Tytuł: POL TREK: W Imieniu Rzeczypospolitej

© Copyright: Luiza Dobrzyńska 2021

© Copyright: Wydawnictwo Odmienne Stany Fantastyki „OdeSFa” – Fundacja KIS 2021

Seria wydawnicza: FantaSFa – Fantastyczne Fascynacje (od 2022 roku)

Pozycja w serii: 01

Redaktor serii: Luiza „Eviva” Dobrzyńska

Koncepcja i nazwa serii: Jacek „Franco” Horęzga

Logo serii: Joanna Fijałkowska, Anna Szwajgier

Redaktor tomu: Luiza „Eviva” Dobrzyńska

Korekta: Dominika Świątkowska

Skład, łamanie i przygotowanie do druku: Dominika Świątkowska

Wersja elektroniczna: Agata Jackiewicz, Paweł Jackiewicz

Ilustracja na okładce: Anna Szwajgier

Opracowanie graficzne: Joanna Fijałkowska, Anna Szwajgier

Logo Fundacji KIS: Anna Szwajgier

Koncepcja, nazwa i logo wydawnictwa: Jacek „Franco” Horęzga

Redaktor naczelny wydawnictwa: Jacek „Franco” Horęzga

Żadna część tej książki nie może być powielana i kopiowana w jakikolwiek sposób i w jakiejkolwiek formie bez wiedzy i zgody Wydawnictwa OdeSFa, nie licząc krótkich cytatów oraz miniaturki okładki, użytych na potrzeby recenzji i opracowań popularno-naukowych i naukowych.

Wydawnictwo Odmienne Stany Fantastyki „OdeSFa” e-ISBN 43341

Fundacja Kultura-Integracja-Społeczeństwo (Rok powołania – 2012)

KRS 0000438565

redakcja@odesfa.pl | www.odesfa.pl

Wydanie I Brzeg 2022

ISBN 978-83-67504-02-7 (ebook)

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Spis treści

Podziękowania

OD WYDAWCY

PROLOG

I

II

III

O autorce

Zapowiedzi

Fragment powieści „Ciemność”

OdeSFa poleca

Okładka tył

Podziękowania za pomoc przy tworzeniu postaci i realiów dla userów portalu USS Phoenix o nickach: Q_, Madame Picard, Kanna, Allucard, Arek, Weronika, R’Cer, Spohkh, Dragon, FederacyjneMSZ, biter, Seybr,

Elaan.

OD WYDAWCY

POL TREK: W Imieniu Rzeczypospolitej jest dojrzałym owocem młodzieńczych fascynacji. Znanych zapewne dobrze wszystkim czytelnikom, którzy, sięgając z zaciekawieniem po niniejszy wolumin, ujrzą siebie samych z czasów, gdy z rumieńcami na twarzach, szybszym biciem serc oraz przyśpieszonymi oddechami, pochłaniali owiane już dziś nimbem kultu, produkcje kinematograficzno-telewizyjne.

Kolonizowały one nasze umysły całymi galeriami mniej lub bardziej fikcyjnych wydarzeń, miejsc i postaci, marginalizując i unieważniając jednocześnie byty i wydarzenia historyczne oraz mityczne. Bohaterowie westernów, przygodówek, filmów grozy, wojennych, sensacyjnych, płaszcza i szpady, kryminałów, komedii i dramatów, a nade wszystko produkcji spod znaku science-ficition – zapładniali (i nadal zapładniają) świadomość miliardów ludzi, czyniąc to jednocześnie w sposób uzależniający i zniewalający. Zawłaszczający. Światy wyobrażone, wymyślone – wrastają tym sposobem w ludzkie dusze, stając się swego rodzaju naroślą, żyjącą własnym życiem i wywierającą niebagatelny wpływ na codzienność widzów zainfekowanych wirusem fascynacji.

W tym wypadku mamy do czynienia z fascynacją prawdziwie kosmiczną. Któż bowiem z nas nie pamięta emocji, jakie towarzyszyły nam podczas oglądania wyczekiwanych tygodniami odcinków serialu Kosmos: 1999, emitowanych w latach 70 XX wieku w Telewizji Polskiej? Ilu z nas ominęły kolejki przed kasami do kin na takie filmy jak Terminator, japońska Godzilla, czy w końcu, na najbardziej chyba typowe dla opisywanego tutaj zjawiska – Gwiezdne Wojny George’a Lucasa?

Star Trek miał nieco mniej szczęścia do Polski. Kultowy od swojej premiery w latach 60 poprzedniego wieku, w Stanach Zjednoczonych i Niemczech serial, któremu towarzyszą do dziś setki komiksów, fanzinów, gadżetów, modeli, produkcji kinowych, a nade wszystko – ogromna rzesza zakochanych w nim po uszy fanów, był u nas długo znany tylko dzięki wzmiankom w prasie i z pirackich kaset video. Dopiero w latach 90 XX stulecia, w polskich kinach pojawiła się produkcja Star Trek: Pokolenia, a w końcówce dekady serial macierzysty zaistniał w programach polskich stacji telewizyjnych. Zyskując jednak grono wiernych wielbicieli.

Jest zatem Pol Trek oczywistym w swojej istocie – owocem fascynacji Star Trekiem. Na co wskazuje chociażby tytuł niniejszej książki. Ale, co również jest udziałem tytułu, Pol Trek zrodził się z fascynacji innym fenomenem – fascynacji swojskością. Polskością. Ukazaną tutaj przez pryzmat zabawnych i jednocześnie, jakże oczywistych, stereotypów.

