Tytuł: Szaman. Wizje profetyczne 1

© Copyright: Emma Popik 1983–2023

© Copyright: Wydawnictwo Odmienne Stany Fantastyki „OdeSFa” – Fundacja KIS 2023

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki (od 2021 roku)

Pozycja w serii: 07

Redaktor serii: Jacek „Franco” Horęzga

Koncepcja i nazwa serii: Jacek „Franco” Horęzga

Credo serii: Jacek „Franco” Horęzga, Jakub Turkiewicz, Piotr Marczak

Redakcja i przedmowa: Luiza „Eviva” Dobrzyńska

Korekta: Patrycja Żurek

Skład, łamanie i przygotowanie do druku: Dominika Świątkowska

Wersja elektroniczna: Agata i Paweł Jackiewicz

Ilustracja na okładce: Tomasz Maroński

Opracowanie graficzne: Anna Szwajgier, Joanna Fijałkowska, Dominika Świątkowska

Logo i layout serii: Tomasz Maroński

Logo Fundacji KIS: Anna Szwajgier

Sekretarz Redakcji: Luiza „Eviva” Dobrzyńska

Redaktor-operator sieci i danych: Piotr Marczak

Młodszy redaktor – operator sieci: Karol Król

Koncepcja, nazwa i logo wydawnictwa: Jacek „Franco” Horęzga

Redaktor naczelny wydawnictwa: Jacek „Franco” Horęzga

Żadna część tej książki nie może być powielana i kopiowana w jakikolwiek sposób i w jakiejkolwiek formie bez wiedzy i zgody Wydawnictwa OdeSFa, nie licząc krótkich cytatów oraz miniaturki okładki, użytych na potrzeby recenzji oraz opracowań popularno-naukowych i naukowych.

Wydawnictwo Odmienne Stany Fantastyki „OdeSFa” e-ISBN 43341

Fundacja Kultura-Integracja-Społeczeństwo (Rok powołania – 2012)

KRS 0000438565

redakcja@odesfa.pl | www.odesfa.pl

Wydanie I

Brzeg 2023

ISBN 978-83-67504-09-6 (oprawa miękka)

ISBN 978-83-67504-10-2 (oprawa twarda)

ISBN 978-83-67504-11-9 (e-book)

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Spis treści

Emma Popik – dama-wizjonerka i królowa-szamanka. Słowo od Wydawcy

Od Redakcji

OPOWIADANIA

Szaman

Firmowy e-sklep Wydawnictwa "OdeSFa"

Księgarzu - Księgarko - Księgarnio

Nasze książki

Dodatek

Okładka tył

Emma Popik – dama-wizjonerka i królowa-szamanka

Słowo od Wydawcy

„Istnieje tylko Jedna Opowieść. Próbujemy ją sobie przypomnieć, wyszeptując wciąż na nowo.

Istnieje tylko jedno Utracone Królestwo, do którego ludzkość pragnie powrócić i za każdym razem gdy ktoś przypomina sobie tę historię, zdaje sobie sprawę, że sam jest Zaginionym Królem na wygnaniu, zaś bramy Królestwa otwierają się.

Istnieje tylko Jedna Opowieść. Zapomniana przez Ludzkość. Złożona w Ciemności.”

Stanisław Karolewski – fragment powieści „Ciemność”

„Emma Popik towarzyszyła „Fantastyce” i „Nowej Fantastyce” od szóstego numeru. W marcu 1983 roku ukazało się jej opowiadanie „Mistrz”, które wyznaczało nowe kierunki polskiej SF. Chodziło o prozę z ambicjami przede wszystkim artystycznymi, a nie prognostycznymi, pełną psychologicznych niuansów, pokazującą egzotyczne światy poddane dziwnym przemianom i rytuałom, a opisane z pozycji feministycznych i ekologicznych. Było to mroczne, okrutne, ale też po literacku piękne. Podobnie pomyślana nowoczesna polska fantasy (Sapkowski, Białołęcka, Brzezińska), horror (Grzędowicz, Orbitowski), fantastyka religijna (Dukaj, Sobota, Huberath) oraz feministyczna (Kossakowska, Tokarczuk) – narodziły się kilka i kilkanaście lat później…”.

Maciej Parowski

W poprzednich tomach, prezentowanych w ramach naszej flagowej serii „Szamani Fantastyki” przedstawiliśmy czytelnikom kilka odmian prozy fabularnej, operującej klasycznymi toposami science-fiction¹. Mieliśmy podróże w czasie, roboty, androidy, wyprawy do gwiazd, fantastykę bliskiego zasięgu i ostatecznie – alternatywne wersje naszych dziejów, uwikłane także w tradycje romantycznej gorączki.

Tomem „Szaman” otwieramy podcykl antologii, przybliżających odbiorcom postać romansującej od dekad z literaturą głównego nurtu Gdańszczanki (przez co marginalizowanej w świecie miłośników fantastyki), o charakterystycznym imieniu i nazwisku.

Fantastyczna twórczość Emmy Popik wymyka się jednak jednoznacznemu przyporządkowaniu. Jej opowiadania przypominają dziwne, oniryczne wizje mniej lub bardziej dalekiej przyszłości (stąd też „Wizje profetyczne” jako nazwa podcyklu), w przestrzeni których najczęściej „źle się dzieje w państwie” ludzkim.

Większość z tych prezentowanych w niniejszym tomie to teksty premierowe, nieznane czytelnikom. Tytułowy „Szaman” pochodzi jednak z debiutanckiego zbioru Autorki – „Tylko Ziemia”, wydanego jeszcze w 1983 roku przez wydawnictwo „Iskry”.

W tej krótkiej formie udało się już wtedy Emmie Popik zawrzeć postapokaliptyczną wizję przyszłości rodzaju ludzkiego, opisaną z perspektywy kapłana religii Miłości. Usiłującego na gruzach upadłej technokracji nauczyć swój lud wdrażania w codzienność niezbyt przezeń zrozumiałych praktyk duchowych. W myśl których prawdziwa Miłość jest promieniującą ciepłem – energią życia. Która sprawia, że topnieją lody, a z popiołów apokalipsy powstają nieśmiało kwitnące rośliny. Na drodze szamana pojawia się jednak ślepa kobieca żądza oraz trudny do okiełznania gniew tłumu.

Jak zatem „Szaman” poradzi sobie w takiej sytuacji? Czy Miłość uratuje strzępy ludzkości przed kolejnym kataklizmem, ku któremu tym razem wiedzie ją „płonąca ostrym kolorem od uczuć gwałtownych i nieobliczalnych, od krzyku namiętności i zwierzęcych pragnień” – kobiecość?

***

Polska fantastyka naukowa, która wyrosła w klimacie socrealistycznego negowania rzeczy niemieszczących się w wąskiej przestrzeni „racjonalnej” nauki oraz z dziedzictwa Lema, w tamtym czasie nie była chyba jeszcze gotowa na zwrot ku tzw. „duchowości” i rodzące się na skrzyżowaniach kultur inklinacje w kierunku tzw. „New Age”. Na który równie nieprzychylnie, przez pryzmat okultyzmu i satanizmu, spoglądał już wtedy polski Kościół Katolicki (co zresztą cechuje go dziś…).

Programowe i antyreligijne zadęcie opowieści z pierwszych numerów pisma „Fantastyka” (1982–1983) nie szło jednak w parze z literackim penetrowaniem alternatywnych dla Kościoła form uprawiania „rozwoju duchowego”. Tutaj państwo i Kościół były po tej samej stronie światopoglądowego sporu. Obowiązywał oficjalny racjonalizm, a wszystko stygmatyzowano łatką oszołomstwa, spychając w przestrzenie zabobonu (z perspektywy państwowo-urzędowej) i wiarołomstwa (z perspektywy Kościoła).

Trudno było też chyba komukolwiek dostrzec wtedy w pisaniu Popik paralelę z fundamentalnym dla narodzin konwencji (niezbyt fortunnie określanej powszechnie – „gatunkiem”) science-fiction dziełem je konstytuującym, jakim jest „Frankenstein” Mary Shelley. Którego bohater, korzystając z akademickich doświadczeń i zdobyczy nauki, poszukuje tajemnicy życia, próbując „ożywić martwą glinę”. Ale przecież (co umyka jednak ciągle niemal wszystkim, w tym nawet Brianowi W. Aldissowi!), przygodę z nieco bardziej racjonalnie rozumianą nauką młody Frankenstein poprzedza wnikliwym studiowaniem pism klasycznych alchemików! Tajników zaś samego życia szukając następnie nie tyle w naukowych laboratoriach, ile w ziemi i procesach gnilnych. Co tym samym usadawia fantastykę naukową już ponad 200 lat temu nie tylko na fundamencie zbudowanym z oświeceniowego racjonalizmu, ale i ukorzenia ją głębiej – w czymś, co stanowi istotę szamanizmów wszelakich…

Jak zatem fantastyka Emmy Popik jawiła się w tamtych czasach? Czy (i jaki?) miała wpływ na polską fantastykę i życie społeczne? Jak tamtejsza jawi się dzisiaj, przez pryzmat minionych lat i doświadczeń czterech dekad? I, ostatecznie, jaką fantastykę Emma Popik pisze teraz?

Zapraszamy zatem szanownych czytelników do przygody z oryginalną prozą kobiety, której twórczość zainicjowała swego czasu głębokie zmiany w środowisku męskiej, racjonalnej, polskiej fantastyki. Do czego próbujemy nawiązać już w posłowiu, piórem Jacka Inglota (bezpośredniego uczestnika opisywanych zdarzeń) oraz w tekstach składających się na zintegrowany z książką dodatek o wielce wymownej nazwie – „Formy z Chaosu”.

Ów koktajl różnorakich tekstów został tym razem skomponowany według klucza o nazwie „kobieta-kobiecość”, a otwieramy go katarktycznym nieco wywodem ŚP Macieja Parowskiego. Który swego czasu sprowokował był wielką awanturę, w niezbyt elegancki sposób krytykując fantastykę innej autorki², próbującej ówcześnie zaistnieć na polskim rynku science-fiction. Tekst ten jest jednocześnie recenzją tomu „Tylko Ziemia”. Od którego wszystko się zaczęło zmieniać, kreując jednocześnie Emmę Popik na pierwszą damę i królową polskiej fantastyki. Którą, nota bene, dla wielu z nas – pozostaje do dziś.

