Tytuł: Tajemnice oceanu. Córka Azrai t. II

Tytuł oryginału: Тайны океана. Донька Азраи t. II

Przekład autoryzowany: Jacek Izworski

© Copyright: Oksana Usenko 2024

© Copyright: Wydawnictwo „OdeSFa” – Fundacja KIS 2024

Seria wydawnicza: SlaFa! – Slawiańska Fantastyka (od 2023)

Pozycja w serii: 05

Redaktor tomu: Dorota Reszke

Redaktor serii: Jacek „Franco” Horęzga

Koncepcja i nazwa serii: Jacek „Franco” Horęzga

Wersja elektroniczna: Agata Jackiewicz, Paweł Jackiewicz

Projekt okładki: Dorota Reszke

Logo serii: Joanna Fijałkowska

Redakcja, korekta, DTP: Dorota Reszke

Redakcja i korekta posłowia: Adam Boberski

Logo Fundacji KIS: Anna Szwajgier

Koncepcja, nazwa i logo wydawnictwa: Jacek „Franco” Horęzga

Redaktor naczelny wydawnictwa: Jacek „Franco” Horęzga

Sekretarz redakcji: Dorota Reszke

Żadna część tej książki nie może być powielana i kopiowana w jakikolwiek sposób i w jakiejkolwiek formie bez wiedzy i zgody Wydawnictwa OdeSFa, nie licząc krótkich cytatów oraz miniaturki okładki, użytych na potrzeby recenzji i opracowań popularnonaukowych i naukowych.

Wydawnictwo Odmienne Stany Fantastyki „OdeSFa” e-ISBN 43341

Fundacja Kultura-Integracja-Społeczeństwo (Rok powołania – 2012)

KRS 0000438565

redakcja@odesfa.pl | www.odesfa.pl

Wydanie I Brzeg 2024

ISBN 978-83-67504-58-4 (oprawa miękka)

ISBN 978-83-67504-59-1 (e-book)

ISBN 978-83-67504-63-8 (audiobook)

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Spis treści

Motto

Rozdział 1

Rozdział 2

Firmowy e-sklep Wydawnictwa "OdeSFa"

Księgarzu - Księgarku - Księgarnio

Nasze książki

Okładka tył

Zamienić się w syrenę nie jest tak łatwo. Dostać ogon to za mało. Trzeba nauczyć się żyć pod wodą, przyjąć i zrozumieć inny, niezwykły świat, z jego pięknem i niebezpieczeństwami. Ale kto ma tego nauczyć młodą syrenkę? I czy ona tego wymaga? Gdzie żyją inni przedstawiciele ludu Azrai i jacy oni są? Olga wyruszyła na poszukiwanie swego morskiego narodu i odpowiedzi na pytania. Co znajdzie?

Rozdział 1

Jasny jacht z łatwością przecinał fale oceanu. Dwa trójkątne bielutkie żagle rozpościerały się nad czternastometrowym pokładem, iluminatory kajut lśniły błękitem, liny poskrzypywały, chromowane detale odbijały słońce, silnik pracował cicho. To szybkie osiągnięcie najnowszej techniki stworzono właśnie po to, aby cieszyło swoich właścicieli eleganckim wyglądem, lekkością sterowania i znakomitym połączeniem komfortu i funkcjonalności. Na kokpicie przy sterze, wykonanym według najlepszych tradycji żeglarskich z polerowanego drewna, siedział smagły młodzieniec w śnieżnobiałym ubraniu. Jego rude włosy rozwiewał lekki wiatr. Obok stał przyrząd kompaktowy wielkości małej walizeczki. Mężczyzna lekko marszczył czoło, uważnie śledząc ikonę na małym monitorze i korygując kurs jachtu według niej.

– Już kończysz, André? – rozległ się żeński głos z messy.

– Tak, Helene, dosłownie za chwilę.

– Czy jest sens aż tak uważnie śledzić tego wieloryba? Daleko od ciebie nie ucieknie. Przecież to nie meteor.

– Nie meteor, ale w razie potrzeby potrafi rozpędzić się jak nasz jacht.

– A ja myślałam, że to powolne istoty – skomentowała Helene z otwartego iluminatora.

– Jeśli za tobą pędzi wielorybnik z harpunem, to wrodzona powolność szybko wywietrzeje – mruknął mężczyzna, przebiegając palcami po klawiaturze kompaktu.

– Nie denerwuj się tak. Nie jesteś przecież wielorybnikiem, żeby on przed tobą uciekał z taką szybkością.

– Mam nadzieję. Ale znam te milutkie stworzenia. Trzeba je śledzić prawie cały czas. Ona może łatwo zniknąć z ekranu i – szukaj wiatru w polu.

– Ona? – spytała ładna, choć gruba, blondynka, która akurat wyszła na pokład.

– Co? – André-Andriej podniósł wzrok nad monitor. – Ach tak, samica płetwala błękitnego.

– Ciekawe, że tu pływa. O ile wiem, one żyją bardziej na północ – powiedziała w zamyśleniu młoda kobieta, zresztą bez specjalnego zainteresowania tym tematem, po prostu przysiadając obok młodzieńca, trzymając się jedną ręką relingu, w drugiej dzierżąc szklankę z powoli popijanym sokiem owocowym i rozglądając się po pustym horyzoncie.

– Płetwale błękitne mają ogromne rewiry, a ta piękność to w dodatku podróżniczka. – Kapitan jachtu nieco przechylił ekran swego urządzenia i przyjrzał się w zamyśleniu towarzyszce.

Niska, pulchna, z platynowymi włosami średniej długości, niedbale rozwiewanymi przez wiatr i szarozielonymi oczami, ubrana w luźną jasnokremową bluzkę i białe spodenki, kobieta wydawała się idealnie pasować do tego jachtu. Zresztą sam Andriej też mało teraz przypominał zarówno maltańskiego robotnika, jak i lekkomyślnego młodego mieszczucha, który przyjechał w gości do ciotki na brzeg Morza Azowskiego. Zmienił nie tylko ubranie, ale i maniery, a nawet język. Teraz rozmawiał w znakomitej francuszczyźnie, jakby to był jego język ojczysty.

– Jeszcze ci się nie sprzykrzyło pędzić za tym dziwnym ukrywającym się wielorybem? Wtedy na Malcie staliśmy tak długo, że zdążyłam napisać sporą część pracy i objechać całą wyspę, a nie widziałam tam żadnego wieloryba. Potem podobno się pojawił – nawiasem mówiąc, twoje radosne krzyki w środku nocy „znalazłem!” podsunęły mi ciekawy trop w badaniach – ale później ponownie zniknął. Teraz znowu widzisz go wyłącznie na monitorze. Ja osobiście nie widziałam nawet jego ogona na horyzoncie. I w ogóle myślałam, że wieloryby nie wpływają na Morze Śródziemne.

– Zwykle nie wpływają. Ale to zagadkowa odmiana płetwala, płetwal Sibbadda, zachowuje się zupełnie niestandardowo. – Andriej wzruszył ramionami.

– André, gdybym nie znała ciebie i twojego opętania własnymi badaniami, pomyślałabym, że ścigasz co najmniej swoją zbiegłą narzeczoną.

– Uhu, taka malutka narzeczona długa na trzydzieści metrów i ważąca z pięćdziesiąt ton, Obawiam się, że na taką nie starczyłoby mi zdrowia. – Andriej uśmiechnął się, nie odrywając oczu od monitora.

– Tobie? Nie lekceważ swoich zdolności. Wystarczyłoby ci na jeszcze większą. – Dziewczyna roześmiała się perliście. – Kończ i chodźmy na obiad. Dzisiaj jestem w dobrym nastroju, więc zrobiłam homary. O ile pamiętam, bardzo je lubisz.

– Pokaż mi człowieka, który ich nie lubi.

– A choćby ja. Bardziej mi podchodzą ostrygi – odpowiedziała Helene i zniknęła w mesie.

– No, no, a ja coś widziałem, że i z homarami rozprawiasz się szybko. To tylko z powodu silnej niechęci? – zapytał Andriej.

Ustawił potrzebny mu kurs i jeszcze raz sprawdził dane na niezawodnie umocowanej aparaturze, po czym zamknął pokrywę i poszedł za towarzyszką.

* * *

Olga płynęła przez błękitny przestwór oceanu. Była zdumiona jego nieskończonością i czuła pietystyczny respekt przed jego majestatem. Zanurzając się na głębokość, na której panują prawie zupełne ciemności, syrena odkryła, że wzrok Azrai bardzo szybko przystosowuje się do zmniejszonego oświetlenia. Dziwnie było wiedzieć, że dookoła realnie jest ciemno i zarazem bardzo dobrze widzieć, tylko diapazon kolorów nieco się przemieścił. Wszystkie skały, wodorosty i ryby miały kolor albo biały, albo różne odcienie błękitu i fioletu, a spotykane od czasu do czasu świecące morskie zwierzęta postrzegała jak fajerwerki na nocnym niebie, chociaż, o dziwo, nie oślepiały mimo ostrych kontrastów w jasności. Te zadziwiające, błyskające różnymi kolorami stworzenia wywoływały w niej jakąś niezwykłą radość, graniczącą z niekontrolowanym zachwytem. Przecież, jeśli płyniesz w prawie pełnej ciemności, orientując się bardziej według drgań wody oraz zmysłu sensorycznego, i nagle w oddali widzisz coś świecącego i mieniącego się wszystkimi kolorami tęczy – przyjmujesz to jako czystą magię. Chociaż chyba całą otaczającą nas przyrodę można uważać za magię. Niezbadaną, nieprzewidywalną, zdolną wypełnić prawie wszystko nieprawdopodobnymi formami życia. Jak czymś takim się nie zachwycać? Olga także nie potrafiła powstrzymać się od typowo dziecięcego zachwytu, który co chwilę odwracał jej uwagę. Dziewczyna długo nie mogła na przykład pozostawić w spokoju pewnej spotkanej w głębinach osobliwej meduzy. Ta półprzeźroczysta, a zarazem świecąca istota, ażurowa jak porzucona przez baśniową księżniczkę drogocenna narzutka, powoli dryfowała przez ciemne głębiny jak dziwne widziadło, a nie zwykły żywy organizm. Urzekające zjawisko, któremu nie mógł dorównać żaden z oglądanych przez dziewczynę filmów fantastycznych.

Olga prawie cały czas czuła się jak szczęściara, która trafiła do bajki, a nawet, jakby sama była bajką. Przed nią otworzyło się bowiem bez ograniczeń to, co dla człowieka jest niedostępne, bez względu na to, jak długo by się zajmował badaniami podwodnego świata. Syrenie nie groziło zmiażdżenie ciśnieniem wody, niezależnie od głębokości, na jaką się zanurzała, ponieważ jej organizm był do takich zanurzeń doskonale przystosowany. Nie musiała bać się o powietrze, gdyż woda sama dostarczała jej tlenu. Nie było też zamkniętej przestrzeni łodzi podwodnych czy batyskafów, z których można tylko wyglądać, nie mając możliwości dotknięcia czy pełnego odczucia otaczającej przyrody. Życie Azrai nie zależało od kaprysów złożonego mechanizmu, który, przy całej swojej niby-niezawodności, mógł jednak się zepsuć. Nie znała surowych ograniczeń i strachu przed nienadającym się do życia środowiskiem. Czuła tylko bezgraniczną, wręcz nieprawdopodobną wolność.

Życie oceanu jest dla ludzi zagadką i z pewnością najlepiej uświadamia to sobie ten, kto przez dziesięciolecia zajmował się jego badaniem. Olga się tym nie zajmowała, nawet nie mogła powiedzieć, że dużo na ten temat czytała – tyle, ile było w obu bibliotekach: szkolnej i publicznej, ale zawsze kochała ten świat i starała się dowiedzieć o nim jak najwięcej. I właśnie dlatego rozumiała, jak mało wie i jaką unikalną szansę uzupełnienia tej wiedzy otrzymała.

Jej pogrążenie się w morskie głębiny było nie tylko fizyczne, lecz także emocjonalne. Czuć się częścią tego ogromu, tej tajemnicy – było niezwykle. Ocean cieszył Olgę chłodnymi, słonymi wodami, a także nieskończonością, która nawet trochę ją przytłaczała. Niezliczone ławice kolorowych ryb i wielka różnorodność przyrody właściwa wodom przybrzeżnym skończyła się i teraz Oldze wydawało się, że otaczająca ją przestrzeń jest jakaś poważniejsza, a nawet trochę pustawa. Jak ogromna sala koncertowa w porównaniu z niewielkim, przytulnym pokojem, wypełnionym meblami i drobiazgami.

W oceanie wszystko miało inną skalę. Jeśli ławica, to taka, że nie widać jej końca, jeśli pojedyncza ryba – to przeważnie olbrzym. Srebrzysty drobiazg, tworzący gromadę wielkości wielopiętrowego domu – to wygląda niezwykle i nawet nieco groźnie, dopóki nie zaczynają go roznosić głównie dla zabawy, choć przy okazji niejedną rybkę zjedzą, gwiżdżące delfiny. Kompanie delfinów przypominały wesołe grupy wyrostków gdzieś w przyrodzie – śmiech, żarty, zabawy, pozerstwo. Olga zawsze cieszyła się z takich spotkań. Ale ocean miał także wielu innych mieszkańców. Gdy koło ciebie przepływa stado, złożone z setek ryb, z których każda ma co najmniej trzy, a bywa, że i cztery metry długości, to czujesz się takim malutkim robaczkiem, że nie da się tego wyrazić słowami.

Najważniejsza w oceanie jest jednak przestrzeń. Wpływa na ciebie, zachwyca cię, każe ci zrewidować ocenę wielkości i odległości. Czujesz się, jakbyś zarazem płynął i leciał, otacza cię życie i pustka, jesteś wolny i samotny.

Wyglądało jednak na to, że ocean doszedł do wniosku, iż syrena za bardzo się rozluźniła, jeśli zaczęła filozofować, i szybciutko „ucieszył” ją miejscowymi drapieżnikami – stadkiem białych rekinów. Te „przemiłe zwierzątka” pojawiły się jakby znikąd i zaczęły przyglądać się małej Azrai. Były wielkie, szybkie – jeśli tak niepostrzeżenie się zjawiły – groźne, zębate i wyglądało na to, że nie podzielają ogólnie przyjętego przekonania ludzi, że człowiek, albo w tym przypadku półczłowiek, jest panem przyrody. Zresztą i sama Olga też zaczęła w to mocno wątpić. Widząc, iż zataczane wokół niej przez zębate monstra koła stają się coraz mniejsze, syrena zrozumiała, że źle z nią. W zasięgu wzroku nie było żadnych kryjówek, do dna jej echolokacja z trudem docierała, jedyną nadzieję stanowił jakiś olbrzymi statek na horyzoncie i Olga rzuciła się w jego kierunku.

Ogromny statek, podobny do tankowca, którego kiedyś Tamaz pokazywał jej u brzegów Krymu, płynął powoli, pozostawiając za sobą kilwater spienionej wody, do którego z rozpędu wpadła syrena. Nie zdążywszy się przestraszyć, Olga najpierw poczuła wielką siłę prądu wstecznego, a potem z pełną szybkością przecięła mętną wodę i ukryła się w cieniu metalowego giganta.

