, jest takie... staro babciowe. Odkąd nauczyłam się poprawnie mówić, zawsze chciałam, by nazywano mnie Edi.

– W porządku, a więc słuchaj. W tym domu obowiązują zasady. Nie rób takiej miny, nie są zbyt surowe, ale za to nie podlegają dyskusji.

– Tak, ciociu – mruknęła dziewczyna.

– Twój pokój jest na piętrze. W tym samym korytarzu znajduje się drabinka prowadząca na poddasze. Lepiej tam nie wchodź, bo pod krokwiami zazwyczaj śpią nietoperze. Nie wolno ich straszyć, bo to bardzo wrażliwe zwierzęta i coś mogłoby się im stać.

– Nie boję się nietoperzy.

– Za to one boją się ludzi, a strach im nie służy. Po pierwsze, są w Polsce pod ścisłą ochroną, a po drugie lepiej, by cię żaden nie ugryzł, bo to się skończy zastrzykami przeciw wściekliźnie. Dalej: żadnych hałasów. Zaznaczyłam na twej wieży stereo, do jakiego po ziomu wolno ci ustawić głos. To nie dlatego, żeby cię jakoś tłamsić. Po prostu w tym domu nikt nie przeszkadza innym i ty nie będziesz wyjątkiem. Możesz słuchać muzyki, ile chcesz i kiedy chcesz, tylko nie przesadzaj z decybelami. To samo dotyczy telewizji. Nie będziemy kontrolować, jak długo oglądasz i co oglądasz, ani nie będziemy sprawdzać ci komputera. W tym domu nikt nie wtyka nosa w cudze sprawy. Chodzić możesz, dokąd chcesz i kiedy chcesz, choć wolałabym wiedzieć, kiedy w przybliżeniu wrócisz, jeśli gdzieś cię zaproszą. Oczywiście wolno ci przyprowadzać tu koleżanki i kolegów, ta część domu jest otwarta. W części drugiej, którą pokażę ci później, jest moje laboratorium i szpital dla zwierząt. Nawet tobie nie wolno tam wchodzić, chyba że ze mną, tym bardziej nie sprowadzaj do tego skrzydła kolegów. Znajdują się tam niebezpieczne substancje, bo niektóre leki robię własnoręcznie.

– Oczywiście, ciociu, rozumiem.

– Swój pokój będziesz sprzątać sama. Nie mamy tu służby. Jeśli chodzi o posiłki... nie ma u nas obiadów o ustalonych porach ani tym podobnych rzeczy. Będziesz musiała nauczyć się gotować, choć oczywiście nie z dnia na dzień. Na razie będę przyrządzać ci jedzenie, a ty będziesz sobie odgrzewać, gdy zgłodniejesz. Ja często jestem poza domem, a Fred czasem nawet tu nie nocuje. Teraz też jeszcze go nie ma, to straszny powsinoga.

Po raz pierwszy Janina wspomniała o bracie i Edi uczuła przypływ ciekawości. Nie widziała jeszcze wuja. Ciotka okazała się zupełnie inna niż jej wyobrażenia, czy on też wygląda inaczej?

– Co to za imię „Fred”?

– Skrót od Manfred. Mamy austriackie korzenie. Austriackie i węgierskie. Poznasz go wieczorem, zamyka czytelnię o siódmej i przychodzi przynajmniej po to, by wykąpać się i zmienić ubranie. Potem potrafi zniknąć na wiele godzin... No cóż, powiedziałam ci z grubsza wszystko to, co ważne. Teraz zaprowadzę cię do twego pokoju, żebyś mogła się zagospodarować. Pokażę ci też, gdzie jest kuchnia i lodówka. Jeśli będziesz głodna, możesz zjeść, co chcesz. Jeśli będziesz chciała coś sobie kupić... aha, no właśnie. Dostaniesz kieszonkowe. Jeśli wydasz coś na jedzenie, zwrócę ci. Ubranie na razie będziemy kupować razem, ale nie mam zamiaru narzucać swego gustu, kupimy, co sama zechcesz.

Edi skinęła głową. Warunki ciotki wydały się jej całkiem rozsądne i mało uciążliwe. Wiadomość, że będzie miała w zasadzie pełną swobodę, była dla niej pomyślna, dużo lepsza, niż się spodziewała. Ciotka nie przypominała Maryli Cuthbert ani wyglądem, ani charakterem i widać było, że od początku nie miała zamiaru krępować młodocianej krewniaczki zbytnim dozorem. To było Edi bardzo na rękę.

Janina zawahała się i po krótkim namyśle powiedziała coś jeszcze:

– Nie myśl, że lekceważę sprawę śmierci twych rodziców. Twoja matka była moją siostrą. Musisz jednak wiedzieć, że czegoś, co już się stało, nie można odwrócić, a żyć trzeba dalej. I więcej o tym nie mówmy.

Na piętro prowadziły kręte, drewniane schody, skrzypiące zabawnie przy każdym kroku. Pokój przeznaczony dla młodej warszawianki mieścił się przy samym końcu korytarza, na jego drzwiach widniała już nawet świeżo przybita tabliczka z jej imieniem. Był dość duży, oklejony tapetą udającą ceglany mur. Pod sufitem wisiał żyrandol z zielonkawych, szklanych wisiorków, w jednym kącie stała staroświecka szafa z ciemnego drewna, pod ścianą naprzeciwko okna – łóżko z zasłonami. Pod oknem biurko. Ścianę między łóżkiem a szafą zajmował oszklony regał z masą półek i szufladek. Rozejrzawszy się Edi zobaczyła też swój telewizor, wieżę stereo i laptop. Pod biurkiem i na nim stały zaklejone taśmą kartony.

– Jest tu internet? – spytała.

– Jest. Mamy zestaw do odbioru Cyfry Plus i Fred wykupił dla ciebie usługę, gdy dowiedział się, że przyjeżdżasz. Wziął też multiroom, tak że nie będziesz zależna w odbiorze programów od nas. Jeśli tapeta ci nie odpowiada, to ją zmienimy... Fred miewa czasem zwariowane pomysły.

– Nie, może być. Podoba mi się.

Ceglana tapeta trafiała w gust Edi. Podobnie spodobał się jej cały ten dziwny pokój, stanowiący pomieszanie różnych stylów i epok. Ciotka poklepała ją po ramieniu i poszła, mogła więc w spokoju wszystko obejrzeć i zastanowić się, gdzie najlepiej ulokować swoje drobiazgi. Szybko jednak przestała myśleć o rozpakowywaniu kartonów. Tutaj dopiero dotarło do niej, jak bardzo zmieniło się jej życie i że naprawdę już nigdy nie ujrzy rodziców. Nie byli jej zbyt bliscy, to prawda, ale przywykła do myśli, że ich ma. Teraz już ich nie było i nigdy nie będzie. Smutna konstatacja.

Poczuła nagłe zmęczenie. Jechała przecież całą noc i nie zmrużyła oka, a i poprzednio niewiele spała. Ulegając impulsowi, odsunęła zasłonę i położyła się na staroświeckim, szerokim łóżku. Sama nie wiedziała, kiedy usnęła.

Zbudziwszy się, przez chwilę nie wiedziała, gdzie jest. Wokół panowała ciemność, w okno zaglądał księżyc. Dopiero po chwili dziewczyna przypomniała sobie o wszystkim i usiadła na łóżku, przeciągając się. Było wygodne, choć nieco twarde, a staroświeckie muślinowe zasłony dawały miły cień. Dostała od wujostwa duży i ładny pokój, miała tu wszystko, czego potrzebowała, a ciotka wyglądała na sympatyczną osobę. Mimo wszystko Edi czuła narastający smutek, z którym teraz, w mroku nocy, nie umiała sobie dać rady. Nadspodziewanie mocno zatęskniła za Warszawą, za dawną szkołą, za Tamarą, nawet za rzadko widywanymi rodzicami. Przecież kochała ich po swojemu, choć nigdy nie czuła się dla nich ważna. Zmagała się ze sobą jakiś czas, aż wreszcie uległa i wybuchnęła płaczem. Szlochała rozpaczliwie, mając nadzieję, że łzy wypłuczą jakoś gorycz z jej serca i że nikt jej nie usłyszy. Nie chciała, by ją pocieszano – nigdy tego nie lubiła. Nawet jako dziecko wolała zacisnąć usta i schować się gdzieś ze swym bólem, czy sprawiało go otarte kolano, czy też niesprawiedliwa ocena w szkole. Tutaj, w pokoju na piętrze, mogła czuć się bezpieczna.

A jednak nie całkiem. Drzwi otworzyły się nagle i ktoś wpadł do środka. Dziewczyna zerwała się i odsunęła zasłonę nad łóżkiem, drugą ręką ocierając pospiesznie łzy. Muślin owinął się jej wokół ramienia i lewej kostki, szarpnęła go ze złością. Zapłonęło zapalone światło, rzucając iskry od rżniętych wisiorków żyrandola. Edi była gotowa wyjaśnić ciotce, że boli ją brzuch lub że uderzyła się w łokieć... Jednak to nie ciotka stała przy łóżku, a nieznany jej wysoki, młody brunet w dżinsach i ciemnogranatowej koszuli. Miał gładką, niemal chłopięcą twarz i ciemnobrązowe oczy, spoglądające niespokojnie spod rozwichrzonej czupryny. Wyglądał na przestraszonego.

– Ty jesteś Edyta? – spytał. – Czemu płaczesz? Czy coś się stało?

– A pan? Kim pan jest?

– Jestem twój wuj, Fred, nie żaden pan.

Coś podobnego! I to on miał przypominać Mateusza Cuthberta! Wiejski bibliotekarz myślałby kto... Wyglądał raczej jak jakiś aktor.

– Janka poleciała do wezwania. W Mogilanach jednemu z gospodarzy kocą się owce... Mogilany to wieś niedaleko stąd – wyjaśnił. – Zostawiła mi tylko kartkę na stole, że już przyjechałaś. Dlaczego płakałaś?

– To nic, wujku...

– Fred. To wystarczy. Nie jestem taki znów stary. Nie płacz, skarbie. Nie zostałaś przecież sama na świecie, masz Jankę i mnie. Zadbamy o ciebie i nie pozwolimy ci zrobić krzywdy.

Edi uśmiechnęła się z wysiłkiem. Ten chłopięcy wujek bardzo się jej spodobał, choć jego ton był śmieszny – jakby przemawiał do małego dziecka. Poczuła się lepiej.

– Wiem... Fred – powiedziała. – Po prostu tak jakoś... źle mi się zrobiło.

– Każdy tak czasem ma, a ty dopiero co straciłaś rodziców.

– To nic. Już mi lepiej. Która godzina?

– Dopiero dziewiąta. Jesteś głodna? Janeczka zostawiła dla ciebie kolację. Zjesz coś, a ja nakarmię Krzywonosa. Poznałaś go już?

– O tak!

– No to chodź.

Edi wyplątała się wreszcie z zasłony, przygładziła włosy i pobiegła za wujem. Był już na dole. Zdziwiło ją nawet, że jest tak szybki, ale nie poświęciła temu większej uwagi.

W kuchni, urządzonej niemal jak dodatkowy pokój, płonęła niewielka podsufitowa lampka. Na oknie siedział Popo, obserwując z wielką uwagą coś, co działo się za szybą i od czasu do czasu pomiaukując. Krzywonos właśnie przelatywał przez drzwi od salonu, ciężko trzepocząc skrzydłami i po chwili wylądował niezgrabnie na stole. Edi pomyślała, że jest bardzo duży, większy niż wydawało się jej za pierwszym razem. Można było poczuć przed nim respekt. Siedział na stole, popatrywał to na Freda, to na nieznaną mu dziewczynę i otwierał groźnie haczykowaty dziób.

Wuj Edi wyjął z lodówki talerz z kanapkami i miskę z surowym mięsem.

– Wstaw sobie wodę, jeśli masz ochotę na herbatę czy kawę – rzekł wesoło. – Ja się zajmę tym naszym lokatorem, jest głodny. Ty pewnie też, Edytko.

– Edi.

– Jak?

– Edi. Nie znoszę swego imienia. Już jako kilkulatka wymogłam, by ludzie nazywali mnie Edi.

– Co ty powiesz... Edi. A głowę bym dał, że jesteś dziewczyną. No dobra jak chcesz. W każdym razie czajnik jest w szafce, szklanki na drugiej półce.

Edi nie miała ochoty na herbatę. Nalała sobie do szklanki mleka z butelki, usiadła i zaczęła jeść, przyglądając się jednocześnie, jak jej przystojny krewny kroi mięso i podaje je puchaczowi. Wymagało to sporo zręczności, gdyż ptak chwytał kawałki surowizny tak agresywnie, jakby polował. Niełatwo było cofnąć rękę na czas.

– Sama nigdy tego nie rób – przestrzegł dziewczynę Fred, gdy pochwycił jej spojrzenie. – Wbrew ogólnie przyjętym poglądom wszystkie sowy są strasznie głupiutkie i choćby były najbardziej zżyte z ludźmi, nie odróżniają przyjaznych im palców od karmy. A dziób mają mocny, że niech ręka boska broni.

Rzucił kawałek wołowiny kotu, który zeskoczył właśnie z parapetu, prężąc grzbiet. Popo przysiadł i niespiesznie zaczął gryźć mięso, pomrukując z rozkoszą.

