Gdzie nie sięgają zorze
Wydanie II
Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga zgody Wydawnictwa i autorki. Niniejsza powieść jest wyłącznie fikcją literacką. Podobieństwo do prawdziwych wydarzeń i postaci jest przypadkowe.

Wydanie I
Redaktor prowadząca: A.D. Dziedzic
Pierwsza redakcja: Justyna Chojnacka
Druga redakcja i korekta: Kamila Całka
Okładka i skład: Akuszerki Wydawnicze
Mapa: Paulina Piontek

Wydanie II poprawione
Redaktor prowadzący: Angela Węcka
Redakcja językowa: Dominika Bronk
Korekta na składzie: Angela Węcka
Skład i okładka: Spisek Pisarzy
Ilustracje i mapka w środku: Paulina Piontek
Druk: Mazowieckie Centrum Poligrafii

Wydawnictwo Spisek Pisarzy
Powieść w wersji papierowej kupisz na stronie wydawnictwa i w księgarniach internetowych.
www.spisekpisarzy.pl
E-book dostępny między innymi na Legimi oraz Empik Go.

Copyright © by Paulina Piontek, 2024
Copyright for the map and illustrations © by Paulina Piontek, 2024

Irządze, 2024
ISBN: 978-83-970354-2-3

PROLOG

Krzyk odbił się echem w ciemnej jaskini. Pochodnia już się dopalała. Zgasła. Mężczyzna zaklął siarczyście.

– Światło! – rozkazał.

Strażnik posłusznie skrzesał iskry z krzesiwa i po chwili grotę rozświetlił nowy płomień. Łańcuchy przesunęły się w lewo, ku ciemnemu kątowi, ciągnięte przez istotę siedzącą w rogu celi. Zwinięta w kłębek, drżała ze strachu.

– Głupia. – Splunął na bok. – Przecież nie uciekniesz.

Stanął nad nią i przyjrzał jej się uważnie. Nie było co oglądać. Ale jeśli dostatecznie się przyłoży, może będzie co posłuchać. Kolejny raz uniósł pięść.

– Zostaw ją. – Z drugiej celi rozległ się nagle umęczony głos. – Ja powiem.

– Nie! – krzyknęła kobieta, lecz dotkliwy kopniak w brzuch ją uciszył. Gwardzista i jego pan niespiesznie przeszli do drugiej osadzonej. Ta była w lepszym stanie. Mniej zasmarkana, a pod na wpół zaschniętą krwią wciąż dało się dostrzec twarz.

– Słucham.

– Powiem – szepnęła – ale ją puścicie.

Skinął głową na strażnika, a ten zawlókł za łokieć pierwszą z więźniarek na środek lochu, pod prześwit w naturalnym sklepieniu groty. W dziennym świetle, które padało na ziemię tuż obok krawędzi wysokiego wodospadu, mogła doskonale ujrzeć swoje pokaleczone odbicie w rzece płynącej w jaskini. Woda szumiała prawie na tyle głośno, by zagłuszyć jej myśli. Prawie.

Żebyś się nie ważyła…, błagała z całych sił, bazgrząc własną krwią nierówną runę na kamiennym podłożu. Zabijesz nas wszystkich.

Magiczna myśl trafiła jednak w próżnię. Tamta już zdecydowała.

– Dwadzieścia staj w głąb lasu za wsią – wyznała łamiącym się głosem. – Stojące głazy. To ich szukasz.

– Kto jeszcze o nich wie? – dopytywał. Kobieta milczała. – Mów, bo ona zginie.

– W-wszyscy…

Spojrzenia dwóch identycznych par kobiecych oczu się spotkały.

Coś ty zrobiła…

– Wszyscy… – powtórzył i uśmiechnął się z zadowoleniem. – Proszę. Cała wieś czarownic. Takie nowiny to ja lubię. Puść ją.

Strażnik bez cienia wahania rozluźnił chwyt, zrzucając kobietę w przepaść. Nawet nie krzyknęła.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Lodowaty podmuch wiatru szarpnął pogrążonymi w mroku gałęziami drzew. Z głębi lasu do groty dotarł przejmujący jęk nadwyrężanego drewna, a po nim seria trzasków i wreszcie głuchy łoskot. Młody łowca ocknął się i nerwowo omiótł okolicę spojrzeniem stalowoszarych oczu, nasłuchując uważnie. Nie odpowiedziało mu jednak nic poza ciszą – taką, jaka nastaje, kiedy pojedyncze płatki śniegu spadają na leżące na ziemi zaspy.