Żelazne dno tankowca, wielkości boiska piłkarskiego, porośnięte było muszlami, a bramę zastępowała ogromna śruba, między łopatkami której Azrai bardzo szczęśliwie przeskoczyła. Gdy Olga obejrzała tę „bramę”, zrozumiała, że trik z chowaniem się w spienionym kilwaterze statku był bardzo ryzykowny. Ta śruba miała wysokość kilkupiętrowego domu, a każda z jej łopatek – długość niewielkiej łódki. Trafisz pod taką i koniec – witamy w lepszym świecie. Dziewczyna poczuła, jak przerażenie z opóźnieniem opanowuje jej układ nerwowy, a mózg już przygotowuje się do wypowiedzenia posłuszeństwa swojej właścicielce, która w sensie dosłownym prześliznęła się o włos od śmierci. Owładnął nią tak wielki strach, że przez jakiś czas zęby jej szczękały, a ręce drżały jak pijakowi.

Nie było jednak czasu na reweranse w stronę systemu nerwowego, więc Olga, zaledwie się trochę uspokoiła, popłynęła najpierw wzdłuż tankowca, a potem szybko z powrotem w głąb. Wszystko się udało. Rekiny najpierw ją zgubiły, a potem w ogóle zainteresowały się czymś innym. Chyba wyrzucono im z tankowca jakieś odpadki, więc wolały obiad, który nie ucieka. Tankowiec popłynął dalej, szczęśliwie „zabierając” ze sobą rekiny, a Olga, przyglądając się z daleka niebezpiecznym zwierzętom, z zaskoczeniem zobaczyła, że obok olbrzymiego statku płynie także jakiś nieduży jacht. Na tle tego giganta wydawał się wręcz zabawką. Syrena odprowadziła zdumionym wzrokiem to dziwne towarzystwo: rekiny, tankowiec i jacht. Bardzo ciekawe połączenie.

* * *

– André, coś ty, dokarmiasz jeszcze rekiny? – Helene patrzyła ze zdumieniem na rekinie płetwy, przecinające wodę koło jachtu.

Zębaci goście jawnie cieszyli się z datku, złożonego zresztą chyba nie tylko z resztek obiadu ludzi. Wielka krwistoczerwona plama nasuwała myśl, że rwą tam na części świeże mięso.

– Ktoś przecież musi dojeść homara, jeśli ty nie chcesz – Andriej uśmiechnął się czarująco.

– Wiesz co, przyjacielu, kiedy robisz się taki uroczy, zawsze mam wrażenie, że karmisz mnie baśniami. – Blondynka ironicznie zmrużyła oczy i pokręciła głową.

– Helene, słoneczko, ja wszystkich karmię baśniami, ale za to właśnie mnie lubią.

– Zgadza się. W tym i ja. – Roześmiała się wesoło jego towarzyszka. – Któżby inny mnie wraz z moimi opracowaniami, powoził po Morzu Śródziemnym, gdzie twoje chaotyczne miotanie się tu i tam, o dziwo, bardzo pomogło mi z dysertacją, potem po oceanie, o co na razie nie mam żadnych pretensji, a teraz pokazał mi w całej krasie zardzewiałe burty tankowca? A propos, po co aż tak się zbliżyliśmy do tego cudu techniki? Maskujesz wyrzucone odpadki?

– Coś w tym rodzaju. A ty właściwie, dlaczego oderwałaś się od swojej pracy naukowej?

– Chciałam się przewietrzyć, a poza tym byłam ciekawa, po co tak nagle przyśpieszyliśmy i z jakiejże to okazji raczyłeś odwiedzić kambuz. Zazwyczaj nawet się do niego nie zbliżasz.

– Nie obrażaj mnie. Obejrzałem tam wszystko przy zakupie jachtu i kiedy robiłem świąteczną kolację w przeddzień naszego odpłynięcia.

– Ach tak, przepraszam, o tym jakże istotnym momencie zapomniałam. Zresztą nazywanie tego przypalonego dania „uroczystą kolacją” jest doprawdy bardzo naciągane. – Helene z uśmiechem pokręciła głową i znów zeszła do kajuty, pozostawiając Andrieja na pokładzie.

Przywykła już do dziwactw André, jego opętania pracą i manii na punkcie wszystkiego, co było związane z morzem. Ten mężczyzna mógł godzinami siedzieć na brzegu, oglądając horyzont, mewy, ryby albo stracić niejeden miesiąc na badanie wędrówek jakiegoś mieszkańca morza. I, w zasadzie, urządzenie uczty dla rekinów po prostu w celach obserwacyjnych było całkiem w jego stylu. Ten nieograniczony fanatyzm na punkcie morskiego świata opanował go zresztą chyba już bardzo dawno. Ale Helene rozumiała to dziwactwo, gdyż sama była podobna. Tylko, że zbzikowana na punkcie innej nauki.

Miała dwadzieścia osiem lat i była córką francuskiego przedsiębiorcy i greckiej aktorki filmowej. Jej ojciec w swoim czasie szczęśliwie ulokował pieniądze w kilku kompaniach, wzbogacił się i założył dobrze prosperującą firmę turystyczną. I właśnie rozwijając turystykę wpadł w czułe, ale chwytliwe ręce swojej przyszłej żony. Zajrzał na pewną perspektywiczną wyspę, gdzie młoda gwiazda akurat odwiedzała rodzinę, i wrócił stamtąd już dokładnie spętany węzłami Hymeneusza. Matka z łatwością porzuciła próby zdobycia filmowego Olimpu – i nie pożałowała. I bez tego ich rodzina żyła bogato i szczęśliwie, a jedyna ukochana córka otrzymała imię od Pięknej Heleny – tej, od której porwania zaczęła się wojna trojańska. Rodzice liczyli, że córka odziedziczy piękność po matce, a mądrość po ojcu. Gdzie tam! Jak mówią: „Jeśli chcesz rozśmieszyć Boga, opowiedz mu o swoich planach”.

Helene odziedziczyła niewielki wzrost po matce i zupełnie przeciętny wygląd, w dodatku ze skłonnością do tycia, po ojcu. Nienajlepszy zestaw, zwłaszcza dla nastolatki. Jednak natura się nad nią zlitowała i postanowiła zrekompensować jej niedostatki urody poczuciem humoru i umiejętnością koncentracji na ulubionej dziedzinie. I córka wybrała dziedzinę zupełnie obcą dla ojca – socjologię. Już pod koniec podstawówki zaczęły ją interesować prawa, według których żyje i działa ludzkie społeczeństwo, dźwignie, dzięki którym można zmienić zdanie tłumu, powody tego, że jeden staje się liderem, a drugi autsajderem, historia i tradycje, różnicujące narody.

Ale, zajmując się od najmłodszych lat nauką, Helene, zdaniem rodziców, poświęcała zbyt mało uwagi na wszystko inne, w tym i na życie osobiste. Rodzice, a zwłaszcza matka, regularnie dogryzali jej swoimi uwagami i radami, sądząc, że jest po prostu zbyt nieśmiała i ma kompleksy z powodu swojego wyglądu. Nie było niczym dziwnym, że jej matka, za którą mężczyźni dotąd oglądali się z zachwytem na ulicy, tak uważała, ale jej punkt widzenia był raczej daleki od prawdy. Niska, jak to się mówi „metr sześćdziesiąt w kapeluszu” i pulchna Helene rzeczywiście trochę przeżywała w szkole swój wygląd. Właśnie dramat, związany z pierwszą, „szczenięcą” miłością, kazał jej poświęcić się nauce. Ale z czasem dziewczyna zrozumiała, że wygląd nie jest najważniejszy. W ogóle Helene nauczyła się nieźle żyć z przedstawicielami płci przeciwnej, polegając głównie na logice i poczuciu humoru. Jej życie osobiste rzeczywiście nie było bogate, ale nie z braku uwagi mężczyzn, tylko z powodu jej zdolności do patrzenia na świat przez pryzmat racjonalności. I właśnie ta racjonalność kazała jej odrzucać większość zalotników z powodu ich głupich przyzwyczajeń, różnicy zainteresowań, światopoglądu. Dziewczyna nauczyła się przewidywać perspektywy stosunków jeszcze zanim zaczęły się rozwijać, dlatego problemy typu „pokochałam dobrego, a on okazał się łajdakiem” dla niej nie istniały. Co prawda, jej prognozy odstraszały także większość koleżanek, gdyż niewielu podoba się usłyszeć ostrzeżenie, a potem w prawie stu procentach przypadków obserwować jego spełnienie się.

Oprócz tego Helene denerwowało to, że zalotnicy wymagali zbyt wiele uwagi, przeważnie kompletnie nie rozumieli jej pasji i w ogóle bardziej drażnili ją niż sprawiali jej przyjemność. Oczywiście, że seks był dla niej przyjemnością, ale czasem prościej było spędzić noc z jednorazowym partnerem, niż tracić czas na wyjaśnianie kolejnemu kawalerowi, dlaczego ona nie mdleje z wrażenia na jego widok.

André poznała osiem lat temu na jednym z przyjęć charytatywnych swojego ojca i bardzo szybko zaprzyjaźniła się z nim. Był wykształcony, nie narzucał się i od pierwszych minut obcowania pojawiło się między nimi znakomite, wzajemne zrozumienie. Nawet uciekli z przyjęcia i poszli z butelką wina na przystań, gdyż nudziły ich „światowe” rozmowy.

W odróżnieniu od pozostałych, André nie „pętał się jej pod nogami”, kiedy bywała zafascynowana kolejną teorią, nie proponował nie w porę seksu, czym grzeszyli inni jej chłopcy i nie próbował wkraść się w zaufanie jej rodziny. Był całkowicie samowystarczalny, zabezpieczony bytowo, zupełnie nie interesował go spadek Helene, a bardzo mało jej osobiste życie. Był wspaniałym przyjacielem, z którym mogła doskonale spędzić jakiś czas, kiedy było jej smutno, mogła mu się też poskarżyć na kolejnego kawalera, który, wyjeżdżając, zapomniał zabrać kupę rzeczy albo po prostu oderwać się od zajęć, kiedy miała na to czas i ochotę. I takie obcowanie znaczyło dla niej bardzo dużo. Znacznie łatwiej znaleźć partnera na noc niż dobrego przyjaciela.

Ten mężczyzna zaczął okresowo, za każdym razem nieoczekiwanie, pojawiać się w jej życiu, wnosząc w nie radość i urozmaicenie oraz nowości, które w jakiś niezwykły sposób okazywały się korzystne dla jej pracy naukowej. Jego przyjacielskie wizyty absolutnie nie przeszkadzały jej w koncentracji, lecz nawet na odwrót. Mógł, spojrzawszy niedbale przez ramię na temat jej pracy, z łatwością znaleźć jej unikalne materiały, na które ona polowała miesiącami albo rzadkie wydania, o których nawet nie słyszała. Tak, mógł zniknąć na kilka miesięcy nie podając powodów i nie odpowiadając na jej listy i telefony, uparcie także nie odpowiadał na jej pytania o siebie. Na przykład temat tajemnicy jego wieku był już klasycznym żartem, gdyż kilka dokumentów, które Helene raz przypadkowo zobaczyła, miało duże niezgodności w liczbach. Wówczas Andre uśmiechając się czarująco, wyjaśniał to zwykłą pomyłką. Ale to wszystko nie miało znaczenia. Helene łatwo przyjęła osobliwości André, gdyż nie mieli względem siebie żadnych obowiązków. W pełni zadowalała ją okresowa obecność dobrego przyjaciela, posiadającego zadziwiające wykształcenie i znakomite poczucie humoru, przy braku merkantylnych zainteresowań samą Helene. A jego wiek, zainteresowanie klasycznymi ślicznotkami czy sprzeczności w dokumentach… Jakaż to w zasadzie różnica? Ma znajomą, która, choćby miała umrzeć, nie pokaże nikomu swojego dowodu osobistego, gdyż zawarte tam liczby kategorycznie się jej nie podobają – i co z tego? A André rzeczywiście zachowuje się różnie: czasem jak dziesięcioletni chłopczyk, a czasem jak dziewięćdziesięcioletni starzec, więc i jego rzeczywisty wiek również może być bardzo dynamiczną liczbą.

Ich obecna spontaniczna podróż też okazała się dla młodej kobiety bardzo korzystna. Helene gotowa była już tłuc głową o ścianę, gdyż jej praca doktorska utknęła w martwym punkcie, gdy nieoczekiwanie pojawił się u niej André, rzucił okiem na chaotyczne zwały książek, monografii i artykułów, po czym mimochodem zaproponował jej uczestnictwo w ekspedycji naukowej. Czemu nie? Może morska przejażdżka i trochę luzu w pracy skieruje myśli w pożądanym kierunku?

Otrzymawszy jej zgodę, André jak tajfun przemknął po jej mieszkaniu, z szybkością meteoru zebrał wszystkie materiały Helene, pozostawiając dziewczynie zaledwie parę godzin na zebranie rzeczy osobistych oraz przybycie na przystań. Rano była już na Morzu Śródziemnym, gdzie ze zdumieniem zauważyła, że przyjaciel do jej papierów dołączył coś niecoś od siebie – skąd i kiedy zdążył to zdobyć, pozostawało najsilniej strzeżoną tajemnicą. Mężczyzna zrobił wszystko, żeby mogła nie tylko odpocząć, ale i zająć się pracą. I w ten sposób ta dziwna parka ludzi o zupełnie odmiennych zainteresowaniach, ale dobrze się rozumiejących, znalazła się na oceanie. Każde pogrążone we własnej realności, badaniach, formułach – i nikt do nikogo nie ma w środku nocy pretensji w stylu „jak długo jeszcze będziesz coś tam drukować”. Zadziwiająco udana kombinacja przyjemnego z pożytecznym! Bo, pomimo kołysania, dziwnej trasy i przyjacielskiej pomocy w przyrządzaniu posiłków, praca Helene szła znakomicie. Morskie drapieżniki za burtą były tylko niezwykłym szczegółem i niczym więcej. W chwili obecnej kobieta była bardzo wdzięczna temu dziwnemu wielorybowi, za którym tak uparcie podróżował André. Niech już dalej bada tego pięknisia, a ona dzięki temu ma idealny nastrój do pracy, twórcze natchnienie i znakomitego kompana pod bokiem.

Rozdział 2

Po upewnieniu się, że rekiny już jej nie widzą, rozluźniona Olga rozpłaszczyła się w warstwie wody, patrząc przez nią na sklepienie niebieskie i tylko z rzadka poruszając leniwie ogonem. Odpoczynek był jej niezbędny, gdyż serce biło jak szalone. Bardzo się przestraszyła. Wyszedł jej naprawdę niezły rzut ku górze. No i te rekiny. W morzach spotykała mniej agresywne sztuki. A może po prostu z mniejszym instynktem myśliwskim? Do dziś nikt tak otwarcie nie próbował zjeść syrenki.