Niniejszy tom oznajmia zatem nie tylko powrót królowej na łono Matki-Fantastyki, ale jest też formą nostalgicznego spojrzenia do… (wspomnianego w otwierającym niniejszy wstęp) „utraconego królestwa” spontanicznych spotkań z literaturą w czasach czystych serc i umysłów. Nieskażonych wiekiem, sporami ideologicznymi oraz środowiskowymi ostracyzmami. Gdy, być może i dzieliło nas wiele, ale… łączyła właśnie fantastyka. Której integralną składową była profetyczna proza, tworzona przez elegancką damę – Emmę Popik.

Zapraszamy jednocześnie do lektury kolejnych tomów Autorki, nad którymi pracujemy w naszych szamańskich pracowniach.

W imieniu zespołu Odmiennych Stanów Fantastyki – Wydawnictwa z „Duszą”

Jacek „Franco” Horęzga

Redaktor Naczelny

Za zgodę na przedruk tekstu Macieja Parowskiego dziękujemy Pani Joannie Parowskiej i Panu Marcinowi Parowskiemu.

Redakcja

←1 - Tak, wiem, że „piszemy bez”…

←2 - Mowa o Gabrieli Górskiej i zbiorze „Kontakt”.

Od Redakcji

Wstyd przyznać, ale będąc nastolatką, nie wiedziałam nic o Emmie Popik.

Biblioteki, z których korzystałam, nie były nastawione na fantastykę i każda z nich miała zaledwie kilkanaście pozycji tego gatunku. Wśród nich nie było zaś książek Emmy. Słyszałam o niej, owszem, i to bardzo dużo, ale pozostałam ignorantką, jeśli chodzi o jej twórczość.

Po raz pierwszy przeczytałam jedno z opowiadań SF dopiero kilka lat temu, przy okazji recenzowania jej powieści: „Zbrodnia w wyższych sferach”. Było całkowicie odmienne od tego, do czego przywykłam, na co wówczas nie zwróciłam większej uwagi. Potem przysłano mi „Tysiąc dni…”, a następnie przyszło mi redagować pierwszy tom antologii z cyklu „Wizje profetyczne”. Siłą rzeczy dostałam więc do przeczytania i zredagowania stos opowiadań, artykuły i wiersze. W to wszystko musiałam się zagłębić i uważnie przeanalizować.

Zaskoczyła mnie wtedy zasadnicza różnica między podejściem autorki do kryminału i powieści w zasadzie obyczajowych, a SF. Po jakimś czasie nabrałam pewności, że właściwą dziedziną Emmy jest właśnie fantastyka – mroczna, apokaliptyczna, pesymistyczna. To cała ona. Niektóre z jej opowiadań skojarzyły mi się mocno z książkami N. K. Jemisin, wielokrotnie nagradzanej za swoją odhumanizowaną prozę. Tyle tylko, że o ile Jemisin pozostawiała mnie zawsze mało poruszoną, wręcz znudzoną (tak bardzo wydawały mi się płaskie i bezbarwne jej teksty), o tyle opowiadania Emmy Popik wprost kipią emocjami. Żeby czerpać pełną przyjemność z ich lektury, trzeba niejako dostroić się do zupełnie odmiennych światów, w których obowiązują inne zasady społeczne, a nawet inne prawa fizyki i biologii.

Wyobraźnia tej autorki jest czymś niezwykłym i trudnym do skodyfikowania, tak jakby Emma pochodziła z innego wymiaru, widziała świat inaczej i tylko przypadkiem znalazła się w naszej poukładanej rzeczywistości. Jeśli wolno mi zauważyć, gdyby faktycznie tak było, byłby to bardzo pomyślny zbieg okoliczności dla nas – biednych, nudnych ludzików.

Redagowanie książek Emmy było dla mnie wielką przygodą i zaszczytem. Mam nadzieję, że dla czytelników okażą się one wspaniałym prezentem. Jakim jest chociażby sam fakt wyboru naszego wydawnictwa przez Emmę Popik do dalszej współpracy oraz obdarowanie niespodziewanym wsparciem i atencją niemal od zarania dziejów „OdeSFy”. Dziękujemy!

Luiza „Eviva” Dobrzyńska

Redaktor tomu

Sekretarz Redakcji

OPOWIADANIA

Szaman

Opowiadanie ze zbioru „Tylko Ziemia” Iskry, 1986

Był Szamanem. Trzy razy dziennie wspinał się na wysoką górę, by się modlić. Wiele godzin musiał z trudem iść po gruzie połamanych urządzeń, komputerów, maszyn liczących i silników. Omijał rozpadliny pełne technicznego śmiecia, które zbite i zmarznięte, tworzyły w niektórych miejscach litą skałę, a w innych ruchome piaski. Szedł cierpliwie, omiatając je połami fioletowej szaty, ta przejęta od jego skóry barwa oznaczała istotę o najwyższym stopniu uduchowienia. Gruz pod jego stopami również przybierał odcień ametystu. Po obu stronach wydeptanej ścieżki rosły delikatne kwiaty na grubych łodygach, pokrytych przejrzystą błonką, pod którą można było dostrzec wodę i pływające w niej maleńkie ciałka. Kiedy je mijał, barwiły się lekko, tak jakby przechodziło przez nie fioletowe światło.

Popatrywał na szare niebo zasnute grubą warstwą pyłów, dymów i gazów po cywilizacji, która po naciśnięciu guzika wybuchła nagle oślepiającym światłem. Słońca nie można było przez nie dostrzec, tylko czasami ciemne niebo lekko się przejaśniało i wtedy się domyślał, że złota gwiazda Ziemi krąży jeszcze wokół niej.

Szedł, bo ponad szczytem góry błyszczało Światło, a pod jego promieniami żyli ludzie i rośliny. Okrążył gmach stojący na wierzchołku usypiska. Nie wchodził do niego nigdy, bo na progu leżał szkielet, a wewnątrz budynku wciąż walczyły groźne, tajemnicze moce, szumiąc i warcząc. Tu, gdzie stanął, było najbliżej do świateł, wydawało się, że tuż ponad głową wiszą ich olbrzymie białe koła. Stawał, po chwili skupienia unosił ramiona i zaczynał modlitwę od słów dziękczynienia Światłu za łaskę życia i ciepła. Modlił się z zamkniętymi oczami, bojąc się, że żar wypali mu źrenice. Po twarzy Szamana spływały łzy i pot.

Dziś błagał Światło o łaskę rady i pomocy, bo coś złego zaczęło się wkradać pomiędzy jego Lud Miłości. Miłość, o którą się modlił, niczego jeszcze nie zmieniła na świecie, wciąż było szaro i straszno pod niebem zaciągniętym sadzami, a ludzie kostnieli od chłodu i kryli się w swych na wpół rozwalonych domach, między wysokimi pagórkami zamarzniętego gruzu. Ostatnio zaczęli głośno wątpić w przeobrażającą potęgę miłości.

– O, Światło! – zaczął tego dnia modlitwę. – Utwierdź lud twój w miłości. Daj znak, uczyń cud widomy. – Stał długo ze wzniesionymi ramionami, a potem zaczął powoli i ostrożnie schodzić.

Minął wielki lodowy blok u podnóża góry, będący zamarzniętym budynkiem bez ścian. W olbrzymim sześcianie lodu poprzez jego przejrzystość dostrzegł piętra, na których stały łóżka. Spali w nich umarli żołnierze, ci, którzy kiedyś wywołali wojnę.

Przyspieszył kroku, bo usłyszał nieopodal zgiełk. Na placyku stał groźny tłum w szarych szatach. Ci ludzie nie byli uduchowieni, nie rozwinęli w sobie uczuć wyższych, toteż wydzielali szarość, która przesyciła tkaninę ich szat. Pod ich stopami ziemia zszarzała, nawet kamienie, które trzymali w rękach gotowe do rzucenia, były siwo-bure.

Naprzeciwko tłumu, na odległość rzutu kamieniem, stała kobieta w obszernej czerwonej szacie. Tkanina płonęła ostrym kolorem od uczuć gwałtownych i nieobliczalnych, od krzyku namiętności i zwierzęcych pragnień. Czerwone włosy kobiety szalały w powietrzu, choć nie było wiatru, unosiły się i poruszały plątaniną żmij. Zaciśnięte i przygryzione czerwone wargi pokazywały, że kobieta się nie podda. Biegała od jednego końca muru do drugiego, jak zwierzę w pułapce przestrzeni, a czerwone światełko było tak intensywne, że rozświetlało cegły za jej plecami. Z jednego ramienia zsunęła się szata, obnażając czerwone skaleczenie.

Schodząc z góry, wołał, by się zatrzymali, by nie popełniali zbrodni, bo przestaną być Ludem Miłości i zmienią się w Lud Zła, taki sam jak ten, który zniszczył Świat.

– Wstrzymajcie się! – krzyczał, podchodząc coraz bliżej. – Odrzućcie kamienie. Tylko dzięki miłości, którą barwimy nasze suknie, powietrze i rzeczy mamy ciepłe drogi pomiędzy zamarzniętymi gruzami. Tylko ciepło uczuć przemienione w barwę i energię ogrzewa ten świat i powoduje, że po brzegach wąskich ścieżek rosną rośliny o grubych łodygach, dające nam wodę, pożywienie i materiał na odzież. Tylko dzięki blaskowi, który nosimy w sobie, wielkie Światło na niebie daje nam życie, łącząc się z naszym światłem. Nie popełniajcie zbrodni! – wołał, podchodząc zupełnie blisko. – Bo to oznacza zagładę nas wszystkich.

Lecz szarzy ludzie z kamieniami niewiele mieli w sobie uczuć i nie opuszczali gotowych do ataku ramion. Widząc fioletową szatę Szamana, jedynego tak uduchowionego wśród nich, umilkli, lecz nie przestali być groźni. Słuchali, pojmując niewiele. Stali zbitym tłumem na wydeptanym ich stopami placyku, mając za plecami skamieniałe od lodu gruzy domów z ostrymi soplami, wiszącymi w czarnych dziurach okien. Z ich ust wydobywały się obłoczki pary, a spod stóp usiłowały wykiełkować szare rośliny o grubych łodygach. Na razie stali jeszcze, cisi z szacunku dla jego pięknej, tak intensywnie fioletowej szaty, ale wiedział, że zaczną rzucać w kobietę kamieniami, kiedy tylko przestanie mówić.

Nawet gdyby ją zasłonił swoim ciałem i wyprowadził, celnie rzucony kamień mógłby ją zabić, zniweczyć jego autorytet i wysiłki.

– Co uczyniła ta kobieta? – zapytał.

