Paula Ciulak

Piosenka

o dawnej miłości

.

Wydawnictwo Spark

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

© Wydawnictwo Spark, 2022
© Paula Ciulak, 2022

Zdjęcie na okładce: Shutterstock

ISBN e-book: 978-83-67200-06-6

Wydawnictwo SPARK

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

„Właśnie temu służy muzyka […]

bo niektórych uczuć nie sposób ująć w słowa.”

— Jodi Picoult „Z innej bajki”

..

..

..

..

..

..

..

.

Blair weszła do swojej ulubionej kawiarni w centrum Los Angeles. Rozpięła swój beżowy płaszczyk, konieczny przy zimowej pogodzie i rozejrzała się dookoła, przeczesując ręką włosy. Ubrana w biały sweterek typu crop top i czarne, skórzane spodnie z wysokim stanem prezentowała się niezwykle elegancko. W końcu nie przyszła tutaj na zwyczajną popołudniową kawę. Chodziło tutaj o muzykę, o jej wielką pasję, marzenie. I o niego.

Diego DiLari był gwiazdą samą w sobie. Wysoki, przystojny, o ciemnych jak czarna dziura włosach, głębokich, błyszczących niczym gwiazdy oczach i lekkim zaroście. Już tyle wystarczyło, aby miał wianuszek fanek, jednak gdy tylko otwierał usta, wydobywała się z nich istna magia. Jego głos urzekał miliony i nie było się co dziwić. Zdecydowanie miał to, co ludzie z branży nazywali czystym talentem.

Miał także coś, o czym Blair jako świeżynka w przemyśle muzycznym mogła jedynie marzyć: światowe trasy, miliony fanów, kontrakty, koncerty, pieniądze. Podczas gdy ona była świeżo po premierze swojej debiutanckiej płyty, on znał już muzyczny show-biznes od podszewki. Dlatego właśnie - i przez wzgląd na przeszłość - zaproszenie przez samego Diego, do rozmowy o współprace było niespodziewane, ekscytujące i przerażające jednocześnie niczym najsilniejszy piorun podczas burzy. A każdy, kto siedzi w tym biznesie wie, że burza trwa tutaj cały czas. A nawet dochodzą do niej śnieżyce czy tornada. Spokój nie służy sławie.

Teraz dziewczyna zdecydowanie nie czuła spokoju, krocząc powoli w swoich butach na wysokim obcasie do stolika na samym tyle, który był zajęty przez przystojnego mężczyznę z czarnymi okularami na nosie. Czy ją rozpozna? Czy będzie taki sam, jak zapamiętała? Czy będą udawać, że przeszłość nie miała miejsca? Gdy dostała tę propozycję, wydawało jej się, że to świetna okazja, której nie może przegapić, jednak teraz nie czuła się już tak pewnie.

— Pozwolisz, że się przysiądę?

— Nie rozdaje autografów — rzucił, nie podnosząc wzroku znad przeglądanej gazety. — I czekam na kogoś.

— Tak, na mnie — odparła. — A autografów miałam swego czasu setki, wszystkie pięknie wyścieliły śmietnik.

Wtedy mężczyzna zsunął z nosa okulary i zaszczycił ją pewnym uwagi spojrzeniem, aż poczuła, jak po całym ciele przechodzi dreszcz. Może przybycie tutaj to nie był wcale aż tak dobry pomysł? Jasne, to była wielka szansa na rozwój jej kariery, ale tym bardziej na wielki skandal, gdyby ktoś dowiedział się o całej ich historii.

— Blair… — wypowiedział jej imię, jakby chciał się upewnić, że to naprawdę ona.

Stojąca przed nim dziewczyna miała ciemniejsze włosy, niż pamiętał, w ogóle wyglądała dojrzalej, tak inaczej… Kiedy ostatnio ją widział? Czasem gubił dni, biegając od koncertu do koncertu, tym bardziej, gdy doprawiał imprezy alkoholem. Ile więc mogło minąć lat od momentu, gdy po raz ostatni widział swoją byłą dziewczynę?

— Cześć… — Odchrząknęła. — Mam nadzieję, że nie czekasz długo.

— Cześć gwiazdeczko. — Poprawił się, a nawet lekko uśmiechnął i wstał, całując ją w policzek na powitanie. Nawet gdy mówił, jego głos brzmiał intensywnie chropowato, a przy tym słodko kusząco. — Spokojnie, dopiero przyszedłem. Siadaj. — Wskazał miejsce naprzeciw niego. — Na co masz ochotę?

— Umm… — Usiadła, biorąc do ręki menu, które szybko przeskanowała wzrokiem. — Wezmę kawę latte. I może ciasto jabłkowe.