Po jakimś czasie dziewczyna uspokoiła się, przestała nawet słyszeć odległą pracę silników tankowca i odwróciła głowę, czując zbliżanie się kolejnych mieszkańców oceanu. Bardzo chciała wierzyć, że nowi przybysze nie będą tak agresywni. Młoda Azrai nie miała ochoty znowu gdzieś pędzić. Jakby w odpowiedzi na jej życzenie, z prawej strony ukazało się całkiem pokojowo nastawione stadko niewielkich rybek. Czupurnie pobłyskując łuskami, łowiły jakiś plankton. Sympatyczne stworzenia miały wydłużone boczne płetwy, podobne do skrzydeł ważki i nie tylko w tym przypominały te owady. Stadko złożone z co najmniej trzydziestu rybek-motylków wykazało zainteresowanie Azrai. Otoczyły ją i zaczęły pływać wokół niej, podszczypując koniuszki jej włosów. Znowu! Jej włosy są dla wszystkich w morzu posmarowane miodem, czy co?! Ruchy ich płetw wywoływały efekt wietrzyka. Drobne istoty dosłownie próbowały wciągnąć Olgę do zabawy i dziewczyna szybko im się poddała. Ocean jest nieprzewidywalny w swojej różnorodności. Morscy bogowie mają rzeczywiście znakomite poczucie równowagi, jeśli zaraz po drapieżnikach zaznajamiają ją z takimi łobuzerskimi stworzeniami.

Olga gwałtownie się obróciła i spróbowała złapać za ogon jednego z psotników, ale jej ruch spowodował, że całe stadko momentalnie zebrało się i pomknęło naprzód. Syrena – za nimi. A rybki, trochę się rozpędziwszy, nagle zaczęły mocno uderzać ogonami i wyskakiwać z wody! Zaskoczona Olga wynurzyła się i zobaczyła, że małe łobuziaki szybują na wyprostowanych przeźroczystych bocznych płetwach, które teraz zupełnie przypominały skrzydła. Leciały całkowicie naturalnie i po jakimś czasie płynnie opadały do wody. Błyszczące w słońcu ryby-ptaki! I lecą naprawdę daleko! Olga z zapałem rozpędziła się i wyskoczyła z wody. Jej lot, choć nie tak długi jak u latających rybek i ze znacznie mniej płynnym lądowaniem, był jednak imponujący. Gdy z głośnym „plusk!” znalazła się znowu w wodzie, srebrzysty drobiazg od razu znowu ją otoczył. Trzepotanie ich płetw przypominało jej teraz zachwycone oklaski. Ale, podczas gdy zastanawiała się, czy ukłonić się nieoczekiwanej widowni, rybki znowu pomknęły naprzód, kolejno wyskakując z wody. Ach tak! Azrai ze śmiechem puściła się w pogoń za nimi. Cóż może być weselszego niż ściganie się z latającymi rybkami?

Wesołe rybki już dawno zniknęły i Olga po prostu płynęła sobie rozluźniona, gdy w oddali usłyszała szum silnika. Znowu ludzie… Wynurzyła się ostrożnie, zastanawiając się, czy to ten tankowiec jej nie dogonił. Nie. Na horyzoncie ujrzała duży biały statek, wyglądający na turystyczny. Po dłuższej chwili zbliżył się do niej dumnie płynący wielki, śnieżnobiały turystyczny liniowiec. Był krótszy i węższy niż tankowiec, ale nadrabiał to wysokością. Miał liczne rzędy iluminatorów, a nawet względnie czyste i równo pomalowane dno. Stateczki koło Sewastopola z muszelkami i rdzą, a nawet turystyczne statki Morza Śródziemnego nie umywały się do tego pełnego rozmachu dzieła ludzkiej myśli inżynierskiej.

Olga wynurzyła się niedaleko statku i z zadartą głową przyglądała się turystycznemu olbrzymowi, czym od razu zwróciła uwagę pasażerów.

„Czy ci turyści nie mają co robić, tylko stale patrzeć za burtę? Uważniejsi od ciekawskich bab z wioski!” – klęła Olga, szybko zawracając, ścigana emocjonalnymi krzykami z pokładu.

Wyglądało na to, że po raz kolejny zrobiła błąd, podpływając tak blisko do statku. Ale to było przecież takie ciekawe! Nie wiadomo, dlaczego, ale myślała, że z tak wysokiego kolosa pasażerowie nie zobaczą malutkiej Azrai za burtą. Jednak zobaczyli i rozkrzyczeli się. Ale wpadła! Nawet w olbrzymim oceanie potrafiła pokazać się ludziom! Nie syrena, tylko chodzące, tfu, pływające nieporozumienie!

Wściekła na samą siebie syrena zanurkowała głębiej. Czas już przyzwyczaić się do życia bez ludzi i powściągnąć swoją ciekawość! Azrai nie zdążyła jednak daleko odpłynąć, a już usłyszała jakże znajome dźwięki: plusk i zew o pomoc.

„No, to już kpiny! Tylko podpłynę do ludzi – a zaraz ktoś tonie! Nie jestem służbą ratowniczą!” – pomyślała Olga.

Klnąc, na czym świat stoi, zawróciła jednak ku statkowi, w którego spienionym kilwaterze jakiś pechowiec szedł już na dno. Na powierzchni dostrzegła kilku ratowników, którzy skoczyli zaraz po nim, ci jednak nie widzieli nieszczęśnika. Statek pełen ludzi, a wyciągać topielca ma Azrai! Może do diabła z nim? Co by on zrobił bez niej? Oldze bardzo się nie chciało ratować jeszcze i tego człowieka, ale szkoda jej było go porzucać. To jednak człowiek, może niezły, kto wie?... Syrena zanurkowała pod płynnie pogrążającego się w wodzie „utopca” i zaczęła podnosić go do góry.

Tym razem w jej ręce trafił gruby chłopiec w wieku około piętnastu lat. Taki prosiaczek w szortach i koszulce. I co go podkusiło wypaść za burtę i w dodatku pójść na dno jak kamień? Przecież on na tej tłuszczowej „podkładce” powinien był utrzymywać się na powierzchni jak koło ratunkowe! Chociaż ten statek jest bardzo wysoki, może chłopak uderzył głową o powierzchnię wody i stracił przytomność? Ech, ludzie, jakże wy łatwo i przede wszystkim „w porę” toniecie! Olga wytaszczyła chłopca na powierzchnię i wystawiła nad wodę, starając się ukryć pod nim. Usłyszała wielojęzyczne krzyki:

– Wot on! (ros. Oto on)

– Patrzcie, ktoś go trzyma! Czyżby syrena?!

– Throw him a lifebuoy! (ang. Rzuć mu koło ratunkowe!).

– Schneller Kamera – es ist eine Meerjungfrau! (niem. Szybciej kamera, to syrena!).

– Die? (ukr. Gdzie?)

– In der Nähe des jungen Mannes. Hält ihn. (niem. Koło młodego człowieka. Trzyma go),

– Bystrieje k niemu, on bies soznanija! (ros. Szybciej do niego, on jest nieprzytomny!).

– Joj, a chto to jogo trimaje? Newże delfin? (ukr. A któż to go trzyma? Czyżby delfin?).

– Nie, przyjrzyj się, to ręce! To rzeczywiście syrena! A to ci dopiero!

– Aidez votre bébé! (franc. Pomóż temu dziecku!)

– Dierżiś, rebionok! (ros. Trzymaj się, dziecko!).

– Udaczno pareniek nyrnuł – srazu w ob’jatija krasawicy! (ros. Ależ młodzik szczęśliwie zanurkował –
prosto w objęcia ślicznotki!).

– Da możiet ona tam strasznaja kak Baba Jaga, wied’ widisz, czto on bies soznanija ot użasa! (ros. A może jest straszna jak Baba Jaga, przecież widzisz, że nieprzytomny ze strachu!).

Słysząc cały ten zgiełk, Olga krzywiła się niezadowolona. Ogólna, w dodatku międzynarodowa, uwaga i kamera – tego jej tylko brakowało! Ciekawe, skąd tu tylu Rosjan, którzy są chyba najbardziej nią zainteresowani? I, jakby tego było mało, zbliżał się do niej z szybkością pływaka-sportowca jakiś mężczyzna. Co za pech! No, wreszcie w wodzie wylądowało koło ratunkowe i szybko popłynęła w jego kierunku, klnąc wszystkich ludzi razem wziętych i szczególnie tego pływaka, którego wyraz twarzy jednoznacznie mówił, że rozpoznał syrenę.

Złapała koło, jako tako umieściła na nim nieprzytomnego chłopca, po czym natychmiast pogrążyła się w zbawczej toni. Odpłynęła poza zasięg widzialności ludzi i stamtąd, dzięki wzrokowi Azrai, przyjrzała się, jak wyłowiono chłopca. No i znakomicie. Dalej jakoś poradzą sobie sami. Ale ta kamera, kamera… Nawet jej słabiutkiej szkolnej niemczyzny wystarczyło, żeby zrozumieć, że turyści mieli pod ręką kamerę wideo. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że tam niewiele będzie widać. A w ogóle to konspiracja zupełnie jej nie wychodzi. Jeśli Tamaz się o tym dowie, własnoręcznie urwie jej głowę. Może jednak się nie dowie? Tajemnica Azrai… No cóż… Najpierw wpadła w ręce „dobrych ludzi”, potem zdzieliła mężczyznę ogonem w twarz, teraz pozowała całemu statkowi turystycznemu. Pozostawało tylko zwołać konferencję prasową i ogłosić całemu światu, że Azrai istnieją. Olga nawet już nie wiedziała, czy ma szukać Tamaza, czy nie. Będzie na nią wściekły.

Takie myśli jednak dziewczyny nie zatrzymywały, najwyżej trochę odwracały jej uwagę w chwilach, kiedy nie była zajęta badaniem otaczającego ją świata albo wpadaniem w kolejne tarapaty z powodu swojej ciekawości i braku doświadczenia.

Mieszkańcy oceanu byli tak różnorodni i nieprzewidywalni, że Olga ciągle miała z nimi najrozmaitsze drobne przygody. Na przykład popłynęła za rybą-żaglem, a potem szybko przed nią uciekała, gdyż para zbędnych dziurek w jej ciele od „nosa” rozwścieczonej istoty zupełnie nie leżała w jej planach. Innym razem bawiąc się z płaszczką, przypadkowo spłoszyła jej zdobycz, po czym musiała zastosować cały swój urok, żeby ryba na nią się nie „gniewała”. Albo wpłynęła w środek ławicy jakichś drobniutkich rybek – i, klnąc, na czym świat stoi, pół dnia wybierała z włosów tkwiące tam osobniki. Albo pociągnęła za mackę małą ośmiornicę, która ulokowała się w gumowym bucie – a potem długo wycierała twarz i ręce z jej „atramentu”. To właśnie była cała Olga. Syrena domyślała się, że czasem działa nieprawidłowo, ale nie miała pod bokiem ani krytyków, ani nauczycieli, kontynuowała więc badanie świata po dziecięcemu, opierając się na osobistym doświadczeniu albo metodą prób i błędów. Cóż innego jej pozostawało?

* * *

Walentin rok temu zaczął pracować jako elektromechanik na wielkim statku oceanicznym. Pochodził z małego górniczego miasteczka na Ukrainie, a ponieważ w jego ojczystym mieście praktycznie nie było pracy, a więc i pieniędzy, z radością wziął tę pracę. Na elektromechanice znał się i lubił ją, poza tym jeszcze od czasów szkolnych pływał sportowo. Ale sport w jego kraju był kiepsko opłacany, podobnie jak wiele innych dziedzin na całym postradzieckim obszarze, dlatego musiał porzucić pływanie. Olbrzymie imperium o nazwie Związek Radziecki rozpadło się jak domek z kart, a na jego ruinach powstało kilkanaście nowych państw. Ale te młode kraje, jak wszystkie budowane na ruinach, zaczynały od chaosu i rozkwitu przestępczości, a do takich warunków najłatwiej przystosowywała się młodzież. Starszym ludziom, którzy wyrośli w innych warunkach, w systemie może i surowym, ale względnie stabilnym, było ciężko. Dla nich świat dosłownie się przewrócił. Utrata punktów orientacyjnych, wiary w prawidłowość dotychczasowych priorytetów, koniec „świętych krów” z Komunistycznej Partii ZSRR – wszystko to było ciężką próbą, z którą nie każdy mógł dać sobie radę.

Na przykład rodzice Walentina, wbrew zdrowemu rozsądkowi, kontynuowali pracę w umierającej fabryce, nie zwracając uwagi na to, że kolejny rok zamiast pieniędzy otrzymują puste obietnice albo ochłapy jakichś towarów o wątpliwej wartości. Półroczna wypłata miotłami, węglem czy makaronami – to jeszcze było całkiem niezłe. Większość, oprócz tych, którzy zostali drobnymi przestępcami, przeżywała tylko dzięki przydomowej działce i rynkowi. Kopać w ziemi Walentin nie lubił, rynek młodzieńca nie pociągał, a szantaż ze ściąganiem haraczu nie wyglądał na zajęcie perspektywiczne. Być dzisiaj w złocie, a jutro w grobie – to bardzo wątpliwe szczęście. Nie uważał też za rozumne, by siedzieć i czekać, aż państwo stanie na nogi i przypomni sobie o swoich obywatelach. Państwo jest młodziutkie, głodne, a nuż przypomni sobie nie w sensie pomocy, a w sensie odebrania czegoś? A do dzielenia się ostatnią koszulą Walentinowi jakoś nie było śpieszno, zwłaszcza z państwem, które na tę koszulę już od dawna nie dawało pieniędzy. Dlatego, przyjmując za pewnik brak perspektyw w domu, Walentin wyjechał „za trzydziewiątą rzekę”. Spodobała mu się propozycja przyjaciela, który przyjechał z Odessy, żeby spróbował podjąć pracę na jakimś statku. I zobaczy świat, i zarobi – tam podobno nawet płacą. Bardzo się też ucieszył, że w swoim czasie w szkole dobrze poznał język angielski, gdyż właśnie to w nieco dalszej przyszłości stało się dla niego przepustką do perspektywicznej pracy.

Walentin jako pierwszy zauważył, że człowiek znalazł się za burtą. Wprawdzie do obowiązków elektromechanika nie należało ratowanie tonących, ale młodzieniec bez namysłu rzucił się do wody. Jednak czy to statek płynął za szybko, czy też chłopiec spadł tak nieszczęśliwie, dość, że Walentin, mimo kilku prób, nie mógł znaleźć nieszczęśnika pod wodą. Już prawie machnął ręką na próby pomocy, gdy nagle w głębi coś błysnęło.

Młodzieniec najpierw pomyślał, że to ławica ryb, ale coś kazało mu się przyjrzeć i ze zdumienia omal nie wypuścił z płuc całego powietrza. W przeźroczystej wodzie wzrok sięgał daleko i ratownik widział dokładnie, jak najprawdziwsza syrena ciągnie człowieka na powierzchnię! Wyglądała na bardzo zgrabną, ale człowieka niosła jakby nic nie ważył. Ogoniasta dziewczyna trzymała „utopca” za „skórę”, jak kocię, a po wypłynięciu na powierzchnię podniosła go nad sobą, twarzą do góry, starając się ukryć pod nim. Ale elektromechanik nie był na pokładzie, więc doskonale widział jej srebrzysto-niebieski ogon, długie jasne włosy, jak gdyby żyjące własnym życiem, bladą skórę… A kiedy się odwróciła i spojrzała wprost na niego… Walentin doznał uczucia, jakby to spojrzenie poraziło go prądem. Popłynął w kierunku obojga, sam już nie wiedząc, czy bardziej chce uratować człowieka, czy przyjrzeć się dokładnie morskiej legendzie. Ale odległość była spora i zanim dopłynął, ze statku już zrzucono koło ratunkowe i syrena, wrzuciwszy na nie swoją „zdobycz”, szybko, jak srebrna błyskawica, zniknęła w morskiej toni. Ratownik zanurkował po raz ostatni, żeby się jej przyjrzeć, ale już jej nie dostrzegł. Zbyt szybka. A to dopiero… A mówią „bajki pijanych marynarzy, którzy miesiącami nie widzieli kobiet”, „pomylili morskie krowy z syrenami”… Okazało się, że bajki jednak nie kłamią.