Szarzy zaczęli na siebie spoglądać i naradzać się, wreszcie wypchnęli jednego spośród najbardziej zawziętych, a ten wyszedł o krok przed tłum, nadal ściskając kamień. Prawie wcale nie świecił, jego szata była matowa, a oczy nieomal białe. Głos wydobywał się z krtani, skrzypiąc, a Szaman odniósł wrażenie, że ocierają się o siebie połówki rozszczepionego przez mróz pnia drzewa. Szary rzadko widać mówił, niewiele myśli i uczuć przechodziło przez jego umysł i serce.

– Ta kobieta – zaskrzypiał. – Upodobała sobie jednego z żołnierzy zamarzniętych w wielkim bloku. Co dzień przyciskała swoje ciało do zimnego lodu, ogrzewała go swoim ciepłem, a on się topił.

Słuchając, Szaman wyobrażał sobie, jak kobieta rozkłada szeroko ramiona, chcąc objąć cały blok, przyciska do lodu swoje piersi, brzuch, uda i kolana i wciąż roztapia zmarzlinę, i wreszcie dostaje się do łóżka jednego ze Śpiących żołnierzy, który leży na wznak z ramionami wyciągniętymi wzdłuż ciała, jakby ciągle trwał w postawie na baczność. Niebieskie oczy ma obrócone ku niebu, długo był na nich lód, więc zamarzły, stając się przejrzystymi szkiełkami niedostrzegającymi niczego. Ale ona widzi cały Świat przez te niebieskie szkiełka. Skóra żołnierza się kiedyś na nim paliła, zgorzele w wielu miejscach zniszczyły jej biel. Po wielu łatach leżenia w lodzie cała zbrązowiała, więc człowiek przypomina mumię z ustami rozciągniętymi w gorzkim uśmiechu. Ale jej rozjaśniał Świat. Szeptała do niego całe noce, czule jak do chorego dziecka: „Obudź się, kochany, ożyj. Przemów do mnie, spójrz na mnie”. Zaglądała w jego szkliste oczy i z ich chłodu odgadywała najgorętsze pragnienia. Ogrzewała jego usta oddechem, sercem leżała na sercu, pobudzając je do bicia.

I stało się. Ożywiła go. Obudziła go ze snu dziś rano. Wszyscy widzieli, jak otworzył oczy i spojrzał na kobietę. Uśmiechnął się szerzej i tylko do niej, a ona rozradowana zarzuciła mu ręce na szyję i przysięgła miłość.

– Powiedz, Szamanie, czy wolno jej było to uczynić? – zapytał skrzypiącym głosem oskarżyciel. – To on naciskał kiedyś guziki, by zrzucić bomby. Tacy jak on zniszczyli świat. Byliśmy zadowoleni, oglądając ich martwych, wmarzniętych w blok lodu w szpitalu bez ścian. Obudzeni mogą stać się niebezpieczni. Kobieta popełniła grzech, ofiarowując żołnierzowi swoją miłość. Dlaczego nie wybrała jednego z nas? Nie możemy znieść tej obelgi, musimy za to ukarać tę kobietę! Nie pozwolimy, by żołnierz był wśród nas, jego też zabijemy.

Słysząc to, kobieta wparła się plecami w mur, jakby próbowała roztopić płomieniem własnego ciała cegły, by się prześliznąć na drugą stronę i uciec. Odblask z jej skóry migotał wokół ramion i bioder, szalały jej czerwone włosy, wzdymała się szata, choć nie było wiatru, a ona sama, stojąc jak skamieniała, wpatrywała się w szary tłum purpurowymi oczami.

Oskarżyciel przestał mówić i nim ktokolwiek zdążył mu przeszkodzić i nim uświadomił sobie, co czyni, cisnął kamień. Świsnęło, prysnął odłamek cegły tuż przy policzku kobiety, zafalowała jej czerwona aura.

Szaman zrozumiał, że nie może nic uczynić. Podniósł ramiona, wzniósł oczy, gdzie płonęły koła Świateł i szybko opuściwszy powieki, gdyż nie można było patrzeć, począł wołać:

– O, Światło! Daj znak! Uczyń cud!

Zastygł bez ruchu w wielkim natężeniu woli i pragnienia, a wokół niego błyskał fiolet.

Wtedy jedno ze świateł nagle zgasło. Zrobiło się jeszcze bardziej szaro, zadął wiatr, sypnął śniegiem i ziemia zaczęła szybko zamarzać wokół stóp tłumu. Zmarszczyła się błonka na łodygach roślin, a płyn w ich wnętrzu zamienił się w kryształki lodu. Olbrzymie liście opadły i, sfalowane, umarły.

Niebo jeszcze bardziej zszarzało i obniżyło się tuż ponad głowy ludzi. W jego głębi coś, co wyglądało jak niesamowite oko, świeciło żółto.

Wielkie pagóry gruzów odcinały się od nieba, w głębokich dziurach po oknach ostro lśniły szybko powiększające się sople. Wiatr wydychał ze swych ust kulki lodu prosto w twarze ludzi.

Szaman stał z uniesionymi wciąż ramionami, jego głos jeszcze nie przebrzmiał, a ludzie wypuścili kamienie z rąk i upadli na twarze, zakrywając głowy rękami. Było cicho, huczał wiatr i zasypywał leżących suchym śniegiem. Kiedy po chwili światło rozbłysło słabszym, żółtym blaskiem i ludzie zaczęli niepewnie podnosić głowy, a Szaman się odwrócił, kobiety już pod ścianą nie było.

Zobaczyli ją w oddali, biegła przez śniegi, ciągnąc za rękę człowieka. Był bardzo słaby, wszak tego ranka obudził się ze snu, słaniał się na nogach i robił zbyt wielkie kroki. Ramieniem zasłaniał oczy, bo światło i poblask bijący od śniegu raziły jego nawykłe do ciemności źrenice.

Kobieta co chwilę się zatrzymywała, obracała ku niemu i podtrzymując pod ramiona, popychała do przodu. Szarzy nie mieli odwagi, by pójść za nią tam, gdzie leżał wieczny śnieg, a światło ledwo dotykało ziemi i wył wiatr. Uciekinierzy zniknęli wreszcie we wnętrzu jednego z pagórków, który był dosyć dobrze zachowanym domem. Kiedy weszli do środka, przez ciemną dziurę okna wypadł na śnieg czerwony odblask.

– Szamanie – zaczęli wołać ludzie. – Idź się modlić, już pora, odwróć zło!

Więc zaczął powoli wstępować po skruszonych maszynach, które udeptał własnymi stopami. Idąc, myślał o potędze ducha, duch bowiem spowodował, że Światło przygasło. Wierzył, że siła miłości jego ludu może zmienić świat, bo dziś otrzymał widoczny dowód wpływu na materię sił, których nie można dostrzec. Wiedział, że kiedyś materia była silniejsza niż duch i że jej przewaga stała się przyczyną zagłady świata. Teraz będzie inaczej, duch przemieni materię. W jego serce wstąpiła wielka nadzieja. Jego lud, choć prymitywny, rozwinie w sobie niewidzialne moce.

Wstępował powoli na górę, wierząc, że od tego dnia rozpocznie się nieustanna przemiana na lepsze.

Delikatna fioletowa dróżka wiła się pomiędzy pokruszonymi licznikami i cewkami, przemykała obok kłębowiska przewodów i skomplikowanych części automatów. Poprzez cierpienie, które stało się jego udziałem, poprzez obawę, którą odczuwał, gdy chciano ukamienować kobietę, jego dusza stała się jeszcze bardziej subtelna, a kolor, który wydzielała – intensywniejszy.

Kiedy doszedł do ciemnego budynku, zobaczył zmiany. Zamiast szkieletu leżała garść rozsypującego się prochu, a jedna ściana rozpadła się, odsłaniając obszerną salę pełną maszyn pracujących co sił. Poruszały się na najwyższych obrotach, niektóre tak szybko, że nie mógł nadążyć wzrokiem.

Były potężne, a w dodatku większa ich część tkwiła w głębokiej dziurze w ziemi. Pomyślał, że może cały teren, który zamieszkują, jest podkopany, a olbrzymie maszyny tam ukryte stukają nieustannie jak serce.

Całą boczną ścianę pokrywały tablice z guzikami, niektóre miały plomby z napisami: „Czerwony alarm”. Przycisk tkwiący pośrodku zabezpieczono najdokładniej. Jego naciśnięcie wyzwalało jasność, od której już raz spopielał cały świat. Ten guzik był czerwony.

Między maszynami ciągnęły się przewody, część szła w górę, prosto do Świateł. Przewody grubsze niż ramiona mężczyzn poruszały się nieustannie, wielka moc przepychała się w nich i rozpierała. Nagle coś błysnęło tak ostro, że mimo natychmiastowego zamknięcia oczu miał wciąż pod powiekami tę jasność, która go oślepiła. Czekając, aż wróci mu wzrok, zesztywniał, skupił się i próbował odtworzyć w mózgu to, co się stało. Przypomniał sobie dwa grube przewody. Pokrywała je czarna izolacja, wiły się i drgały, gdyż w ich wnętrzu przepływała moc. Po chwili uświadomił sobie, że wewnątrz każdego z nich znajdowało się wiele skręconych drutów. Prawie wszystkie pękły i odgięły się na boki i tylko jeden, ostatni, pozostał cały i on łączył dwa czarne ramiona przewodu. To po nim przepłynęła nagle jasność.

Otworzył oczy i kiedy oswoiły się z jasnością, spojrzał na Światła. Jeszcze jeden świetlisty krąg przygasł i zżółkł. Przeniósł wzrok na przewody, ten ostatni, przez który płynęła moc, również pękł i zwisał odgięty i bezradny. Szaman stał długo i starał się wszystko zrozumieć. Wpatrywał się w tablice na ścianie, w przewody i w pracujące maszyny. Nie miał siły się modlić i wiedział, że nigdy już tego nie zrobi. Domyślał się, czym były Światła, i jaka to siła tworzyła ich duszę. Zmartwił się takim spadkiem po ludziach rządzących niegdyś materią, obawiając się, że od nich niczego dobrego nie można otrzymać i wcześniej czy później wszystko musi obrócić się w zło.

Posmutniał, zrozumiawszy, jakie urządzenie zamontowali w budynku dawni ludzie, ale on był Szamanem, jego zadanie polegało na odwracaniu nieszczęścia. Uświadomił sobie, co działo się na dole. Ile roślin zmarniało, ile domów pokryło się lodem i co się stało z ludźmi? Czy ich serca potrafią dać tyle ciepła ciałom, by je ogrzać? Dotychczas wierzył w taki właśnie przepływ ożywczej energii, ale teraz zwątpił. Jego lud tak niewiele miał w sobie uduchowienia, szarość nie chciała się zabarwić żadnym z kolorów. Czerwono płonąca kobieta! To była szansa dla wszystkich. Tak gorąco kochała człowieka i już tyle zdołała swoją miłością dokonać. Stopiła lód, obudziła zmarłego. Odtąd co dzień poprzez swoje uczucie będzie dokonywać cudu ożywienia Ziemi.