I ostatecznie, Pol Trek w formie, w jakiej trzymacie go właśnie w rękach, jest owocem jeszcze jednego rodzaju fascynacji. A mianowicie antropologicznej fascynacji fascynacjami. Owym socjologicznym fenomenem recepcji dzieł popkultury, które trafiając do świadomości kreatywnie uposażonych odbiorców, uruchamiają w nich procesy rozbudzające twórcze niepokoje. Owocujące zrzeszaniem się fascynatów w kręgi zainteresowań i zmuszające ich do tworzenia nigdy nie kończących się kolekcji gadżetów, figurek i modeli. A nawet, w nie tak znowu nielicznych wypadkach, prowokujące część miłośników do tworzenia własnych narracji, wyprowadzanych wprost ze światów masowej wyobraźni.

Fantastyczne Fascynacje – nową serię naszego wydawnictwa otwiera niniejszym dojrzały owoc związku młodzieńczych fascynacji Autorki z antropologicznymi inklinacjami badaczy kultury i popkultury, stanowiących sporą część zespołu OdeSFy oraz ludzi z nią już współpracujących. Dając tym samym mglistą zapowiedź roku 2022, w którym planujemy wydać także nasze pierwsze opracowania popularno-naukowe i naukowe. Zrodzone (a jakże!) między innymi z fascynacji. Jak najbardziej – fantastycznych.

Życzymy dobrej zabawy podczas lektury.

W imieniu zespołu: Jacek „Franco” Horęzga

PS. Korzystając z okazji, pragniemy podziękować Autorce za fundamentalny wpływ na doprowadzenie wydawniczej mrzonki do etapu obecnego. Bez Ciebie, droga Luizo, nasza Gwiezdna Włóczęga nigdy by nie wyruszyła w Kosmos. W którym, nawet po lekturze Pol Treka, i tak nikt nie usłyszy czytelniczego śmiechu.

Zespół

Prolog

Stało się to w roku 2315, nie bardzo dawno temu i w zupełnie nieodległej galaktyce, i naprawdę żadne wielkie Imperium nie maczało w tym palców, choć kilka pomniejszych z czasem wmieszało się w akcję.

Kraj w skali globalnej niewielki i niezbyt bogaty, Polska, śledził dokonania Gwiazdowej Armady z niekłamanym zainteresowaniem. Kadetów z tego państwa nie zanotowano w Akademii Kosmicznej zbyt wielu, bowiem mimo odwagi i niepośledniej inteligencji, byli to ludzie tak pełni fantazji, że najlepsi specjaliści od drylu łamali sobie na nich zęby. Mimo to w pewnym momencie Polacy doszli do wniosku, że nie są gorsi od reszty Zjednoczonej Ziemi – prawdę mówiąc, to choć Ziemia jako taka była zjednoczona, niektóre twory państwowe, jak je teraz nazywano, nadal uparcie broniły swej odrębności. Między innymi robiła to właśnie Polska, a w pewnym momencie ktoś tam wpadł na pomysł, by zbudować własnym sumptem statek gwiazdowy klasy Constans, albo choć przestarzały NXY. Na tym ostatnim rozwiązaniu stanęło, gdyż do NXY można było dostać tanio wiele części z demobilu, a kraj nad Wisłą nie grzeszył wysokim budżetem.

Od idei do budowy jednak zawsze droga daleka, a w Polsce tym bardziej. Projekt zatem wlókł się po różnych instancjach i zdawało się już, że utknie na którejś tam z kolei komisji, gdy nagle zdarzyło się coś niespodziewanego. Pewien wysoko postawiony polityk, wiedziony szczątkowym poczuciem obowiązku, po suto zakrapianym bankiecie zamiast do domu – pojechał do kancelarii Rady Państwa i zaczął stemplować zaległe papiery. Choć alkohol tak szumiał mu w głowie, że nie wiedział nawet, co właśnie zatwierdza, później w większości zaakceptowano jego podjęte ad hoc decyzje. Między innymi przyłożył pieczątkę na akcie, który pozwalał rozpocząć budowę statku – a z tego skwapliwie skorzystali wojskowi, którym zależało bardzo na prestiżowym przedsięwzięciu.

Społeczna ocena budowy statku od początku była bardzo różna. Część społeczeństwa wpadła wręcz w euforię, twierdząc, że „jeszcze Polska nie zginęła”, skoro stać ją na takie gesty. Równie duża grupa wyrażała wątpliwości, czy statek w ogóle da się zbudować, skoro jak zwykle połowa materiałów pójdzie „na lewo”. Twierdzono, że jeśli nawet budowa zostanie zakończona, to pozostaje wielkim pytaniem, czy w ogóle poleci i czy nie rozwali go pierwsze wejście w nadświetlną. Znaleźli się też tacy, co stukali się w czoło, jak również bardzo poważna liczba tych, którzy od początku budowy skrupulatnie opijali każdy jej etap i nieomal każdą wkręconą śrubkę, zasilając tym samym budżet państwa via dział monopolowy. Jakby nie było, cała Polska śledziła budowę, a liczne kolektury przyjmowały zakłady na to, czy budowa zostanie ukończona w terminie i co pójdzie nie tak.

W realizacji projektu pomogli Polakom członkowie Unii Planet, a szczególnie delegacja z planety Pandoria. Niebieskoskóra rasa wojowników, ozdobiona charakterystycznymi czułkami nad czołem, już od pierwszego kontaktu z Ziemianami poczuła niewytłumaczalną słabość do zawadiackiego, niezdyscyplinowanego narodu z małego kraju na jednym z kontynentów, które odwiedzili. Delegaci z Pandorii z ochotą pośredniczyli w zakupie części, dostarczyli plany, nawet podarowali Polsce reaktor nadświetlny razem z kryształami paralitu. Ku powszechnemu zdziwieniu do tej pomocy przyłączyli się też najwyżej rozwinięci członkowie Unii, Uoltanie, rasa pozbawiona emocji i niezwykle logiczna. Po nich najprędzej spodziewano się prób storpedowania projektu, jednak stało się inaczej.