Rozczarowany Walentin wynurzył się, chwytając łapczywie powietrze. Po ofiarę płynęła już szalupa i pozostawało mu tylko podać marynarzom nieprzytomnego chłopca i wejść na nią samemu. Ale myśli mężczyzny były daleko od chłopca, któremu już próbowano przywrócić przytomność.

Na liniowcu wszyscy omawiali sensację. Syrena próbowała się ukryć, ale ją widzieli, ktoś nawet sfilmował ją kamerą. Nieszczęśnikiem, od którego się wszystko zaczęło, zajął się tylko lekarz pokładowy, także Ukrainiec. Jak się okazało, chłopak pierwszy zobaczył morską dziewczynę i skoczył, chcąc ni to jej się przyjrzeć, ni to ją schwytać. Logika? Nie słyszał o czymś takim. Romantycznego durnia, który w dodatku nie miał pojęcia, jak się skacze do wody, uratowało tylko to, że niezbyt długo przebywał pod wodą nieprzytomny i niewiele jej się nałykał. Doznał jednak lekkiego wstrząsu mózgu. Co prawda lekarz, prowadząc pacjenta do lazaretu, półgłosem i po ukraińsku wyrażał wątpliwości co do obecności mózgu u durnia, który po odzyskaniu przytomności bardziej bolał nad tym, że nie przyjrzał się syrenie, niż nad tym, że omal nie utonął. Walentin szedł obok i z trudem powstrzymywał śmiech, słysząc kwieciste przekleństwa lekarza. Dobrze, że chłopiec i jego matka tego nie rozumieli, bo na pewno pobiegliby już pisać zażalenie.

Ale, zaledwie ratownik wrócił do kajuty, znalazł go jakiś dziennikarz i dosłownie zasypał pytaniami. Niespodziewający się takiego zainteresowania elektromechanik szczerze opowiedział o wszystkim, co widział, dowiadując się zarazem, że tylko on dokładnie przyjrzał się syrenie.

Po paru dniach w wiadomościach ukazał się reportaż o dziwnym wydarzeniu. Dziennikarze starali się wstrząsnąć światem, podając kolejną sensację: ponad pięćdziesiąt osób potwierdza fakt, że widzieli syrenę! Ale rozpowszechniona informacja od razu została skrytykowana przez sceptyków. Wszyscy wymagali bardziej niezbitych dowodów, niż to wideo, na którym mało co widać: ktoś zanurkował, ktoś kogoś trzyma pod wodą. Krytykowali nawet ci, którzy tego dnia byli na pokładzie. Większość przychylała się do wersji z delfinem.

Walentin słuchał komentarzy pasażerów o tej przygodzie, z dnia na dzień coraz bardziej ironiczno-sarkastycznych, i tylko się dziwił: jak można nie wierzyć w to, co widział? I nie on jeden – przecież chłopiec wyskoczył za burtę! Nie, z kim by nie podejmował tego tematu: „delfin”, „bajki”, „przywidziało się”, „trzeba mniej pić”. Nie wiedział już, co o tym myśleć. Z pewnością tak samo czuli się marynarze, którzy przysięgali, że widzieli syreny, a słuchacze wyśmiewali ich i wyprawiali spać. Jeśli widział, to jakie jeszcze dowody są potrzebne? Zresztą skąd je wziąć? Złapać żywą i pokazać ją całemu światu? A jak ją schwytać? Przecież to nie karaś, nie złapie się na robaka! Zresztą, nawet, gdyby ją złapał, z pewnością będą krzyczeli „montaż”, „chałtura”, „sztuczki”. I tak realność od wielu wieków pozostaje bajką. Z powodu niedowierzania, braku akceptacji dla istnienia innego rozumnego, życia, które nie jest podporządkowane człowiekowi. Ludzie nie są przygotowani na to, by tolerować obok siebie kogoś im równego. A co jeszcze dziwniejsze, ludzie potrafią uwierzyć w najbardziej nierealne bajki, zaledwie usłyszą je raz, na przykład w telewizji. Choćby w te popularne w kraju Walentina programy telewizyjne z tak zwanymi ekstra-sensami. Przecież ludzie tysiącami siedzą przed ekranami i szczerze wierzą w leczniczą moc takich „uzdrowicieli”. Wstyd przyznać, ale rodzona babcia samego Walentina wszystko rzucała i biegła do telewizora „naładować wodę” od jakiegoś tam Kaszpirowskiego, który z poważną miną wygłaszał z ekranu kompletne brednie. I na wszystkie argumenty Walentina, że to najzwyklejsze oszustwo, a ten „mag-uzdrowiciel” to po prostu kolejny szarlatan, babcia odpowiadała niezmiennie: „Jeszcze nie dorosłeś”. Pewnie, gdzież mu tam do podobnego „oświecenia”.

A tu żywa, realna syrena na oczach tłumu uratowała człowieka – a już po kilku dniach ten sam tłum krzyczy „bzdura, bajka”. To jakaś sztuczka, ale na czym ona polega?

Nie wiadomo, do czego by doprowadziły Walentina te rozmyślania, gdyby nie to, że w kilka dni później do jego kajuty wszedł uśmiechnięty młody cudzoziemiec. Elegancko ubrany gość najpierw dokładnie zamknął drzwi, po czym przedstawił się jako André, usiadł bez zaproszenia na krześle i w czystym języku ukraińskim poprosił, żeby elektromechanik wszystkim, którzy będą go pytali o syrenę, odpowiadał, że on po prostu wymyślił całą tą historię.

– Jak? Po co? Dlaczego? – Walentin z niedowierzaniem wpatrzył się w nieznajomego.

– Bo to może jej zaszkodzić – zapewnił gość z taką miną, jakby ta odpowiedź coś wyjaśniała.

– To znaczy, że pan mi wierzy? Wierzy pan, że ją widziałem? – zapytał z radością mechanik, który był już zmęczony coraz bardziej zjadliwymi żarcikami załogi.

– Wierzę, ale nie mówmy już o tym. I proszę cię, nie opowiadaj o niej nikomu. Obróć wszystko w żart.

– Nikomu?

– Rodzinie i przyjaciołom „przy filiżance herbaty” możesz opowiadać. Rozumiem, że o czymś takim trudno wtedy milczeć. Ale nie zapewniaj ich, że to wszystko prawda, a nie jedna z rejsowych historii. Przede wszystkim nie mów tym, którzy będą szukali cię specjalnie w tym celu i poproszą o opisanie wszystkiego w najdrobniejszych szczegółach albo żebyś pojechał z nimi w celu dokładnego udokumentowania wszystkich twoich wrażeń.

– A będą i tacy? Ale dlaczego? Przecież to prawda.

Walentin przywykł do tego, że w domu może opowiadać, co chce, nawet historie o kosmitach czy o ogólnoświatowym spisku. Wszystko jedno i tak, jeśli twoje opowieści nie pomogą zarobić, ludzie tylko się z ciebie pośmieją i dadzą ci spokój.

– Bo i ty będziesz miał problemy.

– Dlaczego? Czy to groźba?

– Nie, to stwierdzenie faktu. Zbyt wielu takich jak ty zniknęło bez śladu i nie na własne życzenie. A ja ci życzę jak najlepiej. Zmień pracę albo chociaż statek, postaraj się na jakiś czas „zaczaić się na dnie”.

– Ale ja mam kontrakt…

– Każdy kontrakt uwzględnia możliwość jego rozwiązania. Mogę ci trochę pomóc finansowo, a reszta to już twoja sprawa.

Nieznajomy odszedł, zamknąwszy cicho drzwi, a Walentin jakiś czas siedział, patrząc ze zdumieniem na stosik dolarów, pozostawiony przez niego na łóżku. Nie wiedział, jak ma się do tego wszystkiego odnieść. Zdrowy rozsądek i praktyczność nie pozostawiały mu wiele wariantów. Baśń baśnią, ale za nią nie dawali pieniędzy, a za milczenie płacą mu całkiem sporo. No i argument, że jego słowa mogą wyrządzić krzywdę nie tylko syrenie, ale i jemu samemu, był ważki. Oczywiście cenił własną skórę, ale nie to było najważniejsze. Spotkanie z morską legendą pozostawiło u Walentina jakieś dziwne wrażenie, jakby nieoczekiwanie dotknął cudu. Pięknego, ale kruchego, jak noworoczna zabawka z wczesnego dzieciństwa. Jeden niezgrabny ruch – i już zamiast świątecznego nastroju był stos odłamków, zmartwiona matka i zagniewany ojciec. Teraz też jego wspomnienia o syrence przypominały tę na wpół zapomnianą błyszczącą kulę z choinką i Dziadkiem Mrozem. Tylko że tym razem towarzyszyła im chęć zrobienia wszystkiego jak najlepiej, żeby przypadkiem niczego nie zniszczyć.

Zamyślony Walentin schował nieoczekiwany finansowy dar i wyszedł na pokład. Dopalając papierosa z kolegą z Rosji, kelnerem Wasilijem, popatrzył w dół – od liniowca odpływał niewielki, współczesny, na pewno bardzo drogi jacht z jego „sponsorem” przy sterze i jakąś młodą blondynką.

– Piękna-a zabawka-a – westchnął Wasilij.

– Uhu – niepewnie skinął głową Walentin.

– To przyjaciel naszego kapitana. Wskoczył po zaopatrzenie. Taki gość nie może się obejść bez kilku homarów. Taka wizyta po zapałki dla bogaczy. – kontynuował kelner.

– Każdy ma swoje „zapałki”.

– Ileż to trzeba nakraść, żeby uzbierać na taki jacht?

– Dlaczego zaraz „nakraść”? Miał po prostu szczęście, że, w odróżnieniu od nas, mieszka w państwie, gdzie nie przewrócono wszystkiego do góry nogami, gdzie nie „zburzono wszystkiego, żeby stworzyć wszystko od nowa”, przy czym realizatorzy tych pomysłów nie pomyśleli, że wraz ze starym systemem zmielili na farsz także zawodowych budowniczych – zauważył Walentin, patrząc, jak błyszczą w słońcu śnieżnobiałe żagle.

– Oho, ależ myśli! Waluś, chyba za dużo obcujesz z Piotrowiczem. Jeszcze trochę, a zaczniesz, jak on, opowiadać, ileż to straciliśmy od czasu, gdy do władzy doszli bolszewicy.

– Nie zacznę. Nie mam takiej wiedzy. Może gdybym z nim popływał jeszcze ze trzy lata, bo na razie nie dysponuję tyloma argumentami – powiedział ze śmiechem Walentin.

Wyrzucił niedopałek i poszedł do lekarza okrętowego. Jeśli ma zejść na brzeg, to musi pomyśleć, jak to zrobić, żeby uniknąć zbędnych pytań. A Piotrowicz to mądry chłop, może mu coś poradzić i pomóc.

Uprzejmie ciekawscy ludzie, ale na pewno nie naukowcy, jak się przedstawili, przyszli jednak do Walentina – po tygodniu, kiedy ten zbierał już swoje rzeczy. Nieprzyjemni ludzie. Ale po jego pełnym zażenowania i skruchy opowiadaniu o próbie dodatkowego zarobku na bajce dla turystów, cicho wyszli. Patrząc na wychodzących, którzy przed opuszczeniem jego kajuty jeszcze raz obrzucili ją uważnym spojrzeniem, Walentin poczuł, jak przenika go zimny dreszcz. Ten nieznany młodzieniec miał rację, miał po stokroć rację: gdyby elektromechanik powiedział tym „uczonym” choćby słowo o tym, że widział syrenę, na pewno przepadłby na długo, a może i na zawsze. Oni mieli takie zimne, obojętne spojrzenia… Jak „goryle”, pracujący jako ochrona pewnego bossa z jego miasta, którego przypadkiem raz zobaczył, gdy ten wysiadał z samochodu. Tacy łatwo mogą człowieka wyprawić na dno z przywiązaną do szyi cegłą. Nie chciało mu się nawet zastanawiać się, kim oni są naprawdę. Poszli – no i dobrze. Po takiej nieprzyjemnej wizycie przeszła mu ochota do opowiadania o morskiej dziewczynie nawet kuzynom przy „filiżance herbaty”. Milczenie to złoto, a w jego przypadku może i życie.

* * *

Pozostawiwszy za sobą turystyczny liniowiec, Olga postanowiła zmienić głębokość, na której płynęła. Dalsza trasa dziewczyny wiodła między niebieskimi skałami, porośniętych półprzeźroczystymi, białawymi morskimi aktyniami, wśród których czasem spotykała szczątki zatopionych statków, od dawna zamieszkałe przez nowych lokatorów. Po drodze spotykała wiele meduz o nieprawdopodobnych kształtach i kolorach.

W głębinach panował złudny spokój. Niewzruszone skały o zboczach pokrytych niebieskawym iłem, wyglądały, jakby nikt ich nie ruszał od wielu tysięcy lat. Tylko ten nieważki pył łatwo tworzył piękne lawiny od samego ruchu ogona Olgi. Jednak, wbrew pierwszemu wrażeniu martwej pustyni, pośrodku tego iłu czasem można było znaleźć ukrytą ośmiornicę albo innego morskiego drapieżcę, czyhającego na zdobycz.

Czasem koło Olgi przepływały większe od niej kalmary, na których widok zaczynała wiercić się nerwowo. Trzydziestocentymetrowy kalmar to śmieszne miłe stworzenie, ale pięciometrowy to zupełnie inna historia. Głowa o kształcie torpedy, upiększona parą dziwacznych „skrzydeł”, oczy wielkości talerza do zupy i długie, groźne, czerwonobiałe macki z przyssawkami jednoznacznie sugerowały niebezpieczeństwo. Z pewnością to stąd czerpali natchnienie twórcy filmów o groźnych kosmitach.

Wśród skał zdarzały się też połacie rudej gliny z niezwykłymi ni to roślinami, ni to zwierzętami, przypominającymi czarne tulipany. Ile lat mają i jak żyją te zadziwiające „kwiaty”? Czego między nimi szukają spotykane tam ośmiornice? Olga mogła tylko obserwować je i snuć domysły.

Raz zobaczyła ławicę dość dużych, około dwuipółmetrowych ryb, podobnych do rzecznych szczupaków. Te groźne drapieżniki zaczęły krążyć dookoła Olgi – przestraszona już zaczęła rozglądać się nerwowo za kryjówką – a one przegrupowały się i spokojnie, jak gdyby nic się nie stało, popłynęły dalej.

