FUCKER

KATARZYNA MAK

Każdy człowiek zasługuje na odrobinę luksusu.

A miłość nim jest, niewątpliwie.

Pewnemu uroczemu Smokowi Filipowi,

który zainspirował mnie

do napisania tej książki.

Nina

– Nie sądzę, aby to był dobry pomysł. – Wzdycham wymownie i znużona całą tą w moim odczuciu bezsensowną rozmową klapię na obrotowy fotel.

Miałam inne plany. Szykowałam się do wyjazdu w moje ukochane Bieszczady, jak co roku na urlop, a Arkadiusz tą swoją koncepcją mocno pokrzyżował mi plany.

– Ja uważam, że to najlepszy pomysł z możliwych. Tylko ty się do tego nadajesz, Nino. Poza tym już mówiłem, ten chłopak jest mi jak rodzony syn, więc komu miałbym go oddać pod opiekę?

Tak, podkreślał to wielokrotnie. Tylko co to zmieniało? Poza tym śmiem wątpić, abym była aż taka niezastąpiona, ale nie powiem o tym swojemu szefowi. Jeszcze by pomyślał, że tchórzę. A wcale tak nie jest. Lubię wyzwania; ale kiedy myślę o tak nagłych zmianach, to od razu wiem, na co się skazuję. Nie jestem pewna, czy i tym razem mam ochotę na tak wielkie poświęcenie, a ostatnio chyba jestem odrobinę przemęczona. No bo z czym to by się wiązało? Z harówką od świtu do nocy. I samokontrolą. Nie wiem dlaczego, ale niepokoi mnie ta ostatnia myśl.

– Porozmawiaj chociaż z jego ciotką – mój szef nalega.

W zasadzie nie rozumiem, po co miałabym to robić. W dodatku nie pojmuję, jak tamta kobieta może przychodzić do biura mojego szefa, który jest jej starym, dobrym przyjacielem, i prosić go o poradę w sprawie swojego siostrzeńca, który z pewnością nie był już dzieckiem i zdawać by się mogło, że powinien umieć zadbać o własny interes. Bo niejaki Gabriel Bzykowski ma raptem, bagatela, trzydzieści lat! Dzieciaczek, nie ma co. W dodatku trzymający się kurczowo ciocinej spódnicy.

– Bez urazy, Arkadiuszu, ale ten facet od ponad dekady posiada dowód osobisty. Jeśli uzna, że będzie potrzebował pomocy, sam do nas przyjdzie, czyż nie? – Wstaję, bo liczę, że w ten sposób dodatkowo podkreślę, że nie zgadzam się z Arkadiuszem. Gdy by to było za mało, wydymam wargi, oczekując, że przyzna mi rację. – No co się tak na mnie patrzysz?  – pytam, pochylając się nieznacznie i kładąc dłonie na blacie biurka.

Ale mój szef nabiera tylko wody w usta.

– Doskonale wiesz, że to nie w moim stylu – staram się przekonać go mimo wszystko. – Że moje metody tak nie działają.

– Wiem, dlatego tę kwestię ci odpuszczę. Nie chcesz gadać z jego ciotką, okej, rozumiem. – Siedzący po drugiej stronie biurka mężczyzna podnosi ręce w geście kapitulacji. – Niemniej z chłopakiem spotkasz się jeszcze w tym tygodniu. Wybadasz go. Osobiście sprawdzisz, co i jak, a potem podejmiesz decyzję, czy chcesz nad nim popracować, czy nie. Możemy się tak umówić?

Wzdycham i ponownie opadam na fotel. Przez chwilę nie odpowiadam, bo mam świadomość, że na tym etapie negocjacji z moim szefem nie warto dyskutować. Jak już się na coś uprze… Ech, faceci.

– Umowa stoi. – Prostuję plecy i z powagą patrzę mu w oczy. – Ale pamiętaj: ostatnie słowo będzie należeć do mnie.

– Jak zawsze. – Mężczyzna potakuje głową i uśmiecha się powściągliwie.

A więc jednak. Znów przegrałam tę nierówną walkę i kolejny raz dałam się wrobić w coś, co zupełnie mi nie leży i co koliduje z moimi prywatnymi planami, których nie zamierzam zmieniać. Po prostu nie mogę tego zrobić. Wiem, powinnam odmówić. Ale jest mały problem. Arek wiele dla mnie zrobił, kiedy byłam w potrzebie. Poza tym zna mnie lepiej od innych i na ogół potrafi być przekonujący.