To tylko wiatr. Spokojnie.

Łowca wstał powoli. Strzeliły przemarznięte kości, zabolały zdrętwiałe mięśnie. Ognisko, które rozpalił, zanim zmęczenie wzięło nad nim górę, zdążyło już znacznie przygasnąć. Zaklął cicho pod nosem i sięgnął po przygotowaną wcześniej grubą, suchą gałąź, a ze skórzanej sakwy wyjął dwa krzemienie. Połamał drewno na kolanie i aż się wzdrygnął, kiedy trzask odbił się od kamiennych ścian jaskini i poniósł echem po leśnej gęstwinie. Z kieszeni wyjął trochę suchej trawy i liści, nazbieranych jeszcze na równinach. Uderzył kamieniami o siebie, a na podpałkę posypało się kilka słabych iskier. Zaklął ponownie. Tkwił tu sam, z dala od czyichkolwiek wścibskich oczu. Mógłby spróbować posłużyć się magią, by oszczędzić sobie trudu i szybko ogrzać się przy wysokich płomieniach.

Mógłby. Ktoś go tego kiedyś nauczył. Ale łowca nie miał dość sił, a tamtego kogoś już nie było. Na tę myśl w jego sercu odezwała się stara rana. Dopadł już prawie wszystkich – poza jednym. Poza jednym…

Walnął wściekle krzemieniami i po chwili gałązki liznął pierwszy płomień. Nachylił się i zaczął dmuchać ile sił w płucach, aż łzy zakręciły mu się w oczach. Wreszcie ogień zapłonął na dobre.

Mężczyzna przetarł twarz szorstką dłonią i przygarbił się nad rozgrzewającym go ogniskiem, powoli żując ostatni kawałek suchara.

Jeśli szybko nie znajdę domostwa, w którym ostała się jakaś dobra dusza, długo tak nie pociągnę…

Zakaszlał chrapliwie kilka razy. Od kilkunastu dni coraz bardziej opadał z sił, nocami wstrząsały nim dreszcze i był pewien, że trawi go gorączka. Na co mu teraz opinia najwytrwalszego, którą kiedyś cieszył się u swoich? Swoich już nie było, a on sam, aby odzyskać choćby cień swej dawnej siły, potrzebowałby długich dni odpoczynku w domu, którego nie miał, lub opieki życzliwych ludzi, których nie znał. Lub magii. Żałował, że nie potrafi rzucić żadnych uzdrawiających czarów. Taka głusza, gdzie nie czaiły się niczyje wścibskie oczy, stanowiła jedyne miejsce, gdzie można by odważyć się na magię.

Wydłubał sobie językiem kawałek rozmiękłego suchara spomiędzy zębów i cmoknął z dezaprobatą.

Niedługo później, gdy niebo zaczęło szarzeć na wschodzie, łowca usłyszał paniczny świergot przerażonych ptaków podrywających się do lotu. Zesztywniał i pewnym ruchem chwycił za kuszę. W skupieniu obserwował wylot jaskini. Po chwili do jego uszu dobiegło gardłowe warczenie. Stało się jasne, że wataha wybrała się na grubszą zwierzynę, a obecnie najgrubszą w okolicy był on sam. Wiedział doskonale, że ucieczka przed głodną sforą miała bardzo nikłe szanse powodzenia. Musiał albo próbować wystrzelać wszystkie wilki, zanim sam zostanie posiłkiem, albo biec co tchu i wskoczyć na najbliższe nadające się do tego drzewo. Ile sił by mu zostało? Nie wiedział.