Spotkała także wieloryba. Ten, niczym olbrzymia łódź podwodna, powoli przecinał przestrzeń oceanu, zadziwiając swoimi rozmiarami. Każda z dwu jego płetw była dwa razy dłuższa od syreny. Ale ten olbrzym był dobry. Olga to czuła, choć, gdyby ktoś ją o to zapytał, nie potrafiłaby odpowiedzieć, jak. Bez żadnego strachu zbliżyła się do niego. Płynąc obok, syrena z zachwytem przyglądała się jego długiej mordzie, jasnemu gardłu i pasiastemu, pokrytemu bruzdami jak ślady po traktorze na polu brzuchowi. Z ciekawością dotykała dłońmi szaro-plamistej, gładkiej jak marmur skóry na grzbiecie. Pośmiała się z malutkiej, w stosunku do reszty ciała, płetwy grzbietowej – nie rozumiała, dlaczego przyroda tak na niej „zaoszczędziła”. Ze zdumieniem obejrzała olbrzymie płyty w pysku wieloryba, kiedy zaczął przez nie wypuszczać nabraną wodę. Przypomniała sobie, że nieraz czytała o tak zwanym „wielorybim wąsie”, ale co można tak nazwać u płynącego obok niej morskiego olbrzyma, doprawdy nie wiedziała.

Wieloryb ostrożnie poruszał płetwami, starając się przypadkowo nie zahaczyć niedoświadczonej syrenki. Był taki wielki, dobry, mądry. Olga przy nim czuła się jak jakiś mały robaczek. Ona chaotycznie miota się tam i sam, podczas gdy ten piękny gigant nie śpiesząc się, majestatycznie pokonuje nieograniczony przestwór. Płynny ruch olbrzymiego ogona, powolne skręty… Nawet nie wiadomo, jak on przy tak flegmatycznym ruchu potrafi złowić coś do jedzenia. Przecież wieloryby podobno nie są roślinożerne, karmią się planktonem – czyli żywymi istotami, które trzeba łowić! Wieloryb jakby dobrodusznie zaśmiał się z jej naiwności – w każdym razie ona tak odczuła jego dziwną, rozbrzmiewającą wieloma tonami pieśń i uważne spojrzenie oka – pomachał jej na pożegnanie płetwami i odpłynął w siną dal. Olga chwilę się zastanawiała, czy nie popłynąć z nim, ale szybko odrzuciła tę myśl, gdyż kierunek obrany przez morskiego olbrzyma nie zgadzał się z tym, który wskazywał jej wewnętrzny kompas.

Niewiele później Azrai spotkała silny prąd, który przecinał jej trasę prawie prostopadle do kierunku, w jakim płynęła i dawał się nawet zobaczyć. Dotknąwszy ręką wodnej ściany Olga poczuła, że temperatura wody w prądzie jest niższa, Była to taka bardzo szybka, podwodna rzeka. Ale jak to możliwe? A może to ten, no jak go tam, Golfstrom? Nie, on chyba powinien być cieplejszy. Więc co to takiego? Ale, niestety, nie było przy niej ani Tamaza, ani żadnego innego Azrai, który mógłby jej na to pytanie odpowiedzieć. Ciekawe, jak długo jeszcze będzie musiała podróżować sama?

Syrenę ciągnęło jednak akurat w kierunku prostopadłym do potoku. Ciągnie – to znaczy, że trzeba płynąć. Dziewczyna jeszcze przez jakiś czas pokręciła się niepewnie w miejscu, nastawiając się na kontrastowy „tusz”, gdyż nigdy nie lubiła nagłych zmian temperatury, a potem dała nura w ścianę wody. Różnica temperatury od razu zeszła na dalszy plan z powodu szalonej szybkości prądu. Zakręciło nią jak szczapką. Czarnomorskie prądy przy tej „rzece” były po prostu dziecięcą igraszką! Najpierw Azrai po prostu zmiotło, potem trochę przystosowała się i wyrównała kierunek, ale nie na długo. Prąd nie był jednolity, znosił zrywami, próbując wsysać syrenę wraz z jakimiś rybami, a nawet kilkoma płynącymi bliżej powierzchni żółwiami w niezrozumiałe wiry. Chociaż wyglądało na to, że żółwiom to zupełnie nie przeszkadza – zwierzęta melancholijnie odprowadziły wzrokiem Azrai i, porwane przez potok, zostały uniesione dalej. Ale Olga zdążała w innym kierunku i płynęła ze wszystkich sił, starając się przeciąć mknący potok. W pewnym momencie, kiedy już była gotowa machnąć ręką i poddać się woli żywiołu, nieoczekiwanie wyskoczyła, prawie wypadła w „stojącą” wodę, pozostawiając za sobą oceaniczną rzekę. Ależ to była „atrakcja”!

Uspokoiła gwałtowne bicie serca, po czym rozejrzała się dookoła. Po tej stronie potoku było znacznie cieplej i chyba nieco jaśniej, a przed nią widniało coś zielonego. Dziewczyna przyjrzała się dokładniej. Z daleka wyglądało to jak skała porośnięta wodorostami, ale w miarę zbliżania się zaczęła spotykać po drodze pojedyncze bardzo długie – albo wysokie, zależnie od oceny – wodorosty o bardzo długich liściach. Pierwszym skojarzeniem syreny były jakieś olbrzymie drzewa lub krzaki, tylko bez pni, ale prędzej można było je porównać do bardzo długich lin, na których wyrosły liście. To, co zieleniło się przed nią, okazało się nie skałą, tylko wielkim płaskowzgórzem, porośniętym tymi wodorostami. Rośliny czepiały się rozgałęzionymi korzeniami skalistego dna, pokrytego czarno-różowymi i burymi wodorostami, pełniącymi rolę swoistej „trawy”. Między korzeniami drzew-lin pełzły rozgwiazdy i morskie jeże różnej wielkości i pływała ogromna ilość niezwykłych ryb, wśród których szczególnie śmiesznie wyglądały olbrzymy o bardzo wydatnych wargach. Przyglądając się im, Olga zauważyła, jak jeden czarny jeż powoli jak gąsienica gryzie korzeń wysokiego wodorostu. Zanim jednak dziewczyna zdążyła oburzyć się na małego szkodnika, już wielka różowo-niebieska ryba chwyciła go za igły. Podrzuciła go raz i drugi, jakby postanowiła zabawić się piłką. Niczego sobie piłeczka! Z igłami dłuższymi niż palce Olgi! Ale okazało się, że łuskowata piłkarka wcale się nie bawiła. Gdy tylko „piłeczka” odwróciła się gorzej chronionym brzuchem do góry, momentalnie rzuciło się na nią całe stado ryb. Skąd się ich wzięło aż tyle? Zmieszana dziewczyna patrzyła na ten błyskawiczny bankiet – w mgnieniu oka z ofiary pozostała tylko skórka z igiełkami, a płetwiaści „goście” rozpłynęli się w różne strony, jak gdyby to nie oni dopiero co walczyli o zdobycz – jak stadko kur o nieoczekiwanie schwytanego robaka.

Olga jeszcze jakiś czas patrzyła z ciekawością, jak ryby polują na jeże – któż by mógł pomyśleć!? – a potem przeniosła zamyślone spojrzenie na rośliny. Morskie jeżyki zjadają ich korzenie – więc pewnie i liście też są jadalne. Azrai podpłynęła do jednego z „drzew” i ostrożnie go dotknęła. Gładki „pień”, szorstkie, długie i szerokie wzorzyste liście ze śmiesznymi wypełnionymi powietrzem kulkami u podstawy każdego z nich. Niektóre pęcherzyki są zdarte i zamiast nich sterczą ostre występy, przypominające kolce róż. Olga oderwała kawałeczek liścia i ostrożnie skosztowała go. Okazał się całkiem jadalny, podobny w smaku do surowej pszenicy, jeśli niedojrzałe ziarenko wyłuskać z kłosa bezpośrednio na polu. Olga, jak większość wiejskich dzieci, w swoim czasie kosztowała zarówno pszenicę, jak i jęczmień, rajskie jabłuszka i wiele innych płodów, na które mieszczuch nawet nie spojrzy. Wyglądało na to, że ma nowe uzupełnienie jadłospisu. Nieźle.

Zagryzając listkiem, Azrai popłynęła wzdłuż „pnia” ku górze, na samą powierzchnię; rozejrzała się – i aż krzyknęła ze zdumienia. Dookoła, jak daleko sięgał wzrok, powierzchnia wody przypominała zielony step po deszczu. Olbrzymie zielone przestworza, a między nimi, jak kałuże, wysepki czystej wody. A to dopiero! I to ma być ocean? Zupełnie nieszablonowo!

W oddali widać było coś białego. Po krótkim namyśle dziewczyna postanowiła zobaczyć, co to takiego. Nie słysząc żadnych podejrzanych dźwięków, lawirując między roślinami, szybko podpłynęła do niezrozumiałego zjawiska. Podpłynęła i zmieszała się, stwierdzając, że to… śmieci. Spora wyspa plastikowych i innych odpadów, zagnanych przez prąd albo wiatr do tego zakątka Oceanu Atlantyckiego. Olga z zażenowaniem oglądała plastikowe butelki i pudełka, pakieciki i inny chłam rozciągający się białawym dywanem na ogromną odległość. Tak daleko od ludzi – i tyle tego… Jakże to tak? Ludzie wyrzucają te wszystkie paskudztwa do oceanu?

Uwagę dziewczyny zwrócił jakiś ruch na skraju tej „polany bajek”. Wśród polietylenowych resztek coś się rozpaczliwie miotało. Rozsunąwszy plastik, Olga znalazła malutkie, wielkości dłoni, żółwie dziecko, które zaplątało się w długiej plastikowej sieci i coś tam piszczało dziwnymi wysokimi dźwiękami, niemal na granicy słyszalności. Oldze wydało się, że maluch wściekle klnie.

– Biedaczku. Co ciebie podkusiło wpływać między te świństwa? – Olga, wyplątując zwierzątko, równocześnie ni to rozmawiała z nim, ni to głośno myślała. – Nazwę ciebie Czyścioszkiem i zabiorę ze sobą. Będziesz podróżować ze mną, maluchu.

Uwolniwszy zwierzątko, Azrai podniosła je na wysokość twarzy. Piękny jak prawdziwe dzieło sztuki żółwik leciutko uderzał płetwami po rękach syrenki, zupełnie jak obrażone dziecko. Miał szarobrązowy pancerzyk, jaśniejsze u góry i ciemniejsze w dolnej części płetwy, całe pokryte wyraźnie wymalowanymi wzorami oraz uważne, paciorkowate oczka. Musi jeszcze minąć naprawdę wiele lat, zanim dorośnie do wielkości tego żółwia, który uratował Olgę na Morzu Śródziemnym, ale pływając w okolicach tego śmietniska prawie na pewno nie przeżyje.

Nie wiadomo, co na temat Olgi myślała ta malutka istotka, ale dziewczyna nie zamierzała zostawić jej w tym miejscu. Zabrała znajdę, rzuciła ostatnie ponure spojrzenie na wielkie śmietnisko po czym zanurzyła się i popłynęła jak najdalej. Nie miała siły patrzeć na coś tak ohydnego pośrodku takiego piękna. A najbardziej wstydziło ją to, że nie może nic z tym zrobić. W ogóle po czymś takim miała już całkowicie dość powierzchni, choć zdawała sobie sprawę, że, podróżując z nieposiadającym skrzeli żółwikiem, będzie musiała płynąć blisko niej, żeby on mógł od czasu do czasu się wynurzyć.

Przygnębiona Olga odpłynęła dość daleko, zanim zdołała się uspokoić. Ale jej przyzwyczajenie do widzenia przede wszystkim dobra w końcu zwyciężyło i po jakimś czasie dziewczyna znowu się zachwycała otaczającym światem.

Pod wodą dziwne zarośla wyglądały jak przepiękny, tajemniczy, pełen życia las. Promienie zbliżającego się ku zachodowi słońca przenikały warstwę nad podziw przejrzystej wody, nadając roślinom nieprawdopodobne kolory: jasnoczerwony, pomarańczowy, złoty, musztardowy, wszelkie odcienie zielonego. Każdy liść kołysał się powoli, a wszystkie razem tworzyły efekt słabego wiatru. Ich ruch był stały i płynny, a ta płynność dosłownie oczarowywała, uspokajała, kołysała do snu. Olga nagle poczuła wielką ochotę na postój i trochę odpoczynku w tym niezwykłym zagajniku. Rozejrzała się, zatrzymała spojrzenie na wielkim „krzaku” i podkręciwszy do poziomu sporo łodyg roślin, zrobiła sobie z ich liści zaimprowizowany hamak.

Ulokowała się wygodnie, położyła żółwika obok siebie i w zamyśleniu rozejrzała się raz jeszcze po otaczającym ją lesie. Było jej tak dziwnie: cały czas coś ją gnało naprzód, jakby szturchało w plecy – i nagle pojawiła się nieprzeparta chęć odpoczynku.

– No, maluchu, ja idę spać, a ty bądź tak dobry i nie zjedz mi łóżka, dopóki się nie wyśpię – powiedziała, przyglądając się znajdzie.

Żółwik nie próbował odpłynąć i wyglądało na to, że niezbyt się obawia leżenia koło kogoś tak dużego. Na odwrót, malutkiej istotce chyba spodobało się schronienie, gdyż ułożyła się u boku dziewczyny i, nie bacząc na jej prośbę, z apetytem zamlaskała listkiem wodorostu, coś przy tym mrucząc… Ciekawe, czy to słuch Azrai sprawia, że jego „mowa” brzmi tak „kocio”, czy on naprawdę tak mruczy? Olga uśmiechnęła się i prawie od razu zasnęła w najwygodniejszym łóżku od czasu pierwszej spędzonej w morzu nocy.

* * *

Zmęczony Andriej westchnął, wyłączył monitor i spojrzał w niebo. Była cicha, gwiezdna noc. Ocean coś cicho szeptał, czasem w wodzie błysnął jakiś przepływający obok jego mieszkaniec, ale przeważnie tylko odbijała jasne gwiazdy, szczodrze rozsypane po ciemnofioletowym niebie. Wydawało się, że część nocnych słońc została przesypana do morza i tam już pozostała. Dwie nieskończone, bezkresne przestrzenie i odwieczne pytanie, która z nich jest bardziej zadziwiająca…

– Smutno ci? – Na pokład nieśpiesznie wyszła Helene, postanowiwszy zrobić sobie przerwę w pracy.

– Nie. Skąd takie przypuszczenie? – Mężczyzna odwrócił się przodem do swojej towarzyszki.

– Tak mi się wydawało – odrzekła kobieta, przechylając głowę na bok. – Wiesz co, zauważyłam, że ty z jednakowym wyrazem twarzy patrzysz i na gwiazdy, i na morze. Jakbyś i tu, i tam miał kogoś bliskiego, rodaka…

– Można i tak powiedzieć… – Andriej znowu podniósł oczy ku niebu. – Tam, wysoko, mieszkają nasze dusze, nasze dążenia. W oceanie też. – Spuścił wzrok na wodę. – Bratnie dusze w bezdennej głębinie.

– Hmm. Jaki ciekawy pogląd na życie. – Blondynka usiadła na krześle, oparła głowę na ręce i z zainteresowaniem spojrzała na mężczyznę.

– Opowiem ci bajkę. Chcesz? – zaproponował nagle Andriej, z rozluźnieniem opadając na oparcie fotela.

– Chcę. Od stu lat nikt mi nie opowiadał bajek. – uśmiechnęła się kobieta. Otaczający ich pejzaż rzeczywiście nastrajał do długich serdecznych rozmów, filozofii, romantyki.