A zatem trudno. Żyje się tylko raz. Dam radę.

Gabriel

– Chyba żartujesz? – Nie wiem, czy bardziej jestem oburzony, czy zwyczajnie nie daję wiary w to, co właśnie usłyszałem z ust ciotki.

– A widzisz, żebym się śmiała, chłopcze?

Ciotka Apolonia rzeczywiście ma poważną minę. I to w dodatku śmiertelnie. Niemniej to, co mówi… Nie mieści mi się w głowie.

– Nie ma innego wyjścia, Gabrysiu – dodaje.

Kręcę głową. Ale nie z powodu tego, że nie znoszę, kiedy mnie nazywa Gabrysiem, a dlatego, że mogła wpaść na tak niepoważny pomysł. Co do tego idiotycznego zdrobnienia, od dzieciaka go nie cierpiałem. Gabriel brzmi zdecydowanie poważniej, dostojniej. A Gabryś? Zupełnie do mnie nie pasuje. Jednak ciotka Pola stale mnie tak nazywa, czym doprowadza mnie do szewskiej pasji. Zresztą nie tylko tym mnie drażni. Niemiłosiernie mnie wkurwia fakt, że ciągle traktuje mnie jak dzieciaka.

– Ja uważam inaczej – upieram się przy swoim.

– Posłuchaj. – Ciotka wstaje z fotela prezesa i górując nade mną, a w dodatku patrząc mi przy tym prosto w oczy, mówi: – Jeśli rzeczywiście zależy ci na tym stanowisku… – Nie musi tego robić, ale oczywiście zerka wymownie na swój skórzany fotel: – To zrobisz, co ci każę, synku.

– Dobrze więc. – Podnoszę się i ja. – Poddam się tej pieprzonej terapii.

Możliwe, że przesadziłem, bo ciotka mruży gniewnie oczy, ale mam to gdzieś.

– Jednak nie gwarantuję, że jakakolwiek terapia – dodaję, robiąc w powietrzu cudzysłów – przyniesie skutki, jakich się po niej spodziewasz.

Zamaszystym krokiem wychodzę, trzaskając drzwiami. Nie znoszę, gdy ktoś narzuca mi swoją wolę. Zwłaszcza ona, ciotka Pola, która chyba odrobinę zbyt mocno wczuła się w rolę mojej zmarłej matki.

Nina

Zastanawiam się, jak mogłabym się wyplątać z tej zawartej na gębę umowy, ale im dłużej o tym myślę, tym wyraźniej dociera do mnie, że nie będzie to takie proste.

Arkadiusz uparł się, żebym zajęła się przypadkiem niejakiego Gabriela Bzykowskiego. Zważywszy na problem, który ma ten człowiek, już samo jego nazwisko wywołuje we mnie niechęć do poprowadzenia tej cholernej terapii. Bowiem Gabriel Bzykowski to facet, któremu w głowie tylko bzykanie. Nomen omen.

Im dłużej myślę o spotkaniu z tym gościem, tym coraz większą niechęć odczuwam. Poszperałam sobie o nim w sieci. W mediach społecznościowych aż kipi od jego zdjęć, na których Bzykowski nawet się nie kryje z tym, kim jest i co go w życiu kręci najbardziej. FUCKER – tak się okrzyknął samozwańczy król seksu. Chyba nietrudno się domyślić jego ulubionej czynności. Uprawianie seksu, prowadzenie rozpustnego i wulgarnego stylu życia.

Hmm.

Przyglądam się mężczyźnie na zdjęciach i odnoszę wrażenie, że nie powinnam brać tej roboty. Wydaje mi się, że oprócz głównego problemu mój przyszły pacjent ma jeszcze kilka innych, dość kluczowych usterek, które mogą pogłębiać jego zaburzenie. Jak dla mnie, Gabriel Bzykowski już na pierwszy rzut oka jest narcyzem, pięknisiem, zapatrzonym w siebie dupkiem, który stając każdego dnia przed lustrem, wypowiada magiczne zaklęcie: Lustereczko, lustereczko, powiedz przecie, kto jest najpiękniejszym smokiem na świecie? Dlaczego akurat smokiem? Bo na jednym ze zdjęć zauważam wytatuowanego na jego prawej piersi smoka, a właściwie smoczycę.

Dżizas.