Brunet z powrotem zajął miejsce naprzeciwko niej, przywołując ruchem ręki kelnera. Ubrany w granatową koszulę i czarne spodnie wyglądał dość zwyczajnie, a przy tym nadal niezwykle gorąco. Czy to sława tak wpływała na niego? Nie, Blair nigdy nie leciała na kasę i sławę, dla niej muzyka była prawdziwą pasją, magią samą w sobie i zdawało się, że on także to czuł. Jego piosenki prócz tego, że cudownie wykonane, niosły także przesłanie. To właśnie w tych piosenkach widziała chłopaka, którego kiedyś znała. Bo ten przed nią… Był kimś zupełnie innym i wcale nie chodziło o dłuższe włosy, zarost czy styl ubierania. Bardziej o nagłówki gazet, które krzyczały o jego kolejnych wybrykach. Co noc inna dziewczyna? Zdecydowanie niedwuznaczne zdjęcia? Pijackie rozbijanie się samochodem? Imprezy od wieczora do rana? Diego z pierwszych stron gazet zaliczył to wszystko i o wiele więcej. Natomiast Diego, którego ona znała lata temu, nigdy by tego nie zrobił.

— Twoje ulubione. — Pokiwał głową. — Poproszę to samo — stwierdził brunet i założył zamówienie u kelnera.

— Pamiętasz? — zapytała.

— Owszem, moja pamięć ma się bardzo dobrze.

— Słyszałam co innego, gdy tłumaczyłeś się na komisariacie.

— Śledzisz mnie, co? — Uśmiechnął się zawadiacko. — Przyznaj maleńka, tęskniłaś za mną?

Dziewczyna skrzywiła się, wyczuwając w jego tonie jedynie kpinę i arogancki flirt. Co się stało z chłopakiem, którego kiedyś kochała? Jasne, nigdy nie był grzecznym chłopcem z sąsiedztwa, ale nie pakował się w takie kłopoty. Wtedy zdawał się zdolny do miłości, teraz wszystko, co głębokie płynęło z jego piosenek, podczas gdy cała jego postawa wyrażała jedynie zepsucie sławą i nadmiarem bogactwa.

— Ciężko nie zauważyć, gdy jesteś ulubieńcem mediów. — Wzruszyła ramionami. — Dajesz im sporo pożywki.

— Podobno liczy się tylko to, aby o tobie mówili, nieważne, czy dobrze, czy źle.

— Naprawdę w to wierzysz? — spytała, przyglądając się mu.

Przecież ludzie nie zmieniają się aż tak bardzo. Jasne, każde wydarzenie kształtuje nas i modyfikuje, ale nie zmienia w kompletnie inną, obcą osobę, a właśnie taki wydawał się teraz być Diego. Jeśli ona, ta, która kiedyś znała go najlepiej na świecie, nie mogła go poznać, kto mógł?

— Chyba. — Odchrząknął, kończąc ten temat. — Więc, co u ciebie?

— Wszystko dobrze — odpowiedziała Blair — Jak wiesz wydałam solową płytę.

— W końcu. Dlatego tu jesteśmy, nie? Mam pomóc ci się rozwinąć.

— A może to ja mam ci pomóc, złapać choć trochę dobrej prasy? — Uniosła brew ku górze.

— A więc pomożemy sobie nawzajem tak jak kiedyś — odparł. — Pamiętasz, jak razem śpiewaliśmy?

— Moja pamięć także ma się dobrze — odparła. — I spójrz, udało nam się, oboje jesteśmy w tym świecie.

— Tylko nie tak, jak planowaliśmy.

— No nie… — przyznała.

Mając szesnaście lat i nie znając wszystkich wyzwań świata, wierzyli, że uda im się zachować wszystko. I marzenia i miłość. Teraz, mając po dwadzieścia trzy lata, wiedzieli już doskonale, że to nigdy nie było takie proste.

— Spotykasz się z kimś?

To pytanie niespodziewanie zawisło między nimi niczym szara chmura na błękitnym niebie. Czy w ogóle miało to jakieś znaczenie? Czy po sześciu latach mogli od tak czegoś od siebie wymagać? Czy tamto pogrzebane uczucie mogło zmartwychwstać?

— Nie, a ty?

— W moim życiu od dawna nikogo nie było.

— Prasa twierdzi co innego.

— Wierzysz w to? — spytał. — Prawda nigdy nie jest wystawiona na światło fleszy, a schowana w mroku. Ty powinnaś wiedzieć najlepiej, że to wszystko nie jest naprawdę. W końcu nikt nie znał mnie tak, jak ty…

To było niczym nostalgiczne krople deszczu, spadające z nieba i wywołujące wspomnienia, do których dawno nie wracali. Spotkania po latach zawsze są pełne emocji, tym bardziej, gdy dochodzi do tego współpraca jak, ta, która miała odbyć się między nimi. Dzięki niemu jej kariera mogła nabrać rozpędu i z małej gwiazdy zmienić się w supernową. Znowu on mógł uratować swój wizerunek, bo choć miał wszystko, jego wytwórnia zdecydowanie miała dość skandali z jego osobą i chciała to unormować. Mogli nawzajem sobie pomóc, a takie okazje spadają z nieba jak gwiazdy, wyjątkowo rzadko i trzeba je łapać, zanim uciekną.