– Było to dawno. Pewien ambitny chłopiec wybrał się w podróż. Wybrał się, pewny, że niedługo powróci wielki, uznany, że jego rodzina będzie z niego dumna. Był młody, odważny, wierzący w swoje siły i zdolności do zmiany świata na lepsze. Nieustraszenie rzucał wyzwanie przeciwnikom, wplątywał się w przeróżne awantury, bronił praw uciskanych i pokrzywdzonych. Wiele dokonał, osiągnął i już zamierzał powrócić do domu, gdyż stał się sławny i był ubóstwiany przez naród, wśród którego przeżył wiele lat, ale jego przeciwnicy znaleźli sposób na to, by wszystko zburzyć.

– Bastylia? Spisek? Zabójstwo?

– Nie, o wiele prościej. Kłamstwo. Ktoś nagle rozpuścił wśród ludzi słuchy, że nasz bohater to czarownik, który pije krew niemowląt. Że jest taki silny i niepokonany dlatego, że sprzedaje swoich przyjaciół i ich dusze diabłu. On sam nie zwracałby na podobne bzdury uwagi, gdyby nie to, że jego przyjaciele, ci, którzy mu byli drodzy i którym on wierzył, zaczęli naprawdę znikać. Szukał ich, ale bez skutku. Znikali, jakby się rozpuszczali w powietrzu. Z każdym zaginionym wielokrotnie wzrastała ilość ludzi, którzy wierzyli, że to właśnie on ich zabija. Omal nie wariując od bezowocnych poszukiwań, nasz bohater znalazł w końcu jednego z zaginionych, przypadkowo. Poszedł pomóc staremu druhowi i… Dobrymi chęciami…

– …piekło jest wybrukowane – dokończyła Helene.

– W każdym razie jedna z dróg, którą niektórzy dochodzą do jego drzwi. Nasz młodzieniec znalazł jednego z zaginionych w podziemiach zamku najlepszego przyjaciela – tego, któremu wierzył jak sobie samemu. Okazało się, że jego najbliższy towarzysz i najlepszy przyjaciel był gorszy od wrogów. A najgorsze – co zrozumiał nasz bohater – było to, że przyjaciela nie zamienili we wroga ani inni wrogowie, ani okoliczności, ani złe duchy, ani nawet diabeł, tylko po prostu zawiść. Walczyli razem, dzielili po połowie ostatni kawałek chleba i schronienie, ratowali się wzajemnie od śmierci, ale, kiedy osiągnęli szczyt powodzenia – wszystko się zmieniło. Przyjaciela zaczęły gryźć wątpliwości. Wydało mu się, że jego czyny są niedoceniane, gorzej opłacone, że ludzie błędnie i niesprawiedliwie bardziej kochają i poważają innego. I zaczął się mścić. Za większą popularność naszego bohatera, za swoją obrazę. Dziesięciu przyjaciół młodego człowieka zapłaciło za tę zawiść życiem. Tego dnia, kiedy nasz bohater dowiedział się o tym wszystkim, zmienił się na zawsze. Stracił głowę, rozbestwił się. Przyjaciela, który stał się wrogiem, długo zbierano potem po całym zamku… A przecież on był nie tylko przyjacielem, ale i dalekim kuzynem bohatera. Władcy jego kraju nie uznali takiego sposobu rozwiązania problemu. Młodego człowieka wygnali, wypędzili z kraju na wiele lat, wyprawili na poszukiwania takich jak on: nieokiełzanych, wadliwych, zdolnych zabić krewnego w ataku złości. Wyszukiwać ich i albo poprawiać, albo usuwać. Rozwiązywać problemy z nimi związane. Od tej pory błądzi po świecie. Szuka, ratuje, zabija. Tęskni do domu, czeka, aż zakończy się termin jego wygnania. Świat stał się dla niego klatką, a niebo i morze – jej granicami, prętami. Nie do pokonania, nie do wyłamania...

– Smutna bajka. – Helene pokiwała głową, gdy zrozumiała, że jej towarzysz nie zamierza kontynuować opowiadania.

– Tak, masz rację, coś mnie dzisiaj melancholia ogarnęła i skłoniła do opowiadania smutnych bajek narodów świata. – Andriej uśmiechnął się ponuro.

– Proponuję dalszy ciąg bajki. – Młoda kobieta wesoło potrząsnęła głową.

– A to ciekawe. Jaki?

– Pewnego razu ten zagubiony wędrowiec spotka ptaszka. Małego, wesołego cieszącego się życiem, kochającego świat, w którym żyje. To stworzenie nauczy nieszczęśnika nie tłuc się do krwi o ściany, tylko czuć się wolnym tam, gdzie przebywa. Przecież wolność to nie granice przemieszczania się, wolność – to stan duszy. Nasz bohater ma pod nogami cały świat – a nie dostrzega go. Nie widzi, że już jest wolny, tylko nie znalazł nikogo, z kim mógłby się podzielić tą wolnością. Sam siebie zamknął w klatce, klatce samotności. Ale pewnego dnia usłyszy śpiew małego ptaszka i rozpostrze skrzydła.

– Ależ Helene, ty, jako kobieta, powinnaś raczej widzieć w bajkach przede wszystkim romantyzm, miłość.

– André, przecież ty wiesz, że ja patrzę na życie bardzo trzeźwo i rozumiem, że nas, kobiety, z naszymi wahaniami hormonalnymi, emocjami i czasami bardzo pokrętną logiką, niezwykle trudno uważać za niezawodne punkty orientacyjne w życiu, a tym bardziej za stałe. Łatwo z nas zrobić nieosiągalny ideał, ale mieć nas na co dzień pod bokiem i kochać – to dość ciężka praca.

– Cóż za samokrytyka!

– Szczera. – Wzruszyła ramionami blondynka.

– Ciekawa. Ale, tak czy owak, mademoiselle, byłaby z ciebie naprawdę dobra bajarka! – Andriej uśmiechnął się szeroko.

– W dzieciństwie ojciec często opowiadał mi bajki. Wiele różnych bajek. Wesołe i smutne, śmieszne i groźne. I nauczył mnie, że ważne jest nie samo zakończenie bajki, ale to, jak się do niego odnosi opowiadający. Różni ludzie opowiadają tę samą bajkę na różne sposoby i wysnuwają z niej różne wnioski. Ojciec potrafił legendę, w której wszystkie osoby pod koniec umierają, opowiedzieć jako optymistyczną humoreskę, a bajkę z weselem na końcu – jako tragedię stulecia. Nauczył mnie, że najważniejszy jest nie stan rzeczy, tylko nasz punkt widzenia na nie. Jeśli wierzysz, że jesteś w klatce – będziesz nieszczęśliwy, choćbyś był władcą całego świata; jeśli wierzysz, że jesteś wolny – wystarczy ci torba na ramieniu.

– Helene, dlaczego ty nie piszesz bajek? – zapytał przeciągle Andriej, ze zdumieniem przyglądając się dziewczynie, jakby widział ją po raz pierwszy w życiu.

– To nie dla mnie. Obawiam się, że już na drugiej stronie byłyby wyjaśnienia dotyczące ustroju społecznego opisywanego świata z wykresami, tabelami i wzorami. – Roześmiała się jego rozmówczyni.

– Ej, założyłbym się, że nie. Szkoda, że tak uważasz. Dzieci chyba wiele straciły.

– Wyciągasz wnioski, posiadając za mało danych wyjściowych – odrzekła blondynka, wciąż się śmiejąc, lecz nagle spoważniała. – André, czy mogę zadać ci pytanie?

– Oczywiście. Wielkiej bajarce wolno wszystko – odrzekł wesoło mężczyzna.

– Po co wziąłeś mnie w ten rejs?

– Potrzebna ci była zmiana otoczenia, a mnie dobre towarzystwo.

– Które większość czasu spędza wśród książek i monografii, zapominając nawet śledzić, czy za oknem jest dzień, czy noc?

– Za to czasami gotuje jedzenie, przeważnie całkiem jadalne i w porę.

– Wyjątki się nie liczą. Na podobną romantyczną podróż lepiej byłoby zaprosić którąś z twoich pasji. – Helene z uśmiechem po przyjacielsku potargała czuprynę mężczyzny. – Bo tu dookoła słońce, gwiazdy, romantyka i… co najwyżej przyjacielskie bajki na dobranoc. Wydaje mi się, że bardzo się pomyliłeś, wybierając mnie jako towarzyszkę.

– Nie-e, na pewno się nie pomyliłem. Pasja wymagałaby ode mnie uwagi, rozrywek, co najmniej seksu, a ja tu mam…

– Wieloryba. Tak, wiem. Takiego błękitnego, który ciągle bawi się w chowanego. – Znów roześmiała się młoda kobieta.

– Tak. – Andriej zademonstrował jej jeden ze swoich najbardziej czarujących uśmiechów.

– Rozumiem. Z nią na pewno byś go zgubił. – burknęła Helene. – No dobrze, chodźmy spać, bajarzu. Już późna noc – nawet ja to zauważyłam – i ten twój wieloryb, jak myślę, także powinien spać.

– Tak. To na pewno jej nie zaszkodzi.

Firmowy e-sklep wydawnictwa „OdeSFa”:

– atrakcyjne ceny i promocje;

– firmowe ciuciaki, kubki i inne gadżety;

– programy lojalnościowe, w tym m.in. „Klienci ze Stali”;

– księgarnia i antykwariat;.

– oferta dla księgarni.

Zapraszamy do kontaktu www.odesfa.pl

Ludzki wymiar fantastyki?

„OdeSFa” – wydawnictwo z „Duszą”

Księgarzu – Księgarko – Księgarnio

(…i Wy też, KsiĄżniczki… ;) )

Oferujemy współpracę bezpośrednią i atrakcyjne rabaty na nasze książki.

Zostań naszym partnerem, skosztuj naszych firmowych „ciuciaków” i zdobądź certyfikat-laur „Księgarni z «Duszą»”

Zapraszamy do kontaktu: sklep@odesfa.pl

Ludzki wymiar fantastyki?

OdeSFa – Wydawnictwo z „Duszą”!

NASZE KSIĄŻKI

Kyna

Michał Kubacki

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-51-5

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 406

Urban Fantasy

Nazywa się Green. Kyna Green. Powszechnie znana w Londynie i okolicach jako wiedźma.

Współczesny Londyn. Poznajemy miejsca stanowiące w centrum metropolii oazy dawnych, uważanych za magiczne, puszcz. Jak chociażby skrawek prastarego lasu Queen’s Wood – ponad 20-hektarowy rezerwat, wydzielony w dzielnicy Muswell Hill.

To tam przyciągająca uwagę niezwykłą urodą, tytułowa Kyna prowadzi swój zakład fryzjerski. Fryzjerka od 250 lat, uzdrowicielka posiadająca nadnaturalne zdolności. Równie sprawnie jak nożyczkami posługuje się magią. Zafascynowana technologią miłośniczka sztuki, z której czerpie ukryte zasoby Mocy.

Kyna należy do elitarnego Kręgu Władających. Niektórzy mówią z przymrużeniem oka, że wzorem legendarnego agenta MI5 – ma mityczną i mistyczną „licencję na MOCowanie”.

Stawką w tej grze jest nie tylko życie bohaterów, ale przede wszystkim istnienie całej ludzkości.

SILNA POSTAĆ KOBIECA • SPISKI • WSPÓŁCZEŚNI ŁOWCY CZAROWNIC • KRYZYS ENERGETYCZNY • TAJEMNICZE ORGANIZACJE

Wiedźma z Podhala

Tom I. Jesteś na to zbyt młoda

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-15-7

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 426

Fantasy, Young Adult

Opowieść o miłości, przyjaźni, samotności i niezwykle trudnych, ale dojrzałych decyzjach, jakie musi podjąć nastoletnia Edyta Gwerska. Po tragicznej śmierci rodziców piętnastoletnia Edi przeprowadza się z Warszawy do niewielkiej wsi pod Krakowem. Trafia pod opiekę jedynych krewnych, o istnieniu których nie miała wcześniej pojęcia – ciotki Janiny i wuja Freda. Nadprzyrodzone zdolności, które odziedziczyła po matce niekiedy utrudniają życie i kontakt z rówieśnikami, ale bywają też niezwykle pomocne.

NASTOLETNIA BOHATERKA • WIEDŹMY • TAJEMNICZE RYTUAŁY • MAGIA • WAMPIRY • ŁOWCY CZAROWNIC • MITOLOGIA SŁOWIAŃSKA

Wiedźma z Podhala

Tom II. Nie jestem już dzieckiem

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-50-8

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 354

Fantasy, Young Adult

Znakomita kontynuacja losów Edyty. Dziewczyna żyje w dwóch światach. Chodzi do zwyczajnej szkoły, przygotowuje się do matury, pomaga ciotce w opiece nad zwierzętami, uczy się jak być wiedźmą. Magiczny świat wykreowany przez autorkę, cała plejada niedostrzegalnych ludzkim okiem istot rodem z baśni, legend i prasłowiańskich wierzeń, zagadki, tajemnice, chwile grozy i niezwykłe przygody bohaterów tej powieści – wszystko to sprawia, że od książki nie sposób się oderwać.

NASTOLETNIA BOHATERKA • WIEDŹMY • TAJEMNICZE RYTUAŁY • MAGIA • WAMPIRY • ŁOWCY CZAROWNIC • MITOLOGIA SŁOWIAŃSKA

Wiedźma z Podhala

Tom III. W poszukiwaniu siódmej siostry

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-72-0

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 334

Fantasy, Young Adult

Wiedźma z Podhala: W poszukiwaniu Siódmej Siostry, to długo oczekiwana kontynuacja losów Edyty Gwerskiej z powieści Jesteś na to zbyt młoda. Stanowi ona jednak zupełnie odrębną historię. Każdy, kto nie czytał pierwszej części, z łatwością zorientuje się w losach bohaterki i jej przyjaciół.

Autorka sprawnie wprowadza czytelnika w jej historię i snuje opowieść dalej tak, by mógł się z nią zaprzyjaźnić już od pierwszych stron książki. Wiedźma z Podhala to wciągająca i ciekawa powieść, w której dawne podania i baśnie mieszają się z nowoczesną codziennością i wpisują w życie XXI wieku.

To opowieść o miłości, przyjaźni, samotności i niezwykle trudnych, ale dojrzałych decyzjach, jakie musi podjąć nastoletnia Edyta, aby ochronić swoich przyjaciół. Nadprzyrodzone zdolności, jakimi obdarzyła ją natura, niekiedy bardzo utrudniają jej życie i kontakt z rówieśnikami, jednak często bywają bardzo pomocne. Powieść Luizy Dobrzyńskiej czyta się jednym tchem. To wyśmienita pozycja dla nastolatek, które chciałyby się oderwać od rzeczywistości.

NASTOLETNIA BOHATERKA • WIEDŹMY • TAJEMNICZE RYTUAŁY • MAGIA • WAMPIRY • ŁOWCY CZAROWNIC • MITOLOGIA SŁOWIAŃSKA

Córka Azrai

Tom I

Oksana Usenko

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-58-4

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 358

Science Fantasy Fiction, Young Adult

Trylogia „Córka Azrai” wyrosła na kanwie dziecięcych marzeń, miłości do ojczyzny, oczarowania morzem oraz szczerego podziwu dla podwodnego świata. Syreny jako ucieleśnienie tajemniczego piękna, ryby, glony i cała ta niesamowita różnorodność fascynowały mnie bowiem od najmłodszych lat.