Mimo więc nieustannych, choć przejściowych trudności ukończono budowę. Statek był gotów w mniej więcej wyznaczonym czasie, trzymał się kupy i nawet nie najgorzej wyglądał. Na jego części mieszkalno-socjalnej pyszniła się wymalowana czerwoną farbą w białe pasy nazwa „HERMASZ”. Prawdę mówiąc, początkowo miał się zwać „Hermaszewski”, ale w połowie malowania napisu firma, wyłoniona w ramach przetargu, została wzięta pod lupę przez prokuraturę. Ta udowodniła, że cała impreza została ustawiona i w rezultacie malowanie nazwy przerwano, kierownik od razu wyemigrował, a na zrobienie nowego przetargu nie było już czasu. Napis został, jaki był, a że skutkiem planowania go na dłuższy wyszedł niesymetrycznie w stosunku do osi funkcyjnej części statku – sprawiał wrażenie, jakby masywny moduł centralny zastygł w złośliwym półuśmiechu. To jednak nikomu zbytnio nie przeszkadzało.

Znacznie gorzej przedstawiała się sprawa załogi. Wyselekcjonowana kadra oficerska gremialnie nadsyłała zwolnienia lekarskie od lotu pod byle pretekstem zdrowotnym, sam kapitan zaś parę dni przed planowanym startem urżnął się w barze. Wywołał przy tym taką burdę, że trafił do aresztu, co, jak powszechnie twierdzono, było nader zręcznym posunięciem z jego strony. Jedynym logicznym wyjściem zdawało się przełożenie startu Hermasza, ale dla wojska było to nie do pomyślenia. Urządzono więc prawdziwą łapankę na oficerów, którzy mieli cokolwiek wspólnego z lotami w kosmos i udało się w trybie przyspieszonym zmontować sekcję dowodzenia, ale niestety bez kapitana.

Po długim wertowaniu akt generał Jaruzelski, daleki potomek innego słynnego generała o tym nazwisku, znalazł wreszcie kapitana z zaliczonym stażem na statku gwiazdowym. Była to Lilianna Zakrzewska, dowodząca oddziałem obrony naziemnej. Drobna, delikatna z wyglądu i bardzo szczupła, z długim blond warkoczem, wyglądała na wszystko, tylko nie na dowódcę wojsk lotniczych ani tym bardziej kapitana statku gwiazdowego. Mimo to ze wszystkich wyższych oficerów, których kandydatury leżały na generalskim biurku, jej kwalifikacje były najlepsze, a czas przecież naglił.

Nie bawiąc się zatem w dyplomację, generał wezwał kapitan Zakrzewską i powiedział krótko:

– Potrzebujemy pilnie dowódcy Hermasza. Jest pani ochotnikiem. Odmaszerować.

Kapitan Zakrzewska, wychowana w rodzinie o bardzo długich wojskowych tradycjach, ani myślała protestować. Zasalutowała i w ciągu dwudziestu czterech godzin stawiła się na pokładzie statku z podręcznym bagażem oraz swą ulubioną fretką o imieniu Gizia. Teraz duma polskiej myśli technicznej była już gotowa do startu.

I

Na pokładzie Hermasza przebywało stu czterech członków załogi, w znakomitej większości kompletnych nowicjuszy. Większość z nich skusiła kosmiczna przygoda, inni podpisali kontrakt po prostu z nudów. Jedynie oficerowie mieli za sobą prawdziwe, nie symulowane loty kosmiczne, choć przeważnie wewnątrzukładowe. Kapitan Zakrzewska dowiedziała się o tym po nader pobieżnym przestudiowaniu akt załogi i uniosła oczy w niemej grozie.

Potem sięgnęła do akt załogi szkieletowej. Tu nie było wiele lepiej, ale jednak: głównym oficerem medycznym okazała się rodowita Uoltanka, doktor TiShan, osoba młoda i mało doświadczona, ale mająca za sobą trening w Akademii Gwiazdowej Armady. Pierwszym oficerem mianowano komandora Arkadiusza Żydka – znała go osobiście, służył na statku krótkiego zasięgu, zdymisjonowany po kłótni z kapitanem. Drugim oficerem był porucznik Jürgen von Ravensburg, mający za sobą staż w Armadzie Handlowej (zawsze coś). Szefem sekcji naukowej został niejaki Jędrzej Karpiel-Bagietka, a jego zastępcą i jednocześnie zastępcą szefa ochrony – Uoltanin, komandor podporucznik ArCer, co świadczyło o ingerencji Armady w dobór kadry. Inaczej skąd wzięłoby się w niej aż dwoje Uoltan? Z drugiej strony to nawet dobrze, gdyż gwarantowało odrobinę logiki na pokładzie.

Szefem nawigatorów był Krzysztof Majcher. Jego też kapitan znała osobiście – maniakalny kolekcjoner wszelkiego rodzaju broni, drażliwy i kapryśny, a jednocześnie chyba jedyny na pokładzie astronauta z prawdziwego zdarzenia, taki, który szlify zdobywał daleko od układu Sol, nie wewnątrz niego lub zgoła na symulatorze. Główny inżynier za to, porucznik Karol Michałow, nie postawił jeszcze nigdy stopy na pokładzie statku gwiazdowego, chyba że w stoczni na orbicie, podczas napraw. Według akt nie było lepszego specjalisty od silników nadświetlnych oraz propulsowych, miał też uprawnienia inżyniera antymaterii. Jednak krótka adnotacja „B.A.” w jego aktach wskazywała na nielichy temperament i skłonność do pakowania się w rozmaite awantury.