Kiedy szła, popychając i wlokąc mężczyznę, aura z jej stóp padała odblaskiem na śnieg, który się topił. Udała się bez strachu poza barierę lodu i zamieszkała w zamarzniętym domu, a kiedy tylko weszła do środka, zobaczyli, że z okien zaświeciła łuna. A do tej pory pod ścianami na pewno zdążyły już wyrosnąć wysokie rośliny o olbrzymich czerwonych kwiatach, w których tętnią ożywcze soki. Wkrótce i mężczyzna zostanie przepojony ognistą aurą kobiety. Ich dzieci będą jak płonące pochodnie. I odrodzi się świat poprzez miłość.

„Trzeba im pomóc”, pomyślał. „Wszystkim przyda się trochę więcej światła. A ludzie będą przekonani, że to nowy cud”.

Kto wie, co tam na dole myślą i do czego się zbierają? Może właśnie w tej chwili wychodzą z domów z pochylonymi głowami, drżąc chowają ręce w obszernych rękawach. Chłód przenika ich na wylot. Idą długimi szeregami, są głodni, bo rośliny zamarzły i pochyliły się ku ziemi. Łamią się łodygi z trzaskiem, są kruche. Próbują je przeżuwać, zwarzone rośliny zamieniają się w ustach w galaretę, a ożywczy sok skamieniały na kryształki rozpływa się na języku i nie ma smaku. To ich doprowadza do gniewu, wieje wiatr, ziemia zamarza pod stopami. Idą pełni złości, a ich szaty ciemnieją, robią się bure, przybywa w nich czerni. U wielu z nich rozległa plama na lewej piersi wciąż się rozpełza i powiększa. Wygląda to tak, jakby z ich serc wylewała się czarna, zła krew i wsiąkała w tkaninę. Tacy ludzie zrobią wszystko, zdolni są do popełnienia każdej zbrodni, a na ich szarych twarzach nie drgnie żaden mięsień. Są jednak i tacy, którzy w tym pochodzie wydzielają biel – współczucie. Biel rozjaśnia szarość nieśmiało, rozbłyskuje plamą i – przestraszona – gęstnieje.

Tacy ludzie zrobią to, co inni. Tłum czernieje i zbliża się do budynku, z którego okien bije czerwona łuna. Nienawidzą nawet tego ciepła, chcą zabijać.

„Kiedy błysną Światła”, pomyślał Szaman. „Ludzie krzykną Oto nowy cud! Światła się za kobietą ujęły”.

A on, Szaman, dokona tego cudu. Pewnym krokiem zbliżył się do przewodów, ujął się obiema rękami i zbliżył do siebie dwa pęki drutów. Zastanowił się przez chwilę i zetknął je szybko. Nagły błysk, oślepiające światło zygzakiem poleciało w dół, na ziemię. Blask tak jasny, że Światła wydają się przy nim żółte i mdłe. Grzmot! Nieznana potęga odrzuciła Szamana pod ścianę. Od jasności nie widział nic, a w ziemię wciąż biły gromy świateł. Ale Szaman, leżąc potłuczony z zamkniętymi oczami, radował się, że na Ziemi zapanowała jasność i ciepło. „Ta jasna moc mogła nawet rozgrzewać ziemię” – pomyślał. Wyobraził sobie, jak kwiaty idą na prężących się łodygach w górę, a lodowe kopuły zaczynają płynąć wodą. Ludzie wybiegają, śmiejąc się i krzycząc z radości, sławią kobietę, przekonani, że Światła pobłogosławiły jej miłość.

Przyjrzał się budynkowi i urządzeniom jeszcze raz, kiedy tylko podniósł się spod ściany, by uzyskać pewność, że wszystkie czerwone guziki na tablicach są dobrze zabezpieczone, a ten na samym środku pozostał nietknięty. Przyciągał jego wzrok, a kiedy nań patrzył, czuł, jak jego fioletowa aura faluje pełna przeczuć.

Wyszedł na zewnątrz i przysłoniwszy ręką oczy, próbował spojrzeć na Światła. Oślepiły go od razu, powieki mu opadły, ale spod nich widział, że wokół każdego był okrągły klosz, a przewody szły w dół do budynku, w którym urządzenia wytwarzały moc zasilającą Światła. To maszyny pracowały rytmicznie niby puls, to ten straszny budynek był sercem Świateł, o których dotychczas myślał, że są bóstwami.

Przypomniał sobie szkielet leżący na progu. Wielka była moc, która zabiła człowieka i potem spopieliła jego ciało.

„Ona tu jeszcze jest”, pomyślał. „A kim byli ludzie, którzy umieli takie moce wytwarzać i obracali je na szkodę człowieka?”

Żołnierze wmarznięci w blok szpitala należeli do takich ludzi. Co stałoby się z tym światem, gdyby ich wszystkich obudzono? Szaman nie był pewien, że nie żyją. Kiedyś płonęła na nich skóra, potem zamarzli, może lód stał się lekarstwem i bandażem? Może wstaną i przyjdą do jego ludu z nowiną dobrą i zarażeni straszną. Spieszył się bardzo, wierząc, że spotka go coś dobrego, że rozbudzi w ludziach przychylność dla kobiety i jej wybrańca.

Szarzy ludzie siedzieli na placu. Schodząc, zauważył nastrój rozleniwienia i niedbalstwa. Porozkładali się, gdzie kto mógł, na stosach cegieł, na obudowach maszyn rdzewiejących od stu lat, na pojazdach i wozach bojowych leżących do góry kołami. Były tu zawsze, lecz nikt o nich nie wiedział, bo ukrywał je śnieg. Sądził dotychczas, że są pagórami lodu i wieczną zmarzliną.

Ziemia parowała, pokrywały ją wielkie kałuże, z których unosił się biały tuman. Ludzie trzymali nogi w wodzie, poruszali nimi, taplając się w błocie. Kiedy zaczynało parzyć, szybko wyciągali stopy i psyknąwszy, ocierali jedną o drugą. Czasami drapali się bezmyślnie po piersiach lub po prostu leżeli na wznak z rękoma pod głową.

Roślinność, podobna do runa młodego baranka, pokrywała wszystko. Kędzierzawe kwiatki i młode listeczki pieniły się gęstwą na każdym skrawku ziemi. Leniwe ręce ludzi sięgały po łodyżki, przełamywały je i wkładały kawałki do ust, by przeżuwać włókienka i wysysać z lubością sok. Bokiem ust wypluwano zdrewniałe cząstki i sięgano po następną roślinę, która w tym miejscu zdążyła wyrosnąć.

Szaman nie wiedział czy przyspieszyć kroku z ciekawości, czy zwolnić ze zdziwienia. Niejasna obawa wkradała się do jego serca. Kiedy podszedł bliżej, zauważył człowieka siedzącego na zardzewiałym czołgu. Nie rozpoznał go, więc zatrzymał się zaniepokojony. Od człowieka nie płynął żaden kolor, niczego z siebie nie wydzielał, była wokół niego pustka, która ssała. Niebezpiecznie było stać obok niego, bo przestrzeń wokoło siedzącego miała otwarte usta i wpadał w nie fioletowy kolor otaczający Szamana. Cofnął się kilka kroków, wyrywając swą aurę z przyciągania tak, jakby wyciągnął suknię z zębów psa. Zatoczył koło i zaszedł siedzącego od przodu. Przeraził go uśmiech na brązowej twarzy o zbyt napiętej i jakby za krótkiej skórze, uśmiech, który był niczym innym jak szczerzeniem zębów. Obnażone i spróchniałe przypominały zęby czaszki, która leżała sto lat w ziemi. Gorzko się uśmiechał, jakby posiadał mądrość i nie miał nadziei, ale to pewnie jego spalona skóra, odrosła i zabliźniona w lodzie, nie pozwalała mu zamknąć ust. W tej twarzy zbrązowiałej mumii tkwiły jasne, wodniste oczy bez tęczówek i źrenic. Wpadało się w nie jak w staw i nie docierało do dna.

Z wielkim łakomstwem i chciwością człowiek zajadał łodygi i nawet nie wypluwał włókien, jakby nie jadł od stu lat. Na Szamana rzucił obojętne spojrzenie, tylko na chwilę skierował swe oczy w stronę, gdzie drgała fioletowa mgiełka.

Otworzył usta z bolesnym grymasem, pokazał na gardło, dotknął palcami krtani i spróbował wydać z siebie głos. Z ciemnej jamy ust nie wydostał się żaden dźwięk, choć Szaman spodziewał się, że usłyszy wilcze wycie. Ożywiony żołnierz przekrzywił głowę i zastygłszy z otwartymi ustami rozłożył ręce w bezradnym geście rozpaczy. Jego struny głosowe były spalone i nie mógł niczego wyjawić. Opuścił ręce i próbował uśmiechnąć się przepraszająco, ale jego usta tylko się rozciągały i kurczyły. W jasnych oczach bez źrenic przemknęła mgła, próba zrozumienia tego, co dostrzegał. Szamanowi wydawało się, że to jego fioletowa aura budzi zainteresowanie. Czuł, że we wnętrzu tej ożywionej istoty, która tu siedzi, jest człowiek. Schowany w bunkrze, nie może odbierać bezpośrednich wrażeń ze świata. Między tym człowiekiem a rzeczami, które widzi, istniał wewnętrzny telefon, który przesyłał słowa zniekształcone i ledwo słyszalne.

Żołnierz wiedział o tym, ale tylko częściowo, czasami słyszał przez grube mury bunkra głosy wołające go, by wyszedł na powierzchnię. Nie mogąc tego zrobić, cierpiał, zapadał co chwilę w milczenie i zamieniał się w automat, który zapomniał swego programu.

Wstał powoli i zachwiał się, jakby dokuczał mu zawrót głowy. Ujął dłoń Szamana i pozwolił, by mu się wyśliznęła, gdyż nie wiedział, jak należy zacisnąć palce. Odwrócił się i zaczął powoli iść przed siebie ciężkim, kołyszącym się krokiem zombie, ożywionego nieboszczyka.

Kości leżały na miękkiej ziemi, przygięte nogi, rozrzucone ręce i czaszka przechylona na ramię wskazywały, że śmierć nastąpiła nagle, jakby ścinała kwiat. Czyje kości? Szaman rozejrzał się z przerażeniem. Nie chciał w to uwierzyć, ale kobieta już nie płonęła, nie wzdymały się jej czerwone włosy, purpurowe oczy nie rozświetlały ciemności i nie unosiła się jej szalona suknia. Między kosteczkami jej przegubów wykiełkowały małe różowe kwiatki, jakby spod ziemi rwała ich całe pęki.

