Na brzegu kłamstw

Na brzegu kłamstw copyright by Anna Dziedzic

Copyright by Wydawnictwo Osobliwe

Copyright for the cover art by Marlena Sychowska

Copyrigth fot photograpy by parsadanov / Adobe Stock

Wszystkie prawa zastrzeżone, All rights reserved

Wydanie pierwsze, Gdynia 2021

Książka ISBN: 978-83-963421-1-9

Redaktor prowadząca: Justyna Chojnacka

Redakcja i korekta: Kamila Śliwińska

Konsultacja merytoryczna: Joanna Garsztka

Projekt okładki: Marlena Sychowska

Skład: Marlena Sychowska

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydawnictwo Osobliwe

www.wydawnictwoosobliwe.pl

www.facebook.pl/wydawnictwoosobliwe

www.instagram.pl/wydawnictwoosobliwe

biuro@wydawnictwoosobliwe.pl

Jak rychło i ochoczo skazują ludzie swoich bliźnich na potępienie za czyny, które sami by popełnili, gdyby tylko cyrkumstancje inaczej się ułożyły.

Carlos Ruiz Zafón, Miasto z mgły

Weronice i Zosi,

bo piszę dzięki Wam

Rozdział 1

Letnie miesiące w leżącym nad Atlantykiem Charlestonie bywały upalne. Dawały się wtedy we znaki jego mieszkańcom oraz odwiedzającym miasto gościom. Tymczasem ledwie nadszedł marzec, a temperatura utrzymywała się dość niska. Mimo to w hotelu Planters Inn, wybudowanym już trzydzieści lat temu, panowała gorąca atmosfera.

W piątek 6 marca 1874 roku nie wydarzyło się w Stanach Zjednoczonych nic wyjątkowego. A przynajmniej nic wyjątkowego dla bawiących się w Planters Inn. Ci bowiem zajmowali się chętniej najnowszą modą i romansami aniżeli polityką; z tegoż powodu nie dało się rozróżnić Jankesa od konfederata, nawet jeśli to właśnie w Charlestonie rozpoczęła się nie tak dawna wojna secesyjna. Zupełnie jakby wybranie hotelu, który ją przetrwał, było niemym okrzykiem: „Jesteśmy ponad to!” Kto bowiem przejmowałby się setkami tysięcy zabitych czy utratą majątku bądź niewolników, gdy wokół nie brakowało pięknych dam, przystojnych dżentelmenów, a zewsząd dochodziły dźwięki muzyki, rozmów i śmiechów. W wieczory takie jak ten zastępowano żywioną w dni powszednie nienawiść czerpaniem przyjemności ze wszystkiego wokół. Nie rozpamiętywano konfliktu sprzed niespełna dziesięciu lat, więc William Abbott – po raz pierwszy goszczący w tym hotelu, choć miasto kilkakrotnie już odwiedził – również nie zamierzał poruszać niewygodnego tematu wojny, która zabrała mu ojca i mienie. Zwłaszcza iż nie z jej powodu tu przybył.

Jedwabny plastron nie chronił mężczyzny przed nieprzyjemnym drapaniem sztywnego kołnierza białej koszuli, lecz William wytrwale powstrzymywał się przed rozluźnieniem go, by nie wyjść na pozbawionego ogłady. Zacięcie też udawał, że nie przeszkadzają mu bynajmniej nie ukradkowe spojrzenia i szepty za plecami. Nie po to wszakże przymusił się do przywdziania dawno niewyciąganego z szafy, należącego niegdyś do ojca Williama stroju wizytowego, ażeby teraz wyjść, nie osiągnąwszy celu. Nie wyglądał co prawda tak elegancko jak pozostali panowie, ponieważ lata świetności fraka już dawno minęły, na nowy nie było go stać, a i wcześniej również nie inwestował w takowy, będąc prawdopodobnie jedynym wśród obecnych, który nie przepadał za wystawnymi przyjęciami. Nie miał jednak sumienia przyznać tego otwarcie, gdy z nadzieją w dużych, brązowych oczach spojrzała na niego pewna młoda dama i spytała:

– Czy dobrze się pan bawi, panie Abbott?

– Przednio – odparł uprzejmie. – A pani, panno Toothaker?

Zarumienione policzki świadczyły, iż nie bez znaczenia było dla kobiety, że zapamiętał, jak się nazywa. Prawdopodobnie poczuła się dzięki temu wyróżniona. William nie zamierzał psuć jej nastroju i nie wyjaśnił, że cieszy się szczególną pamięcią do imion i nazwisk.