Dalsze studiowanie akt przerwało pani kapitan energiczne walenie do drzwi, będące pewnie w zamierzeniach delikatnym pukaniem.

– Wlazł! – krzyknęła.

Drzwi rozsunęły się i w progu stanął młody chłopak o ponadprzeciętnych gabarytach, jasnej czuprynie i poczciwej, niezbyt inteligentnej gębie.

– Jo kcioł sie zameldowoć – huknął służbiście. – Jo je Jasiek Gusienica, ichni łordynus, do usług jaśnie panienki.

– Spocznij – odparła kapitan machinalnie. – Chyba raczej ordynans, nie? To po pierwsze, a po drugie, nie jaśnie panienka, tylko pani kapitan. Jesteś z Zakopanego?

– Ni, z Poronina, ale wychowany na Ślunsku.

– Może być. Skoro już tu jesteś, to podejdź i przypatrz się.

Zdjęła z ramienia fretkę i postawiła ją na stole.

– Ło matko, asica – ucieszył się Jasiek, podchodząc bliżej. Gizia obwąchała jego rękę, a potem usiadła i zaczęła myć sobie futerko.

– Nie łasica, tylko fretka – powiedziała Lilianna surowo. – To mój zwierzak i zapamiętaj sobie, że jest nietykalna. Jeśli coś jej się stanie, to niech cię ręka boska broni. Jasne?

– Przisam Bogu, jo byda o nio dboł kiej o włosnego dziecioka.

– Powiedzmy… Dobra, obejrzyj na razie statek i pamiętaj, żeby wszędzie nosić komunikator. Będę cię potrzebować, to wezwę.

– Haj! To je, rozkaz, panicko kapiton!

Jasiek zrobił w tył zwrot, wszedł energicznie w drzwi, zawadził ciemieniem o górną framugę, stęknął „łomatko!” i zniknął w korytarzu.

– Ależ dali mi ordynansa, śląskiego trepa spod Giewontu, lepiej być nie mogło – mruknęła do siebie Zakrzewska i wróciła do studiowania akt.

Stanowczo były mniej zabawne niż jej nowy podwładny. Według pobieżnych obliczeń dziewięćdziesiąt procent jej podwładnych jeszcze nigdy nie było w uczciwej przestrzeni kosmicznej. Tymczasem Gwiazdowa Armada postawiła twarde wymagania – musieli sobie poradzić bez niczyjej pomocy, jeśli chcieli liczyć na przynależność Hermasza do tej formacji i, co za tym szło, wszystkie związane z tym przywileje. Kapitan była dość młoda, ale nie głupia ani zadufana w sobie. Wiedziała dobrze, jak trudne postawiono przed nią zadanie i zastanawiała się, jak zdoła je wykonać, mając do dyspozycji taką załogę.

Wróciła do akt obojga Uoltan. Generał Jaruzelski nie lubił tej rasy i nie ufał jej za grosz, na pewno więc sprzeciwiał się ich obecności na pokładzie. Gwiazdowa Armada postawiła na swoim, a co z tego wyniknie, miał pokazać czas. Akta ArCera przedstawiały się dość jednostajnie: żona i syn, wszechstronne wykształcenie, wieloletnie doświadczenie na stanowisku pierwszego oficera, przebieg służby wzorowy. Natomiast akta doktor TiShan czytało się niczym powieść awanturniczą. Pozostawiona na Ziemi jako pięciolatka, wychowywała się w Polsce, w rodzinie licznej i wesołej. Siedem lat później została zabrana na rodzinną planetę mimo jej sprzeciwu – tak gwałtownego, że trzeba było zatrudnić psychologa do rozwiązania problemu. Gdy skończyła osiemnastkę, uciekła z domu i w jakiś sobie wiadomy sposób przemyciła się na statek lecący na Ziemię. Wróciwszy do przybranej rodziny, ukończyła warszawską Akademię Medyczną i praktykowała w jednym ze stołecznych szpitali. Znana była z bardzo rozrywkowego usposobienia, zupełnie odmiennego niż zwykłe uoltańskie opanowanie.

Po tej lekturze Lilianna poczuła, że ma dość i postanowiła skończyć z czytaniem akt. Zresztą, był już najwyższy czas, by iść na mostek. Wyznaczona godzina startu zbliżała się nieubłaganie.

II

Gdyby kapitan Zakrzewska zajrzała teraz do maszynowni, pewnie zgodziłaby się z poprzednim szefostwem swego głównego inżyniera. Porucznik Michałow, który zaokrętował się już poprzedniego dnia, klął jak szewc z pasji i rozstawiał po kątach swych podwładnych, osobiście sprawdzając każdy dział i grożąc wszystkim najstraszliwszymi konsekwencjami, jeśli znajdzie bodaj jedną niedokręconą śrubkę. Za nim biegało krok w krok radośnie jasnobrązowe stworzenie, przypominające sześcionożnego szopa. Był to oswojony vall, rodzaj szopa z planety Mordasja, ulubieniec Michałowa i jedyna istota, na której mu zależało.

– Szefie, jak nasza stara zobaczy tego szczura, będzie wściekła – odważył się powiedzieć inżynier Józef Stelmach. – Znam oficera z jej jednostki, to diabeł, nie baba.

– Sprawdź pan lepiej przewody plazmowe i nie mądrz się pan – padła odpowiedź. – Dla pańskiej osoby to pani kapitan, nie żadna stara, jasne? A jak mi jedno słówko powie, to ja wysiadam na najbliższej stacji i niech sama buja się z tym złomem! Ten babsztyl może rządzić na całym statku, ale maszynownia to moja działka i nikt mi tu nie będzie nosa wtykał, nawet sam najwyższy admirał Armady. Co się gapicie, durnie?! Do roboty, kończyć przegląd, bo kulasy wam poprzetrącam!