Na żadnej z maniakalnie wrzucanych na social media fotek nie ma go z ciotką, która w zasadzie odgrywa w jego życiu kluczową rolę. To ona bowiem przyszła do gabinetu mojego szefa i poprosiła o pomoc dla swojego podopiecznego, jakkolwiek żałośnie to brzmi. Ale tak, tak właśnie go nazwała, o czym nie omieszkał poinformować mnie sam szef. Serio? Trzydziestolatek podopiecznym własnej cioci? Zapewne nie powinnam tego oceniać, ale ta relacja wydaje się co najmniej śmieszna. Bogata krewna i jej rozpieszczony, od dawna już pełnoletni, lecz nadal niedojrzały siostrzeniec. Nie mieści mi się to w głowie.

– Boże, daj mi siły, żebym jakoś przeżyła – mamroczę pod nosem w chwili, gdy przez uchylone drzwi mojego gabinetu ktoś wsuwa głowę.

Zauważam ruch, toteż początkowo myślę, że Arek wpadł, by sprawdzić, co u mnie słychać, więc nawet nie podnoszę wzroku znad monitora komputera, na którym nadal gorączkowo przeglądam zdjęcia Gabriela Bzykowskiego, które, mam nadzieję, pomogą mi go choć trochę zrozumieć. Nie ukrywam, że to by mi bardzo ułatwiło pracę.

– Wiesz co myślę, Arku? – Nie słyszę odpowiedzi, niemniej kontynuuję: – Im dłużej patrzę na te roznegliżowane fotki niejakiego pana Fuckera, tym większego nabieram przekonania, że temu facetowi może pomóc tylko jedno. – Wzdycham i szybko dodaję: – Kastracja.

– Chcesz mnie wykastrować, laleczko? – słyszę nieznany męski głos, więc momentalnie podnoszę twarz.

I co napotykam zamiast spojrzenia Arkadiusza? Parę orzechowych, wpatrzonych we mnie z niedowierzaniem oczu, które nie należą do mojego szefa.

– Ciotka nic mi o tym nie wspominała – dodaje przybysz.

– Fuck – wymyka mi się niechcący, na co facet szczerzy zęby w szerokim i - muszę to przyznać - zniewalającym uśmiechu.

– Raczej fucker – poprawia mnie, a potem na powitanie wysuwa dłoń w moją stronę.

Nieczęsto mi się to zdarza, bo szczenięce lata już dawno za mną, ale w obliczu tego, że zostałam przyłapana na gorącym uczynku, czuję, jak moje policzki zaczynają płonąć.

Mimo wszystko szybko uznaję, że muszę jakoś przełknąć tę gorzką pigułkę, dlatego wstaję z krzesła i z udawaną godnością, bo ta prawdziwa chwilowo została zaburzona, przyjmuję dłoń patrzącego na mnie i ubawionego całą tą sytuacją mężczyzny.

– Nina Winczewska. – Ściskam jego rękę i od razu chcę cofnąć swoją, ale on ją przytrzymuje, w dodatku nad wyraz zdecydowanie.

– Bardzo mi miło, pani Nino. Mam nadzieję… – Mruga do mnie, czym pozbawia mnie resztek pewności siebie. – No bo jeśli naprawdę postanowi mnie pani poddać zabiegowi kastracji, to już raczej nie będzie mi aż tak miło. Nie sądzi pani?

Właściwie nie powinnam odpowiadać na tę zaczepkę, ale w sumie sama sobie jestem winna.

– Bardzo pana przepraszam – bąkam zawstydzona, czując się trochę jak uczennica na dywaniku u dyrektora. – To było z mojej strony mało…

– Profesjonalne? – podrzuca mi Bzykowski.

W odpowiedzi uśmiecham się nerwowo. Tak, to było słabe, zwłaszcza kiedy ma się tak nieposzlakowaną opinię w zawodzie.

Gabriel

Ciotka zapewniała mnie, że zajmie się mną zawodowiec. A ja nie byłbym sobą, gdybym nie wyrobił sobie własnej opinii, więc poszperałem w internecie i znalazłem mnóstwo ocen i komentarzy na temat pracy niejakiej doktor psychiatrii i terapeutki w jednym, Niny Winczewskiej. Jej pacjenci jak jeden mąż zachwalali jej rzetelność, sumienność i indywidualne podejście do pacjenta. Czy dołączę do ich grona? Bardzo w to wątpię. I nawet nie chodzi o to, co właśnie usłyszałem – bo na samą myśl, że miałaby się zająć moimi klejnotami, już mi stanął. Sądzę jedynie, że ona zwyczajnie nie poradzi sobie z moim rzekomym problemem, którego osobiście nie uważam za przykrą przypadłość. Seks to seks. Bzykanie to bzykanie. Po co dopatrywać się w tym czegoś więcej, czegoś, co nie istnieje?