„Córka Azrai” to dobra baśń, ale jak każda bajka składa się z fragmentów prawdziwego życia: faktów, opowieści, myśli i emocji, których osobiście doświadczyłam lub napotkałam na swojej życiowej drodze.

W tej książce znajdziesz nie tylko przygody, ale także opowieść o zwykłych mieszkańcach Ukrainy w spokojnych, choć nie najłatwiejszych latach 90. XX wieku, dziewczęce marzenia i oczywiście morze.

Oksana Usenko

NASTOLETNIA BOHATERKA • RETELLING BAŚNI • SYRENY • PODWODNY ŚWIAT • DOJRZEWANIE • PIERWSZA MIŁOŚĆ

Córka Azrai

Tom II. Tajemnice oceanu

Oksana Usenko

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-60-7

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 412

Science Fantasy Fiction, Young Adult

Trylogia „Córka Azrai” wyrosła na kanwie dziecięcych marzeń, miłości do ojczyzny, oczarowania morzem oraz szczerego podziwu dla podwodnego świata. Syreny jako ucieleśnienie tajemniczego piękna, ryby, glony i cała ta niesamowita różnorodność fascynowały mnie bowiem od najmłodszych lat.

„Córka Azrai” to dobra baśń, ale jak każda bajka składa się z fragmentów prawdziwego życia: faktów, opowieści, myśli i emocji, których osobiście doświadczyłam lub napotkałam na swojej życiowej drodze.

W tej książce znajdziesz nie tylko przygody, ale także opowieść o zwykłych mieszkańcach Ukrainy w spokojnych, choć nie najłatwiejszych latach 90. XX wieku, dziewczęce marzenia i oczywiście morze.

Oksana Usenko

NASTOLETNIA BOHATERKA • RETELLING BAŚNI • SYRENY • PODWODNY ŚWIAT • DOJRZEWANIE • PIERWSZA MIŁOŚĆ

Córka Azrai - Донька Азраї

Oksana Usenko

Seria wydawnicza: FantaSFa

ISBN: 978-83-962412-9-0

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 652 (327+325)

Wersja polsko-ukraińska

NASTOLETNIA BOHATERKA • RETELLING BAŚNI • SYRENY • PODWODNY ŚWIAT • DOJRZEWANIE • PIERWSZA MIŁOŚĆ

Chciej mnie zawsze

Jakub Turkiewicz

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-2-1

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 414

Fantastyka, Kryminał, Space Opera

Bohaterem powieści jest Michał Kerol, najlepszy na świecie detektyw z przełomu XX i XXI wieku. W 3053 roku, staje przed nim nowa zagadka kryminalna. Musi znaleźć zabójcę kapitana statku „Szczupak”, na którym poprzez kosmiczną pustkę podróżują tysiące ludzi. Kłopot w tym, że śledztwo idzie średnio, a detektyw nie jest do końca sobą.

„Morderstwo, władza, manipulacje i ludzkie namiętności. Elegancki kryminał science fiction, czerpiący z klasyki noir. Gdzie osobowość, świadomość, doświadczenie i wspomnienia polskiego detektywa z XX wieku zostają wszczepione w sklonowane ciało jego sobowtóra, daleko od Ziemi i kilka setek lat w przyszłości”.

Jacek „Franco” Horęzga

„Debiutancka powieść Jakuba Turkiewicza zaskakuje świeżością pomysłów i spojrzenia na temat. Autor z niezwykłą lekkością przeskakuje od poważnego, nawet dramatycznego tonu do niefrasobliwej żartobliwości i z powrotem. Od początku do końca gra na emocjach czytelnika z kunsztem wytrawnego artysty i bez przerwy go zaskakuje”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

DYSKTOPIA • MIŁOŚĆ • MORDERSTWO • WŁADZA • GWIEZDNA FLOTA • PODRÓŻ SENTYMENTALNA • REJSY MIĘDZYPLANETARNE • ANDROIDY

Gwiezdne szczenię

Jacek Izworski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-0-7

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 674

Science Fiction, Boys’ Young Adult

Uśmiechnięta nadzieja w każdym

zakątku Wszechświata.

Wojtek Mieczysławski

Książka jest uhonorowaniem życia i twórczości Jacka Izworskiego – bardzo niepełnosprawnego fantasty, pioniera fandomu, tłumacza i redaktora. Wydana na początku lat 80. XX wieku nie zyskała powszechnej aprobaty i przychylności w środowisku miłośników fantastyki, stając się jednocześnie fenomenem i „największą przygodą młodości” dla wielu czytelników niezwiązanych z fandomem.

„Opowieść snuta przez autora podzielona jest na cztery części, które składają się na bardzo interesującą fabułę przedstawianą z różnych perspektyw. Jest to spotkanie ludzi z obcymi istotami oraz wmieszanie się w ich życie.

Jesteśmy też świadkami wielu podróży kosmicznych i odwiedzin na innych planetach. Bardzo przypadło mi do gustu opisanie genezy wydarzeń, które są główną osią fabularną. Cenię książki, które dają mi jasny wstęp i wyjaśnienie realiów. Ciekawie wypada również omówienie różnych technikaliów”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

KULTOWA KSIĄŻKA • SPACE OPERA • PODRÓŻE KOSMICZNE • ANTOLOGIA • WSPOMNIENIA • OPOWIADANIA • WIERSZE

Ciemność

Stanisław Karolewski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-30-0

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 382

Literatura piękna, Fantastyka, Urban Fantasy

„Przez malownicze krajobrazy Wrocławia, autor snuje historię bohatera, Szonaja, który tajemniczo traci pamięć i zostaje wplątany w intrygujące wydarzenia. Fabuła rozwija się w sposób hipnotyzujący, a czytelnik odkrywa, że ptasia zaraza to tylko jedna z wielu zagadek, które splatają się wokół postaci Ingrid i tajemniczego Klubu Bibliofilów”.

Salomon

lubimyczytać.pl

„Ta szkatułkowa powieść, której pierwszoplanowe wątki ukrywają drugie dno, dostrzegalne między wersami, opowiada misternie utkaną historię z pogranicza fikcji i jawy”.

Kasia

lubimyczytać.pl

„Wszystko zaczyna się od spadających na ulice wrocławskiego Nadodrza ptaków i realistycznych obrazków z życia ich czyścicieli... Spalone kamienice, skupy surowców, brudne zaułki, antykwariaty. Perspektywa horyzontalna. Chodniki. Piwnice. Buty. Książki, obrazy, niebezpieczne wspomnienia i miejskie legendy. Ktokolwiek tęskni do takich klimatów, na pewno będzie lekturą „Ciemności” ukontentowany. To taki Bruno Schulz w wersji noir – mrok jest tu wręcz ontologiczny, jest sposobem odczytywania/ kamuflowania rzeczywistości”.

Wojciech Szyda

POWIEŚĆ SZKATUŁKOWA • ODWOŁANIA DO KLASYKI • EMOCJONALNA PODRÓŻ PRZEZ CZAS I PRZESTRZEŃ • REALIZM MAGICZNY

Szaman

Wizje profetyczne Tom I

Emma Popik

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-09-6

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 444

Sci-Fi, Postapokalipsa, Fantasy, Innerspace

Mało jest w fantastyce autorek tak wszechstronnych, obdarzonych tak wnikliwym zmysłem obserwacji, umiejętnością budowania opowieści [...]. Jeśli jest jakaś królowa polskiej fantastyki, to [...] jest nią właśnie Emma Popik.

Bartek Biedrzycki

Antologia premierowych w większości opowiadań Emmy Popik – legendy i wychodzącej z cienia (po przygodach z mainstreamem) – królowej polskiej science fiction, wypromowanej swego czasu przez Macieja Parowskiego. Oniryczny klimat niepokojących wizji, obrazy z makabrycznej przyszłości, odhumanizowany świat, żądza w zderzeniu z energią Miłości – krótkie teksty, gęste od znaczeń, duszne od klimatu. Każdy z nich z powodzeniem może być rozwinięty w większą formę.

Zbiór urozmaicono publicystyką i poezją Autorki oraz okolicznościowymi tekstami innych autorów, powiązanymi z tematyką zbioru zasadniczego i wywiadami.

W zintegrowanym dodatku publicystyczno-krytycznym „Formy z Chaosu” publikujemy teksty okolicznościowe o autorce, galerię prac chorzowskiej pisarki i artystki Katarzyny Szewioły-Nagel oraz pierwszą część kultowej i ważnej książki „Genetyka Bogów”, której ciąg dalszy opublikujemy w kolejnych tomach cyklu.

ANTOLOGIA • KOBIECYM OKIEN • PROFETYZM • PARAPSYCHOLOGIA • WIZJE ZAGŁADY LUDZKOŚCI • ZJAWISKA PARANORMALNE • UFO

Szamanka

Wizje profetyczne Tom II

Emma Popik

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-30-0

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 382

Sci-Fi, Postapokalipsa, Fantasy, Innerspace

Emma Popik to pisarka-szamanka, bogata mądrością wielu pokoleń kobiet, która swoją literaturą – magią słowa – próbuje naprawić chorą duszę naszego zepsutego świata.

Jacek Inglot

“Była Szamanką i była bardzo piękna. Czarne włosy spływały gęstą falą na ramiona i lśniły. Oczy odgadywały sens, gdy skierowała wzrok na wydarzenia, a czyniła to od ich początku [...]

Kiedy był ten pierwszy raz? Świat przechylał się poza krawędź, tak jak teraz, już nawet nie było potrzebne najlżejsze dotknięcie palcem, by się zwalił w głębię przepaści, pokruszony na kawałki, podobne bryłom skały. Jeszcze chwila, jeszcze tylko chwila, by runął.

A co robili głupi ludzie? Walczyli pomiędzy sobą o kawałek władzy, o rację, która nią nie jest i trwa chwilę, zanim zniknie”.

Tak rozpoczyna się drugi tom „Wizji Profetycznych” – antologii opowiadań gdańskiej autorki, która dokonała feministycznego przełomu w polskiej fantastyce, w połowie lat 80. XX wieku. Tytułowe opowiadanie „Szamanka” zostało napisane specjalnie dla nas. W tomie zebrano między innymi nowe teksty, nigdzie do tej pory niepublikowane, urozmaicając zbiór o kilka retrospekcji.

ANTOLOGIA • KOBIECYM OKIEN • PROFETYZM • PARAPSYCHOLOGIA • WIZJE ZAGŁADY LUDZKOŚCI • ZJAWISKA PARANORMALNE • UFO

Cyklop

Emma Popik

Seria wydawnicza: PostFa

ISBN: 978-83-67504-26-3

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 380

Science Fiction, Postapo

To było wtedy, gdy cywilizacja zmieniła kolor

Czy patrząc na świat jednym okiem można widzieć więcej? Takie pytanie można by postawić przed bohaterem tej postapokaliptycznej, dystopijnej powieści. Emma Popik przedstawiła ponurą wizję brutalnego świata, w którym człowieczeństwo można zakwestionować niemalże na każdym kroku.

„Kim właściwie jest bohater mojej książki? Ma dziewiętnaście lat i jedno oko. Uciekł z domu i wałęsał się sam po przerażającym mieście. Żyje w całkowicie wrogim świecie”.

Emma Popik

„Domniemane barbarzyństwo zmutowanego chłopaka służy innym wyłącznie maskowaniu własnej dzikości. Jego powieściowe przygody dowodzą jednego: najłatwiej zrujnować w człowieku człowieczeństwo i najtrudniej je odbudować”.

Jacek Inglot

POSTAPO • MUTACJE • EKSPERYMENTY • IMPLANTY • SUROGATKI • DEGRADACJA • ZANIK ETYKI • GRANICE CZŁOWIECZEŃSTWA

Cień nadziei

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: PostFa

ISBN: 978-83-67504-34-8

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 340

Science Fiction, Postapo

Wielka Wojna Europejska przetasowała układ sił na świecie. Rosja przejęła kontrolę nad wschodnią Europą i cofnęła te tereny w rozwoju o ponad stulecie. Ludzie żyją tam w biedzie, a rzeczywistość srogo ich doświadcza.

Powieść drogi osadzona w postapokaliptycznej alternatywnej rzeczywistości. Motorem napędowym dla trójki głównych bohaterów jest prozaiczna rzecz – poszukiwanie pomocy medycznej tam, gdzie według wskazań ma istnieć lepszy świat. Jednak lepszy nie musi oznaczać chętny do bezinteresownej pomocy.

Książka napisana przed 24 lutego 2022 i wydana na rynku anglojęzycznym przez Royal Hawaiian Press w 2021.

„Opowieść o sztuce przetrwania w świecie, w którym najgorsze bestie to ludzie”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

POWIEŚĆ DROGI • HISTORIA ALTERNATYWNA • UKRAINA • POLSKA • EPIDEMIA • REGRES CYWILIZACJI • MISJA RATUNKOWA

A jednak istnieję

Smocze opowieści księga I

Paweł Szumił

Seria wydawnicza: SmoFa

ISBN: 978-83-67504-39-3

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 336

Science Fantasy Fiction

Pierwszy tom znakomitego cyklu S-F „Smocze opowieści”, przełożonego na język polski przez Jacka Izworskiego – jednego z pionierów polskiej fantastyki naukowej i jednocześnie jej badacza i biografa.

O dziwnych stworach, które stopniowo zaczynają dominować we wspólnej z ludźmi cywilizacji, w równoległym wszechświecie.

Tom otwiera jednocześnie nową, dawno zapowiedzianą i długo oczekiwaną serię naszego wydawnictwa: „Smoki Fantastyki” (w kuluarach zwaną „SmoFa”).

„To Jackowi Izworskiemu, jego nieustępliwości, zawdzięczamy fakt, że ta powieść – otwierająca długi cykl – przeoczona przez wydawców w okolicach roku dwutysięcznego, trafia wreszcie do czytelnika polskiego. Tłumaczył Szumiła wierząc, że któregoś dnia książka trafi na księgarskie półki. I cóż, wreszcie tak się dzieje. [...] Postać smoka zostaje w pamięci, ale co ważne – zostają w pamięci również zadawane przez niego pytania, które w gruncie rzeczy są przeciez uniwersalne.”

Romuald Pawlak

SMOKI • HUMOR • INNE WYMIARY • BIOFORMACJA • GRANICE POZNANIA • TOŻSAMOŚĆ

Inquisitor

Zemsta Tezcatlipoki oraz inne opowieści mitologie tom I

Jacek Inglot

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-7-6

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 504

Fantastyka, Kryminał, Urban Fantasy

Pierwsze, pełne wydanie historii nauczyciela polonisty, który staje w szranki ze staroazteckim demonem i edukacją licealnej młodzieży. Zawiera rozdziały odrzucone przez poprzednich wydawców, przeredagowane i napisane na nowo.

„Powieść jest solidna, oryginalna, pełna specyficznego, nieco czarnego humoru. Spojrzenie na szkołę, uczniów, nauczycieli z perspektywy polonisty – samozwańczego inkwizytora jest naprawdę zabawne. Pomysł na głównego antagonistę, również udany prastary demon, będący wrogiem piekła i nieba, idealnie dostosowujący się do współczesnych realiów i nowoczesnych technologii”.