Ekipa inżynierów rozbiegła się po maszynowni jak spłoszone mrówki, a Michałow wziął valla na ręce i poczochrał go po grzbiecie.

– Tak, mój malutki, nikt mi tu nie będzie na ciebie wydziwiał – zamruczał.

Tymczasem na statek ściągali ostatni załoganci – doktor TiShan, pijana w trupa, kilku żołnierzy z ochrony oraz najmłodsza sterniczka, chorąży Weronika Bąk, w towarzystwie ogromnego, kudłatego psa. Podobnie jak kapitan, nie miała z kim zostawić swego zwierzaka i zdecydowała się dyskretnie przemycić go na pokład. Co prawda w tym przypadku „dyskretne przemycenie” raczej nie wchodziło w grę, bo pies ważył z sześćdziesiąt pięć kilo i trudno byłoby go ukryć…

Technik Zdzisław Lalewicz, powszechnie zwany Lalunia, szef transportu, wytrzeszczył oczy ze zdziwieniem na widok nowego załoganta i spytał:

– A ten gdzie ma przydział? – Ale zaraz machnął ręką i sam sobie odpowiedział: – A właściwie, mnie tam co… Mnie tu płacą tyle samo, kogo bym nie teleportował.

Weronika uśmiechnęła się do niego z mieszaniną zażenowania i wdzięczności, usiłując jednocześnie wyglądać na znacznie więcej niż swoje siedemnaście lat.

– Niech pan na razie nie mówi kapitanowi, dobrze? – poprosiła. – Nie mogłam zostawić Miśka, mam tylko jego.

– Jasna sprawa. I tak nasza stara dowie się jeszcze nazbyt wcześnie. Ale spoko Maroko, mała, ona sama wlazła tu z fretką na ramieniu, a główny inżynier z vallem. To nie statek będzie, a latający ogród zoologiczny. Mnie zresztą nie przeszkadza. – Technik odwzajemnił uśmiech i podał Weronice identyfikator. Dziewczyna wzięła go i wybiegła w podskokach z hali transportu, zaś za nią pobiegł owczarek, poszczekując radośnie.

Na konsoli zamigotał kolejny sygnał i Lalewicz zmarszczył czoło z niezadowoleniem. Nie oczekiwał już nikogo. Mimo to wprowadził kod i na podeście zmaterializowała się młoda kobieta o krótko obciętych, czarnych włosach. Nie wdając się w zbyteczne dyskusje, machnęła mu przed nosem swym przydziałem, porwała z podestu dużą torbę z podręcznym bagażem, złapała w locie rzucony jej identyfikator i wybiegła. Jeszcze raz sprawdził listę i znalazł wreszcie nieodkreśloną załogantkę – podporucznik Malwinę Kręcik, dział łączności. Mało brakowało, a zostałaby na Ziemi. Teraz załoga była już naprawdę kompletna i Lalewicz mógł w spokoju ducha usiąść na fotelu dyżurnego technika, pogrążając się w lekturze swej ulubionej książki „Przygody dobrego wojaka Szwejka”.

Poza halą transportu wrzało zamieszanie – załoganci szukali swych kwater, wpadali jeden na drugiego i obrzucali się złośliwościami. Jak się okazało, żaden numer na liście przydziałów nie odpowiadał rzeczywistości, kwatery były albo w ogóle nieoznaczone, albo oznaczone błędnie i w końcu zaszła konieczność wezwania głównego kwatermistrza, który – wściekły, że przerwano mu drzemkę – rozplątał jakoś ten galimatias. Najłatwiej miała się sprawa z parami małżeńskimi i narzeczeńskimi, najtrudniej z singlami, którym nie przysługiwała pojedyncza kwatera. Z góry było wiadomo, że zaraz w pierwszych dniach lotu nastąpią przetasowania, ale chodziło o to, by przynajmniej tymczasowo wszystkich zakwaterować. Udało się to dopiero po kilku godzinach lamentów, narzekań i pogróżek latających w powietrzu niczym groźne insekty.

Hermasz był wreszcie gotów do swego dziewiczego rejsu.

III

Na widok wchodzącej na mostek kapitan komandor ArCer uniósł nieznacznie swe skośne brwi. Miał wrażenie, że dowództwo naziemne robi sobie żarty. Nie dość, że kapitana Mrozika, mężczyznę twardego i doświadczonego, zastępowano kobietą, to do tego jeszcze taką kobietą – wyglądała jak dziewczynka, która dla zabawy ubrała się w replikę munduru rodziców. Na domiar złego na jej ramieniu siedziało gibkie, krótkonogie zwierzątko o płaskim łebku i puszystym ogonie. Nie od dziś ArCer wiedział, że po Ziemianach trudno spodziewać się logiki, jednak Polacy, których dopiero zaczynał poznawać, bili na głowę wszystkich innych.

Obserwował dyskretnie niektórych z załogantów. Było wśród nich młode małżeństwo, które ani na chwilę nie przestawało się kłócić, ponury inżynier gadający do siebie, specjalista od dyplomacji, który od razu pobiegł do kuchni i zabrał się do gotowania. A także, ku jego największemu niezadowoleniu, uoltańska lekarka. Ta przybyła na pokład w stanie takiego upojenia alkoholowego, że jej zastępca, doktor Jakub Żmijewski, natychmiast położył ją spać. Byłoby to zupełnie niezrozumiałe, gdyby ArCer nie wiedział, że pani doktor została wychowana na Ziemi, w Polsce, zatem wszystkiego można się po niej spodziewać. Nie, ArCera nie uszczęśliwiał nowy przydział, ale protestowanie w tej sprawie byłoby nielogiczne. Dowództwo wiedziało, co robić, asygnując go na ten ledwie trzymający się kupy składak. Niewykluczone, że z czasem będzie musiał przejąć tu dowodzenie, by ocalić chociaż część załogi. Ta dziwaczna kapitan nie budziła raczej zaufania.