– A ty nic nie zjesz? – spytała Edi. Wędzona szynka na domowym chlebie miała zupełnie inny smak niż ta z warszawskich sklepów. Była wspaniała, pachniała prawdziwym dymem, nie chemikaliami.

– Już jadłem. Musisz przywyknąć do samotnych posiłków, bo Janka całymi dniami jest poza domem, a ja jem raz dziennie i zwykle w pracy.

– Taka dieta?

– Niestety konieczność. Stan mego zdrowia nie pozwala na ekstrawagancje... Nie będę zanudzać cię szczegółami, to rzadka choroba i niegroźna, jeśli się ją kontroluje i przestrzega diety.

Młoda krewniaczka zmierzyła go oczami. Nie wyglądał na chorego, choć rzeczywiście był nieco blady. Można to było wziąć za oznakę niedomagania, gdyby jego oczy nie płonęły taką energią i wesołością. Postać miał muskularną, a sprężyste ruchy zdradzały niepospolitą zręczność. Wydawało się dziwne, że ktoś taki prowadzi spokojną, wiejską bibliotekę. Aż musiała o to spytać.

– Prowadzisz czytelnię?

– Aha – Fred skinął niedbale głową. – Właściwie to rodzaj klubokawiarni. Ja zajmuję się częścią biblioteczną, a dwie dziewczyny z okolicy obsługują bufet. Można się napić, zjeść co nieco i popracować z laptopem w necie, bo mamy zasięg.

– Nie pasuje ci to, wujku.

– A czemu? To fajna praca, lubię ją.

Podał puchaczowi resztę mięsa i wrzucił miskę do zlewu. Zagwizdał wesołą melodię, puszczając wodę.

– Tutaj sami zmywamy, pierzemy i sprzątamy – zaśpiewał i spoważniał. – Wiem, że dotąd byłaś obsługiwana przez najętych ludzi, ale z tym koniec.

– Wiem – mruknęła Edi. – Nigdy co prawda nie zajmowałam się pracami domowymi, ale spróbuję...

Dobrze wiedziała, że teraz wielu rzeczy będzie musiała się nauczyć. Jej dawny dom sprzątała dochodząca ekipa, a Tamara nigdy nie pozwoliła, by podopieczna utrudziła rączki jakąkolwiek fizyczną pracą. Podrastająca dziewczynka nie miała pojęcia o gotowaniu czy praniu, nie umiała nawet posłać łóżka. W Jodełce po raz pierwszy miała okazję zmyć talerz i szklankę, i tylko dzięki zbiegowi okoliczności niczego nie stłukła. Potem, już zupełnie z własnej inicjatywy, zamiotła podłogę i starła rozlaną wodę. Nie podobały się jej te czynności, ale miała tyle rozumu, by wiedzieć, że trzeba je wykonać, a w tym domu naprawdę nikt za nią niczego nie będzie robił. Z księżniczki stała się zwykłą dziewczynką.

Skończywszy zamiatanie, wyszła do ogrodu. Poza światłem lampy nad gankiem, oświetlał go jedynie księżyc i wszystko dookoła wyglądało groźnie, jakby coś niewidocznego czaiło się na nieostrożnych przybyszy. To nie było wielkie miasto, do którego przywykła, a maleńka wieś, gdzie nie stała ani jedna publiczna latarnia, nie słyszało się samochodów, a jedynym dźwiękiem, mącącym ciszę, było poszczekiwanie psów. Edi pomyślała, że chyba nigdy nie odważy się wyjść sama poza bramę... nie po zmierzchu. Nawet tu, w ogrodzie, w kręgu światła padającego z lampy nad drzwiami, czuła się niepewnie i dreszcz ją przenikał, choć noc była ładna, ciepła. Roztarła ramiona, nie rozumiejąc, skąd bierze się to poczucie chłodu i nagle odskoczyła w tył z lekkim okrzykiem. Kilka kroków od niej przebiegł ogromny pies, wyglądający jak mieszaniec doga angielskiego lub mastifa ze sznaucerem. Spojrzał na nią bez zainteresowania i znikł w ciemności między krzewami. Dziewczyna ostrożnie wycofała się z powrotem do domu, nie śmiejąc odwrócić się plecami do ciemnego ogrodu, potem skoczyła za próg i zamknęła drzwi. Przez chwilę stała, usiłując uspokoić bijące szaleńczo serce. Ładne rzeczy!

– Wujku, tam na zewnątrz jest jakiś pies – powiedziała drżącym głosem, zaglądając do salonu. – Strasznie wielki, kudłaty i cały czarny...

Fred oderwał oczy od ekranu i popatrzył półprzytomnie na kuzynkę. Widać było, że myśli ma zajęte akcją filmu, bo był niemal zdziwiony.

– Ach, to Bubek – rzekł po chwili. – Przybłąkał się parę lat temu i już został. Do domu wejść nie chce, cały dzień biega po ogrodzie, a śpi w szopie lub pod schodami. Nie zwracaj na niego uwagi, nic ci nie zrobi. Czemu nie usiądziesz i nie pooglądasz ze mną? To „Matrix: Reaktywacja”.

– Dziękuję, już widziałam, nawet kilka razy. Chyba się położę, bo mnie głowa rozbolała. To wszystko jest takie nowe... Dobranoc... Fred.

– Dobranoc, skarbie.

Sama nie wiedziała, czemu jest aż tak zmęczona mimo drzemki po przyjeździe. Być może był to efekt opóźnionego stresu, podobnie jak atak płaczu po obudzeniu, ale dosłownie słaniała się na nogach. Z trudem zmusiła się, by wziąć prysznic – łazienka na piętrze była mała, bez wanny, ale z ładną kabiną prysznicową. Ktoś, pewnie ciocia, powiesił w niej świeże ręczniki, położył nową gąbkę, mydło i pachnący truskawkami szampon, niczym dla małego dziecka. W innych okolicznościach rozśmieszyłoby to Edi – w końcu miała już czternaście lat, lustro ukazywało jej wysoką, chłopięcą postać, trójkątną twarz o podłużnych oczach i poważne usta, niczym u prawie dorosłej osoby. Nie uważała, że jest ładna, ale zawsze chętnie myślała, że wygląda na dużo starszą, niż jest, a tu stał na półce szampon dla przedszkolaków. Teraz była jednak zbyt zmęczona, żeby się tym przejąć. Umyła się dokładnie, zawinęła mokre włosy ręcznikiem i poszła do pokoju, gdzie z ulgą położyła się na łóżku i zamknęła oczy.

Spała niestety krótko, może ze dwie godziny. Obudził ją ból głowy i suchość w ustach, tak jakby zjadła coś mocno przesolonego. Przez chwilę myślała, że uda się jej ponownie zasnąć, ale pragnienie było zbyt dojmujące. Postękując, wstała. Zdjęła z głowy wciąż mokry ręcznik i rzuciła go na krzesło, owinęła się szlafrokiem i, starając się stąpać jak najciszej bosymi stopami, zeszła do kuchni. Nalała sobie przegotowanej wody z czajnika, wypiła i odstawiła kubek na stół. Spojrzała na korytarz. Drzwi do salonu były przymknięte, ale mimo to słyszała przyciszone głosy. To nie mógł być telewizor. Wiedziona ciekawością, podeszła do drzwi.

– Naprawdę nie było innego wyjścia? – pytał Fred.

– Nie miała się gdzie podziać. Gwerscy żyli ponad stan, zostawili ogromne długi, odszkodowanie i sprzedaż aktywów ledwie je pokryje. My jesteśmy jedyną rodziną tej małej – odpowiedział głos Janiny.

– Dobrze to wiem. Janeczko, nie zrozum mnie źle, ale boję się tej sytuacji.

– Nie bądź takim tchórzem. To śmieszne, jakby bocian przestraszył się żaby.

– Siostrzyczko, bądźże logiczna. To bardzo miłe dziecko, ale... zwykłe dziecko. A my... A jeśli się zorientuje? Wygląda na bystrą.

– Jeśli będziemy ostrożni, nic się nie stanie. Fred, ty sam jesteś jak dziecko! Dałbyś spokój. Chcesz, żeby córka naszej biednej siostry znalazła się w sierocińcu?

– W żadnym wypadku, przecież mnie znasz, ale po tym, co oboje przeszliśmy, nie potrafię być spokojny. Co będzie, jeśli dziewczynka wszystko odkryje i wypaple komuś, albo przerazi się i ucieknie?

– Idź spać, stary pijaku! Padam z nóg, a ty mi głowę zawracasz jakimiś bzdurami.

Edi wycofała się ostrożnie, odruchowo owijając się ciaśniej szlafrokiem. Niewiele zrozumiała z tej wymiany zdań, ale wyglądało na to, że jej krewni mają jakąś tajemnicę, być może kryminalną, skoro tak się boją ujawnienia sekretu. Co to mogło być? Narkotyki, przemyt? Jakieś nielegalne działania medyczne? Mogło to być wszystko. Na razie nie wiedziała, co to jest, a gdy się dowie? Jak powinna postąpić?

Jeśli ciotka mówiła prawdę i nic jej nie zostało, krewni byli jedyną jej nadzieją na ukończenie szkoły i jakieś studia, które pozwolą jej zapracować na siebie. W dodatku Janina Batory była siostrą jej matki, a Fred jej bratem! Dziwne, Edi nigdy wcześniej o nich nie słyszała. Czyżby rodzeństwo było skłócone? Z jakiego powodu? Ech, teraz to nieważne. Co by się nie działo, musiała się ich trzymać. Nie uśmiechała się jej myśl o sierocińcu. Nie, wszystko lepsze niż to.

Nalała sobie następną porcję wody i wróciła po cichu na górę. Przysiadła na łóżku i popijając małymi łykami chłodny płyn, zastanowiła się na spokojnie. Jeśli jej ciotka i wuj są w coś zamieszani, trudno – wielu ludzi wdaje się w nielegalne interesy. Oficjalnie z pewnością nie można im nic zarzucić, bo gdyby istniały jakieś podejrzenia, sąd rodzinny nie zgodziłby się na to, by zostali prawnymi opiekunami siostrzenicy. Musieli więc być „czyści”, przynajmniej w świetle litery prawa. Policja też raczej nie prowadziła żadnego dochodzenia w ich sprawie. A jeśli ona coś rzeczywiście odkryje, choćby przypadkiem?

– Będę milczeć, żeby nie wiem co – postanowiła. Tak będzie najlepiej.

Tak czy inaczej, to była jej rodzina. Tamara, która w miarę swych możliwości uczyła ją zasad moralnych, zawsze mówiła, że co by się nie działo, nie wolno stawać przeciw swojej rodzinie. Nigdy i w żadnej sytuacji. Państwo Gwerscy nie próbowali przekazywać córce jakichś życiowych prawd, nie mieli na to czasu i dziewczyna z przykrością uświadomiła sobie, że w życiu własnych rodziców ona sama zajmowała bardzo dalekie miejsce, jeśli chodzi o hierarchię ważności. Zawsze najpierw liczyła się polityka, a potem życie towarzyskie, a ona... Cóż. Zapewniali jej wszystko – dom, opiekę, ubranie, naukę, ale nie swoje zainteresowanie. Czyżby nic ich nie obchodziła? To było bardzo przykre podejrzenie, ale wyglądało na to, że prawdziwe. Właściwie najwięcej uczucia miała dla niej wynajęta gosposia. Przypomniała sobie nagle o podarunku niani. Gdzie położyła to pudełko? Aha, schowała do torebki. Co tam może być? Otworzyła je i wyjęła srebrny łańcuszek z osobliwą zawieszką. Dopiero po chwili zorientowała się, że to rozwidlony kawałek czerwonego korala. Magiczny amulet, chroniący przed złym urokiem. Aż się uśmiechnęła. Tamara była dobrą, ciepłą kobietą, tylko że przesądy stanowiły dla niej niepodważalne prawdy życiowe. Ukraińskie, rosyjskie (jej ojciec był Rosjaninem) i w ogóle każde. Edi nie wierzyła w złe uroki, bawiły ją zabobony, ale co z tego? I tak postanowiła zatrzymać amulet jako ozdobę – na pamiątkę po swej poczciwej, do gruntu dobrej opiekunce. Razem z tym drobiazgiem dała jej całą swoją miłość, jedyną, jaką młoda Gwerska dotąd poznała.

←1 - дитинко ти моя (ukr.) - dziecinko ty moja.

Rozdział II

Masz drugie śniadanie? Wszystkie książki? Telefon? Bilety? Pieniądze na ewentualną przekąskę? No to leć, bo ci autobus ucieknie. Zostawię dla ciebie obiad w lodówce, będziesz musiała tylko go podgrzać.

Ciotka Janina uściskała Edi i poklepała ją po plecach. Pozwoliła siostrzenicy odpocząć kilka dni i przyzwyczaić się do nowego otoczenia, ale teraz był już najwyższy czas, by zaczęła ponownie naukę. Inaczej mogła stracić rok, mimo na ogół dobrych stopni, a tego należało uniknąć. Edi sama o tym wiedziała i choć bardzo chciała odwlec w czasie zetknięcie się z nowym środowiskiem, nie prosiła o przedłużenie nadprogramowych wakacji. W ten poniedziałek wstała rano, umyła się i uczesała, założyła swe najlepsze czarne spodnie, nabijany ćwiekami pasek i czarną bluzkę z metalowymi guzikami w formie trupich czaszek. Podkreśliła też oczy czarnym tuszem, dzięki czemu przybrały kształt idealnych migdałów, niczym u Kleopatry.