— Zdawało mi się, że to bardziej spotkanie biznesowe niż prywatne — odrzekła Blair.

— Nie chcesz powiedzieć, że masz chłopaka, aby mnie nie zniechęcić? — Zaśmiał się. — A może przeciwnie, tą niedostępnością próbujesz zwrócić na siebie moją uwagę?

— Jedyne, co próbuje zrobić to dowiedzieć się, jak będzie wyglądała nasza współpraca — odparła.

— Z taką artystką jak ty, na pewno będzie mi się świetnie pracować. — Uśmiechnął się lekko Diego.

— A mi z tobą? — rzuciła zaczepnie.

— Skarbie, możesz tylko zyskać na mojej sławie i doświadczeniu. Znam ten świat wprost doskonale i chętnie zostanę twoim przewodnikiem.

— Od wielu lat nie jestem twoim skarbem, więc zachowaj sobie te protekcjonalne teksty dla kogoś, kto na nie poleci i tak dla jasności, to nie jestem ja.

— Kiedyś też byłaś taka ostra? — Zaśmiał się.

Nie myślał o tej dziewczynie przez lata, lecz gdy już pojawiła się w kawiarni, zajęła całą wolną przestrzeń w jego głowie. Myśli o tym, przez co kiedyś razem przeszli mieszały się z podziwianiem tego, jak piękna była i jeszcze bardziej pociągająca niż wcześniej. Nie mógł zaprzeczyć, że o wiele bardziej niż o połączeniu talentów w muzyce, myślał o połączeniu ich ciał w niezwykle namiętnym akcie. Jego bańka sławy była pełna seksu, imprez, świateł fleszy i możliwości. Brał to, co chciał, a w momencie, gdy ją zobaczył, też zapragnął. Znowu chciał Blair Rossie, tym razem nie jako naiwnie zauroczony nastolatek, a pełny dzikiej pożądliwości mężczyzna.

— Trzeba mieć trochę pazura, aby przetrwać.

— To akurat prawda.

Oboje wiedzieli, jak wygląda ten świat, jak wygląda bycie w blasku fleszy i na świeczniku, choć on o wiele lepiej niż ona. Oboje jednak wiedzieli, że czasem walka o marzenia jest jak podpisanie paktu z diabłem, szczególnie w tym mieście. Hollywood było miejscem, gdzie spełniały się fantazje, ale także, gdzie marzenia konfrontowały się ze rzeczywistość i były wdeptane w chodnik. Tutaj trzeba umieć walczyć, aby przetrwać.

— Masz już jakiś pomysł na naszą piosenkę? — zmieniła nieco temat Blair, przyglądając się mu.

— Chcę, żeby to było coś mega — stwierdził. — Niemal wszystkie piosenki na świecie są o miłości, to typowy temat, który nigdy się nie znudzi. Więc Blair… — Spojrzał na nią swoimi przenikliwymi oczami. — Co możesz mi powiedzieć o miłości?

— Och. — Zaśmiała się zaskoczona tym pytaniem. — Myślę, że miłość jest szalona. Bycie zakochanym jest podobne do bycia pijanym, bo często robi się głupie rzeczy, ale przy tym jest to piękne, niesamowite… No ale miłość to także duże ryzyko i ból. Nie każdy ot, tak potrafi kochać.

Każdy znał miłość, jeśli nie z życia to z kartek romansów, ekranów kin i ckliwych historii celebrytów zapisanych w Internecie. Oni także mieli swoje doświadczenia, w tym kilka wspólnych. Czy te słowa mogły być o nich?

— Nie każdy potrafi kochać... — powtórzył jej słowa, już widząc, jak wpasowują się w wersy nowej piosenki. — To mi się podoba, jest świetne. — Uśmiechnął się Diego. — Kiedy miałabyś czas na próby? Mam w domu fortepian, gitarę, możesz wpaść.

— Wszystkie dziewczyny od razu zapraszasz do domu? — spytała, po czym pokręciła głową. — Nie, wróć, nie robisz tego, hotele zapewniają możliwość zniknięcia nad ranem, prawda?

— Wypominasz mi coś?

— Nie, zastanawiam się tylko, co nowa, sławna wersja Diego zrobiła z tym chłopakiem, którego kiedyś znałam.