Błysk ślepiów kilkanaście stóp od jaskini podjął decyzję za niego. Łowca wybiegł z pieczary, porywając w pośpiechu swoją sakwę, i bardzo szybko zdał sobie sprawę, jak niedopracowany był jego plan. W nikłym świetle przedświtu biegł w zasadzie na oślep, sakwa obijała mu się o nogi, a płuca odmawiały przyjmowania wystarczającej ilości powietrza. Chrapliwe warknięcia goniących za nim zwierząt mroziły mu krew w żyłach. Kątem oka dostrzegł nisko rosnącą grubą gałąź. Sprężył się i skoczył – niemal perfekcyjnie – jednak przy tak skąpym świetle gałąź wyglądała na o wiele mniej spróchniałą niż w rzeczywistości. Rozległ się donośny trzask i mężczyzna runął na ziemię, wzbijając tuman śniegu.

Ledwo zdążył wyszarpnąć sztylet z cholewy, a już dopadł go pierwszy wilk. Zamachnął się i dźgnął na oślep – najwyraźniej celnie, bo ujadanie przeszło w skowyt, a wykrzywiony pysk zniknął mu z pola widzenia. Już po chwili poczuł jednak dotkliwe rwanie w prawym udzie, a wokół niego znów zaroiło się od włochatych cielsk i cuchnących, chrapliwych oddechów. Machał ostrzem bez większej nadziei, że odniesie to skutek inny niż odwleczenie w czasie jego niechybnej śmierci. Nogę przeszywał pulsujący ból, palący jak rozżarzone żelazo, spodnie zupełnie przesiąkły gorącą krwią… Coraz gęstszy mrok zaczął spowijać świt.

I wtedy stała się rzecz zupełnie nadzwyczajna.

Jawa to czy omamy?

W pierwszych promieniach słońca, które w końcu wzeszło ponad wzgórza, ujrzał zakapturzoną sylwetkę. Uniosła dłonie do ust i wydała krótki, melodyjny okrzyk, tak przenikliwy, że odbił się echem po całym lesie, a wilki… po prostu się odsunęły. Postać zbliżyła się do łowcy i przyklękła przy jego poszarpanej nodze, aby szepcząc coś pod nosem, narysować w śniegu znajome mu symbole. Runy. Zobaczył, że krew przestała obficie płynąć, już tylko ledwie się sączyła. Mimo że świat wokół niego wirował niebezpiecznie, łowca przechylił głowę, by zajrzeć pod kaptur przybyłej. Większość jej szczupłej twarzy zakrywał gruby szal. Otworzył usta, by coś powiedzieć, wtedy jednak zielone oczy spojrzały na niego ostro, a jej czerwone od mrozu i krwi dłonie nagle zacisnęły opatrunek, aż zgrzytnął zębami.

Kobieta bez słowa wstała i ku jego zdumieniu podeszła do ranionych sztyletem wilków. Pozostałe jej nie atakowały, a jedynie trącały swoich skamlących towarzyszy pyskami. Oszołomiony patrzył, jak przy każdym rannym drapieżniku kreśli na śniegu podobne wzory i przykłada dłonie do zakrwawionej sierści. Nie minęło parę chwil, a wszystkie zwierzęta, mniej lub bardziej pewnie, stały z powrotem na łapach i merdały niczym domowe pupile, krążąc wokół swojej uzdrowicielki i popiskując radośnie. Kobieta wskazała ręką północy zachód i znów zaintonowała tę dziwną melodię. Wataha posłusznie odbiegła w tamtym kierunku. Obca chwilę stała nieruchomo i patrzyła za wilkami, nim ponownie zmierzyła łowcę krytycznym wzrokiem, aż w końcu raz jeszcze zanuciła, ale inaczej, a wtedy z niedalekiego parowu nadbiegł siwy wierzchowiec i przyklęknął przed swoją panią.

Ostatnie, co łowca zapamiętał, nim upływ krwi wziął nad nim górę, to uczucie szarpania i własnej niemocy. Nic już nie czuł, gdy kobieta z wysiłkiem go dźwignęła i z jeszcze większym przerzuciła przez siodło.

***

Gdy się obudził, w pierwszej chwili nie wiedział, gdzie jest. Było ciepło, miękko, wokół pachniało ziołami, woskiem pszczelim, palonym drewnem i mokrym lnem. Łowca poruszył się ostrożnie i syknął. Noga zabolała go dotkliwie.