Zszedłszy na dół, oczekiwała komentarza w rodzaju: „Jak ty wyglądasz?” czy „Tak nie pójdziesz”, ale ciotka nic nie powiedziała. Było jej chyba obojętne, jak siostrzenica się ubiera i co robi ze swoją twarzą. Fred też nic nie powiedział, jedynie posłał jej łobuzerski uśmiech. Zdążyła się przekonać w ciągu tych kilku dni, które upłynęły od jej przyjazdu do Małej Świerkowy, że ten mężczyzna o chłopięcym wdzięku nie decyduje w domu o niczym. Janina Batory uświadomiła ją w krótkich słowach, że to typowy trzpiot, który żyje z dnia na dzień i że on na pewno nie będzie wtrącał się do jej wychowania. Obserwowała go ukradkiem, ale nie zdołała jak na razie odkryć, czemu tego pierwszego dnia ciotka nazwała go „starym pijakiem”. Fred nie był alkoholikiem, zauważyłaby albo zapach, albo chowanie butelek po kątach. I na pewno nie był stary.

Nigdy dotąd Edi nie wyobrażała sobie, że będzie dojeżdżać wiejskim autobusem do szkoły, ale uznała to za w gruncie rzeczy ciekawe doświadczenie. Mimo to czuła jakiś irracjonalny lęk, gdy wysłużony PKS zatrzymał się na ulicy, ku której zmierzała – mieściło się tam gimnazjum nr 17 i liceum nr 6, zajmujące wspólnie jeden budynek. Nie wyglądał zbyt elegancko. Z murów obłaziła farba, dziedziniec przed wejściem był zasypany papierkami, ogryzkami, a nawet petami. Ponury mężczyzna w starym kombinezonie zamiatał od niechcenia, nie troszcząc się zbytnio o wynik swych starań. Oprócz niego na dziedzińcu nie było nikogo, brakowało już bowiem tylko kilku minut do pierwszego dzwonka. Dziewczyna wyskoczyła z autobusu i pobiegła do drzwi szkoły.

– Proszę pani, gdzie jest klasa gimnazjalna II c? – spytała woźną w niebieskim fartuchu, przecierającą szybę obok wejścia. Jej zabiegi pozostawały bezowocne, gdyż szmata była brudna jak święta ziemia.

Kobieta zmierzyła czarno ubraną nastolatkę wzrokiem pełnym dezaprobaty i burknęła nieprzyjaźnie:

– Pierwsze piętro, na lewo, sala 16.

Edi pospieszyła we wskazanym kierunku. Na korytarzach uczniowie w różnym wieku rozmawiali, kłócili się lub przeglądali zeszyty. Nikt nie patrzył na nowoprzybyłą i to stanowiło dla niej pewną ulgę. Szybko odnalazła właściwą salę i pchnęła drzwi. Teraz nic jej nie mogło uratować przed znalezieniem się w centrum zainteresowania.

Kilkanaście par oczu natychmiast zwróciło się w jej kierunku. Doznała nieprzyjemnego uczucia, że ją lustrują i przez moment miała ochotę się cofnąć. Jednak nie miałoby to sensu, w końcu musiała wejść i gdzieś usiąść.

– Które miejsce jest wolne? – spytała głośno.

– A nie pomyliłaś klas, gotycka laseczko? – zaśmiał się zaczepnie wysoki chłopak z pryszczatą twarzą, siedzący w drugiej ławce od drzwi. – Studium wampiryzmu to nie tutaj.

– A ty się nie pomyliłeś co do siebie? – odcięła się dziewczyna bez zastanowienia. – Chyba powinieneś być jeszcze w podstawówce.

W klasie rozległ się wybuch śmiechu. Uczniowie dosłownie pokładali się na ławkach, a Edi poczuła, że jej napięcie mija. Swobodnym krokiem podeszła do samotnie siedzącej, drobnej, czarnowłosej uczennicy, uczesanej w dwa staroświeckie warkocze i spytała:

– Wolne?

– Wolne – odparła tamta, jak się zdawało, z pewnym zaskoczeniem. – Jak chcesz, możesz usiąść.

– Siadaj, siadaj – poparł ją złośliwie pryszczaty. – Tylko uważaj, żeby ci portfela nie zapier...

Edi odwróciła się do niego, unosząc swe zrośnięte brwi. Kiedyś regulowała je żyletką, ale ostatnio zrezygnowała z tego zwyczaju, doszedłszy do wniosku, że ten osobliwy „znak jaskółki” nad oczami dodaje jej mrocznego charakteru.

– Co masz na myśli? – spytała łagodnie.

– A jak myślisz? Popatrz na nią, to czysta Cyganicha.

– Nieprawda! – zaprotestowała mała brunetka ze łzami w głosie. Mimo swych słów rzeczywiście wyglądała trochę jak Cyganka. Do swych niemal granatowych włosów miała smagłą skórę i bardzo ciemne, aksamitne oczy. Była przy tym raczej brzydka, ale miała też w sobie coś ujmującego – jakąś wzruszającą bezbronność, podkreśloną przez skromne ubranie w odcieniach szarości. Ogromnie różniła się od swych koleżanek, nie można było tego nie zauważyć.

– Co nieprawda? Co ty możesz wiedzieć, skoro jesteś znajdą?

Ostatnia sylaba niemiłego słowa zamazała się fonetycznie, bo Edi machnęła torbą tak groźnie, że chłopak szarpnął się w tył.

– Pilnuj swoich pryszczy – rzekła dziewczyna dobitnie. – Lepiej mieć trochę ciemniejszą cerę, niż wyglądać, jakby się cierpiało na nieuleczalnego syfa.

– Ty przybłędo! Poczekaj, ja ci pokażę!

– Ciekawe, co ty masz do pokazania? Stawiam, że niewiele.

Dalszą sprzeczkę przerwał dzwonek na lekcję. Równocześnie z nim do klasy weszła chuda jak szkielet kobieta w okularach i z gładko zaczesanymi włosami. Klasa natychmiast ucichła. Widać było, że ta nauczycielka wzbudza respekt i musi być surowa. Edi zerknęła na plan lekcji – język polski, a zatem ta kobieta jest wychowawczynią, nie tylko wykłada przedmiot.

– Cisza! – powiedziała ostro, choć i tak wszyscy ucichli na jej widok. – Poznaliście już nową uczennicę? Edyta Gwerska przyjechała ze stolicy i mam nadzieję, że nie zrobicie niczego, co potwierdzałoby złą opinię warszawiaków na temat naszego miasta i jego mieszkańców. Jeśli chodzi o samą Edytę, wierzę, że przystosuje się do panujących tu zwyczajów... i nie będzie więcej malować się, idąc do szkoły, tak jakby wybierała się do teatru.

Edi wstała odruchowo.

– Prawo tego nie zabrania – powiedziała buntowniczo. Polonistka podniosła na nią swe bezbarwne oczy o kłującym, nieprzyjemnym spojrzeniu.

– W tej szkole zostało przyjęte, że uczennice nie ubierają się prowokacyjnie ani nie malują... przynajmniej nie tak ostentacyjnie.

Żartowała sobie, czy naprawdę była głupia? Dziewczyny z klasy, jak Edi zdążyła już zauważyć, przeważnie nosiły się jak typowe emo – jasnoróżowe spód niczki czy spodenki, jaskrawe bluzeczki, plastikową biżuterię. Przywodziły na myśl kucyki z kreskówki „My Little Pony”. Wiele z nich miało kolorowe pasemka w nastroszonych włosach, a jedna czy dwie na pewno malowały sobie powieki. Jasne, że mimo to Edi bardzo się od nich różniła swym gotyckim stylem, stanowiła ciemną plamę na kolorowym, wesołym tle innych uczniów. Zaczęła się tak nosić ponad rok temu, wprawiając w zdumienie i konsternację warszawskich nauczycieli. Jeden z nich nazwał ją nawet z tego powodu „Lucy Vestenra”², co błyskawicznie przyjęło się w całej szkole.

– Nie mam przecież prześwitującej bluzki, pani profesor – powiedziała. – A to jest państwowe gimnazjum, nie prywatna pensja i nie szkoła zakonna.

– Pierwszy dzień zaczynasz od pyskowania, mała?

– Nie pyskuję, pani profesor, stwierdzam fakty. Nie mam zamiaru sprawiać kłopotów, ale nie dam sobie odebrać osobistej swobody. Mam prawo nosić się, jak chcę, pod warunkiem, że nie naruszam publicznej moralności i nie wywołuję zbiegowiska.

Nauczycielka opuściła oczy na trzymany w ręku dziennik. Przez chwilę milczała, zaciskając usta z niezadowoleniem.

– W przypadku każdej innej uczennicy wezwałabym jej rodziców – rzekła wreszcie. – Wiem jednak skądinąd, że ciebie wychowują teraz Batorowie... Znam ich oboje. Janina Batory nawymyśla mi tylko za marnowanie jej cennego czasu na głupstwa, a jej brat jest jak z księżyca. Oboje nie powinni nikogo wychowywać, bo sami są niewychowani, ale o tym niestety decyduje sąd rodzinny. Siadaj. Mam nadzieję, że twoja wiedza jest na wyższym poziomie niż twoje maniery.

Edi skinęła grzecznie głową i usiadła. Staczała już podobne potyczki w swej dawnej szkole i zawsze je wygrywała dzięki temu, że nie dawała się wyprowadzić z równowagi. Nauczyciele jej nie znosili, gdyż była uprzedzająco grzeczna i spokojna, ale nie ustępowała nawet w sprawach z góry przegranych. Nie pomagały prośby ani groźby. Jej rodziców nie odważali się wezwać, a ukraińska opiekunka kłopotliwej uczennicy miała na ich wymówki zawsze jedną odpowiedź:

– Я там нічого не знаю³, mnie państwo płacą za gotowanie obiadów, очищення⁴ i pilnowanie dzieciaka.

Tutaj nie miała za sobą Tamary i nigdy już jej mieć nie będzie. Jednak sytuacja wyglądała w pewnym sensie podobnie, skoro nikt nie będzie wzywał ciotki ani wuja, by im nagadać. Ciekawe. Edi zanotowała sobie w pamięci, że musi dowiedzieć się, jaką właściwie opinią cieszą się tu oboje.

Lekcja dotyczyła „Dziadów”. Polonistka dwukrotnie wyrywała Edi do odpowiedzi, ale na szczęście dziewczyna znała dobrze wszystkie obowiązkowe lektury. Zawsze lubiła książki, czytała bardzo dużo i to jej pomagało w nauce. Wyglądało na to, że nauczycielka jest raczej zadowolona z jej odpowiedzi – dziwne, bo pani Kuś z warszawskiego gimnazjum była najszczęśliwsza, gdy udawało się jej kogoś przyłapać na lukach w wiadomościach. Może ta skwaszona, sucha okularnica nie była wcale taka zła.

Gdy po dzwonku wszyscy wybiegli za drzwi, poszła za nimi. Rozejrzawszy się po korytarzu, doszła jednak do wniosku, że przynajmniej na razie lepiej będzie wrócić i nie stać tak na widoku. Większość uczennic przypominała ubiorem i fryzurami jej nowe koleżanki, pozostałe stylizowały się na chłopczyce i udawały „księżniczki-wojowniczki” Jedne siedziały z nosem w smartfonie, inne zbijały się w grupki i chichotały, gapiąc się na nową i wymieniając uwagi, wyraźnie na jej temat. Wzruszyła ramionami, pokazała język najbezczelniejszej z „emo”, która wycelowała w jej stronę palec, piszcząc ze śmiechu, i wróciła do klasy. Koleżanka z ławki siedziała wciąż na swoim miejscu jak przymurowana, nauczycielki już nie było.

Edi usiadła obok sąsiadki, która dopiero teraz ośmieliła się do niej zwrócić.

– Jesteś bardzo odważna, ale uważaj – powiedziała. – Pani Marszałek potrafi uprzykrzyć życie, a Radek jest niebezpieczny. Już kilka razy miał sprawę o pobicie, ale zawsze się jakoś wykręcił, bo jest nieletni.

– Mnie nie nastraszy. Czemu on wygaduje o tobie takie rzeczy? I jak właściwie masz na imię?

– Adela. W skrócie Ada. A to, co mówił... No cóż, rzeczywiście jestem podrzutkiem. Mama nigdy tego nie ukrywała, ale i tak bardzo mnie kocha. Po prostu nie chciała, by powiedział mi to ktoś inny, ktoś taki jak Radek czy jego koledzy, Julek i Artur.

– Kawał kretyna. Na twoim miejscu bym się nim nie przejmowała.

– Łatwo ci mówić. Zastanowiłaś się, czemu nikt ze mną nie chce siedzieć?

– Bo ten idiota wmawia wszystkim, że kradniesz, bo jesteś Cyganką.

– To nie wszystko. Kiedyś coś zginęło... paru osobom. Oskarżył mnie o to i, co gorsza, w mojej teczce znaleziono jedną z tych rzeczy. Ja tego naprawdę nie ukradłam! Nie wiem, kto mi to podrzucił...

– Uspokój się, wierzę ci. Nie takie numery widziałam, a ty mi nie wyglądasz na złodziejkę.