– Wszyscy o panu mówią – zauważyła tonem pełnym tajemnicy, jak gdyby wyjawiała mu jedną ze swych najskrytszych myśli.

– Czyżby?

Spojrzał na nią z ukosa i z rozbawieniem obserwował, jak jej lico kraśnieje jeszcze bardziej. Starała się jednak zachowywać zwyczajnie, dlatego delikatnie wzruszyła ramionami i rozejrzała się po sali.

– Dawno nikt nie wzbudził takiego zainteresowania. Nic o panu nie wiedzą, więc dopowiadają sobie własne historie. Są po prostu ciekawi. – Zamoczyła usta w czerwonym winie, pozwalając słowom zawisnąć między nimi. Nie umknęło mu, iż nie wspomniała o własnym zaaferowaniu jego osobą, choć nie potrafiła go również ukryć. – Nawet narzeczona mojego brata o pana pytała.

– Zdradzi mi pani, która to? – Nieszczególnie go to obchodziło. Zapytał raczej, by podtrzymać konwersację, jak nakazywała grzeczność.

– Bynajmniej. – Odłożyła kieliszek na tacę przechodzącego obok kelnera. – Richard nie wybaczyłby mi, gdyby przeze mnie rozpadł się jego idealny związek. – Zaśmiała się wdzięcznie, lecz dało się wyczuć w jej głosie nutkę zazdrości.

– Proszę się nie martwić, tylko jedna z obecnych tu dam mnie interesuje.

– Mam pomysł! – Klasnęła nagle w dłonie, zanim zdążył dodać choćby słowo, całkowicie go tym zaskakując.

Spojrzał w jej rozpromienioną twarz i tylko skinął głową, by mówiła dalej. Była urocza w swym infantylnym zachowaniu, choć mniemał, że liczyła sobie nie mniej wiosen niż jego siostra, która w styczniu skończyła dwudziesty rok. To też go dziwiło, bo dama, chociaż nie mógł przyjrzeć się jej całej, twarz miała całkiem przyjemną.

– Mamy tu czasami taką zabawę. Porozmawiam z bratem. Pan wybaczy.

– Do zobaczenia, panno Toothaker. – Skłonił się delikatnie i z uśmiechem obserwował, jak z trudem powstrzymywała się od biegu, gdy zmierzała do brata.

Musiał przyznać, że rozmowa uprzyjemniła mu te kilka chwil, mimo że nie przywykł do towarzystwa gadatliwych dam. Większość czasu zresztą spędzał w pracy, a gdy wieczorem wracał do domu, zwykle witała go cisza. Zwłaszcza w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Poczuł się jednak nieco nieswojo, gdy został sam, nawet jeśli gwar i hałas były dlań czymś nowym, rzadkim doświadczeniem, którego nie wyobrażał sobie znosić częściej. Jeden wieczór w zupełności wystarczał.

Rozejrzał się wokół z obojętnością wymalowaną na zmęczonej twarzy. Piękni ludzie w pięknych strojach tworzyli piękny obrazek. Gdyby jednak przeniknąć przez wytworną fasadę, można by dostrzec obłudę i rozpustę. Williamowi to nie odpowiadało, choć niejeden uznałby go za hipokrytę. Najwyraźniej nie odstawał tak bardzo od ogółu, jak mu się niegdyś wydawało.

Westchnął. Powinien teraz odpoczywać, zamiast ganiać po wielkim świecie, tym bardziej że nie wiedział, kiedy kolejny raz uda mu się uzyskać tydzień wolny od pracy; ten również był przypadkiem. Ale nie potrafił bezczynnie siedzieć, paląc fajkę i nic nie robiąc. Czekał pół roku, całe sześć miesięcy – i nie zamierzał zwlekać ani chwili dłużej. Miał już dość powrotów do zimnego domu, z którego uciekło życie.

Razem z resztą zebranych odwrócił się w kierunku wysokiego, barczystego mężczyzny o pociągłej, nader sympatycznej twarzy, który stanął przy niezbyt licznej orkiestrze, prosząc ją o ciszę. Mimo znacznej odległości William dostrzegał podobieństwo do panny Toothaker, a nawet gdyby nie ono, i tak nie wątpiłby w ich pokrewieństwo; panna Toothaker nie omieszkała już przy przywitaniu przedstawić się jako gospodyni przyjęcia organizowanego przez jej brata.

Zatem przyszedł czas na zabawę. Niekoniecznie wprawiało to Williama w zadowolenie. Wolał w spokoju porozmawiać. Konwersacje zdawały mu się przyjemniejsze aniżeli tańce i podskoki. Nie przyjechał tu, by się bawić.