Widok niebieskoskórej kadetki przy konsoli łączności nie stanowił dla Lilianny szczególnego zaskoczenia. Można było przewidzieć, że Pandorianie, tyle pomógłszy, narzucą Polakom swego obserwatora, choć kapitan oczekiwała raczej kogoś bardziej doświadczonego. Dziewczyna przy radiu wyglądała na bardzo młodą, a mundur wskazywał na to, że nawet nie ukończyła jeszcze Akademii. Czemu więc właśnie ona? Kapitan odłożyła wyjaśnienie tej sprawy na później. Pewnym krokiem podeszła do fotela dowodzenia, usiadła na nim i… natychmiast zjechała na podłogę.

– Nie ma co, ładnie się zaczyna – burknęła, wstając i rozcierając stłuczone pośladki.

Od strony stanowiska pierwszego oficera dobiegł odgłos stłumionego parsknięcia. Arek Żydek, bardzo wesoły młodzieniec, znany był ze skłonności do śmiechu i zabaw.

– Nie śmiej się, bratku, z cudzego upadku – powiedziała kapitan i włączyła komunikator. – Maszynownia, proszę przysłać na mostek kogoś ze śrubokrętem. Fotel dowodzenia nie został przykręcony do podstawy.

– Partacze cholerne – odezwało się warknięcie Michałowa, który nie grzeszył cierpliwością w stosunku do podwładnych. – Zaraz tam kogoś wyślę.

– Silniki gotowe do odpalenia, tak przy okazji?

– Na tyle, na ile cokolwiek może tu być gotowe. Lepiej i tak nie będzie. Przed wejściem w nadświetlną radzę pomodlić się i pożegnać.

Na mostek wpadli jednocześnie mechanik z sekcji inżynieryjnej i czarnowłosa dziewczyna w mundurze działu łączności. Bez ceregieli spędziła Pandoriankę z jej miejsca i usiadła przy konsoli, najwyraźniej bardzo z siebie zadowolona. Teraz wszystko się zgadzało – Malwinka Kręcik, zwana przez kolegów Malwą, której podlegała łączność na statku, według akt osoba mało zdyscyplinowana i niezależna, za to bardzo śmiała.

– Czemu zawdzięczamy ten zaszczyt, że raczyła się pani zjawić? – spytała Lilianna zjadliwie.

– Melduję, pani kapitan, że żegnałam się z przyjaciółmi, a potem wahadłowiec nie chciał poczekać – odparła wesolutko Malwinka. Wyraźnie nie poczuwała się do żadnej winy.

– Włącz swą konsolę, kobito, nie denerwuj mnie – warknął od sterów Krzysztof Majcher.

– Od kiedy jesteśmy na ty? – spytała retorycznie panna Kręcik.

– Żadnych kłótni na mostku – ucięła kapitan, podczas gdy młody chłopak z sekcji inżynieryjnej pospiesznie przykręcał śrubki mocujące fotel dowodzenia do podstawy. – Proszę połączyć mnie z kontrolą lotów, poruczniku.

Porucznik Kręcik usiadła z obrażoną miną i wywołała centrum kontroli lotów.

– Hermasz melduje gotowość do startu – powiedziała Zakrzewska, siadając ponownie w fotelu i konstatując z zadowoleniem, że tym razem wszystko trzyma się kupy.

– Tu kontrola naziemna – zazgrzytało w głośniku. – Hermasz, macie pozwolenie na start. Wysokiej próżni.

Krzysztof Majcher położył ręce na sterach, to samo zrobił Mścisław Czerep na fotelu drugiego pilota. Kapitan przeżegnała się po staroświecku, co spowodowało, że brwi ArCera podjechały aż pod jego typową, uoltańską grzywkę, i nakazała:

– No to w imię boże. Naprzód, nadświetlna pierwszego stopnia.

***

Oczywiście, nikt się nie spodziewał, że pierwsze wejście w nadświetlną odbędzie się bez przygód. W maszynowni snuto ponure rozważania, czy statek rozleci się natychmiast, czy dopiero w drugiej minucie lotu. Wcześniej padła nawet propozycja urządzenia loterii, ale projekt ten upadł, nie było bowiem wiadomo, kto, komu i jak miałby zapłacić w razie wygranej. Jednak nikt, jak się okazało, nie był jakoś przygotowany na to, co się stało. Hermasz wpadł w turbulencje, potem fiknął kozła, aż wszyscy pospadali z foteli, i nagle, wyprostowawszy trajektorię, wystrzelił wprowadzonym kursem niczym zwariowana petarda.

– Pani kapitan, melduję, że mamy nadświetlną siódmego stopnia i nie mogę zejść niżej – zaraportował z nienaganną dykcją Krzysztof Majcher, podczas gdy jego kolega szarpał się ze sterami, przeklinając półgłosem, na czym świat stoi.

– Maszynownia, czemu nie możemy zmniejszyć prędkości? – spytała Lilianna, włączając komunikator.

– Zaciął się obwód regulacji, …jego mać! – krzyknął w głośniku rozwścieczony głos Michałowa. – Naprawa trochę potrwa, ale jeśli się na nic nie wpakujemy, za dwie godzinny powinno wszystko działać.

– Dobra, dwie godziny to dwie godziny… Da pan sobie radę, panie Majcher? – spytała kapitan nawigatora.