Ada uśmiechnęła się słabym, zalęknionym uśmiechem. Widać było, że od dawna musi być zastraszana, bo miała niepewne spojrzenie udręczonego zwierzątka i chyba nawykła już do samotności. Życzliwość, okazywana jej przez nową sąsiadkę z ławki, była dla niej jednocześnie czymś bardzo upragnionym i nieoczekiwanym, i chyba nie bardzo wierzyła w to, że elegancka warszawianka rzeczywiście zechce się z nią kolegować. Ze swej strony Edi ulegała nie tyle sympatii dla dopiero co poznanej dziewczyny, ile swej upartej donkiszoterii, która zawsze popychała ją do stawania w obronie słabszych. Jak mawiano, robiła to raczej z przekory niż z dobrego serca, ale efekt był ten sam.

– Wychowują cię Batorowie? – pytała dalej Ada.

– To moi wujostwo.

– Fajnie. Janina Batory jest moją matką chrzestną i tym bardziej nie chciałabym, żebyś z mojego powodu miała przykrości.

– Bez nerw – Edi uśmiechnęła się zuchowato. – Jeśli będziesz się ze mną zadawać, będziesz miała kłopoty.

– Kłopoty to moja specjalność, Ado. Nie jestem towarzyska i wszystko mi jedno, czy będę popularna w tej stajni słodkorożców, czy nie.

Dalszą rozmowę przerwało im wejście Radka i dwóch innych chłopaków. Śmiali się hałaśliwie, jakby wracali z dobrej komedii i Ada natychmiast skuliła się na swym miejscu, jakby w oczekiwaniu na cios.

– Hej, nowa, jeszcze tam siedzisz? – zawołał jeden z kolegów Radka. – Sprawdź lepiej kieszenie.

– Ona nam nie wierzy, ziomy. Uwierzy, jak zostanie obrobiona na cacy.

– Julek, opowiemy jej wszystko?

– Nie trudźcie się – rzekła Edi uprzejmie. – Już wszystko wiem. Zrobiliście sobie kozła ofiarnego z waszej koleżanki. Niezła zabawa, tylko jakaś niesmaczna. Nie wiedziałam, że jesteście aż tak prymitywni.

Chłopcy wymienili spojrzenia.

– Udajesz taką silną i mądrą? – Radek wyraźnie postanowił od razu ustalić, kto tu rządzi i podszedł do ławki rozkołysanym krokiem, niczym zawodowy bokser. – Uważaj lepiej...

Nagłym ruchem podetkał jej pod nos wielką pięść. Edi nie cofnęła się, za to szybkim ruchem uderzyła chłopaka prosto w krocze. Nie spodziewający się takiej reakcji Radek krzyknął, zginając się odruchowo, a wtedy zerwała się z ławki i pchnęła go, aż poleciał na swych kolegów. Wszyscy trzej wyglądali na zaskoczonych, bardziej nawet niż na oburzonych. Ada krzyknęła z przestrachem.

– Ja ci...! – krzyknął Radek, prostując się. Dziewczyna nie czekała. Szybkim ruchem wykonała przerzut całym ciałem i uderzyła w jego klatkę piersiową obiema stopami tak, że ponownie wpadł plecami na Julka i Artura. Impet był taki, że zachwiali się, zatrzepotali rękami, próbując zachować równowagę, ale i tak wszyscy trzej znaleźli się na podłodze. Przerzut, Edi opadła na ręce, wygięła ciało w mostek i stanęła na nogi.

– Więcej nie próbujcie mi grozić – powiedziała spokojnie, obciągając bluzkę. – Nie boję się. Mnie nie zastraszycie, a jeśli będziecie chcieli mnie w coś wrobić, to najpierw dobrze się zastanówcie. Umiem się bronić i, co ważniejsze, zawsze odpłacam pięknym za nadobne.

Chłopcy porozumieli się wzrokiem i ruszyli na nią wszyscy trzej. Młoda Gwerska nie zamierzała ryzykować bójki z całą trójką, sięgnęła więc po inną broń. Wrzasnęła tak głośno, że zwabiła do klasy panią Marszałek i jednego z męskich nauczycieli, którego nie zdążyła jeszcze poznać.

– Co tu się dzieje? – zawołała nauczycielka z niezadowoleniem.

Edi natychmiast przybrała niewinny wyraz twarzy.

– Nic, psze pani. Przestraszyli mnie tylko – zaszczebiotała. – Przepraszam.

Pani Marszałek spojrzała ostro na chłopców. Radek wymamrotał coś pod nosem, skinął na swych przybocznych i wszyscy trzej wyszli, rzucając ostatnie złe spojrzenia na nową koleżankę. Nauczyciele postali jeszcze chwilę, oczekując chyba dodatkowych wyjaśnień, ale gdy się ich nie doczekali, też wyszli. Dopiero wtedy Ada odzyskała mowę.

– Jak ich pobiłaś? – zawołała. – Ćwiczyłaś karate?

– Nie. Gimnastykę artystyczną, od piątego roku życia. Nawet nie wiesz, jak do tego trzeba być silnym i zwinnym.

– Oni ci tego nie darują. Boję się, że zrobią ci krzywdę, gdzieś tam, gdzie nikt nie przybiegnie na twój krzyk. Swoją drogą, aż mi w uszach zaświdrowało, masz ten głos...

– Niech tylko spróbują.

Edi wolała nie dodawać, że nie jest to jej pierwsza bójka. W poprzedniej szkole również radziła sobie sama z tymi, co ją zaczepiali i niejeden raz musiała z tego powodu stawiać się w gabinecie dyrektora po reprymendę. Codzienne ćwiczenia fizyczne sprawiły, że już jako ośmiolatka była silna i giętka niczym stalowa szpada, a nauki ukraińskiej gosposi rozwinęły w niej pierwotne poczucie sprawiedliwości. Baśnie, które jej opowiadała na dobranoc, zawsze mówiły o szlachetności, odwadze i poświęceniu, które zwyciężają wszystkie przeszkody. Dziewczynka słuchała ich z zachwytem i pragnęła być taka jak bohaterowie tych opowieści. Nie żadna tam Królewna Śnieżka i Czerwony Kapturek. To, co opowiadała Tamara, nie miało wiele wspólnego z Braćmi Grimm czy Andersenem. No, może jedna...

Mała Gwerska uwielbiała tę bajkę. Mówiła o syrenie z Morza Azowskiego, a właściwie młodej wieśniaczce, zamienionej przez samolubną i złą przyjaciółkę w morską piękność z ogonem. Olga, bo tak miała syrena na imię, przeżywała w tych opowieściach rozmaite przygody, czasem wesołe, czasem niebezpieczne czy wręcz nawet straszne, ale co by się nie działo, nigdy nie dawała się sprowokować do złamania swych zasad moralnych. To sprawiło, że zapatrzona w nią Edi, niejeden raz wplątywała się w awantury, które nie dotyczyły jej bezpośrednio i miewała z tego powodu kłopoty.

– Ja nie żartuję – powiedziała Ada poważnie. – To naprawdę łobuzy. Mogą cię pobić gdzieś na uboczu. Trzem naraz nie dasz rady. Albo mogą cię wrobić w coś paskudnego jak mnie. Nie chcę tego. Jesteś pierwszą osobą, która rozmawia tu ze mną od roku.

Edi uśmiechnęła się lekko i poklepała ją po ramieniu. Wątła nastolatka o aparycji dziecka, łagodna i zastraszona, podobała się jej coraz bardziej, choć zwykle nie gustowała w towarzystwie „gęsi”. Jednak ta konkretna „gęś” miała coś w sobie.

– Nie bój się o mnie – rzekła ciepło. – Jak byłam w drugiej klasie podstawówki, starsi chłopcy pobili mnie, bo nie chciałam im oddać pieniędzy na słodycze. Trafiłam do szpitala. Potem już nigdy nikogo się nie bałam. Nawet jeśli mi przyłożą, to zapewniam cię, że pożałują tego.

Ada pokręciła głową z podziwem. Nikt dotąd nie ośmielił się postawić Radkowi Gulasowi i jego kolegom, którzy dosłownie terroryzowali szkołę i to w dodatku bezkarnie. Mimo że mieli nadzór kuratora, robili, co chcieli, a przy obecnych przepisach dyrektor nie mógł usunąć ich ze szkoły.

– Boję się, że przegrasz z nimi – powiedziała z żalem.

– Zobaczymy. W każdym razie, co by się nie działo, nie mam zamiaru tchórzyć przed takimi wałkami.

Zadzwonił dzwonek. Do klasy wpadli uczniowie, a zaraz po nich wtoczyła się tęga kobieta w niebieskim żakiecie, jak przekonała się Edi, zerknąwszy w plan lekcji, nauczycielka historii.

Do końca dnia nie zaszło już nic godnego uwagi. Nowi koledzy nie kwapili się specjalnie do zawierania znajomości z czarno ubraną warszawianką, nauczyciele wyrywali ją czasem do odpowiedzi, ale przekonawszy się, że Edi jest na bieżąco z materiałem, zostawili ją w spokoju. Nie podobała się im, nie mogli jej jednak na niczym przyłapać. Po zakończeniu lekcji dziewczyna wsiadła do PKS-u i wróciła do domu ciotki.

W willi było pusto. W lodówce znalazła garnek z zimnym ryżem i drugi, z gulaszem. Nałożyła trochę jednego i drugiego na małą patelnię i spróbowała podgrzać. Spodnia część się przypaliła, natomiast wierzchnia była prawie tak zimna, jak wcześniej. Nie znając się zupełnie na kuchni Edi nie wiedziała, jak należy prawidłowo odgrzać taką potrawę. Nie było wyjścia, jak tylko zjeść ją taką, jaka była. Nie smakowała zresztą aż tak źle, choć po tej operacji mocno zalatywała spalenizną.

Skończywszy jeść, zmyła naczynia i szukała właśnie czystej ścierki, gdy rzuciła się jej w oczy druga lodówka. Nie zauważyła jej wcześniej. Była mała i wciśnięta za tę pierwszą, tak że trudno ją było dostrzec, jeśli ktoś nie rozglądał się zbyt uważnie. Zaciekawiona, otworzyła drzwiczki. W środku stały rzędem zakapslowane, półlitrowe butelki z dziwną, zielonkawą zawiesiną. Na żadnej nie zobaczyła jakiejkolwiek etykiety. Wyjęła jedną z nich i obejrzała pod światło. Zawiesina wyglądała na dość gęstą, była nieprzejrzysta jak kredowa farba i nie przypominała niczego znanego. Musiała się łatwo psuć, jeśli mimo szczelnego zamknięcia trzeba było trzymać ją w chłodzie. Dziwne... Dziewczyna odstawiła butelkę na miejsce i zamknęła lodówkę, postanawiając wyjaśnić tę sprawę później. Znalazła wreszcie ścierkę i wytarła naczynia, po czym odstawiła je na rzeźbioną w ludowe wzory półkę.

Jaki niesamowity spokój panował w tym wiejskim domu, gdy jego mieszkańcy byli poza nim... Krzywonos spał na szafie, Popo bawił się w salonie sztuczną myszką z szarego futra, cisza aż dzwoniła w uszach. W Warszawie zawsze słyszało się przejeżdżające pojazdy, kłótnie pijaków, trzaskanie drzwiami, a tutaj – jedynie nieśmiałe ćwierkanie ptaków i dalekie poszczekiwanie wiejskich psów. Bubek im nie odpowiadał. W ogóle nie szczekał, jakby nie umiał. Z rzadka powarkiwał albo zaskomlał i to wszystko. Dziwny pies... jednak Edi zdążyła go polubić, a i on czasem podchodził i pozwalał się pogłaskać. To było wiele z jego strony, gdyż na ogół stronił od ludzi. Za bardzo go skrzywdzili, by im ufał, tak przynajmniej mówiła ciotka.

Edi poszła na górę, włączyła płytę Michaela Jacksona na MP3 i postanowiła już teraz odrobić lekcje, żeby zyskać wolny wieczór. Zawsze traktowała naukę bardzo poważnie, choć nikt o tym nie wiedział. Stwarzała pozory, że szkoła jest jej całkowicie obojętna i przeważnie w to wierzono, mimo że miała dobre stopnie. Tutaj jeszcze jej nie znano, ale nie miała zamiaru zmieniać stylu życia. A już na pewno nie pragnęła pogorszenia swojej średniej z ocen. Szczęśliwie została obdarzona lotną inteligencją i znakomitą pamięcią, tak że nauka nie sprawiała jej żadnej trudności. Szybko uporała się z zadaniami domowymi i w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku włączyła swój laptop. Czekając, aż załadują się wszystkie programy, zeszła do kuchni zaparzyć sobie herbatę. Zajrzawszy do puszki oznaczonej odpowiednim napisem, zobaczyła jedynie dno. Herbata skończyła się wczoraj. Wuj miał ją kupić w mieście, ale jeszcze nie wrócił. Zajrzała do drugiej szafki, potem do trzeciej, ale nigdzie nie było ani odrobiny. Dopiero w apteczce, którą otworzyła zupełnie bezmyślnie, zobaczyła niewielki słoiczek z czymś, co wyglądało jak herbatka owocowa „Hibiscus”, ulubiony napój Tamary. Edi nie przepadała za nim szczególnie, ale nic innego nie było, a miała tak wielką ochotę na gorącą herbatę, że zdecydowała się wypić to, co znalazła. Zaparzyła sobie mocny napar i wróciła z kubkiem na górę.