Chwilę zajęło mu odnalezienie jej wzrokiem. Wyglądała przepięknie w błękitnej sukni. Mimo że wyróżniała się wśród stojących wokół niej mężatek, nie lśniła jak inne panny. Zdawała się przy nich skromna, jakby nie lubiła zwracać na siebie uwagi. Nie przeszkadzało mu to w dokładnym przyjrzeniu się jej. Przesuwał powoli spojrzenie po wąskiej kibici, wydatnych piersiach, kształtnych biodrach. Toaleta sprawiała wrażenie uszytej specjalnie dla niej – i zapewne była. Kosztowała niewątpliwie też niemało, choć nie znał się na tych wszystkich falbankach i ozdóbkach ani na ich cenach.

To jednak jej uśmiech przykuwał jego uwagę. Nie patrzyła na niego, lecz na przemawiającego. Zdawała się zdenerwowana, niecierpliwa, ale uważnie słuchała. William nie potrafił się skupić na słowach – pragnął ją objąć, pocałować. Pragnął jej, jak nigdy nie pragnął żadnej kobiety.

Oderwał od niej spojrzenie, gdy odnotował poruszenie na sali. Wszyscy wydawali się niezwykle uradowani zbliżającą się zabawą, a William zdał sobie sprawę, że nie ma pojęcia, o co w niej chodzi. Mógłby udawać niezainteresowanego tym przedsięwzięciem, lecz zachowanie panny Toothaker nie pozostawiło wątpliwości, iż zostanie w nie zaangażowany.

Nie mylił się. Ledwie zdążył zapytać stojącego obok dżentelmena, na czym owa zabawa polega, gdy usłyszał, że przemawiający od początku mężczyzna, pan Toothaker, jak mniemał, zwraca się bezpośrednio do niego.

– Panie Abbott, jako że gości pan u nas po raz pierwszy, pozwolimy panu rozpocząć. Z którą z pięknych dam chciałby pan zatańczyć? Jest ich wiele, ale wierzę, że znalazła się jedna szczególnie zaprzątająca pańskie myśli.

Podejrzewał, iż powód, dla którego wywołano go pierwszego, był zupełnie inny. Kiedy spojrzał na pannę Toothaker, rozpromieniła się, co potwierdziło jego domysły. Odwzajemnił uśmiech, po czym zwrócił się do jej brata:

– Przyznaję, że jeszcze niedawno wybór nie należałby do łatwych, lecz wydaje mi się, iż wszyscy zrozumieją, że dzisiaj chciałbym zatańczyć z żoną, Phebe Abbott – słyszał szepty wywołane jego słowami, ale nie dał im się rozproszyć; wiedział, że zaraz będzie ich więcej – z domu Chandler. Nie odmówisz mi, prawda? – Spojrzał jej prosto w oczy, ale wciąż dostrzegał drżące usta, które po chwili zacisnęła.

– Grzeczność tego zabrania – odparła życzliwym na pozór tonem, dając mu w ten sposób do zrozumienia, iż to jedyny powód, dla którego się zgodziła. – To wprawdzie wbrew zasadom, lecz chyba nikt nie będzie miał nic przeciwko.

Podała mu dłoń, gdy do niej podszedł, i pozwoliła poprowadzić się na parkiet. Sprawiała przy tym wrażenie, jakby nie wiedziała, gdzie utkwić wzrok – wokół nie było nikogo, kto stanąłby po jej stronie, a na Williama nie potrafiła patrzeć.

– Powiesz mi, na czym polega ta zabawa? – Nie było to najlepsze pytanie po sześciu miesiącach rozłąki, ale nie chciał pogarszać sytuacji między nimi.

– Nie słuchałeś?

– Byłem zajęty wpatrywaniem się w ciebie.

Wiedział, że zrobiło jej się miło, nawet jeśli przewróciła oczyma. Tak dziwnie poruszyła ramionami, jak zawsze, gdy ktoś ją zawstydził w pozytywny sposób.

– To taka głupota. Kawalerowie proszą do tańca panny. Pięć par tańczy, jak długo wytrzyma. Wygrywa ta, która ostatnia zejdzie z parkietu. W oczach ludzi są już zaręczeni.

– Moglibyśmy to wygrać. Kiedyś często tańczyliśmy.

– Kiedyś – powtórzyła. – Zejdziemy po pierwszym tańcu, dla nas nie ma tu już miejsca. Nie potrzebujemy głupich zaręczyn.

– Albo wręcz przeciwnie, Phebe. Możliwe, że właśnie tego potrzebujemy.