– Jak to się stało?! – wykrzyknął Szaman, nie pamiętając, że żołnierz ani nie rozumie, ani nie może odpowiedzieć. Lecz ten otworzył usta i podniósł twarz do nieba, jakby mu urągał. Stał tak jak posąg cierpiącego, który skamieniał i nie może już krzyczeć. Przypominał człowieka niedorozwiniętego, wielki kloc, który nieporadnie naśladuje żywych. Przez moment był człowiekiem, potem sygnał jego wewnętrznego telefonu umilkł. Nie mógł zrozumieć słów, więc zamienił się w rozstrojony automat. Ale znowu jego pamięć zaczęła coś podpowiadać, więc podniósł ramię i od nieba do ziemi zakreślił szybki zygzak kierując go swym wskazującym palcem prosto w leżące kości. Przygiął nogi i udawał, że pada martwy.

– Światła ją zabiły? – Nie dowierzał Szaman. – Błyskawice?

Przypomniał sobie moment, kiedy stał na górze, trzymając w ręku połączone przewody, a białe błyskawice biły w ziemię jak wściekłe. Myślał wtedy, że wywołuje cud i daje ludziom radość. Chciał tym cudem ocalić kobietę, a przecież ją zabił.

Podszedł do nich szary człowiek, ten sam, który oskarżał kobietę, i czochrając leniwie palcami po kosmatej piersi, patrzył obojętnie na smutne szczątki.

– On wyszedł z lodowego domu. – wskazał na żołnierza, a ten próbował się uśmiechnąć i kiwnąć głową uradowany, że to o nim się mówi. – Przyszedł do nas i pokazywał na usta – ciągnął szary. – Zrozumieliśmy, że jest głodny i nie może czekać, aż kobieta coś dla niego zdobędzie. Daliśmy mu rośliny, gryzł je z trudem. Kiedy zaspokoił pierwszy głód, zaczął wymachiwać rękami, jakby chciał wyjaśnić coś ważnego. Zrozumieliśmy, że dotyczy to Świateł. Staliśmy wokół niego nieomal wmarzając w ziemię, a on pokazywał, że będzie dużo światła. Wywoływał je, czarował, uruchamiał cuda. Czekaliśmy w napięciu, aż zapłonie wielkie Światło.

Wtedy zobaczyliśmy kobietę biegnącą z krzykiem. Chwyciła żołnierza za rękę, odciągając go od nas, nie chciała, by dał nam jasność. Wtedy białe światło przecięło niebo, uderzyło kobietę w głowę i w mgnieniu oka obaliło na ziemię. Stał się cud zapowiedziany przez żołnierza, on go wywołał, a Światło ukarało tę, która chciała cud zniweczyć. Pokazało wyraźnie, że żołnierz ma iść na górę i zrobić tam to, co wyczarował rękami. Dał nam dużo Świateł, zesłał ciepło i dobro, ukarał zło, uczynił sprawiedliwość. Ty, Szamanie, nie zdołałeś tego dokonać, choć jesteś tym, który odwraca zło.

Wszyscy szarzy zebrali się już wokół nich i czekali na decyzję, która mogła być tylko jedna. Szaman czuł się słabo, jego fiolet nikł, spełzał jak tkanina wyblakła od łez.

– Zaprowadź go, Szamanie, do Świateł, zaprowadź, bo i ciebie jasność ukarze.

Żołnierz kiwał głową, jakby wiedział, o czym mowa. Szaman westchnął i rzuciwszy ostatnie spojrzenie na kości, które już prawie zniknęły pod runem młodej zieleni i różowych kwiatków, odwrócił się i zaczął wstępować na górę. Szedł powoli i z trudem, słysząc za sobą ciężki oddech ożywionego. Nie wierzył, by żołnierz umiał cokolwiek zrobić, tylko niewielka część jego mózgu pamiętała to, czego się kiedyś wyuczył. W drobnym zaledwie stopniu był człowiekiem jak dawni ludzie, jak ci, którzy umieli rozpętywać olbrzymie moce na zagładę świata.

Stąpali po detalach maszyn, ale ożywiony nie interesował się nimi zupełnie, nie rozumiał, po jakich szczątkach stąpa. Szaman czasami się odwracał i patrzył w niebieskie, wodniste oczy istoty, która wciąż się uśmiechała, choć już nie z goryczą, ale złowrogo.

Zamyślony zwalniał i nie czuł nawet, że jego aura wpada w przestrzeń wokół ożywionego jak w pustkę grobu. Nie zauważył nawet, jak bardzo osłabł, stąpał jak zamroczony, jakby to on żył połowicznie.

Kiedy weszli na szczyt, żołnierz wkroczył do budynku i stanął przed ścianą pokrytą guzikami, a Szaman nie zrobił nic, choć miał przecież odwracać nieszczęście. Nie poruszył się, kiedy tamten przypomniał sobie gest, który trzeba wykonać, by rozpętać wielką jasność. Stał, a żołnierz jak niegdyś wyciągnął rękę i nacisnął czerwony guzik.

Firmowy e-sklep wydawnictwa

„OdeSFa”:

– atrakcyjne ceny i promocje;

– firmowe ciuciaki, kubki i inne gadżety;

– programy lojalnościowe, w tym m.in. „Klienci ze Stali”;

– księgarnia i antykwariat;.

– oferta dla księgarni.

Zapraszamy do kontaktu www.odesfa.pl

Ludzki wymiar fantastyki?

„OdeSFa” – wydawnictwo z „Duszą”

Księgarzu – Księgarko – Księgarnio

(…i Wy też, KsiĄżniczki… ;) )

Oferujemy współpracę bezpośrednią i atrakcyjne rabaty na nasze książki.

Zostań naszym partnerem, skosztuj naszych firmowych „ciuciaków” i zdobądź certyfikat-laur „Księgarni z «Duszą»”

Zapraszamy do kontaktu: sklep@odesfa.pl

Ludzki wymiar fantastyki?

OdeSFa – Wydawnictwo z „Duszą”!

NASZE KSIĄŻKI

Kyna

Michał Kubacki

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-51-5

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 406

Urban Fantasy

Nazywa się Green. Kyna Green. Powszechnie znana w Londynie i okolicach jako wiedźma.

Współczesny Londyn. Poznajemy miejsca stanowiące w centrum metropolii oazy dawnych, uważanych za magiczne, puszcz. Jak chociażby skrawek prastarego lasu Queen’s Wood – ponad 20-hektarowy rezerwat, wydzielony w dzielnicy Muswell Hill.

To tam przyciągająca uwagę niezwykłą urodą, tytułowa Kyna prowadzi swój zakład fryzjerski. Fryzjerka od 250 lat, uzdrowicielka posiadająca nadnaturalne zdolności. Równie sprawnie jak nożyczkami posługuje się magią. Zafascynowana technologią miłośniczka sztuki, z której czerpie ukryte zasoby Mocy.

Kyna należy do elitarnego Kręgu Władających. Niektórzy mówią z przymrużeniem oka, że wzorem legendarnego agenta MI5 – ma mityczną i mistyczną „licencję na MOCowanie”.

Stawką w tej grze jest nie tylko życie bohaterów, ale przede wszystkim istnienie całej ludzkości.

SILNA POSTAĆ KOBIECA • SPISKI • WSPÓŁCZEŚNI ŁOWCY CZAROWNIC • KRYZYS ENERGETYCZNY • TAJEMNICZE ORGANIZACJE

Wiedźma z Podhala

Tom I. Jesteś na to zbyt młoda

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-15-7

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 426

Fantasy, Young Adult

Opowieść o miłości, przyjaźni, samotności i niezwykle trudnych, ale dojrzałych decyzjach, jakie musi podjąć nastoletnia Edyta Gwerska. Po tragicznej śmierci rodziców piętnastoletnia Edi przeprowadza się z Warszawy do niewielkiej wsi pod Krakowem. Trafia pod opiekę jedynych krewnych, o istnieniu których nie miała wcześniej pojęcia – ciotki Janiny i wuja Freda. Nadprzyrodzone zdolności, które odziedziczyła po matce niekiedy utrudniają życie i kontakt z rówieśnikami, ale bywają też niezwykle pomocne.

NASTOLETNIA BOHATERKA • WIEDŹMY • TAJEMNICZE RYTUAŁY • MAGIA • WAMPIRY • ŁOWCY CZAROWNIC • MITOLOGIA SŁOWIAŃSKA

Wiedźma z Podhala

Tom II. Nie jestem już dzieckiem

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-50-8

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 354

Fantasy, Young Adult

Znakomita kontynuacja losów Edyty. Dziewczyna żyje w dwóch światach. Chodzi do zwyczajnej szkoły, przygotowuje się do matury, pomaga ciotce w opiece nad zwierzętami, uczy się jak być wiedźmą. Magiczny świat wykreowany przez autorkę, cała plejada niedostrzegalnych ludzkim okiem istot rodem z baśni, legend i prasłowiańskich wierzeń, zagadki, tajemnice, chwile grozy i niezwykłe przygody bohaterów tej powieści – wszystko to sprawia, że od książki nie sposób się oderwać.

NASTOLETNIA BOHATERKA • WIEDŹMY • TAJEMNICZE RYTUAŁY • MAGIA • WAMPIRY • ŁOWCY CZAROWNIC • MITOLOGIA SŁOWIAŃSKA

Wiedźma z Podhala

Tom III. W poszukiwaniu siódmej siostry

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-72-0

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 334

Fantasy, Young Adult

Wiedźma z Podhala: W poszukiwaniu Siódmej Siostry, to długo oczekiwana kontynuacja losów Edyty Gwerskiej z powieści Jesteś na to zbyt młoda. Stanowi ona jednak zupełnie odrębną historię. Każdy, kto nie czytał pierwszej części, z łatwością zorientuje się w losach bohaterki i jej przyjaciół.

Autorka sprawnie wprowadza czytelnika w jej historię i snuje opowieść dalej tak, by mógł się z nią zaprzyjaźnić już od pierwszych stron książki. Wiedźma z Podhala to wciągająca i ciekawa powieść, w której dawne podania i baśnie mieszają się z nowoczesną codziennością i wpisują w życie XXI wieku.