Laptop był już gotowy do pracy, tak więc mogła zabrać się za przeglądanie poczty i swoich kont. Herbata okazała się smaczniejsza niż początkowo myślała i wprawiła ją w doskonały humor. Przede wszystkim umieściła dowcipny wpis na Facebooku, potem zajrzała na forum, gdzie udzielała się od czasu do czasu i zostawiła tam kilka zabawnych uwag. Wreszcie postanowiła napisać jakąś notatkę na swój blog. Zaniedbała go ostatnio, zbyt wiele działo się w jej życiu i był najwyższy czas, by to odrobić. Zalogowała się i na początek przeczytała kilka zostawionych przez znajomych wiadomości. Zigi79 pisał, żeby znalazła sobie chłopaka i przestała zamieszczać bzdury na blogu. Malutka1 zapraszała ją do swego klubu, a Gamma...

Litery nagle zamazały się jej przed oczami. Przetarła twarz dłońmi, ale mgła nie ustępowała. Zrobiło się jej dziwnie gorąco i duszno. Wstała od biurka, przeszła chwiejnie kilka kroków w kierunku okna i upadła na podłogę. Z otaczającej ją, wciąż gęstniejącej mgły zaczęły wysnuwać się kłębowiska dziwnych stworzeń, wokół zamajaczyły się czyjeś zniekształcone twarze, a potem dziewczyna doznała wrażenia, że spada w zwolnionym tempie z jakiejś ogromnej wysokości. Dziwne było to, że wcale się nie bała, czuła tylko ogromne zdziwienie i wciąż brakowało jej tchu. Potem bez ostrzeżenia zalała ją wielka ciemność i nieprzenikniona cisza.

***

Gdy Edi otworzyła wreszcie oczy, widziała już normalnie, lecz nadal była ogromnie słaba. Serce waliło jej jak młotem i pociła się niczym przy wysokiej gorączce. Nie leżała już na podłodze, a w swoim łóżku, a obok niej siedział wuj Fred, ogromnie zmartwiony.

– Co się stało? – spytała dziewczyna niewyraźnie, sięgając dłonią do ciężkiej głowy. Miała na niej okład z mokrego ręcznika.

– Janka! Obudziła się! – zawołał Fred, zrywając się z krzesła. Chwycił kuzynkę za rękę i ucałował serdecznie, nie zważając na jej słabe protesty. Do pokoju wbiegła ciotka i odsunęła go niecierpliwie.

– Jak się czujesz, kochanie? – spytała z niepokojem, pochylając się nad Edi. – Boli cię coś?

– Głowa. Co się stało, ciociu?

– To moja wina. Zapomniałam zabrać z apteczki ten słoik. To nie była herbata.

– A... a co? Jakiś narkotyk?

– A gdzie tam. Zaraz narkotyk... To specjalna mieszanka z dodatkiem ziaren blekotu, nie do użytku wewnętrznego. Mówiłam ci, że sama przyrządzam niektóre leki. Nie wszystkie są bezpieczne dla ludzi, a już na pewno nie należy ich pić.

– Nie wiedziałam... – Edi spróbowała usiąść, ale opadła z powrotem na poduszkę. Kręciło się jej w głowie i mdliło ją mocno. Ciotka przechyliła do jej ust kubek z jakimś napojem.

– Wypij to – powiedziała stanowczo. – Bo inaczej będziesz wymiotować całą noc.

Pokornie wypiła, walcząc z mdłościami. Była to zwykła herbata z cytryną, tak jej się przynajmniej wydawało, wychwyciła jednak jakiś ledwie wyczuwalny dodatek. Nie miała pojęcia, co to może być.

– Mocno się zatrułam? – spytała cicho.

– Całkiem zdrowo, jeśli można tak powiedzieć – wtrącił się Fred. – Dobrze chociaż, że jak raz w czytelni pękła rura i musieliśmy ją zamknąć dwie godziny wcześniej. Gdybym wrócił o czasie, nie wiem, jak by było.

– Fred się zachował wspaniale. Zabrał cię do łazienki, zmusił do wymiotów i zadzwonił po mnie – dodała ciotka.

– Nic ci nie będzie, ale lepiej cię jutro nie puszczę do szkoły. Pojutrze też nie. Nie, nic nie mów. Łóżko, ścisła dieta, żadnych stresów. Materiał nadrobisz później. Nie ma z tym pośpiechu.

– Może to i lepiej – mruknęła Edi słabo. – Nie czułabym się na siłach wykłócać z Radkiem i jego kolegami.

– Radek? Radek Gulas? Znam tego łobuza, zaczepiał cię?

– Trochę. Przyłożyłam mu, na pewno szykuje jakiś odwet. Lepiej, żebym była w pełni sił.

– Hm, no tak. Na razie śpij.

Ciotka położyła jej swą twardą dłoń na czole. Pod wpływem tego dotyku dziewczyna poczuła, że powieki jej ciążą. Przez chwilę walczyła ze snem, wreszcie poddała się i zamknęła oczy. Zanim odpłynęła w krainę marzeń, zdążyła jeszcze usłyszeć, jak Fred pyta:

– Co chcesz zrobić?

– Już ja wiem, co chcę zrobić, a ty nie musisz – odparła ciotka szorstko, a potem wszystko ucichło.

Edi nie lubiła leżeć w łóżku, ale tu, w tym miłym domu, było to przyjemniejsze niż w Warszawie. W rogu grał telewizor, Popo spędzał całe godziny zwinięty na jej kołdrze, a drugiego dnia po południu w pokoju na piętrze pojawił się niespodziewany gość – Ada.

– Witaj, kochana – powiedziała, uśmiechając się nieśmiało. – Twoja ciocia pozwoliła mi cię odwiedzić i przynieść ci lekcje.

– Siadaj! Cieszę się, że przyszłaś. Poczęstuj się.

Podsunęła koleżance misę z owocami, i już zabierała się, by wstać i przynieść coś do picia, gdy – jak się okazało – zadbała o to Janina. Przyniosła dzbanek z sokiem, butelkę z colą i szklanki, po czym taktownie wyszła, żeby nie krępować nastolatek swą obecnością. Ada, która przysiadła nieśmiało na łóżku Edi, śledziła lekarkę ciemnymi oczami, a gdy tylko wyszła, zwróciła się do koleżanki:

– Masz pojęcie, co ona zrobiła?

– Skąd mam wiedzieć? Nie pozwala mi nawet wstać.

– Wyobraź sobie, przyszła do szkoły i zażądała rozmowy na osobności z Radkiem, Julkiem i Arturem. Kiedy wrócili, wyglądali, jakby ujrzeli ducha. Kompletnie im rura zmiękła. Nie mam pojęcia, co im powiedziała, ale musiało to być coś mocnego.

– Psiakość, co ona sobie myśli? – Edi, niezadowolona, szarpnęła kołdrę.

– Dyrektor rozmawiał z nią jak ze swą szefową. Pewnie jeszcze nie wiesz, ale matka chrzestna cieszy się dużym poważaniem. Ma znajomości i w ogóle.

– Wolałabym sama rozwiązywać swoje sprawy.

– A ja chciałabym, żeby za mną ktoś tak się ujmował. Moja mama nie jest bogata i nikt się z nią nie liczy, więc nie może mnie bronić tak, jak by chciała.

Edi poprawiła się na poduszkach i ścisnęła Adę za rękę.

– Nie martw się, ja ci zawsze pomogę – obiecała.

– Chcesz się przyjaźnić ze znajdą? Moja mama mnie adoptowała, kiedy byłam całkiem malutka. Nikt nie wie, kim byli moi rodzice. Radek się o tym dowiedział i od tej pory nie daje mi spokoju... Ale dość już o mnie. Przyniosłam ci zadania domowe, żebyś mogła być na bieżąco. Kiedy wrócisz do szkoły?

– Chciałabym już jutro, ale nie wiem, co na to ciocia. Nalej sobie czegoś do picia i daj mi przy okazji.

Początkowa nieśmiałość Ady gdzieś wreszcie znikła i po chwili obie dziewczyny rozmawiały, wybuchając co chwilę śmiechem, tak jakby znały się od urodzenia, a nie od krótkich trzech dni.

***

– Słyszałeś, jak się te dzieci śmieją? – powiedziała Janina do swego brata, który tego dnia nie poszedł do pracy, by jego młodziutka siostrzenica nie była sama ani na chwilę.

Fred pokiwał głową.

– Od jak dawna nasz dom, gdziekolwiek by był, nie słyszał młodego śmiechu?

– Od zbyt dawna… ale sam rozumiesz.

– Rozumiem. Dlatego wciąż się martwię. Ale wiesz, polubiłem ją bardzo, to taka inteligentna, urocza dziewczynka, zupełnie inna niż te głupie, wysztafirowane kozy, co przylatują do czytelni po szkole.

– Warszawianka.

– To nie ma nic do rzeczy. Ale ma to, że po matce powinna być Batory...

– Jadwiga zmieniła nazwisko, żeby się od nas odciąć. Oboje to uszanowaliśmy wtedy, więc teraz o tym nie mówmy. Pamiętaj, że naszą zasadą jest respektowanie wolnej woli innych.

Janina skończyła wyczesywanie kręcącego się niespokojnie Bubka i wypuściła go z powrotem do ogrodu. Pies wybiegł z domu z widoczną ulgą. Janina zamknęła za nim drzwi i spojrzała na swego brata. Fred wpółleżał na sofie przed telewizorem i patrzył w okno, pogwizdując lekko.

– Wiesz, mimo wszystko cieszę się, że ona tu jest – powiedział nagle.

Jego siostra skinęła głową, ale w jej oczach mignęła troska. Położyła Fredowi rękę na ramieniu.

– Musisz bardziej dbać o siebie. Jesteś osłabiony, bardzo schudłeś. Unikaj słońca i więcej jedz.

– Nie mogę. Nie chcę kłopotów. Dość ich w życiu miałem.

– A… odżywka?

– To nie to samo. Nie martw się, okruszku, dam sobie radę. Niedługo zaczyna się sezon, zjedzie tu mnóstwo turystów. Będzie mi łatwiej.

Poklepał Janinę po wierzchu dłoni. Pani doktor nie wyglądała jednak na uspokojoną. Jej czarne oczy badały uważnie twarz Freda, oceniając blade usta, poszarzałą cerę i podkrążone oczy. Od dawna troszczyła się o niego bardziej jak o syna niż brata i miała swoje powody, żeby się o niego obawiać. Teraz przybyła jej jeszcze nieletnia siostrzenica... Życie się zmieniało i miała jedynie nadzieję, że nie na gorsze.

←2 - Postać z książki Dracula Brama Stokera, narzeczona Arthura Holmwooda i pierwsza w akcji powieści ofiara Draculi.

←3 - Я там нічого не знаю (ukr.) – Ja tam nic nie wiem.

←4 - Очищення (ukr.) – sprzątanie.

Rakietowe Orły – Nagroda

Idea „Rakietowych Orłów” narodziła się w atmosferze braku zgody na fundowane ostracyzmem kolektywów – wyroki. Z obserwacji postępującej fali wykluczeń i skazywania na zapomnienie nazwisk ludzi, mających spory przecież dorobek na polu czynnego parania się dość szeroko rozumianą fantastyką (i nie tylko). A także z wewnętrznej potrzeby uhonorowania tych nielicznych, którzy wbrew trendom i taniemu populizmowi potrafią dostrzec jawną krzywdę – wlewając w tryby owej zgrzytającej machiny kilka kropel przysłowiowej oliwy sprawiedliwości.

Od wielu lat, sam mierząc się z własnymi uwarunkowaniami zdrowotnymi, pracowałem z ludźmi, którzy wbrew ślepemu losowi i nienajlepszej (a często – dramatycznie słabej) kondycji własnego ciała, okazują niespotykany hart ducha, radząc sobie w codzienności. Dokonując (najczęściej niedocenianych i „niezauważonych”) wyczynów, pracując gdzieś tam „na granicach kultur i światów”, ciągle konstruując swoje opusy magnum w alchemicznych procesach przemiany i odnajdując radość życia w kreatywnym dziele tworzenia.

Gdzieś w połowie roku 2020, gdy w ramach struktur Fundacji Kultura-Integracja-Społeczeństwo powstawało wydawnictwo Odmienne Stany Fantastyki „OdeSFa” (którego nazwa wywodzi się bezpośrednio z doświadczeń opisanych w pierwszych akapitach), nieśmiało zaczęła w głębi mojej duszy kiełkować myśl o dodatkowym uhonorowaniu ludzi, o których dorobku jakoś się nie mówi. Czy też po prostu usuwa ich nazwiska z pamięci społecznej. Pojawiła się idea, a wraz z nią etykieta i zarys przedsięwzięcia.

Nazwiska pierwszych nagrodzonych zostały wskazane przeze mnie osobiście, bez uciekania się do regulaminów, statutów czy też kapryśnego vox populi. Kierowałem się tutaj m.in. tzw. głosem serca. W myśl zasady nadawania tytułu „Rakietowego Orła” nie tyle za powieść, grę, opowiadanie czy też film, ile po prostu w ramach docenienia w Człowieku tak niepopularnych dziś wartości jak honor i przyzwoitość. W kontekście osobistych uwarunkowań i doświadczeń osoby dedykowanej do wyróżnienia. I ze szczególnym uwzględnieniem kształtu relacji nie tylko ze mną¹, jako kapitanem okrętu o nazwie „OdeSFa”, ale i z obserwacji stosunku Kandydata do innych członków naszej załogi oraz Jego/Jej relacji ze światem zewnętrznym.