Nie odpowiedziała. Może nie widziała w tym sensu, może nie chciała, może po prostu nie wiedziała, co powiedzieć. Uparcie wpatrywała się w ciemność za oknem, choć wyraźnie walczyła z własnymi myślami.

– Co tu robisz? – zapytała w końcu, po raz pierwszy zaszczycając go spojrzeniem błękitnych oczu. Bijący od nich smutek oskarżał go o wylane łzy i cały ból, jaki jej zadał.

– Przyjechałem do ciebie. Nie wytrzymam dłużej, nie mając cię obok – wyszeptał do jej ucha, przyciągnąwszy ją bliżej, kiedy rozbrzmiały dźwięki muzyki.

– Gdzie Billy?

Zacisnął zęby, gdy zignorowała jego słowa, i nieświadomie nieomal zmiażdżył jej dłoń. Dopiero gdy syknęła, zdał sobie z tego sprawę i natychmiast rozluźnił uścisk.

– Przepraszam – powiedział, z trudem panując nad głosem. Nie tak wyobrażał sobie tę rozmowę.

– Gdzie jest Billy? – powtórzyła pytanie.

– Miło, że o niego pytasz – prychnął oschle. Gniew sprawiał, iż przestawał panować nad sobą i swoją mową. – Aż dziw, że jeszcze o nim pamiętasz.

Policzki poczerwieniały jej ze złości, a oczy zabłyszczały niebezpiecznie. Nie pozwolił jej jednak mówić; nie zamierzał słuchać kolejnych oskarżeń, kiedy sama nie była święta. Zranił ją, był winien, ale Billy nic jej nie zrobił, a cierpiał równie mocno, a może i bardziej.

– Ani razu do niego nie napisałaś. Wiesz, jak to jest, gdy codziennie pyta, czy mama się na niego obraziła i przestała go kochać?

Pożałował swych słów, kiedy jej oczy napełniły się łzami. Nie chciał, by znowu przez niego płakała, nie chciał więcej jej ranić, a jednak inaczej nie potrafił.

– Mówisz mu, że to nieprawda? Że bardzo go kocham i za nim tęsknię?

– Mówię. – Skinął głową, jakby w ten sposób chciał dodatkowo ją o tym zapewnić. – Nie jestem jedynie pewien, czy go nie okłamuję.

Uchyliła drżące usta. W tym samym czasie muzyka ucichła, a pierwszy taniec dobiegł końca. Prawdopodobnie nawet tego nie zauważyła; stała i wpatrywała się w męża z niedowierzaniem. Odzyskała rezon, gdy skrzypek rozpoczął kolejnego walca.

– W tym masz wprawę, czyż nie?

Odwróciła się gwałtownie i ruszyła przed siebie, nie oglądając się na Williama. Mimo to przypuszczał, iż zdawała sobie sprawę, że za nią poszedł, a przynajmniej tak podejrzewała.

Nie zatrzymał jej od razu, poczekał, aż wyjdą z tłumu i znajdą się w choć trochę odosobnionym miejscu. Wtedy złapał ją za rękę i obrócił w swoją stronę.

– Phebe, proszę, porozmawiaj ze mną.

– Żebyś dalej mógł mnie obrażać? – Wyrwała się z jego uścisku, ale pozostała w miejscu, co odebrał jako dobry znak.

– Jesteśmy dorośli, wyjaśnijmy sobie wszystko i wróćmy do tego, co było – poprosił, zbliżając się do niej.

– Już nigdy nie będzie jak wcześniej. Po prostu pozwól mi odejść i bądź szczęśliwy beze mnie.

– Nadal cię kocham – szepnął, patrząc jej głęboko w oczy; sam nie wiedział, czy kryło się w nich więcej bólu, czy miłości. Był pewien, że i ona za nim tęskniła, tylko musiała to sobie uświadomić. Dlatego ją pocałował.

Nie powinien tego robić, zwłaszcza wśród ludzi, którym przedstawiała się nazwiskiem swego ojca, skrzętnie ukrywając, że ma męża. Odkrył to zupełnie przypadkiem, gdy podszedł do starszej damy i spytał o żonę. Odpowiedź wciąż odbijała się głośnym echem w jego głowie: „Nie znam żadnej Phebe Abbott. Jedyna Phebe, jaką znam, to panna Chandler”.

Wciąż słyszał wyraźnie ten głos, lecz nie potrafił się powstrzymać, gdy jego ukochana stała tak blisko i gdy dostrzegał w tym ostatnią nadzieję na jej odzyskanie. Nie zdziwił się jednak, kiedy niemal natychmiast się odsunęła i uderzyła go w twarz tak mocno, że z trudem utrzymał równowagę.