To opowieść o miłości, przyjaźni, samotności i niezwykle trudnych, ale dojrzałych decyzjach, jakie musi podjąć nastoletnia Edyta, aby ochronić swoich przyjaciół. Nadprzyrodzone zdolności, jakimi obdarzyła ją natura, niekiedy bardzo utrudniają jej życie i kontakt z rówieśnikami, jednak często bywają bardzo pomocne. Powieść Luizy Dobrzyńskiej czyta się jednym tchem. To wyśmienita pozycja dla nastolatek, które chciałyby się oderwać od rzeczywistości.

NASTOLETNIA BOHATERKA • WIEDŹMY • TAJEMNICZE RYTUAŁY • MAGIA • WAMPIRY • ŁOWCY CZAROWNIC • MITOLOGIA SŁOWIAŃSKA

Córka Azrai

Tom I

Oksana Usenko

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-58-4

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 358

Science Fantasy Fiction, Young Adult

Trylogia „Córka Azrai” wyrosła na kanwie dziecięcych marzeń, miłości do ojczyzny, oczarowania morzem oraz szczerego podziwu dla podwodnego świata. Syreny jako ucieleśnienie tajemniczego piękna, ryby, glony i cała ta niesamowita różnorodność fascynowały mnie bowiem od najmłodszych lat.

„Córka Azrai” to dobra baśń, ale jak każda bajka składa się z fragmentów prawdziwego życia: faktów, opowieści, myśli i emocji, których osobiście doświadczyłam lub napotkałam na swojej życiowej drodze.

W tej książce znajdziesz nie tylko przygody, ale także opowieść o zwykłych mieszkańcach Ukrainy w spokojnych, choć nie najłatwiejszych latach 90. XX wieku, dziewczęce marzenia i oczywiście morze.

Oksana Usenko

NASTOLETNIA BOHATERKA • RETELLING BAŚNI • SYRENY • PODWODNY ŚWIAT • DOJRZEWANIE • PIERWSZA MIŁOŚĆ

Córka Azrai

Tom II. Tajemnice oceanu

Oksana Usenko

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-60-7

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 412

Science Fantasy Fiction, Young Adult

Trylogia „Córka Azrai” wyrosła na kanwie dziecięcych marzeń, miłości do ojczyzny, oczarowania morzem oraz szczerego podziwu dla podwodnego świata. Syreny jako ucieleśnienie tajemniczego piękna, ryby, glony i cała ta niesamowita różnorodność fascynowały mnie bowiem od najmłodszych lat.

„Córka Azrai” to dobra baśń, ale jak każda bajka składa się z fragmentów prawdziwego życia: faktów, opowieści, myśli i emocji, których osobiście doświadczyłam lub napotkałam na swojej życiowej drodze.

W tej książce znajdziesz nie tylko przygody, ale także opowieść o zwykłych mieszkańcach Ukrainy w spokojnych, choć nie najłatwiejszych latach 90. XX wieku, dziewczęce marzenia i oczywiście morze.

Oksana Usenko

NASTOLETNIA BOHATERKA • RETELLING BAŚNI • SYRENY • PODWODNY ŚWIAT • DOJRZEWANIE • PIERWSZA MIŁOŚĆ

Córka Azrai - Донька Азраї

Oksana Usenko

Seria wydawnicza: FantaSFa

ISBN: 978-83-962412-9-0

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 652 (327+325)

Wersja polsko-ukraińska

NASTOLETNIA BOHATERKA • RETELLING BAŚNI • SYRENY • PODWODNY ŚWIAT • DOJRZEWANIE • PIERWSZA MIŁOŚĆ

Chciej mnie zawsze

Jakub Turkiewicz

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-2-1

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 414

Fantastyka, Kryminał, Space Opera

Bohaterem powieści jest Michał Kerol, najlepszy na świecie detektyw z przełomu XX i XXI wieku. W 3053 roku, staje przed nim nowa zagadka kryminalna. Musi znaleźć zabójcę kapitana statku „Szczupak”, na którym poprzez kosmiczną pustkę podróżują tysiące ludzi. Kłopot w tym, że śledztwo idzie średnio, a detektyw nie jest do końca sobą.

„Morderstwo, władza, manipulacje i ludzkie namiętności. Elegancki kryminał science fiction, czerpiący z klasyki noir. Gdzie osobowość, świadomość, doświadczenie i wspomnienia polskiego detektywa z XX wieku zostają wszczepione w sklonowane ciało jego sobowtóra, daleko od Ziemi i kilka setek lat w przyszłości”.

Jacek „Franco” Horęzga

„Debiutancka powieść Jakuba Turkiewicza zaskakuje świeżością pomysłów i spojrzenia na temat. Autor z niezwykłą lekkością przeskakuje od poważnego, nawet dramatycznego tonu do niefrasobliwej żartobliwości i z powrotem. Od początku do końca gra na emocjach czytelnika z kunsztem wytrawnego artysty i bez przerwy go zaskakuje”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

DYSKTOPIA • MIŁOŚĆ • MORDERSTWO • WŁADZA • GWIEZDNA FLOTA • PODRÓŻ SENTYMENTALNA • REJSY MIĘDZYPLANETARNE • ANDROIDY

Gwiezdne szczenię

Jacek Izworski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-0-7

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 674

Science Fiction, Boys’ Young Adult

Uśmiechnięta nadzieja w każdym

zakątku Wszechświata.

Wojtek Mieczysławski

Książka jest uhonorowaniem życia i twórczości Jacka Izworskiego – bardzo niepełnosprawnego fantasty, pioniera fandomu, tłumacza i redaktora. Wydana na początku lat 80. XX wieku nie zyskała powszechnej aprobaty i przychylności w środowisku miłośników fantastyki, stając się jednocześnie fenomenem i „największą przygodą młodości” dla wielu czytelników niezwiązanych z fandomem.

„Opowieść snuta przez autora podzielona jest na cztery części, które składają się na bardzo interesującą fabułę przedstawianą z różnych perspektyw. Jest to spotkanie ludzi z obcymi istotami oraz wmieszanie się w ich życie.

Jesteśmy też świadkami wielu podróży kosmicznych i odwiedzin na innych planetach. Bardzo przypadło mi do gustu opisanie genezy wydarzeń, które są główną osią fabularną. Cenię książki, które dają mi jasny wstęp i wyjaśnienie realiów. Ciekawie wypada również omówienie różnych technikaliów”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

KULTOWA KSIĄŻKA • SPACE OPERA • PODRÓŻE KOSMICZNE • ANTOLOGIA • WSPOMNIENIA • OPOWIADANIA • WIERSZE

Ciemność

Stanisław Karolewski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-30-0

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 382

Literatura piękna, Fantastyka, Urban Fantasy

„Przez malownicze krajobrazy Wrocławia, autor snuje historię bohatera, Szonaja, który tajemniczo traci pamięć i zostaje wplątany w intrygujące wydarzenia. Fabuła rozwija się w sposób hipnotyzujący, a czytelnik odkrywa, że ptasia zaraza to tylko jedna z wielu zagadek, które splatają się wokół postaci Ingrid i tajemniczego Klubu Bibliofilów”.

Salomon

lubimyczytać.pl

„Ta szkatułkowa powieść, której pierwszoplanowe wątki ukrywają drugie dno, dostrzegalne między wersami, opowiada misternie utkaną historię z pogranicza fikcji i jawy”.

Kasia

lubimyczytać.pl

„Wszystko zaczyna się od spadających na ulice wrocławskiego Nadodrza ptaków i realistycznych obrazków z życia ich czyścicieli... Spalone kamienice, skupy surowców, brudne zaułki, antykwariaty. Perspektywa horyzontalna. Chodniki. Piwnice. Buty. Książki, obrazy, niebezpieczne wspomnienia i miejskie legendy. Ktokolwiek tęskni do takich klimatów, na pewno będzie lekturą „Ciemności” ukontentowany. To taki Bruno Schulz w wersji noir – mrok jest tu wręcz ontologiczny, jest sposobem odczytywania/ kamuflowania rzeczywistości”.

Wojciech Szyda

POWIEŚĆ SZKATUŁKOWA • ODWOŁANIA DO KLASYKI • EMOCJONALNA PODRÓŻ PRZEZ CZAS I PRZESTRZEŃ • REALIZM MAGICZNY

Szaman

Wizje profetyczne Tom I

Emma Popik

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-09-6

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 444

Sci-Fi, Postapokalipsa, Fantasy, Innerspace

Mało jest w fantastyce autorek tak wszechstronnych, obdarzonych tak wnikliwym zmysłem obserwacji, umiejętnością budowania opowieści [...]. Jeśli jest jakaś królowa polskiej fantastyki, to [...] jest nią właśnie Emma Popik.

Bartek Biedrzycki

Antologia premierowych w większości opowiadań Emmy Popik – legendy i wychodzącej z cienia (po przygodach z mainstreamem) – królowej polskiej science fiction, wypromowanej swego czasu przez Macieja Parowskiego. Oniryczny klimat niepokojących wizji, obrazy z makabrycznej przyszłości, odhumanizowany świat, żądza w zderzeniu z energią Miłości – krótkie teksty, gęste od znaczeń, duszne od klimatu. Każdy z nich z powodzeniem może być rozwinięty w większą formę.

Zbiór urozmaicono publicystyką i poezją Autorki oraz okolicznościowymi tekstami innych autorów, powiązanymi z tematyką zbioru zasadniczego i wywiadami.

W zintegrowanym dodatku publicystyczno-krytycznym „Formy z Chaosu” publikujemy teksty okolicznościowe o autorce, galerię prac chorzowskiej pisarki i artystki Katarzyny Szewioły-Nagel oraz pierwszą część kultowej i ważnej książki „Genetyka Bogów”, której ciąg dalszy opublikujemy w kolejnych tomach cyklu.

ANTOLOGIA • KOBIECYM OKIEN • PROFETYZM • PARAPSYCHOLOGIA • WIZJE ZAGŁADY LUDZKOŚCI • ZJAWISKA PARANORMALNE • UFO

Szamanka

Wizje profetyczne Tom II

Emma Popik

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-30-0

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 382

Sci-Fi, Postapokalipsa, Fantasy, Innerspace

Emma Popik to pisarka-szamanka, bogata mądrością wielu pokoleń kobiet, która swoją literaturą – magią słowa – próbuje naprawić chorą duszę naszego zepsutego świata.

Jacek Inglot

“Była Szamanką i była bardzo piękna. Czarne włosy spływały gęstą falą na ramiona i lśniły. Oczy odgadywały sens, gdy skierowała wzrok na wydarzenia, a czyniła to od ich początku [...]

Kiedy był ten pierwszy raz? Świat przechylał się poza krawędź, tak jak teraz, już nawet nie było potrzebne najlżejsze dotknięcie palcem, by się zwalił w głębię przepaści, pokruszony na kawałki, podobne bryłom skały. Jeszcze chwila, jeszcze tylko chwila, by runął.