W 2022 ostatecznie przyznaliśmy tytuł Rakietowego Orła następującym osobom:

– Jacek Izworski (Wrocław),

– Emma Popik (Gdańsk),

– Wiktor Żwikiewicz (Bydgoszcz),

– Marek Żelkowski (Bydgoszcz),

– Piotr Marczak (Piaseczno/Zalesie Górne),

– Adam Boberski (Brzeg),

– Luiza „Eviva” Dobrzyńska (Warszawa).

Jednocześnie osoby wyróżnione zostają powołane do Kapituły Nagrody „Rakietowe Orły”, która zadecyduje o jej przyszłym kształcie i nazwiskach kolejnych orłów.

Z pozdrowieniem

Jacek „Franco” Horęzga

Fundacja Kultura Integracja Społeczeństwo //Wydawnictwo „OdeSFa”

Fundator, Prezes Zarządu//Dyrektor Generalny

Brzeg, 15 marca 2023

←1 - Lojalność, uczciwość i przyzwoitość – oto Księga Imion „Rakietowych Orłów”.

ANTYKWARIAT

tel. (+48) 537-807-207 dostępność pozycji w Antykwariacie

tel. (+48) 606-675-207 sprzedaż obiektów do Antykwariatu

Oferujemy / CHĘTNIE ZAKUPIMY:

• STARODRUKI I RZADKIE KSIĄŻKI

AUTOGRAFY, DRUKI ULOTNE

• KSIĄŻKI WSPÓŁCZESNE

• POCZTÓWKI

• ANTYKI – PORCELANĘ - MALARSTWO

GRAFIKĘ – SZKŁO ARTYSTYCZNE

• CERAMIKĘ – BIŻUTERIĘ – RZEŹBY inne

• PŁYTY WINYLOWE

• STARĄ FOTOGRAFIĘ

• PLAKATY

• STARE ZABAWKI

Więcej szczegółów: https://szarlatan.pl/jak-sprzedac/

Szczytnicka 51

50-382 Wrocław

www.szarlatan.pl

szarlatan@wp.eu

Złamana nadzieja

To już ostatnia z ksiąg historii alternatywnej

serii Progres Wsteczny

W 1944 roku wojny – alternatywna i realna – są już przegrane, ale wciąż się toczą. Niemieckie armie okupacyjne znajdują się bardzo daleko, nie przeszkadza to jednak aliantom przeprowadzić lądowania w Normandii i przypieczętować rychłego zamknięcia działań zbrojnych.

Tymczasem trwa wyścig po broń jądrową. Niszczyciel światów wreszcie się pojawia i kończy wojnę, lecz jest kilka nieprzewidzianych okoliczności, które alianci muszą wziąć pod uwagę. Należy rozstrzygnąć sprawę pociągnięcia do odpowiedzialności zbrodniarzy – tylko jak to zrobić, gdy strony konfliktu rozmawiają na równych warunkach?

Mam nadzieję, że udało się osiągnąć główny cel powieści.

Zapraszam po odpowiedzi na wszelkie pytania.

Paweł Famus

https://www.famus.pl

Firmowy e-sklep wydawnictwa

„OdeSFa”:

– atrakcyjne ceny i promocje;

– firmowe ciuciaki, kubki i inne gadżety;

– programy lojalnościowe, w tym m.in. „Klienci ze Stali”;

– księgarnia i antykwariat;.

– oferta dla księgarni.

Zapraszamy do kontaktu www.odesfa.pl

Ludzki wymiar fantastyki?

„OdeSFa” – wydawnictwo z „Duszą”

Księgarzu – Księgarko – Księgarnio

(…i Wy też, KsiĄżniczki… ;) )

Oferujemy współpracę bezpośrednią i atrakcyjne rabaty na nasze książki.

Zostań naszym partnerem, skosztuj naszych firmowych „ciuciaków” i zdobądź certyfikat-laur „Księgarni z «Duszą»”

Zapraszamy do kontaktu: sklep@odesfa.pl

Ludzki wymiar fantastyki?

OdeSFa – Wydawnictwo z „Duszą”!

NASZE KSIĄŻKI

Kyna

Michał Kubacki

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-51-5

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 406

Urban Fantasy

Nazywa się Green. Kyna Green. Powszechnie znana w Londynie i okolicach jako wiedźma.

Współczesny Londyn. Poznajemy miejsca stanowiące w centrum metropolii oazy dawnych, uważanych za magiczne, puszcz. Jak chociażby skrawek prastarego lasu Queen’s Wood – ponad 20-hektarowy rezerwat, wydzielony w dzielnicy Muswell Hill.

To tam przyciągająca uwagę niezwykłą urodą, tytułowa Kyna prowadzi swój zakład fryzjerski. Fryzjerka od 250 lat, uzdrowicielka posiadająca nadnaturalne zdolności. Równie sprawnie jak nożyczkami posługuje się magią. Zafascynowana technologią miłośniczka sztuki, z której czerpie ukryte zasoby Mocy.

Kyna należy do elitarnego Kręgu Władających. Niektórzy mówią z przymrużeniem oka, że wzorem legendarnego agenta MI5 – ma mityczną i mistyczną „licencję na MOCowanie”.

Stawką w tej grze jest nie tylko życie bohaterów, ale przede wszystkim istnienie całej ludzkości.

SILNA POSTAĆ KOBIECA • SPISKI • WSPÓŁCZEŚNI ŁOWCY CZAROWNIC • KRYZYS ENERGETYCZNY • TAJEMNICZE ORGANIZACJE

Wiedźma z Podhala

Tom I. Jesteś na to zbyt młoda

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-15-7

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 426

Fantasy, Young Adult

Opowieść o miłości, przyjaźni, samotności i niezwykle trudnych, ale dojrzałych decyzjach, jakie musi podjąć nastoletnia Edyta Gwerska. Po tragicznej śmierci rodziców piętnastoletnia Edi przeprowadza się z Warszawy do niewielkiej wsi pod Krakowem. Trafia pod opiekę jedynych krewnych, o istnieniu których nie miała wcześniej pojęcia – ciotki Janiny i wuja Freda. Nadprzyrodzone zdolności, które odziedziczyła po matce niekiedy utrudniają życie i kontakt z rówieśnikami, ale bywają też niezwykle pomocne.

NASTOLETNIA BOHATERKA • WIEDŹMY • TAJEMNICZE RYTUAŁY • MAGIA • WAMPIRY • ŁOWCY CZAROWNIC • MITOLOGIA SŁOWIAŃSKA

Wiedźma z Podhala

Tom II. Nie jestem już dzieckiem

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-50-8

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 354

Fantasy, Young Adult

Znakomita kontynuacja losów Edyty. Dziewczyna żyje w dwóch światach. Chodzi do zwyczajnej szkoły, przygotowuje się do matury, pomaga ciotce w opiece nad zwierzętami, uczy się jak być wiedźmą. Magiczny świat wykreowany przez autorkę, cała plejada niedostrzegalnych ludzkim okiem istot rodem z baśni, legend i prasłowiańskich wierzeń, zagadki, tajemnice, chwile grozy i niezwykłe przygody bohaterów tej powieści – wszystko to sprawia, że od książki nie sposób się oderwać.

NASTOLETNIA BOHATERKA • WIEDŹMY • TAJEMNICZE RYTUAŁY • MAGIA • WAMPIRY • ŁOWCY CZAROWNIC • MITOLOGIA SŁOWIAŃSKA

Wiedźma z Podhala

Tom III. W poszukiwaniu siódmej siostry

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-72-0

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 334

Fantasy, Young Adult

Wiedźma z Podhala: W poszukiwaniu Siódmej Siostry, to długo oczekiwana kontynuacja losów Edyty Gwerskiej z powieści Jesteś na to zbyt młoda. Stanowi ona jednak zupełnie odrębną historię. Każdy, kto nie czytał pierwszej części, z łatwością zorientuje się w losach bohaterki i jej przyjaciół.

Autorka sprawnie wprowadza czytelnika w jej historię i snuje opowieść dalej tak, by mógł się z nią zaprzyjaźnić już od pierwszych stron książki. Wiedźma z Podhala to wciągająca i ciekawa powieść, w której dawne podania i baśnie mieszają się z nowoczesną codziennością i wpisują w życie XXI wieku.

To opowieść o miłości, przyjaźni, samotności i niezwykle trudnych, ale dojrzałych decyzjach, jakie musi podjąć nastoletnia Edyta, aby ochronić swoich przyjaciół. Nadprzyrodzone zdolności, jakimi obdarzyła ją natura, niekiedy bardzo utrudniają jej życie i kontakt z rówieśnikami, jednak często bywają bardzo pomocne. Powieść Luizy Dobrzyńskiej czyta się jednym tchem. To wyśmienita pozycja dla nastolatek, które chciałyby się oderwać od rzeczywistości.

NASTOLETNIA BOHATERKA • WIEDŹMY • TAJEMNICZE RYTUAŁY • MAGIA • WAMPIRY • ŁOWCY CZAROWNIC • MITOLOGIA SŁOWIAŃSKA

Córka Azrai

Tom I

Oksana Usenko

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-58-4

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 358

Science Fantasy Fiction, Young Adult

Trylogia „Córka Azrai” wyrosła na kanwie dziecięcych marzeń, miłości do ojczyzny, oczarowania morzem oraz szczerego podziwu dla podwodnego świata. Syreny jako ucieleśnienie tajemniczego piękna, ryby, glony i cała ta niesamowita różnorodność fascynowały mnie bowiem od najmłodszych lat.

„Córka Azrai” to dobra baśń, ale jak każda bajka składa się z fragmentów prawdziwego życia: faktów, opowieści, myśli i emocji, których osobiście doświadczyłam lub napotkałam na swojej życiowej drodze.

W tej książce znajdziesz nie tylko przygody, ale także opowieść o zwykłych mieszkańcach Ukrainy w spokojnych, choć nie najłatwiejszych latach 90. XX wieku, dziewczęce marzenia i oczywiście morze.

Oksana Usenko

NASTOLETNIA BOHATERKA • RETELLING BAŚNI • SYRENY • PODWODNY ŚWIAT • DOJRZEWANIE • PIERWSZA MIŁOŚĆ

Córka Azrai

Tom II. Tajemnice oceanu

Oksana Usenko

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-60-7

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 412

Science Fantasy Fiction, Young Adult

Trylogia „Córka Azrai” wyrosła na kanwie dziecięcych marzeń, miłości do ojczyzny, oczarowania morzem oraz szczerego podziwu dla podwodnego świata. Syreny jako ucieleśnienie tajemniczego piękna, ryby, glony i cała ta niesamowita różnorodność fascynowały mnie bowiem od najmłodszych lat.

„Córka Azrai” to dobra baśń, ale jak każda bajka składa się z fragmentów prawdziwego życia: faktów, opowieści, myśli i emocji, których osobiście doświadczyłam lub napotkałam na swojej życiowej drodze.

W tej książce znajdziesz nie tylko przygody, ale także opowieść o zwykłych mieszkańcach Ukrainy w spokojnych, choć nie najłatwiejszych latach 90. XX wieku, dziewczęce marzenia i oczywiście morze.

Oksana Usenko

NASTOLETNIA BOHATERKA • RETELLING BAŚNI • SYRENY • PODWODNY ŚWIAT • DOJRZEWANIE • PIERWSZA MIŁOŚĆ

Córka Azrai - Донька Азраї

Oksana Usenko

Seria wydawnicza: FantaSFa

ISBN: 978-83-962412-9-0

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 652 (327+325)

Wersja polsko-ukraińska

NASTOLETNIA BOHATERKA • RETELLING BAŚNI • SYRENY • PODWODNY ŚWIAT • DOJRZEWANIE • PIERWSZA MIŁOŚĆ

Chciej mnie zawsze

Jakub Turkiewicz

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-2-1

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 414

Fantastyka, Kryminał, Space Opera

Bohaterem powieści jest Michał Kerol, najlepszy na świecie detektyw z przełomu XX i XXI wieku. W 3053 roku, staje przed nim nowa zagadka kryminalna. Musi znaleźć zabójcę kapitana statku „Szczupak”, na którym poprzez kosmiczną pustkę podróżują tysiące ludzi. Kłopot w tym, że śledztwo idzie średnio, a detektyw nie jest do końca sobą.

„Morderstwo, władza, manipulacje i ludzkie namiętności. Elegancki kryminał science fiction, czerpiący z klasyki noir. Gdzie osobowość, świadomość, doświadczenie i wspomnienia polskiego detektywa z XX wieku zostają wszczepione w sklonowane ciało jego sobowtóra, daleko od Ziemi i kilka setek lat w przyszłości”.

Jacek „Franco” Horęzga

„Debiutancka powieść Jakuba Turkiewicza zaskakuje świeżością pomysłów i spojrzenia na temat. Autor z niezwykłą lekkością przeskakuje od poważnego, nawet dramatycznego tonu do niefrasobliwej żartobliwości i z powrotem. Od początku do końca gra na emocjach czytelnika z kunsztem wytrawnego artysty i bez przerwy go zaskakuje”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

DYSKTOPIA • MIŁOŚĆ • MORDERSTWO • WŁADZA • GWIEZDNA FLOTA • PODRÓŻ SENTYMENTALNA • REJSY MIĘDZYPLANETARNE • ANDROIDY

Gwiezdne szczenię

Jacek Izworski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-0-7

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 674

Science Fiction, Boys’ Young Adult

Uśmiechnięta nadzieja w każdym

zakątku Wszechświata.