— Mógłbym zapytać cię o to samo, dziewczyna, którą kiedyś znałem, była słodka i urocza, a jednak jak się okazało, umiała łamać serca.

Blair pokręciła głową, nie rozumiejąc, dlaczego chłopak wraca do przeszłości, tym bardziej czemu wypomina jej sprawy, których wina leżała po jego stronie. To było sześć lat temu, oboje ruszyli naprzód i nie było sensu na nowo tego rozgrzebywać.

— Nie wiem, co masz na myśli. — Wzruszyła ramionami. — Ale pytanie zostaje bez zmian, zawsze pracujesz w domu?

— Owszem — odparł. — Wiesz, wolę pracować w domu, robić przerwy na wino czy jedzenie i inne takie, by nie stracić motywacji. No i wiesz, tam mam prywatność z dala od fleszy i dziennikarzy… Do studia przychodzę dopiero z gotową wersją.

— I inne takie? — Uniosła brwi ku górze. — Diego, czy ty mi coś proponujesz?

Przechyliła głowę na bok, przyglądając się mu z rozbawieniem. Choć podziwiała jego talent i sukces, nie był dla niej anonimową gwiazdą, o której poznaniu marzyła. Znała go lepiej niż wszystkie fanki razem wzięte i choćby dlatego, nigdy nie zamierzała stać na ich miejscu. Powinien o tym wiedzieć. Przecież już kiedyś miała wszystko, co mógł jej zaoferować, dlaczego więc teraz ponownie miałaby o to błagać?

— Tylko jeślibyś chciała. — Mrugnął do niej.

— Jakoś nie przekonuje mnie twoja jakże szczodra oferta. — Potrząsnęła głową. — A co do tej próby, może jutro po południu?

— Jasne, mam czas, więc jesteśmy umówieni.

***

— Zapraszam — powiedział Diego, otwierając przed nią drzwi swojego domu.

Dotarcie tu wcale nie było takie proste, duży dom na przedmieściach schowany przed światem. Nie to miejsce znała i pamiętała sprzed lat, ale jak sama wiedziała, czas wiele zmienia, w tym ludzi. Musiała się przyzwyczaić, że szesnastoletni Diego, który był jej bliski i ta, jego starsza, sławniejsza wersja to nie ta sama osoba. Ona także nie była tamtą dziewczyną. Oboje wiele przeszli, co wywarło na nich wpływ.

— Dzięki, a więc to tutaj się ukrywasz…

Rozejrzała się dookoła. Jak mogła się spodziewać dom był naprawdę duży, piętrowy, elegancki, bogato urządzony, a przy tym właśnie nie w centrum miasta. Słyszała o jego apartamencie, gdzie urządzał imprezy, ale widocznie, miał więcej niż jedno lokum. Z jakiegoś powodu jej zdecydował się pokazać właśnie to, schowane przed światłem fleszy.

— Mam nadzieję, że żaden dziennikarz cię nie śledził.

— A co, nie nadaję się, aby trafić z tobą na okładkę?

— Jasne, z podpisem „Kim jest tajemnicza dziewczyna, która odwiedza Diego w jego domu?”. Wszystkie fanki by ci zazdrościły, a mężczyźni ustawialiby się do ciebie w kolejce.

— Wcale nie potrzebuję twojego udziału, aby tak się działo — odrzekła. — I myślę, że brzmiałoby to bardziej tak: „Słynny gwiazdor Diego wreszcie zaczął umawiać się z kimś, kogo imię pamięta”.

Chłopak prychnął, kręcąc przy tym głową. Blair zawsze miała charakterek, jak widać, z czasem jeszcze bardziej się wyostrzył. I mówiąc szczerze, było to dla niego wyjątkowo orzeźwiające uczucie, gdy ktoś tak się z nim droczył, prowokował. Zwykle ludzie robili wszystko, aby mu się przypodobać, dziewczyny piszczały na jego widok i były gotowe na wszystko, aby tylko na nie spojrzał. Blair była zupełnie inna i spodobała mu się ta odmiana.

— Jesteś bardziej uszczypliwa niż kiedyś — stwierdził, przeczesując ręką włosy.

— A ty bardziej arogancki. Skończyliśmy już wymieniać, kto jak się zmienił i przejdziemy do celu naszego spotkania?

— Z przyjemnością, przypomnisz mi tylko co to było?

Posłał jej swoje typowe uwodzące spojrzenie, po którym większość dziewczyn piszczała z radości, że ktoś taki jak on spojrzał na nie. Jednak Blair jedynie wywróciła oczami, pozostając całkowicie odporna na jego urok. Przynajmniej na zewnątrz. Bo i ona nie mogła zaprzeczyć, że jej eks jest cholernie przystojny, nawet bardziej niż zapamiętała.

— Praca nad piosenką.