– Proszę usiąść, panie Bzykowski. – Siedząca za biurkiem kobieta nijak nie komentuje mojej wymownej podpowiedzi, na którą chwilę wcześniej zareagowała nerwowym uśmiechem.

– Fucker w zupełności wystarczy – oznajmiam, spełniając jej prośbę.

– Zważywszy na okoliczności i sam charakter spotkania – niejaka Nina także siada; poprawia przy tym spódnicę, przesadnie naciągając ją na kolana, a następnie dodaje: – Nie mogę się na to zgodzić, panie Bzykowski.

– Mów mi zatem po imieniu, pani doktor – oznajmiam. – Mam na imię Gabriel.

– Dobrze, panie Gabrielu.

Co prawda nie o to mi chodziło, ale szybko uznaję, że na początek niech i tak będzie. Potem – przynajmniej na to liczę – zwracanie się do siebie per ty samo jakoś wyjdzie w praniu, a sztywna jak kołek pani doktor zacznie zachowywać się mniej formalnie.

– Zaczynajmy więc, bo szkoda czasu na patrzenie sobie w oczy – zabieram ponownie głos, na co siedząca naprzeciwko mnie kobieta spogląda na mnie z niedowierzaniem i chyba lekkim oburzeniem.

Cóż, przyzwyczajona do dyrygowania ludźmi i wtrącania nosa w ich prywatne sprawy pani doktor zapewne nie przypuszczała, że przejmę za nią inicjatywę. W dodatku z taką łatwością. A może nie spodobało się jej moje stwierdzenie, że szkoda mi czasu na patrzenie jej w oczy? To akurat prawda. Wolałbym popatrzeć gdzie indziej, na przykład w jej dekolt, który niestety ma zapięty pod samą szyję. Sztywniara.

– Pani doktor? – upominam ją, bo chyba zapomniała języka w gębie.

Niestety na myśl o jej języku znów pęcznieje mi fiut. Nie przeczę, robi się coraz atrakcyjniej.

– Dobrze, zaczynajmy – słyszę w odpowiedzi i widzę, że Nina zaczyna czegoś szukać w swoich notatkach.

Hmm, ciekawe, co na mnie ma…

Korzystając z okazji, że jest zajęta, przyglądam się jej bezkarnie, zastanawiając się, ile ma lat. Nie wydaje się stara, choć na małolatę też nie wygląda. Dałbym jej góra trzydzieści, może ciut więcej. W zasadzie mógłbym pokusić się o przypuszczenie, że jesteśmy równolatkami, a gdy o tym myślę, w mojej głowie od razu rodzi się kolejne pytanie. Czy lubi się pieprzyć tak jak ja? Doskonale pamiętam, że odkąd zacząłem się zbliżać do trzydziestki, seks nabrał jeszcze przyjemniejszych odcieni, choć już wcześniej wydawał się najlepszą formą spędzania wolnego czasu. Nie mówię, że wcześniej było gorzej – nic z tych rzeczy – ale chyba, jak to mawiają, do niektórych smaków trzeba dojrzeć.

– Ma pan dwadzieścia dziewięć lat? – Jej głos wyrywa mnie z zamyślenia.

– Właściwie już niedługo pyknie mi trzydziestka, ale jeśli woli pani definiować mój wiek liczbą kończącą się na „ścia”, a nie „ści”, to będzie mi tym bardziej miło.

Nina ma niewzruszony wyraz twarzy i nie odpowiada, tylko notuje coś w swoim kajecie.

– Ma pan rodzeństwo? – z jej ust pada kolejne pytanie, w moim odczuciu bezsensowne, więc unoszę brew i pytam:

– Serio? Chcesz wiedzieć, czy jestem jedynakiem?

Kolejny raz nie odpowiada, tylko spogląda mi w oczy, dlatego najprościej, jak się da, wyjaśniam:

– Tak, jestem jedynakiem. Ale nie maminsynkiem – podkreślam.  – Choćby dlatego, że straciłem matkę w wieku czterech lat.

– Bardzo mi przykro – odpowiada Nina, choć jej twarz nie zdradza żadnych emocji. – Kochał ją pan?

– Kogo? Matkę? – pytam z lekkim niedowierzaniem. Nie rozumiem, co ma piernik do wiatraka. – A co to ma wspólnego z moim przypadkiem?