Rozejrzał się dookoła i ze zdumieniem stwierdził, że znajduje się we wnętrzu jakiegoś domostwa, spoczywa na prostym, wąskim łóżku, przykryty kilkoma miękko wyprawionymi, włochatymi skórami i wełnianą derką. W palenisku obok buzował ogień, nad nim suszyły się mokre ubrania – jego ubrania – a na żelaznym stelażu wisiał parujący kociołek. Na stole obok łóżka paliło się kilka świec, pod sufitem dyndały pęczki suszonych ziół, po całej izbie porozstawiano buteleczki różnej wielkości i inne naczynia. Na drewnianych, surowo ciosanych belach mocowanych do ścian leżały kamyki, książeczki o okładkach obciągniętych płótnem, a także dziwne rękodzieła, których przeznaczenia nie znał. Oprócz nich na ścianie dostrzegł dwa długie noże.

Jego wzrok przykuła delikatna poświata tuż obok niego, pod oknem. Światło zórz płynących spokojnie przez nocne niebo odbijało się seledynowym blaskiem od krawędzi stronic kilku leżących na parapecie ksiąg oprawionych w skórę. Uniósł brwi. Księgi zaklęć – niezwykła rzadkość w tych czasach.

Drzwi otworzyły się niespodziewanie, wpuszczając do środka lodowaty podmuch wiatru i obładowaną drewnem kobietę. Tę samą, którą widział przy wilkach. Wytupała śnieg z futrzanych butów i z westchnieniem ulgi odłożyła opał obok paleniska, po czym zrzuciła z siebie szarą pelerynę i szal. Zmierzyła łowcę szybkim spojrzeniem.

– No proszę, przeżyłeś – rzuciła bez entuzjazmu. Głos miała niski i cichy, ale dźwięczny. – Szczerze mówiąc, nie dawałam ci wielkich szans. Jak się czujesz?

– Najlepiej od dawna – przyznał szczerze.

Wybawicielka sięgnęła po leżące na stole kawałki czystego płótna.

– Pokaż nogę.

Odsunął na bok okrywające go skóry i ostrożnie przesunął nogę w jej stronę. Bandaż już cały przesiąkł krwią, łowcę przepełniała jednak pewność, że gdyby nie runy nałożone przez nieznajomą, skończyłoby się znacznie gorzej. Wprawne palce z łatwością rozwiązały ciasny supeł i delikatnie usunęły zużyty opatrunek.

W milczeniu przyglądał się jej zabiegom – i jej samej. Długie, jasne jak piasek kosmyki, które wymknęły się z niedbałego warkocza, okalały pociągłą twarz o rysach delikatnych, acz ściągniętych w pełnym zawziętości grymasie. Dłonie miała szorstkie, lecz palce długie i smukłe, trochę tylko poznaczone wspomnieniami drobnych zadrapań. Był pewien, że większość z nich uleczyła magią.

Wtem dostrzegł coś jeszcze. Spod ciasno dopasowanych rękawów jej grubej szarej tuniki wyzierały cienkie, kanciaste białe linie znaczące skórę. Blizny. Łowca zmarszczył brwi.

Więc i ją to spotkało…

– Gotowe – powiedziała nagle, zawiązawszy nowy węzeł. – Kiedy ostatnio jadłeś?

Wzruszył ramionami. Tego zeschłego na wiór chleba nie liczył, marna to była strawa.

Kobieta pokiwała głową, wstała bez słowa i wyszła na zewnątrz, by zaraz wrócić z oszronionym naczyniem. Przełożyła jego zawartość do kociołka nad paleniskiem, przysypała świeżym śniegiem, po czym dorzuciła do ognia kilka szczap. Po chwili pomieszczenie wypełniło się wspaniałą wonią gęstego warzywnego gulaszu. Przysunęła sobie przykryty futrem stołek i ponownie usiadła obok posłania łowcy.

– Dziękuję. Prawdę mówiąc, spodziewałem się, że zostawisz mnie w lesie.

– Wypraszam sobie.

Uniósł brew.

– Jestem uzbrojony, całkowicie tobie obcy i mógłbym być złodziejem albo mordercą. Nie boisz się?

Dziewczyna popatrzyła na niego rozbawiona i zrobiła podobną minę.

– W tej chwili leżysz ranny i półnagi w moim łóżku, twoja broń jest schowana, jeśli ośmielisz się coś ukraść, to utnę ci łapę, a jak spróbujesz mnie zabić, to… cóż. Wilki wciąż są głodne.