A co robili głupi ludzie? Walczyli pomiędzy sobą o kawałek władzy, o rację, która nią nie jest i trwa chwilę, zanim zniknie”.

Tak rozpoczyna się drugi tom „Wizji Profetycznych” – antologii opowiadań gdańskiej autorki, która dokonała feministycznego przełomu w polskiej fantastyce, w połowie lat 80. XX wieku. Tytułowe opowiadanie „Szamanka” zostało napisane specjalnie dla nas. W tomie zebrano między innymi nowe teksty, nigdzie do tej pory niepublikowane, urozmaicając zbiór o kilka retrospekcji.

ANTOLOGIA • KOBIECYM OKIEN • PROFETYZM • PARAPSYCHOLOGIA • WIZJE ZAGŁADY LUDZKOŚCI • ZJAWISKA PARANORMALNE • UFO

Cyklop

Emma Popik

Seria wydawnicza: PostFa

ISBN: 978-83-67504-26-3

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 380

Science Fiction, Postapo

To było wtedy, gdy cywilizacja zmieniła kolor

Czy patrząc na świat jednym okiem można widzieć więcej? Takie pytanie można by postawić przed bohaterem tej postapokaliptycznej, dystopijnej powieści. Emma Popik przedstawiła ponurą wizję brutalnego świata, w którym człowieczeństwo można zakwestionować niemalże na każdym kroku.

„Kim właściwie jest bohater mojej książki? Ma dziewiętnaście lat i jedno oko. Uciekł z domu i wałęsał się sam po przerażającym mieście. Żyje w całkowicie wrogim świecie”.

Emma Popik

„Domniemane barbarzyństwo zmutowanego chłopaka służy innym wyłącznie maskowaniu własnej dzikości. Jego powieściowe przygody dowodzą jednego: najłatwiej zrujnować w człowieku człowieczeństwo i najtrudniej je odbudować”.

Jacek Inglot

POSTAPO • MUTACJE • EKSPERYMENTY • IMPLANTY • SUROGATKI • DEGRADACJA • ZANIK ETYKI • GRANICE CZŁOWIECZEŃSTWA

Cień nadziei

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: PostFa

ISBN: 978-83-67504-34-8

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 340

Science Fiction, Postapo

Wielka Wojna Europejska przetasowała układ sił na świecie. Rosja przejęła kontrolę nad wschodnią Europą i cofnęła te tereny w rozwoju o ponad stulecie. Ludzie żyją tam w biedzie, a rzeczywistość srogo ich doświadcza.

Powieść drogi osadzona w postapokaliptycznej alternatywnej rzeczywistości. Motorem napędowym dla trójki głównych bohaterów jest prozaiczna rzecz – poszukiwanie pomocy medycznej tam, gdzie według wskazań ma istnieć lepszy świat. Jednak lepszy nie musi oznaczać chętny do bezinteresownej pomocy.

Książka napisana przed 24 lutego 2022 i wydana na rynku anglojęzycznym przez Royal Hawaiian Press w 2021.

„Opowieść o sztuce przetrwania w świecie, w którym najgorsze bestie to ludzie”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

POWIEŚĆ DROGI • HISTORIA ALTERNATYWNA • UKRAINA • POLSKA • EPIDEMIA • REGRES CYWILIZACJI • MISJA RATUNKOWA

A jednak istnieję

Smocze opowieści księga I

Paweł Szumił

Seria wydawnicza: SmoFa

ISBN: 978-83-67504-39-3

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 336

Science Fantasy Fiction

Pierwszy tom znakomitego cyklu S-F „Smocze opowieści”, przełożonego na język polski przez Jacka Izworskiego – jednego z pionierów polskiej fantastyki naukowej i jednocześnie jej badacza i biografa.

O dziwnych stworach, które stopniowo zaczynają dominować we wspólnej z ludźmi cywilizacji, w równoległym wszechświecie.

Tom otwiera jednocześnie nową, dawno zapowiedzianą i długo oczekiwaną serię naszego wydawnictwa: „Smoki Fantastyki” (w kuluarach zwaną „SmoFa”).

„To Jackowi Izworskiemu, jego nieustępliwości, zawdzięczamy fakt, że ta powieść – otwierająca długi cykl – przeoczona przez wydawców w okolicach roku dwutysięcznego, trafia wreszcie do czytelnika polskiego. Tłumaczył Szumiła wierząc, że któregoś dnia książka trafi na księgarskie półki. I cóż, wreszcie tak się dzieje. [...] Postać smoka zostaje w pamięci, ale co ważne – zostają w pamięci również zadawane przez niego pytania, które w gruncie rzeczy są przeciez uniwersalne.”

Romuald Pawlak

SMOKI • HUMOR • INNE WYMIARY • BIOFORMACJA • GRANICE POZNANIA • TOŻSAMOŚĆ

Inquisitor

Zemsta Tezcatlipoki oraz inne opowieści mitologie tom I

Jacek Inglot

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-7-6

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 504

Fantastyka, Kryminał, Urban Fantasy

Pierwsze, pełne wydanie historii nauczyciela polonisty, który staje w szranki ze staroazteckim demonem i edukacją licealnej młodzieży. Zawiera rozdziały odrzucone przez poprzednich wydawców, przeredagowane i napisane na nowo.

„Powieść jest solidna, oryginalna, pełna specyficznego, nieco czarnego humoru. Spojrzenie na szkołę, uczniów, nauczycieli z perspektywy polonisty – samozwańczego inkwizytora jest naprawdę zabawne. Pomysł na głównego antagonistę, również udany prastary demon, będący wrogiem piekła i nieba, idealnie dostosowujący się do współczesnych realiów i nowoczesnych technologii”.

GrzegorzAleksander

lubimyczytać.pl

„Intryga, którą buduje autor, z każdym fragmentem nabiera rozmachu i rumieńców. Poznajemy głęboko skrywane myśli bohaterów oraz ich pasje i namiętności. Nieraz ociera się to wręcz o patologię, ale jest jednocześnie boleśnie autentyczne.”

paradoks.net.pl

fragment recenzji

ZAKAZANA MIŁOŚĆ • POLSKA SZKOŁA • WIRTUALNA RZECZYWISTOŚĆ • YOUNG ADULT • TRUDNA MŁODZIEŻ • OSTRY HUMOR • DEMONY

Antipolis

Tomasz Fijałkowski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-06-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 354

Science Fiction, Historia alternatywna

„Antipolis to miasto, któremu wywróżono zniszczenie. Logika snu, wizji i przeczuć napędza intrygę pełną korytarzy, ślepych zaułków, drzwi prowadzących donikąd i urywających się nagle schodów. Część zagadek znajdzie rozwiązanie. Wielu umrze, zanim pozna prawdę. Tylko nieliczni zrozumieją...”

Tomasz Fijałkowski

„Strach bywa doskonałym utrwalaczem wiary, nie tylko w bogów.”

Jacek Inglot, Posłowie

„Tomasz Fijałkowski zbudował jedyny w swoim rodzaju świat, skonstruowany z alternatywnej historii Polski zmieszanej z elementami fantastyki – to prawdziwa mieszanka wybuchowa. Polska wygrywa wojnę i staje się mocarstwem ze stolicą w Antipolis, chrześcijaństwo to niszowa religia, niemalże sekta, a wśród szarych obywateli kryją się ludzie z nadprzyrodzonymi zdolnościami, których werbuje tajemnicza Struktura.

Zbliża się Zenit – trudno powiedzieć czym jest naprawdę – ale ma odmienić, może nawet zniszczyć świat”.

rzeczokulturze.blogspot

fragment recenzji

POLSKA • HISTORIA ALTERNATYWNA • MITOLOGIA • EPIEANIE • INTRYGI • SPISKI • TAJNE ORGANIZACJE • ZAGADKI • PRZEPOWIEDNIE

Sierpy Kronosa

Tomasz Fijałkowski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-56-0

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 456

Science Fiction, Historia alternatywna

„To nieszablonowa powieść łamiąca zasady klasycznej historii alternatywnej z fabułą zbudowaną w świecie niby znajomym, a jednocześnie niezwykle obcym i odmiennym. Można wręcz stwierdzić, że wszystko na tym torze historii poszło inaczej. Nad całością czuwa niezawodny autor i to w dwójnasób.

Książka zachwyca bogactwem przedstawionego świata, a także jego pomysłowością i poziomem szczegółów. Jest to obraz dopracowany i interesujący, który powinien zaciekawić koneserów literatury pięknej czerpiącej ze źródła realizmu magicznego jak i miłośników fantastyki, którym nie są obce inne światy i nadprzyrodzone moce”.

SoFiK

fragment recenzji

„Myślę, że to będzie już pisarski znak Fijałkowskiego, to mieszanie konwencji, tworzenie rodzajowych hybryd i chimer. Skądinąd znak czasu. Zresztą dzięki temu nie grozi mu zimitowanie przez Sztuczną Inteligencję, która podobno lada dzień ma zacząć pisać powieści dla mas (jak u Orwella). Na tak osobliwe połączenia w fabule historiozofii, magii, nauki i religii żaden elektroniczny sztuczniak na pewno nie wpadnie”.

Jacek Inglot, Posłowie

HISTORIOZOFIA • REALIZM MAGICZNY • NAUKA • MAGIA • RELIGIA

Pol Trek

W imieniu Rzeczypospolitej

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: FantaSFa

ISBN: 978-83-962412-4-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 502

Science Fiction, Komedia

W XXIV wieku Polacy ruszają w kosmos. Na przekór wszystkim, żeby udowodnić, że Polak potrafi. Przecież nie będziemy gorsi! Kosmiczna epopeja i kosmiczne jaja jakie z tego wynikną, to typowa inteligentna satyra i mieszanka motywów popkulturowych.

„Pol Trek. W imieniu Rzeczypospolitej został napisany ze swadą i niewymuszonym humorem, dlatego bawi i ciekawi”.

polter.pl

fragment recenzji

„Polacy lecą eksplorować przestrzeń kosmiczną. Należy po tym stwierdzeniu zadać pytanie „Co może pójść nie tak?” i przepis na mocną historię gotowy. Zatem rzeczywiście jest to epicka opowieść o wielu codziennych problemach, które mogą dopaść człowieka, i nie tylko, na statku kosmicznym”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

„Luiza Dobrzyńska wysłała Polaków w kosmos z ogromną finezją i dawką swojskości. Dzięki czemu humor całej powieści po prostu wymiata, a wszystkie gagi sytuacyjne okraszone soczyście dobrze nam znaną butą, brawurą i religią, powodowały, iż przez cały czas trwania powieści uśmiech nie spełzał mi z twarzy”.

unserious.pl

PASTISZ • SATYRA • GROTESKA • HUMOR • POLACY W KOSMOSIE • EKSPLORACJA KOSMOSU • AWANTURNICZE PRZYGODY • STEREOTYPY

Dusza

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-5-2

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 220

Science Fiction

W świecie przyszłości, żeby zaznać odrobiny radości rodzicielskiej trzeba mieć odpowiedni schemat genetyczny i dostatecznie wysoki numer. A czy wolno kochać? Zależy od definicji i obiektu uczuć. No i zostaje najważniejsza sprawa – co czyni człowieka człowiekiem. Czy jest to dusza? Czy dusza jest wyłącznie domeną człowieka?