– Proszę odpowiedzieć – nalega.

– Pewnie tak. Nie pamiętam zbyt wiele z tamtego okresu.

– A co się stało z pana ojcem?

Z uwagą patrzy na mnie. Zupełnie jakby mnie sprawdzała, jakby nie była pewna, czy mówię prawdę. Jakby miała w oczach jakiś pieprzony wykrywacz kłamstw. Niezwykle trudny ze mnie przypadek, nie przeczę, ale niestety zawsze mówię prawdę, nawet najboleśniejszą, przez co niektórzy uważają mnie za chama.

– Odszedł, zanim się urodziłem – wyjaśniam rzeczowo.

– Co znaczy „odszedł”?

Czy ona musi być aż tak dociekliwa? Nie chcę o nim gadać, czy to aż tak trudno zrozumieć?

– Nie, nie zdechł, jeśli o to pytasz, choć szczerze mu tego życzę – odparowuję, na co robi zniesmaczoną minę.

Tak, wiem, chujowy dobór słów. A i samo życzenie śmierci zabrzmiało, jakbym był jakimś patusem. Ale nic nie poradzę, że nienawidzę własnego ojca, który się mnie wyparł.

– Nie ma pan z nim kontaktu?

A już myślałem, że to koniec. Albo że przynajmniej usłyszę inny zestaw pytań…

– Nie. I nie chcę mieć. To skurwiel.

– Czuje pan do niego nienawiść?

Po cholerę pyta? Nie widać tego?

– A nie powinienem? – burczę, poprawiając się na krześle, co nie uchodzi jej uwadze.

Znów coś notuje.

– Proszę odpowiedzieć – nalega.

– Tak. Czuję nienawiść do tego bydlaka. Gdyby nie on… – milknę.

– To co? – docieka.

– To moja matka by nie umarła – odpowiadam, pomijając fakt, że wcześniej nie stałaby się dziwką, co w efekcie sprowadziło na nią przedwczesną śmierć.

– Obwiniasz ojca za śmierć matki?

– A my nie mieliśmy przypadkiem rozmawiać o moim rzekomym problemie? – pytam poirytowany, kierując wymowne spojrzenie w stronę moich spodni.

– Do tego… – Kobieta waha się przez chwilę i na ułamek sekundy jej wzrok ląduje na moim rozporku. Szybko go podnosi i dodaje: – Zamierzałam dojść później.

„Dojść mogłabyś dla mnie, laleczko” – przelatuje mi przez głowę chytra myśl.

– Ale jeśli życzy pan sobie…

– Mów mi Gabriel – przerywam jej.

– Jeśli tylko sobie pan życzy, panie Gabrielu… – powtarza z naciskiem. Chryste, ależ z niej uparciuch! – …żebym pracowała na pańskich zasadach…

– To co? – kolejny raz wchodzę jej w zdanie. – Zrezygnujesz z tej roboty?

Tak, laleczko! Nie powstrzymuj się. To najlepsza decyzja, jaką mogłaś podjąć! Bo ostatnim, czego teraz potrzebuję, jest utrata kontroli nad własnym życiem. A obawiam się, że ta terapia właśnie na tym ma się opierać.

– Nie. Zgodzę się na pańskie. Będziemy kontynuować terapię w wybrany przez pana sposób.

– Serio? – nie kryję zdziwienia.

W odpowiedzi Nina kiwa tylko głową, a następnie szybko dodaje:

– Sporządziłam umowę, która zawiera klauzulę poufności. Proszę się z nią zapoznać.

Podsuwa mi pod nos jakieś papiery. Sporo tego. Jak dla mnie zbyt wiele. Nie znoszę czytać. Wolę oglądać. I niekoniecznie muszą być to literki.

– Z treścią zapozna się pan w domu – wyjaśnia po chwili, gdy udaję, że próbuję się skupić na tekście. – A jutro da mi pan znać, co pan o tym wszystkim sądzi. Umowa stoi?

Stoi. Choć niekoniecznie umowa.

STRONA REDAKCYJNA

©Katarzyna Mak, 2024

©Wydawnictwo Spark, 2024

Redaktor prowadzący: Marcin Bławat

Redakcja: Malwina Kozłowska

Korekta:Marcin Bławat

Projekt okładki: Charlotte Mils

Zdjęcie na okładce: Shutterstock/ mamita

ISBN: 978-83-67200-29-5