– Bez napinki – zapewnił ją niewzruszony Krzysztof. – Trzeba jedynie wzmocnić osłony i nic nam nie będzie.

– Maszynownia, dajcie więcej w osłony!

– Już daliśmy, profilaktycznie przed startem, i dobrze, inaczej dawno by nas coś trafiło – warknął Michałow w odpowiedzi i przerwał połączenie.

Hermasz mknął naprzód, nie wykazując jakoś tendencji do rozsypania się po okolicznej próżni, mimo że był tylko podrasowanym NXY, w dodatku poskładanym ze zdobytych w różnych okolicznościach części. Gdyby na Ziemi wiedziano, że ten statek, zamiast łagodnie przejść do nadświetlnej, od razu skoczy w stopień siódmy, obstawiano by dwieście do jednego, że rozsypie się w pierwszych sekundach. Tymczasem jakoś leciał i nawet nie trzeszczał. Inżynier Michałow dotrzymał słowa – za niecałe dwie godziny obwód regulacji zaczął działać i Hermasz łagodnie zwolnił do rozsądnej prędkości określanej jako nadświetlna trzeciego stopnia. Z tą prędkością statek osiągnął wreszcie punkt, od którego naprawdę zdany był tylko na siebie, gdyż nie obejmowała go już ochrona sieci unijnych placówek, rozsianych po tej części galaktyki.

– Punkt zero – zameldował sternik Czerep.

Lilianna wstała z fotela i przeciągnęła się rozkosznie.

– Arek, przejmuje pan mostek, ja idę na obchód.

„Jaki znowu obchód?” chciał spytać ArCer, ale powstrzymał się. Pani kapitan miała, jak widać, własną koncepcję dowodzenia, ale on jak na razie miał jedynie obserwować.

Zakrzewska przede wszystkim zjechała windą na pokład pierwszy, gdzie mieściło się ambulatorium. Zajrzawszy tam, zobaczyła spory tłumek lamentujących załogantów, z których każdy, sądząc z wydawanych dźwięków, był albo ciężko chory, albo zgoła umierał. Przecisnąwszy się miedzy swymi ludźmi, odnalazła doktora Żmijewskiego, który z pomocą wykwalifikowanej pielęgniarki, siostry Lolity Niemogę, aplikował pacjentom jakieś zastrzyki i udzielał pociechy.

– Co jest, Kuba? – spytała.

– Choroba kosmiczna, co by innego? – odparł doktor. – Przecież to wszystko nowicjusze. Muszą swoje odchorować i będą jak nowi.

– A ta Uoltanka gdzie?

– Odsypia jeszcze pożegnalną bibkę. Na pokład przybyła w takim stanie, że mógłbym jej zrobić operację wątroby bez znieczulenia. Lolita, daj więcej torecanolium.

– Dobra, Kuba, postaw ich na nogi i w razie jakby coś nie a propos się działo, to melduj. Ja muszę coś zjeść.

Na wzmiankę o jedzeniu połowa oczekujących zzieleniała jeszcze bardziej, a jedna z dziewczyn, młodszy technik Tekla Podmokły, galopem dopadła zlewu i na oczach reszty pojechała do Rygi.

– Ech, cywile – mruknęła kapitan z wyczuwalną wzgardą. Jako oficer lotnictwa potrafiła bez żadnych sensacji żołądkowych robić ewolucje typowym myśliwcem albo śmigać z szybkością dwóch machów bez dodatkowych zabezpieczeń.

Przejrzała się w ściennym lustrze i obciągnęła mundur. Uniformy na Hermaszu, choć przypominały krojem i barwą typowe mundury Armady, różniły się od nich „stójką” przy szyi, ozdobioną białym orzełkiem na czerwonym tle i podobnymi mankietami. Uznawszy, że wygląda wystarczająco nienagannie, ruszyła do mesy.

Na zakręcie korytarza została znienacka przewrócona przez górę brązowego futra, która radośnie przejechała jej językiem po twarzy i ogłuszająco zaszczekała.

– O, kurczę – stęknęła kapitan. – Co jest, że psy mnie tu całują?

Gizia, bynajmniej nie speszona, wskoczyła na grzbiet owczarka, który zdawał się nie dostrzegać nic zdrożnego w fakcie służenia fretce za konia.

– Misiek, do nogi! – zabrzmiał z końca korytarza zdyszany głos Weroniki. – Proszę mi wybaczyć, pani kapitan, wyrwał mi się.

– Oboje urwaliście się chyba z księżyca. – Lilianna wstała, otrzepała mundur i zdjęła Gizię z grzbietu Miśka. – Wsadziłabym was do aresztu, ale gdybym tak chciała przestrzegać regulaminu, to musiałabym tam posłać pewnie większą część załogi. Pani pilnuje tego niedźwiedzia, żeby nikogo nie zeżarł na przekąskę, i będzie dobrze.

– Tak jest! – Weronika wyprężyła się służbowo, stuknęła obcasami i zapięła smycz Miśkowi, ziejącemu radośnie rozdziawionym pyskiem. Kapitan poklepała go mimochodem po grzbiecie i ruszyła dalej.

Po kilku minutach dotarła do mesy, gdzie przy stoliku w kącie rozpromieniony Jasiek Gąsienica wsuwał już trzeci talerz kapuśniaku z kartoflami. Kucharz w białym kitlu, zarzuconym niedbale na mundur, awansem nalewał mu właśnie czwarty. Przyjrzawszy się „szefowi kuchni” Lilianna z niemałym zdumieniem rozpoznała w nim Matiasa von Brauna, przydzielonego na Hermasza specjalistę od dyplomacji i prawa międzyplanetarnego.