„Często rozmyślam nad tym, jak będzie wyglądało nasze życie za kilkadziesiąt lat. Czy podąża ono w dobrym kierunku i czy rozwinięcie technologiczne okaże się dla ludzi lepsze czy gorsze. Temat androidów jest ostatnio coraz częściej poruszany i wiele razy zastanawiałam się, czy jest to pozytyw, czy negatyw. Czy te maszyny mogą okazać się przydatne, czy ich rola polegać ma raczej na tym, by dostarczać zastrzyk gotówki firmom, które ewentualnie chciałyby zająć się ich produkcją”.

Martyna

lubimyczytać.pl

„Książka bardzo przyjemna w odbiorze, pozostawia czytelnika z refleksjami na temat przyszłości rodzaju ludzkiego, jak też z pragnieniem poznania dalszych losów bohaterów”.

Cylonka

lubimyczytać.pl

SILNA POSTAĆ KOBIECA • SKOMPLIKOWANA MORALNOŚĆ • ROMANS • DYSTOPIA • ANDROIDY • DOBÓR GENETYCZNY • KONTROLA URODZEŃ

Powroty

Adam Pietrasiewicz, Wojciech Bogaczyk

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-00-3

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 558

Science Fiction, Historical Fiction

W ręce Piotra Zarzeczańskiego trafia unikatowy przedmiot pozwalający na podróże w czasie. Tak głosi legenda i zaprzyjaźniony sprzedawca. Czy bohater w to wierzy? Oczywiście, że nie, ale postanawia sprawdzić. Teraz pytanie, czy uda mu się naprawić czy zepsuć historię. Znakomita proza przygodowa z pogranicza historii, polityki i fantastyki.

„[...] książka, która odpowiada na nurtujące wiele osób pytanie: „co by było, gdyby?”. I to jak odpowiada! Polacy mają tendencję do tworzenia historii alternatywnej, która leczy nasze rany z przeszłości i kompleksy. Tymczasem autorzy tej książki stawiają sobie chyba za cel pokazanie „realnej” historii alternatywnej.

Co się kryje pod takim intrygującym hasłem? Otóż rzecz prosta – autorzy stworzyli fabułę, która nie wpisuje się w trend i kanon polskich historii alternatywnych. Zajęli się próbą przewidzenia, jak na losy kraju wpłyną zmiany zarówno drobne, jak i kolosalne. Oczywiście mechanizmy kształtowania historii nie są łatwe do odtworzenia, jednak mam przekonanie, że wykonano w tym wypadku naprawdę solidną pracę”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

PARADOKS CZASU • HISTORIA POLSKI • PODRÓŻE W CZASIE • ANTYUTOPIA • RÓWNOLEGŁE ŚWIATY • KWANTOWA RZECZYWISTOŚĆ

Poza światem

Nierealna rzeczywistość

Henryk Tur

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-48-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 410

Science Fiction, Antologia

Antologia złożona z mini powieści „Poza światem” oraz pięciu opowiadań pod wspólnym tytułem „Nierealna rzeczywistość” jest dowodem na kreatywność Henryka Tura. Autor użył motywu kreowania rzeczywistości jako przewodniego dla całej książki. Chociaż światotwórstwo to flagowy wyznacznik fantastyki, to w tym przypadku, dostajemy głębię pod warstwą fabularną.

„Bohater Stanisław Kowalski, jedyny ocalały z katastrofy lotniczej jest zmuszony znaleźć sposób na przeżycie. Los jednak podaje mu rękę. Ktoś zapewni mu gościnę. Kwestia, jaka będzie jej cena, ponieważ dochodzimy tu do prawdy starej jak świat – nie ma nic za darmo.

Opowieść nabiera tempa bardzo szybko i równie szybko znajduje rozwiązanie. Dowiadujemy się o tym, jak powstało całe to miejsce, gdzie trafił bohater oraz jak kręci się rzeczywistość tej krainy. A jest ona niezwykle groteskowa. Jeden moment określiłbym nawet jako scena z typowego gore. Jest to jednak bardzo ważny element układanki, który determinuje, gdzie jest granica człowieczeństwa”.

SoFiK

fragment recenzji

ALTERNATYWNE ŚWIATY • ODMIENNE STANY ŚWIADOMOŚCI • WIRTUALNA RZECZYWISTOŚĆ • BAŚNIOWE STWORY • MULTIWERSUM • PĘTLA CZASU

Nieznanych Polaków historie niezwykłe

Piotr Marczak

ISBN: 978-83-67504-19-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 314

Historia, Literatura popularnonaukowa

Jedenastu niesamowitych ludzi, którzy zapisali się na kartach historii, a nie każdy o nich słyszał. Ich fascynujące życiorysy i przygody, to porywające opowieści na długie wieczory. Ich wielką zaletą, jest prozaiczna sprawa – wydarzyły się naprawdę. Tym razem nie ma tutaj żadnej fikcji, to surowa i bardzo barwna historia.

„Przedstawiane życiorysy są naprawdę barwne i nieszablonowe, pełne niezwykłych przygód, stanowiących gotową kanwę dla filmu światowej klasy. Książka stanowi doskonałe antidotum na polski kompleks niższości wobec reszty świata, umiejętnie podsycany przez niektóre środowiska, a ponadto jest bardzo ciekawa i napisana piękną, klasyczną polszczyzną. Tak właśnie należałoby pisać podręczniki”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

„Jeśli myślicie, że byli rzewnymi bohaterami szkolnych czytanek, to mylicie się jak Napoleon pod Moskwą. Oto same charakterne typy, awanturnicy, zabijacy, podróżnicy, a przy tym szczerzy patrioci. Z całego serca polecam książkę Piotra Marczaka, mego kolegi ze studiów, o niezwykłych przygodach polskich bohaterów z XIX i XX wieku”.

Jacek Komuda

POSTACIE HISTORYCZNE • SŁAWNI POLACY • PATRIOTYZM • WALKA O WOLNOŚĆ • ZAPOMNIANI BOHATEROWIE

Czarownica

Noc na Łysej Górze, księga I

Krzysztof Rudowski

Seria wydawnicza: OdeSFeros

ISBN: 978-83-67504-66-9

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 380

Literatura piękna, Fantastyka

Niby-bajka dla dorosłych, wyrosła ze swojskiego, słowiańskiego folkloru ludowego. Pełno tu czarownic, czartów, tajemniczych zakonów, męskich fantazji, wyuzdania i rozpasania oraz orgiastycznych sabatów, przetaczających się po zboczach Łysej Góry w wigilię Nocy Świętojańskiej. Jednocześnie „Czarownica” Rudowskiego, znanego, wrocławskiego literata i redaktora, mocno ukorzeniona jest w klasykach literatury, jej toposach i mitach.

„Rudowski w swojej „Czarownicy” świadomie łamie schematy cechujące współczesną fantastykę literacką, prowadząc nas do własnego bajkowego świata, w którym Eulalia, ukochana bohatera, jawi się siostrą Małgorzaty z niezapomnianego dzieła Bułhakowa, klasztor zagubiony w głuszy wydaje się podobny do tego z „Imienia róży” Umberto Eco, zaś wiedźma Celinella więżąca narratora w celu erotycznego wykorzystania to potomkini czarodziejki Kirke, dybiącej na przystojnego Odysa. Tego rodzaju rozpoznania dodają smaku lekturze, choć najważniejsza jest przyjemność podążania tropem bohatera, który na przemian przeżywa niezwykłe przygody i namiętne chwile w ramionach olśniewających okazów fauny fantastycznej”.

Jacek Inglot

WIEDŹMY I CZAROWNICE • CZARTY I BIESY • SABAT NA ŁYSEJ GÓRZE • ONIRYCZNA WYPRAWA W ŚWIAT EANTAZJI I OBSESJI

Czarnuszka

Ewa Piasecka

ISBN: 978-83-67504-70-6

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 214

Fantasy

Zbiór opowieści o czarodziejce, Kobiecie-Która-Wie i która wiedzą dzieli się z tymi, którzy ją odnajdują na swej drodze. To opowiadania, które mają moc zmiany tego, kto je czyta. Główny przekaz książki dotyczy wiary tak mocnej, że zmienia ona rzeczywistość, zarówno bohaterki, jak i czytelników.

Jest to również opowieść o wewnętrznej podróży w najciemniejsze miejsca duszy; o tym, że za największym lękiem kryją się najwspanialsze skarby: spokój wewnętrzny, życie w zgodzie ze sobą, radość i szczęście; o tęsknocie za ukochanym; utracie i odzyskaniu nadziei; odwadze i wytrwałości w spełnianiu marzeń.

Autorka, nauczycielka uważności, przewodniczka duchowa. Poprzez indywidualną medytację prowadzi do wewnętrznego świata i pomaga uwolnić się od tego, co przeszkadza w życiu. Wspiera w zmianie przekonań i schematów.

SILNA POSTAĆ KOBIECA • CZAROWNICA • ROZWÓJ OSOBISTY • KWANTOWA RZECZYWISTOŚĆ • TRANSFORMACJA

Fundacja Kultura-Integracja-Społeczeństwo

Wydawnictwo „OdeSFa”

49-304 Brzeg, ul. Majora Sucharskiego 1/6

+48 696 364 343

https://odesfa.pl/

Wydawnictwo nawiąże współpracę z dynamicznymi osobami zajmującymi się sprzedażą asortymentu

• na targach książki,

• konwentach fantastyki itp.

Oferujemy BARDZO wysokie rabaty od cen katalogowych materiały promocyjne, dostęp do premier i promocji

sklep@odesfa.pl

Poszukujemy regionalnych przedstawicieli-dystrybutorów, celem dotarcia do bibliotek i księgarń

Wkład finansowy - niekonieczny!

Zamek Piastów Śląskich w Brzegu

zamek.brzeg.pl

brzeg-powiat.pl

Powiat z „Duszą”!