Wojtek Mieczysławski

Książka jest uhonorowaniem życia i twórczości Jacka Izworskiego – bardzo niepełnosprawnego fantasty, pioniera fandomu, tłumacza i redaktora. Wydana na początku lat 80. XX wieku nie zyskała powszechnej aprobaty i przychylności w środowisku miłośników fantastyki, stając się jednocześnie fenomenem i „największą przygodą młodości” dla wielu czytelników niezwiązanych z fandomem.

„Opowieść snuta przez autora podzielona jest na cztery części, które składają się na bardzo interesującą fabułę przedstawianą z różnych perspektyw. Jest to spotkanie ludzi z obcymi istotami oraz wmieszanie się w ich życie.

Jesteśmy też świadkami wielu podróży kosmicznych i odwiedzin na innych planetach. Bardzo przypadło mi do gustu opisanie genezy wydarzeń, które są główną osią fabularną. Cenię książki, które dają mi jasny wstęp i wyjaśnienie realiów. Ciekawie wypada również omówienie różnych technikaliów”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

KULTOWA KSIĄŻKA • SPACE OPERA • PODRÓŻE KOSMICZNE • ANTOLOGIA • WSPOMNIENIA • OPOWIADANIA • WIERSZE

Ciemność

Stanisław Karolewski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-30-0

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 382

Literatura piękna, Fantastyka, Urban Fantasy

„Przez malownicze krajobrazy Wrocławia, autor snuje historię bohatera, Szonaja, który tajemniczo traci pamięć i zostaje wplątany w intrygujące wydarzenia. Fabuła rozwija się w sposób hipnotyzujący, a czytelnik odkrywa, że ptasia zaraza to tylko jedna z wielu zagadek, które splatają się wokół postaci Ingrid i tajemniczego Klubu Bibliofilów”.

Salomon

lubimyczytać.pl

„Ta szkatułkowa powieść, której pierwszoplanowe wątki ukrywają drugie dno, dostrzegalne między wersami, opowiada misternie utkaną historię z pogranicza fikcji i jawy”.

Kasia

lubimyczytać.pl

„Wszystko zaczyna się od spadających na ulice wrocławskiego Nadodrza ptaków i realistycznych obrazków z życia ich czyścicieli... Spalone kamienice, skupy surowców, brudne zaułki, antykwariaty. Perspektywa horyzontalna. Chodniki. Piwnice. Buty. Książki, obrazy, niebezpieczne wspomnienia i miejskie legendy. Ktokolwiek tęskni do takich klimatów, na pewno będzie lekturą „Ciemności” ukontentowany. To taki Bruno Schulz w wersji noir – mrok jest tu wręcz ontologiczny, jest sposobem odczytywania/ kamuflowania rzeczywistości”.

Wojciech Szyda

POWIEŚĆ SZKATUŁKOWA • ODWOŁANIA DO KLASYKI • EMOCJONALNA PODRÓŻ PRZEZ CZAS I PRZESTRZEŃ • REALIZM MAGICZNY

Szaman

Wizje profetyczne Tom I

Emma Popik

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-09-6

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 444

Sci-Fi, Postapokalipsa, Fantasy, Innerspace

Mało jest w fantastyce autorek tak wszechstronnych, obdarzonych tak wnikliwym zmysłem obserwacji, umiejętnością budowania opowieści [...]. Jeśli jest jakaś królowa polskiej fantastyki, to [...] jest nią właśnie Emma Popik.

Bartek Biedrzycki

Antologia premierowych w większości opowiadań Emmy Popik – legendy i wychodzącej z cienia (po przygodach z mainstreamem) – królowej polskiej science fiction, wypromowanej swego czasu przez Macieja Parowskiego. Oniryczny klimat niepokojących wizji, obrazy z makabrycznej przyszłości, odhumanizowany świat, żądza w zderzeniu z energią Miłości – krótkie teksty, gęste od znaczeń, duszne od klimatu. Każdy z nich z powodzeniem może być rozwinięty w większą formę.

Zbiór urozmaicono publicystyką i poezją Autorki oraz okolicznościowymi tekstami innych autorów, powiązanymi z tematyką zbioru zasadniczego i wywiadami.

W zintegrowanym dodatku publicystyczno-krytycznym „Formy z Chaosu” publikujemy teksty okolicznościowe o autorce, galerię prac chorzowskiej pisarki i artystki Katarzyny Szewioły-Nagel oraz pierwszą część kultowej i ważnej książki „Genetyka Bogów”, której ciąg dalszy opublikujemy w kolejnych tomach cyklu.

ANTOLOGIA • KOBIECYM OKIEN • PROFETYZM • PARAPSYCHOLOGIA • WIZJE ZAGŁADY LUDZKOŚCI • ZJAWISKA PARANORMALNE • UFO

Szamanka

Wizje profetyczne Tom II

Emma Popik

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-30-0

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 382

Sci-Fi, Postapokalipsa, Fantasy, Innerspace

Emma Popik to pisarka-szamanka, bogata mądrością wielu pokoleń kobiet, która swoją literaturą – magią słowa – próbuje naprawić chorą duszę naszego zepsutego świata.

Jacek Inglot

“Była Szamanką i była bardzo piękna. Czarne włosy spływały gęstą falą na ramiona i lśniły. Oczy odgadywały sens, gdy skierowała wzrok na wydarzenia, a czyniła to od ich początku [...]

Kiedy był ten pierwszy raz? Świat przechylał się poza krawędź, tak jak teraz, już nawet nie było potrzebne najlżejsze dotknięcie palcem, by się zwalił w głębię przepaści, pokruszony na kawałki, podobne bryłom skały. Jeszcze chwila, jeszcze tylko chwila, by runął.

A co robili głupi ludzie? Walczyli pomiędzy sobą o kawałek władzy, o rację, która nią nie jest i trwa chwilę, zanim zniknie”.

Tak rozpoczyna się drugi tom „Wizji Profetycznych” – antologii opowiadań gdańskiej autorki, która dokonała feministycznego przełomu w polskiej fantastyce, w połowie lat 80. XX wieku. Tytułowe opowiadanie „Szamanka” zostało napisane specjalnie dla nas. W tomie zebrano między innymi nowe teksty, nigdzie do tej pory niepublikowane, urozmaicając zbiór o kilka retrospekcji.

ANTOLOGIA • KOBIECYM OKIEN • PROFETYZM • PARAPSYCHOLOGIA • WIZJE ZAGŁADY LUDZKOŚCI • ZJAWISKA PARANORMALNE • UFO

Cyklop

Emma Popik

Seria wydawnicza: PostFa

ISBN: 978-83-67504-26-3

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 380

Science Fiction, Postapo

To było wtedy, gdy cywilizacja zmieniła kolor

Czy patrząc na świat jednym okiem można widzieć więcej? Takie pytanie można by postawić przed bohaterem tej postapokaliptycznej, dystopijnej powieści. Emma Popik przedstawiła ponurą wizję brutalnego świata, w którym człowieczeństwo można zakwestionować niemalże na każdym kroku.

„Kim właściwie jest bohater mojej książki? Ma dziewiętnaście lat i jedno oko. Uciekł z domu i wałęsał się sam po przerażającym mieście. Żyje w całkowicie wrogim świecie”.

Emma Popik

„Domniemane barbarzyństwo zmutowanego chłopaka służy innym wyłącznie maskowaniu własnej dzikości. Jego powieściowe przygody dowodzą jednego: najłatwiej zrujnować w człowieku człowieczeństwo i najtrudniej je odbudować”.

Jacek Inglot

POSTAPO • MUTACJE • EKSPERYMENTY • IMPLANTY • SUROGATKI • DEGRADACJA • ZANIK ETYKI • GRANICE CZŁOWIECZEŃSTWA

Cień nadziei

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: PostFa

ISBN: 978-83-67504-34-8

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 340

Science Fiction, Postapo

Wielka Wojna Europejska przetasowała układ sił na świecie. Rosja przejęła kontrolę nad wschodnią Europą i cofnęła te tereny w rozwoju o ponad stulecie. Ludzie żyją tam w biedzie, a rzeczywistość srogo ich doświadcza.

Powieść drogi osadzona w postapokaliptycznej alternatywnej rzeczywistości. Motorem napędowym dla trójki głównych bohaterów jest prozaiczna rzecz – poszukiwanie pomocy medycznej tam, gdzie według wskazań ma istnieć lepszy świat. Jednak lepszy nie musi oznaczać chętny do bezinteresownej pomocy.

Książka napisana przed 24 lutego 2022 i wydana na rynku anglojęzycznym przez Royal Hawaiian Press w 2021.

„Opowieść o sztuce przetrwania w świecie, w którym najgorsze bestie to ludzie”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

POWIEŚĆ DROGI • HISTORIA ALTERNATYWNA • UKRAINA • POLSKA • EPIDEMIA • REGRES CYWILIZACJI • MISJA RATUNKOWA

A jednak istnieję

Smocze opowieści księga I

Paweł Szumił

Seria wydawnicza: SmoFa

ISBN: 978-83-67504-39-3

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 336

Science Fantasy Fiction

Pierwszy tom znakomitego cyklu S-F „Smocze opowieści”, przełożonego na język polski przez Jacka Izworskiego – jednego z pionierów polskiej fantastyki naukowej i jednocześnie jej badacza i biografa.

O dziwnych stworach, które stopniowo zaczynają dominować we wspólnej z ludźmi cywilizacji, w równoległym wszechświecie.

Tom otwiera jednocześnie nową, dawno zapowiedzianą i długo oczekiwaną serię naszego wydawnictwa: „Smoki Fantastyki” (w kuluarach zwaną „SmoFa”).

„To Jackowi Izworskiemu, jego nieustępliwości, zawdzięczamy fakt, że ta powieść – otwierająca długi cykl – przeoczona przez wydawców w okolicach roku dwutysięcznego, trafia wreszcie do czytelnika polskiego. Tłumaczył Szumiła wierząc, że któregoś dnia książka trafi na księgarskie półki. I cóż, wreszcie tak się dzieje. [...] Postać smoka zostaje w pamięci, ale co ważne – zostają w pamięci również zadawane przez niego pytania, które w gruncie rzeczy są przeciez uniwersalne.”

Romuald Pawlak

SMOKI • HUMOR • INNE WYMIARY • BIOFORMACJA • GRANICE POZNANIA • TOŻSAMOŚĆ

Inquisitor

Zemsta Tezcatlipoki oraz inne opowieści mitologie tom I

Jacek Inglot

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-7-6

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 504

Fantastyka, Kryminał, Urban Fantasy

Pierwsze, pełne wydanie historii nauczyciela polonisty, który staje w szranki ze staroazteckim demonem i edukacją licealnej młodzieży. Zawiera rozdziały odrzucone przez poprzednich wydawców, przeredagowane i napisane na nowo.

„Powieść jest solidna, oryginalna, pełna specyficznego, nieco czarnego humoru. Spojrzenie na szkołę, uczniów, nauczycieli z perspektywy polonisty – samozwańczego inkwizytora jest naprawdę zabawne. Pomysł na głównego antagonistę, również udany prastary demon, będący wrogiem piekła i nieba, idealnie dostosowujący się do współczesnych realiów i nowoczesnych technologii”.

GrzegorzAleksander

lubimyczytać.pl

„Intryga, którą buduje autor, z każdym fragmentem nabiera rozmachu i rumieńców. Poznajemy głęboko skrywane myśli bohaterów oraz ich pasje i namiętności. Nieraz ociera się to wręcz o patologię, ale jest jednocześnie boleśnie autentyczne.”

paradoks.net.pl

fragment recenzji

ZAKAZANA MIŁOŚĆ • POLSKA SZKOŁA • WIRTUALNA RZECZYWISTOŚĆ • YOUNG ADULT • TRUDNA MŁODZIEŻ • OSTRY HUMOR • DEMONY

Antipolis

Tomasz Fijałkowski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-06-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 354

Science Fiction, Historia alternatywna

„Antipolis to miasto, któremu wywróżono zniszczenie. Logika snu, wizji i przeczuć napędza intrygę pełną korytarzy, ślepych zaułków, drzwi prowadzących donikąd i urywających się nagle schodów. Część zagadek znajdzie rozwiązanie. Wielu umrze, zanim pozna prawdę. Tylko nieliczni zrozumieją...”

Tomasz Fijałkowski

„Strach bywa doskonałym utrwalaczem wiary, nie tylko w bogów.”

Jacek Inglot, Posłowie

„Tomasz Fijałkowski zbudował jedyny w swoim rodzaju świat, skonstruowany z alternatywnej historii Polski zmieszanej z elementami fantastyki – to prawdziwa mieszanka wybuchowa. Polska wygrywa wojnę i staje się mocarstwem ze stolicą w Antipolis, chrześcijaństwo to niszowa religia, niemalże sekta, a wśród szarych obywateli kryją się ludzie z nadprzyrodzonymi zdolnościami, których werbuje tajemnicza Struktura.