– Nie masz już prawa mnie całować – syknęła nienawistnie, po czym zostawiła go samego.

Tym razem za nią nie szedł. Patrzył, jak kolejny raz od niego odchodzi. I kolejny raz jej na to pozwolił. Może miała rację, może powinna odnaleźć szczęście bez niego, skoro on potrafił jedynie ją ranić.

Poczuł się skrępowany, gdy zdał sobie sprawę, że niemal wszyscy na niego patrzą. Życzył im, żeby budynek się na nich zawalił. Na niego przy okazji też, zaoszczędziłoby mu to wstydu i zawodu. Żałował, że mury były tak solidne, że przetrwały wojnę. Żałował, że przekroczył próg hotelu. Nie było tu dla niego miejsca. Ani na przyjęciu, ani w Planters Inn, ani w samym Charlestonie. Nie pasował tu i nikt go tu nie chciał. Nawet żona.

Zabrał więc kieliszek wina i udał się do pokoju. Gdy został sam, wypił duszkiem trunek, a szkło odstawił na stolik. Z ulgą rozluźnił też kołnierzyk i odpiął guziki kamizelki. Potem ciężko opadł na krzesło i ukrył twarz w dłoniach. Siedział tak długo, aż usłyszał ciche, niepewne pukanie do drzwi.

W pierwszej chwili chciał zignorować natręta; było już późno, nikogo się nie spodziewał, nie miał obowiązku okazywać gościnności. Uznał jednak, że bezcelowe rozpaczanie i tak nie przyniesie mu żadnych korzyści, a ktokolwiek postanowił go odwiedzić, może chociaż na chwilę odgoni cierpienie.

Nie potrafił uwierzyć, gdy przed sobą zobaczył zmoczoną łzami Phebe, wpatrującą się w niego oczyma pełnymi bólu. Mimo że noc była chłodna, nie narzuciła nic na nagie ramiona, dlatego pocierała je dłońmi. Była ostatnią osobą, którą spodziewał się ujrzeć.

– Płakałaś – powiedział ledwo słyszalnie, jakby bał się zranić ciszę rozpościerającą się między nimi.

– Jesteś sam?

Usłyszawszy jej pytanie, z trudem przełknął ślinę, po czym skinął głową w obawie, iż mógłby po raz kolejny rzec coś, czego zaraz by żałował.

– To dobrze – szepnęła.

Jeszcze niedawno William byłby gotów zażegnywać się, iż zna swą żonę tak dobrze, że nigdy go nie zaskoczy. Zawsze wiedział, co zamierza zrobić, jaką reakcję wywoła określony gest czy słowo. A jednak nie przewidział, że tak potoczy się ich rozmowa na przyjęciu, że Phebe do niego przyjdzie po tym, co jej powiedział i jak się zachował, a już tym bardziej nie przewidział tego, że tym razem sama go pocałuje. Nie tak delikatnie jak on ją, lecz namiętnie, zachłannie, z żarem i tęsknotą.

Natychmiast ją objął i pociągnął w głąb pokoju, by móc zamknąć drzwi. Nie wiedział, jak go odnalazła, ale nie obchodziło go to. Była tu, była z nim, była jego. Przyszła, gdy wątpił, że jeszcze kiedykolwiek dane będzie mu ją ujrzeć, a co dopiero trzymać w ramionach.

Nie miał pojęcia, jak daleko Phebe gotowa była się posunąć, lecz gdy poczęła zsuwać z niego marynarkę, zaniechał ostrożności.

Obrócił ją gwałtownie, by dosięgnąć do guzików. Nie miał jednak cierpliwości odpinać każdego z nich. Wyglądało, jakby krawcowa zużyła na kreację wszystkie, jakie miała.

– Zależy ci na tej sukni? – zapytał wprost do jej ucha, na co zadrżała.

– Ani trochę.

– To dobrze – odparł, po czym rozdarł materiał, a drobne guziczki cicho opadły na podłogę i odbiły się od niej kilka razy, by rozproszyć się po całym pokoju.

Treść tylko w pełnej wersji książki.

Treść tylko w pełnej wersji książki.

Treść tylko w pełnej wersji książki.

Treść tylko w pełnej wersji książki.

Treść tylko w pełnej wersji książki.

Treść tylko w pełnej wersji książki.

Treść tylko w pełnej wersji książki.

Treść tylko w pełnej wersji książki.

Treść tylko w pełnej wersji książki.

Treść tylko w pełnej wersji książki.