– Panie Matias, co pan tu robi jako kucharz?! – zawołała.

– Jako kucharz gotuję – zameldował wesoło von Braun. – Póki co i tak nie ma z kim negocjować. Dla pani befsztyczek, pani kapitan, czy makaron z boczkiem?

– Dawaj pan makaron, tylko niech pan doda jeszcze ekstra dużą porcję żółtego sera – zdecydowała kapitan po krótkim namyśle.

– To się rozumie. – Matias szybko zmieszał liofilizowane składniki potrawy i wsunął do automatycznego syntezatora, który w ciągu minuty przetworzył otrzymane produkty na parującą zapiekankę. Podał talerz Liliannie, myśląc jednocześnie, że jeśli odżywia się ona tak na co dzień, to jej drobna postura doprawdy jest cudem natury.

– Smacznego – powiedział życzliwie.

O autorce

Luiza „Eviva” Dobrzyńska – zodiakalny Wodnik, Warszawianka, z zawodu technik medyczny. Pisze od dwunastego roku życia.

Prowadziła blog „Stara panna i morze”, liczący w dniu zamknięcia platformy blogowej onet.pl prawie dwa i pół miliona odsłon. Pisała dla portali wPolityce.pl i wGospodarce.pl.

Recenzuje nowości książkowe i filmowe dla portalu Paradoks.net.pl oraz na własnej stronie www.czytadela.com. Wielokrotnie nagradzana za krótkie formy, w tym między innymi przez portale Mythai i Efantastyka.

Utwór I pójdę pod cyprysy złorzeczyć jego laurom otrzymał wyróżnienie w konkursie Polconu „Uwolnij fantazję”.

Debiutancka książka, Dusza, zajęła I miejsce w pierwszej edycji konkursu Literacki Debiut Roku, po czym została zdyskwalifikowana z powodu naruszenia przez wydawcę regulaminu konkursu – publikacji książki przed ogłoszeniem wyników. Ta sama książka otrzymała też II miejsce w głosowaniu na Nagrodę Nautilusa 2013.

Kontynuacja Duszy – Kawalkada, została wybrana „Książką na wiosnę 2012” w kategorii SF i fantasy, w konkursie portalu granice.pl.

W roku 2015 zdobyła III nagrodę w konkursie Polconu za opowiadanie fantasy Tyle co błysk oraz wyróżnienie w konkursie kwartalnika Creatio Fantastica na opowiadanie do antologii X pt. Dziesiąty zabytek.

W 2017 roku jej opowiadanie W cieniu Warowni zdobyło wyróżnienie w konkursie Fabryki Słów „Ostatnia cytadela”.

Od 2020 roku wydaje w amerykańskim wydawnictwie Royal Hawaiian Press trzy serie wydawnicze: „Lunnaria”, „Legends of the Future” oraz „The vampire league”.

Jest jednym z filarów Wydawnictwa OdeSFa – Sekretarz Redakcji i redaktor naczelny serii FantaSFa – Fantastyczne Fascynacje.

Zapowiedzi

Na przełomie 2021/2022 roku, w serii „Szamani Fantastyki” wydawnictwo OdeSFa wydało/planuje wydać:

Jacek Izworski – Gwiezdne Szczenię. Antologia Osobista

Jakub Turkiewicz – Chciej mnie zawsze

Jacek Inglot – Mitologie. T.1 – Inqusitor (wersja rozszerzona plus opowiadania i publicystyka)

Luiza „Eviva” Dobrzyńska – Dusza (wersja poprawiona i rozszerzona)

Tomasz Fijałkowski – Antipolis

Adam Pietrasiewicz – Powroty (wersja poprawiona i rozszerzona)

Emma Popik – Antologia Osobista. T.1 – Szaman (opowiadania starsze i nowe, publicystyka)

Stanisław Karolewski – Ciemność

Emma Popik – Antologia Osobista. T.2 – Szamanka (opowiadania nowe i starsze, publicystyka)

Jacek Inglot – Quietus

W serii „FantaSFa – Fantastyczne Fascynacje”:

Luiza Dobrzyńska – POL TREK: W imieniu Rzeczypospolitej

A także:

Paweł Szumił – Słowo o Smoku (cykl)

Oksana Usenko – Córka Azrai

Piotr Marczak – Nieznanych Polaków Historie Niezwykłe

Wydawnictwo pracuje także nad uruchomieniem serii publikacji o charakterze popularnonaukowym i naukowym, pod roboczym tytułem: Per Astra ad Antropologiae.

Fragment powieści „Ciemność”

„…Przez sześć dni stwarzał świat i mężczyznę, a potem odpoczywał. Jednak, gdy odpoczął, postanowił postawić kropkę nad «i». Wisienkę na torcie. I wtedy powołuje do życia kobietę. I tworzy ją od głów do stóp.

Dlatego najdoskonalszym dziełem, stworzonym przez Boga bezpośrednio, jest kobieta. A konkretnie – jej nogi. I one są na szczycie stworzenia.

Dlatego wielbić ją, to oddawać cześć Bogu Najwyższemu. Bogu Stwórcy, Logosowi właśnie. Każdy pocałunek, każda pieszczota, każda myśl o paznokciu nawet, przybliża nas do doskonałości. Do Prawdy. I czyńmy to bez odrzucania plew. Obcujmy z boskim Słowem – bezpośrednio…”

Fragment powieści Ciemność Stanisława „Szarlatana” Karolewskiego, która ukaże się nakładem wydawnictwa OdeSFa w pierwszej połowie 2022 roku, w serii Szamani Fantastyki, pod numerem 08.

OdeSFa poleca

do nabycia: www.odesfa.pl

OdeSFa – Wydawnictwo z Duszą