Zbliża się Zenit – trudno powiedzieć czym jest naprawdę – ale ma odmienić, może nawet zniszczyć świat”.

rzeczokulturze.blogspot

fragment recenzji

POLSKA • HISTORIA ALTERNATYWNA • MITOLOGIA • EPIEANIE • INTRYGI • SPISKI • TAJNE ORGANIZACJE • ZAGADKI • PRZEPOWIEDNIE

Sierpy Kronosa

Tomasz Fijałkowski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-56-0

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 456

Science Fiction, Historia alternatywna

„To nieszablonowa powieść łamiąca zasady klasycznej historii alternatywnej z fabułą zbudowaną w świecie niby znajomym, a jednocześnie niezwykle obcym i odmiennym. Można wręcz stwierdzić, że wszystko na tym torze historii poszło inaczej. Nad całością czuwa niezawodny autor i to w dwójnasób.

Książka zachwyca bogactwem przedstawionego świata, a także jego pomysłowością i poziomem szczegółów. Jest to obraz dopracowany i interesujący, który powinien zaciekawić koneserów literatury pięknej czerpiącej ze źródła realizmu magicznego jak i miłośników fantastyki, którym nie są obce inne światy i nadprzyrodzone moce”.

SoFiK

fragment recenzji

„Myślę, że to będzie już pisarski znak Fijałkowskiego, to mieszanie konwencji, tworzenie rodzajowych hybryd i chimer. Skądinąd znak czasu. Zresztą dzięki temu nie grozi mu zimitowanie przez Sztuczną Inteligencję, która podobno lada dzień ma zacząć pisać powieści dla mas (jak u Orwella). Na tak osobliwe połączenia w fabule historiozofii, magii, nauki i religii żaden elektroniczny sztuczniak na pewno nie wpadnie”.

Jacek Inglot, Posłowie

HISTORIOZOFIA • REALIZM MAGICZNY • NAUKA • MAGIA • RELIGIA

Pol Trek

W imieniu Rzeczypospolitej

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: FantaSFa

ISBN: 978-83-962412-4-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 502

Science Fiction, Komedia

W XXIV wieku Polacy ruszają w kosmos. Na przekór wszystkim, żeby udowodnić, że Polak potrafi. Przecież nie będziemy gorsi! Kosmiczna epopeja i kosmiczne jaja jakie z tego wynikną, to typowa inteligentna satyra i mieszanka motywów popkulturowych.

„Pol Trek. W imieniu Rzeczypospolitej został napisany ze swadą i niewymuszonym humorem, dlatego bawi i ciekawi”.

polter.pl

fragment recenzji

„Polacy lecą eksplorować przestrzeń kosmiczną. Należy po tym stwierdzeniu zadać pytanie „Co może pójść nie tak?” i przepis na mocną historię gotowy. Zatem rzeczywiście jest to epicka opowieść o wielu codziennych problemach, które mogą dopaść człowieka, i nie tylko, na statku kosmicznym”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

„Luiza Dobrzyńska wysłała Polaków w kosmos z ogromną finezją i dawką swojskości. Dzięki czemu humor całej powieści po prostu wymiata, a wszystkie gagi sytuacyjne okraszone soczyście dobrze nam znaną butą, brawurą i religią, powodowały, iż przez cały czas trwania powieści uśmiech nie spełzał mi z twarzy”.

unserious.pl

PASTISZ • SATYRA • GROTESKA • HUMOR • POLACY W KOSMOSIE • EKSPLORACJA KOSMOSU • AWANTURNICZE PRZYGODY • STEREOTYPY

Dusza

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-5-2

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 220

Science Fiction

W świecie przyszłości, żeby zaznać odrobiny radości rodzicielskiej trzeba mieć odpowiedni schemat genetyczny i dostatecznie wysoki numer. A czy wolno kochać? Zależy od definicji i obiektu uczuć. No i zostaje najważniejsza sprawa – co czyni człowieka człowiekiem. Czy jest to dusza? Czy dusza jest wyłącznie domeną człowieka?

„Często rozmyślam nad tym, jak będzie wyglądało nasze życie za kilkadziesiąt lat. Czy podąża ono w dobrym kierunku i czy rozwinięcie technologiczne okaże się dla ludzi lepsze czy gorsze. Temat androidów jest ostatnio coraz częściej poruszany i wiele razy zastanawiałam się, czy jest to pozytyw, czy negatyw. Czy te maszyny mogą okazać się przydatne, czy ich rola polegać ma raczej na tym, by dostarczać zastrzyk gotówki firmom, które ewentualnie chciałyby zająć się ich produkcją”.

Martyna

lubimyczytać.pl

„Książka bardzo przyjemna w odbiorze, pozostawia czytelnika z refleksjami na temat przyszłości rodzaju ludzkiego, jak też z pragnieniem poznania dalszych losów bohaterów”.

Cylonka

lubimyczytać.pl

SILNA POSTAĆ KOBIECA • SKOMPLIKOWANA MORALNOŚĆ • ROMANS • DYSTOPIA • ANDROIDY • DOBÓR GENETYCZNY • KONTROLA URODZEŃ

Powroty

Adam Pietrasiewicz, Wojciech Bogaczyk

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-00-3

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 558

Science Fiction, Historical Fiction

W ręce Piotra Zarzeczańskiego trafia unikatowy przedmiot pozwalający na podróże w czasie. Tak głosi legenda i zaprzyjaźniony sprzedawca. Czy bohater w to wierzy? Oczywiście, że nie, ale postanawia sprawdzić. Teraz pytanie, czy uda mu się naprawić czy zepsuć historię. Znakomita proza przygodowa z pogranicza historii, polityki i fantastyki.

„[...] książka, która odpowiada na nurtujące wiele osób pytanie: „co by było, gdyby?”. I to jak odpowiada! Polacy mają tendencję do tworzenia historii alternatywnej, która leczy nasze rany z przeszłości i kompleksy. Tymczasem autorzy tej książki stawiają sobie chyba za cel pokazanie „realnej” historii alternatywnej.

Co się kryje pod takim intrygującym hasłem? Otóż rzecz prosta – autorzy stworzyli fabułę, która nie wpisuje się w trend i kanon polskich historii alternatywnych. Zajęli się próbą przewidzenia, jak na losy kraju wpłyną zmiany zarówno drobne, jak i kolosalne. Oczywiście mechanizmy kształtowania historii nie są łatwe do odtworzenia, jednak mam przekonanie, że wykonano w tym wypadku naprawdę solidną pracę”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

PARADOKS CZASU • HISTORIA POLSKI • PODRÓŻE W CZASIE • ANTYUTOPIA • RÓWNOLEGŁE ŚWIATY • KWANTOWA RZECZYWISTOŚĆ

Poza światem

Nierealna rzeczywistość

Henryk Tur

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-48-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 410

Science Fiction, Antologia

Antologia złożona z mini powieści „Poza światem” oraz pięciu opowiadań pod wspólnym tytułem „Nierealna rzeczywistość” jest dowodem na kreatywność Henryka Tura. Autor użył motywu kreowania rzeczywistości jako przewodniego dla całej książki. Chociaż światotwórstwo to flagowy wyznacznik fantastyki, to w tym przypadku, dostajemy głębię pod warstwą fabularną.

„Bohater Stanisław Kowalski, jedyny ocalały z katastrofy lotniczej jest zmuszony znaleźć sposób na przeżycie. Los jednak podaje mu rękę. Ktoś zapewni mu gościnę. Kwestia, jaka będzie jej cena, ponieważ dochodzimy tu do prawdy starej jak świat – nie ma nic za darmo.

Opowieść nabiera tempa bardzo szybko i równie szybko znajduje rozwiązanie. Dowiadujemy się o tym, jak powstało całe to miejsce, gdzie trafił bohater oraz jak kręci się rzeczywistość tej krainy. A jest ona niezwykle groteskowa. Jeden moment określiłbym nawet jako scena z typowego gore. Jest to jednak bardzo ważny element układanki, który determinuje, gdzie jest granica człowieczeństwa”.

SoFiK

fragment recenzji

ALTERNATYWNE ŚWIATY • ODMIENNE STANY ŚWIADOMOŚCI • WIRTUALNA RZECZYWISTOŚĆ • BAŚNIOWE STWORY • MULTIWERSUM • PĘTLA CZASU

Nieznanych Polaków historie niezwykłe

Piotr Marczak

ISBN: 978-83-67504-19-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 314

Historia, Literatura popularnonaukowa

Jedenastu niesamowitych ludzi, którzy zapisali się na kartach historii, a nie każdy o nich słyszał. Ich fascynujące życiorysy i przygody, to porywające opowieści na długie wieczory. Ich wielką zaletą, jest prozaiczna sprawa – wydarzyły się naprawdę. Tym razem nie ma tutaj żadnej fikcji, to surowa i bardzo barwna historia.

„Przedstawiane życiorysy są naprawdę barwne i nieszablonowe, pełne niezwykłych przygód, stanowiących gotową kanwę dla filmu światowej klasy. Książka stanowi doskonałe antidotum na polski kompleks niższości wobec reszty świata, umiejętnie podsycany przez niektóre środowiska, a ponadto jest bardzo ciekawa i napisana piękną, klasyczną polszczyzną. Tak właśnie należałoby pisać podręczniki”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

„Jeśli myślicie, że byli rzewnymi bohaterami szkolnych czytanek, to mylicie się jak Napoleon pod Moskwą. Oto same charakterne typy, awanturnicy, zabijacy, podróżnicy, a przy tym szczerzy patrioci. Z całego serca polecam książkę Piotra Marczaka, mego kolegi ze studiów, o niezwykłych przygodach polskich bohaterów z XIX i XX wieku”.

Jacek Komuda

POSTACIE HISTORYCZNE • SŁAWNI POLACY • PATRIOTYZM • WALKA O WOLNOŚĆ • ZAPOMNIANI BOHATEROWIE

Czarownica

Noc na Łysej Górze, księga I

Krzysztof Rudowski

Seria wydawnicza: OdeSFeros

ISBN: 978-83-67504-66-9

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 380

Literatura piękna, Fantastyka

Niby-bajka dla dorosłych, wyrosła ze swojskiego, słowiańskiego folkloru ludowego. Pełno tu czarownic, czartów, tajemniczych zakonów, męskich fantazji, wyuzdania i rozpasania oraz orgiastycznych sabatów, przetaczających się po zboczach Łysej Góry w wigilię Nocy Świętojańskiej. Jednocześnie „Czarownica” Rudowskiego, znanego, wrocławskiego literata i redaktora, mocno ukorzeniona jest w klasykach literatury, jej toposach i mitach.

„Rudowski w swojej „Czarownicy” świadomie łamie schematy cechujące współczesną fantastykę literacką, prowadząc nas do własnego bajkowego świata, w którym Eulalia, ukochana bohatera, jawi się siostrą Małgorzaty z niezapomnianego dzieła Bułhakowa, klasztor zagubiony w głuszy wydaje się podobny do tego z „Imienia róży” Umberto Eco, zaś wiedźma Celinella więżąca narratora w celu erotycznego wykorzystania to potomkini czarodziejki Kirke, dybiącej na przystojnego Odysa. Tego rodzaju rozpoznania dodają smaku lekturze, choć najważniejsza jest przyjemność podążania tropem bohatera, który na przemian przeżywa niezwykłe przygody i namiętne chwile w ramionach olśniewających okazów fauny fantastycznej”.

Jacek Inglot

WIEDŹMY I CZAROWNICE • CZARTY I BIESY • SABAT NA ŁYSEJ GÓRZE • ONIRYCZNA WYPRAWA W ŚWIAT EANTAZJI I OBSESJI

Czarnuszka

Ewa Piasecka

ISBN: 978-83-67504-70-6

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 214

Fantasy

Zbiór opowieści o czarodziejce, Kobiecie-Która-Wie i która wiedzą dzieli się z tymi, którzy ją odnajdują na swej drodze. To opowiadania, które mają moc zmiany tego, kto je czyta. Główny przekaz książki dotyczy wiary tak mocnej, że zmienia ona rzeczywistość, zarówno bohaterki, jak i czytelników.

Jest to również opowieść o wewnętrznej podróży w najciemniejsze miejsca duszy; o tym, że za największym lękiem kryją się najwspanialsze skarby: spokój wewnętrzny, życie w zgodzie ze sobą, radość i szczęście; o tęsknocie za ukochanym; utracie i odzyskaniu nadziei; odwadze i wytrwałości w spełnianiu marzeń.

Autorka, nauczycielka uważności, przewodniczka duchowa. Poprzez indywidualną medytację prowadzi do wewnętrznego świata i pomaga uwolnić się od tego, co przeszkadza w życiu. Wspiera w zmianie przekonań i schematów.

SILNA POSTAĆ KOBIECA • CZAROWNICA • ROZWÓJ OSOBISTY • KWANTOWA RZECZYWISTOŚĆ • TRANSFORMACJA

Fundacja Kultura-Integracja-Społeczeństwo

Wydawnictwo „OdeSFa”

49-304 Brzeg, ul. Majora Sucharskiego 1/6

+48 696 364 343

https://odesfa.pl/

Wydawnictwo nawiąże współpracę z dynamicznymi osobami zajmującymi się sprzedażą asortymentu

• na targach książki,

• konwentach fantastyki itp.

Oferujemy BARDZO wysokie rabaty od cen katalogowych materiały promocyjne, dostęp do premier i promocji

sklep@odesfa.pl

Poszukujemy regionalnych przedstawicieli-dystrybutorów, celem dotarcia do bibliotek i księgarń

Wkład finansowy - niekonieczny!