GrzegorzAleksander

lubimyczytać.pl

„Intryga, którą buduje autor, z każdym fragmentem nabiera rozmachu i rumieńców. Poznajemy głęboko skrywane myśli bohaterów oraz ich pasje i namiętności. Nieraz ociera się to wręcz o patologię, ale jest jednocześnie boleśnie autentyczne.”

paradoks.net.pl

fragment recenzji

ZAKAZANA MIŁOŚĆ • POLSKA SZKOŁA • WIRTUALNA RZECZYWISTOŚĆ • YOUNG ADULT • TRUDNA MŁODZIEŻ • OSTRY HUMOR • DEMONY

Antipolis

Tomasz Fijałkowski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-06-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 354

Science Fiction, Historia alternatywna

„Antipolis to miasto, któremu wywróżono zniszczenie. Logika snu, wizji i przeczuć napędza intrygę pełną korytarzy, ślepych zaułków, drzwi prowadzących donikąd i urywających się nagle schodów. Część zagadek znajdzie rozwiązanie. Wielu umrze, zanim pozna prawdę. Tylko nieliczni zrozumieją...”

Tomasz Fijałkowski

„Strach bywa doskonałym utrwalaczem wiary, nie tylko w bogów.”

Jacek Inglot, Posłowie

„Tomasz Fijałkowski zbudował jedyny w swoim rodzaju świat, skonstruowany z alternatywnej historii Polski zmieszanej z elementami fantastyki – to prawdziwa mieszanka wybuchowa. Polska wygrywa wojnę i staje się mocarstwem ze stolicą w Antipolis, chrześcijaństwo to niszowa religia, niemalże sekta, a wśród szarych obywateli kryją się ludzie z nadprzyrodzonymi zdolnościami, których werbuje tajemnicza Struktura.

Zbliża się Zenit – trudno powiedzieć czym jest naprawdę – ale ma odmienić, może nawet zniszczyć świat”.

rzeczokulturze.blogspot

fragment recenzji

POLSKA • HISTORIA ALTERNATYWNA • MITOLOGIA • EPIEANIE • INTRYGI • SPISKI • TAJNE ORGANIZACJE • ZAGADKI • PRZEPOWIEDNIE

Sierpy Kronosa

Tomasz Fijałkowski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-56-0

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 456

Science Fiction, Historia alternatywna

„To nieszablonowa powieść łamiąca zasady klasycznej historii alternatywnej z fabułą zbudowaną w świecie niby znajomym, a jednocześnie niezwykle obcym i odmiennym. Można wręcz stwierdzić, że wszystko na tym torze historii poszło inaczej. Nad całością czuwa niezawodny autor i to w dwójnasób.

Książka zachwyca bogactwem przedstawionego świata, a także jego pomysłowością i poziomem szczegółów. Jest to obraz dopracowany i interesujący, który powinien zaciekawić koneserów literatury pięknej czerpiącej ze źródła realizmu magicznego jak i miłośników fantastyki, którym nie są obce inne światy i nadprzyrodzone moce”.

SoFiK

fragment recenzji

„Myślę, że to będzie już pisarski znak Fijałkowskiego, to mieszanie konwencji, tworzenie rodzajowych hybryd i chimer. Skądinąd znak czasu. Zresztą dzięki temu nie grozi mu zimitowanie przez Sztuczną Inteligencję, która podobno lada dzień ma zacząć pisać powieści dla mas (jak u Orwella). Na tak osobliwe połączenia w fabule historiozofii, magii, nauki i religii żaden elektroniczny sztuczniak na pewno nie wpadnie”.

Jacek Inglot, Posłowie

HISTORIOZOFIA • REALIZM MAGICZNY • NAUKA • MAGIA • RELIGIA

Pol Trek

W imieniu Rzeczypospolitej

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: FantaSFa

ISBN: 978-83-962412-4-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 502

Science Fiction, Komedia

W XXIV wieku Polacy ruszają w kosmos. Na przekór wszystkim, żeby udowodnić, że Polak potrafi. Przecież nie będziemy gorsi! Kosmiczna epopeja i kosmiczne jaja jakie z tego wynikną, to typowa inteligentna satyra i mieszanka motywów popkulturowych.

„Pol Trek. W imieniu Rzeczypospolitej został napisany ze swadą i niewymuszonym humorem, dlatego bawi i ciekawi”.

polter.pl

fragment recenzji

„Polacy lecą eksplorować przestrzeń kosmiczną. Należy po tym stwierdzeniu zadać pytanie „Co może pójść nie tak?” i przepis na mocną historię gotowy. Zatem rzeczywiście jest to epicka opowieść o wielu codziennych proble¬mach, które mogą dopaść człowieka, i nie tylko, na statku kosmicznym”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

„Luiza Dobrzyńska wysłała Polaków w kosmos z ogromną finezją i dawką swojskości. Dzięki czemu humor całej powieści po prostu wymiata, a wszystkie gagi sytuacyjne okraszone soczy¬ście dobrze nam znaną butą, brawurą i religią, powodowały, iż przez cały czas trwania powieści uśmiech nie spełzał mi z twarzy”.

unserious.pl

PASTISZ • SATYRA • GROTESKA • HUMOR • POLACY W KOSMOSIE • EKSPLORACJA KOSMOSU • AWANTURNICZE PRZYGODY • STEREOTYPY

Dusza

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-5-2

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 220

Science Fiction

W świecie przyszłości, żeby zaznać odro¬biny radości rodzicielskiej trzeba mieć odpowiedni schemat genetyczny i dosta¬tecznie wysoki numer. A czy wolno kochać? Zależy od definicji i obiektu uczuć. No i zostaje najważniejsza sprawa – co czyni człowieka człowiekiem. Czy jest to dusza? Czy dusza jest wyłącznie domeną człowieka?

„Często rozmyślam nad tym, jak będzie wyglądało nasze życie za kilkadziesiąt lat. Czy podąża ono w dobrym kierunku i czy rozwinięcie technologiczne okaże się dla ludzi lepsze czy gorsze. Temat androidów jest ostatnio coraz częściej poruszany i wiele razy zastanawiałam się, czy jest to pozytyw, czy negatyw. Czy te maszyny mogą okazać się przydatne, czy ich rola polegać ma raczej na tym, by dostarczać zastrzyk gotówki firmom, które ewentualnie chciałyby zająć się ich produkcją”.

Martyna

lubimyczytać.pl

„Książka bardzo przyjemna w odbiorze, pozostawia czytelnika z refleksjami na temat przyszłości rodzaju ludzkiego, jak też z pragnieniem poznania dalszych losów bohaterów”.

Cylonka

lubimyczytać.pl

SILNA POSTAĆ KOBIECA • SKOMPLIKOWANA MORALNOŚĆ • ROMANS • DYSTOPIA • ANDROIDY • DOBÓR GENETYCZNY • KONTROLA URODZEŃ

Powroty

Adam Pietrasiewicz, Wojciech Bogaczyk

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-00-3

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 558

Science Fiction, Historical Fiction

W ręce Piotra Zarzeczańskiego trafia unikatowy przedmiot pozwalający na podróże w czasie. Tak głosi legenda i zaprzyjaźniony sprzedawca. Czy bohater w to wierzy? Oczywiście, że nie, ale postanawia sprawdzić. Teraz pytanie, czy uda mu się naprawić czy zepsuć historię. Znakomita proza przygodowa z pogranicza historii, polityki i fantastyki.

„[...] książka, która odpowiada na nurtujące wiele osób pytanie: „co by było, gdyby?”. I to jak odpowiada! Polacy mają tendencję do tworzenia historii alternatywnej, która leczy nasze rany z przeszłości i kompleksy. Tymczasem autorzy tej książki stawiają sobie chyba za cel pokazanie „realnej” historii alternatywnej.

Co się kryje pod takim intrygującym hasłem? Otóż rzecz prosta – autorzy stworzyli fabułę, która nie wpisuje się w trend i kanon polskich historii alternatywnych. Zajęli się próbą przewidzenia, jak na losy kraju wpłyną zmiany zarówno drobne, jak i kolosalne. Oczywiście mechanizmy kształtowania historii nie są łatwe do odtworzenia, jednak mam przekonanie, że wykonano w tym wypadku naprawdę solidną pracę”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

PARADOKS CZASU • HISTORIA POLSKI • PODRÓŻE W CZASIE • ANTYUTOPIA • RÓWNOLEGŁE ŚWIATY • KWANTOWA RZECZYWISTOŚĆ

Poza światem

Nierealna rzeczywistość

Henryk Tur

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-48-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 410

Science Fiction, Antologia

Antologia złożona z mini powieści „Poza światem” oraz pięciu opowiadań pod wspólnym tytułem „Nierealna rzeczywistość” jest dowodem na kreatywność Henryka Tura. Autor użył motywu kreowania rzeczywistości jako przewodniego dla całej książki. Chociaż światotwórstwo to flagowy wyznacznik fantastyki, to w tym przypadku, dostajemy głębię pod warstwą fabularną.

„Bohater Stanisław Kowalski, jedyny ocalały z katastrofy lotniczej jest zmuszony znaleźć sposób na przeżycie. Los jednak podaje mu rękę. Ktoś zapewni mu gościnę. Kwestia, jaka będzie jej cena, ponieważ dochodzimy tu do prawdy starej jak świat – nie ma nic za darmo.

Opowieść nabiera tempa bardzo szybko i równie szybko znajduje rozwiązanie. Dowiadujemy się o tym, jak powstało całe to miejsce, gdzie trafił bohater oraz jak kręci się rzeczywistość tej krainy. A jest ona niezwykle groteskowa. Jeden moment określiłbym nawet jako scena z typowego gore. Jest to jednak bardzo ważny element układanki, który determinuje, gdzie jest granica człowieczeństwa”.

SoFiK

fragment recenzji

ALTERNATYWNE ŚWIATY • ODMIENNE STANY ŚWIADOMOŚCI • WIRTUALNA RZECZYWISTOŚĆ • BAŚNIOWE STWORY • MULTIWERSUM • PĘTLA CZASU

Nieznanych Polaków historie niezwykłe

Piotr Marczak

ISBN: 978-83-67504-19-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 314

Historia, Literatura popularnonaukowa

Jedenastu niesamowitych ludzi, którzy zapisali się na kartach historii, a nie każdy o nich słyszał. Ich fascynujące życiorysy i przygody, to porywające opowieści na długie wieczory. Ich wielką zaletą, jest prozaiczna sprawa – wydarzyły się naprawdę. Tym razem nie ma tutaj żadnej fikcji, to surowa i bardzo barwna historia.

„Przedstawiane życiorysy są naprawdę barwne i nieszablonowe, pełne niezwykłych przygód, stanowiących gotową kanwę dla filmu światowej klasy. Książka stanowi doskonałe antidotum na polski kompleks niższości wobec reszty świata, umiejętnie podsycany przez niektóre środowiska, a ponadto jest bardzo ciekawa i napisana piękną, klasyczną polszczyzną. Tak właśnie należałoby pisać podręczniki”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

„Jeśli myślicie, że byli rzewnymi bohaterami szkolnych czytanek, to mylicie się jak Napoleon pod Moskwą. Oto same charakterne typy, awanturnicy, zabijacy, podróżnicy, a przy tym szczerzy patrioci. Z całego serca polecam książkę Piotra Marczaka, mego kolegi ze studiów, o niezwykłych przygodach polskich bohaterów z XIX i XX wieku”.

Jacek Komuda

POSTACIE HISTORYCZNE • SŁAWNI POLACY • PATRIOTYZM • WALKA O WOLNOŚĆ • ZAPOMNIANI BOHATEROWIE

Czarownica

Noc na Łysej Górze, księga I

Krzysztof Rudowski

Seria wydawnicza: OdeSFeros

ISBN: 978-83-67504-66-9

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 380

Literatura piękna, Fantastyka

Niby-bajka dla dorosłych, wyrosła ze swojskiego, słowiańskiego folkloru ludowego. Pełno tu czarownic, czartów, tajemniczych zakonów, męskich fantazji, wyuzdania i rozpasania oraz orgiastycznych sabatów, przetaczających się po zboczach Łysej Góry w wigilię Nocy Świętojańskiej. Jednocześnie „Czarownica” Rudowskiego, znanego, wrocławskiego literata i redaktora, mocno ukorzeniona jest w klasykach literatury, jej toposach i mitach.

„Rudowski w swojej „Czarownicy” świadomie łamie schematy cechujące współczesną fantastykę literacką, prowadząc nas do własnego bajkowego świata, w którym Eulalia, ukochana bohatera, jawi się siostrą Małgorzaty z niezapomnianego dzieła Bułhakowa, klasztor zagubiony w głuszy wydaje się podobny do tego z „Imienia róży” Umberto Eco, zaś wiedźma Celinella więżąca narratora w celu erotycznego wykorzystania to potomkini czarodziejki Kirke, dybiącej na przystojnego Odysa. Tego rodzaju rozpoznania dodają smaku lekturze, choć najważniejsza jest przyjemność podążania tropem bohatera, który na przemian przeżywa niezwykłe przygody i namiętne chwile w ramionach olśniewających okazów fauny fantastycznej”.

Jacek Inglot

WIEDŹMY I CZAROWNICE • CZARTY I BIESY • SABAT NA ŁYSEJ GÓRZE • ONIRYCZNA WYPRAWA W ŚWIAT EANTAZJI I OBSESJI

Czarnuszka

Ewa Piasecka

ISBN: 978-83-67504-70-6

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 214

Fantasy

Zbiór opowieści o czarodziejce, Kobiecie-Która-Wie i która wiedzą dzieli się z tymi, którzy ją odnajdują na swej drodze. To opowiadania, które mają moc zmiany tego, kto je czyta. Główny przekaz książki dotyczy wiary tak mocnej, że zmienia ona rzeczywistość, zarówno bohaterki, jak i czytelników.

Jest to również opowieść o wewnętrznej podróży w najciemniejsze miejsca duszy; o tym, że za największym lękiem kryją się najwspanialsze skarby: spokój wewnętrzny, życie w zgodzie ze sobą, radość i szczęście; o tęsknocie za ukochanym; utracie i odzyskaniu nadziei; odwadze i wytrwałości w spełnianiu marzeń.

Autorka, nauczycielka uważności, przewodniczka duchowa. Poprzez indywidualną medytację prowadzi do wewnętrznego świata i pomaga uwolnić się od tego, co przeszkadza w życiu. Wspiera w zmianie przekonań i schematów.

SILNA POSTAĆ KOBIECA • CZAROWNICA • ROZWÓJ OSOBISTY • KWANTOWA RZECZYWISTOŚĆ • TRANSFORMACJA

Fundacja Kultura-Integracja-Społeczeństwo

Wydawnictwo „OdeSFa”

49-304 Brzeg, ul. Majora Sucharskiego 1/6

+48 696 364 343

https://odesfa.pl/

Wydawnictwo nawiąże współpracę z dynamicznymi osobami zajmującymi się sprzedażą asortymentu

• na targach książki,

• konwentach fantastyki itp.

Oferujemy BARDZO wysokie rabaty od cen katalogowych materiały promocyjne, dostęp do premier i promocji

sklep@odesfa.pl

Poszukujemy regionalnych przedstawicieli-dystrybutorów, celem dotarcia do bibliotek i księgarń

Wkład finansowy - niekonieczny!