Coś w jej głosie sprawiło, że łowca nie wątpił w ani jedno słowo.

Wstała i zerwała spod sufitu kilka gałązek tymianku i liść czosnku niedźwiedziego, które dorzuciła do kociołka. Mocno dmuchnęła w palenisko. Płomień wystrzelił, jasny i gorący, a gulasz zabulgotał. Nałożyła dwie porcje do drewnianych misek i podała jedną mężczyźnie.

Łowca wziął pierwszy kęs do ust i aż stęknął z aprobatą. Coś wspaniałego. Wprawdzie po tak skąpej diecie, na którą tyle czasu był skazany, wyborna okazałaby się nawet skórzana podeszwa, ale to smakowało jak iście królewski posiłek. Ostatni raz jadł coś tak pysznego, kiedy… Oczy zaszły mu mgłą, a w gardle urosła gula, lecz szybko przełknął ją razem z potrawą. Nie. Nie będzie w tej chwili o tym myślał.

– Coś za jeden? – spytała nieznajoma, wciąż z pełnymi ustami, choć już opróżniła miskę.

Przełknął ostatni kęs.

– Einar – przedstawił się. – Łowca…

– Tyle się domyśliłam. Bardziej mnie interesuje, czemu szwendasz się sam po tych lasach. Nikt ze wsi tu nie przychodzi.

Zawahał się.

– Idę z Brekki. Miałem tam… coś do zrobienia. I zrobiłem. Więc poszedłem dalej. Szukam kogoś.

– Nie prościej byłoby szukać na równinach? Tutaj prawie nikt nie mieszka.

Einar westchnął.

– Byłoby. Ale sama chyba rozumiesz, że w takim stanie nie dałbym rady. Zresztą północ znam lepiej. – Zamilkł na chwilę. – Nie jestem z Veaziru, jeśli o to ci chodzi.

Świdrowała go wzrokiem przez kilka długich sekund.

– Mhm – skwitowała w końcu. Zabrała mu pustą miskę, po czym wstała i podeszła do kredensu po drugiej stronie izby.

– A ty jak masz na imię? – spytał Einar, ale ona tylko spojrzała na niego z ukosa. – Dobrze, to spróbuję inaczej. Chciałbym wiedzieć, komu powinienem dziękować.

– Alvira – odparła w końcu z ociąganiem.

Uśmiechnął się, choć tego nie widziała.

– Uratowałaś mi życie, Alviro.

– Owszem.

– Chciałbym się jakoś odwdzięczyć.

– Nie ma potrzeby.

– Ale…

– Powiedziałam.

Einar westchnął. Trudna to była rozmówczyni… Jego wzrok znów padł na schnące nad ogniem ubrania.

– Czy mogę się tu gdzieś umyć? – spytał nieśmiało, a Alvira, nie odwracając się, wskazała wiszącą naprzeciw łóżka grubą, płócienną, częściowo odsuniętą kotarę. Za nią, w głębi niewielkiego pokoiku stała balia, a obok niej dzbanek z wodą. Einar stęknął, próbując wstać.

– Gdzie – skarciła go. – Rano pójdziesz, jak noga wydobrzeje.

– Jedna noc to chyba za krótko…

Usadziła go na miejscu jednym spojrzeniem, którym zdawała się pytać: „Będziesz się kłócił?”. Einar umilkł i zmełł w ustach przekleństwo.

No coś podobnego…

Przyglądał się, jak czarodziejka ściąga spod sufitu kilka ziół, wrzuca je do glinianej czarki z pokrywką, zalewa gorącą wodą i energicznie wstrząsa przed nakreśleniem nad nią kilku drobnych run. Na koniec odsączyła zioła przez kawałek muślinu. Minęły trzy lata, odkąd ostatni raz obserwował wiedźmę przy pracy, a mimo to widok ten pozostał tak cudownie znajomy.

Alvira odwróciła się nagle i wręczyła mu gotową miksturę.

– Wypij.

– A nie umrę? – zapytał Einar bezczelnie, z równie bezczelnym uśmiechem. I, o cudzie, kącik ust dziewczyny drgnął ku górze.

– Niczego nie obiecuję – odparła uprzejmie.

Przyjął napój i niepewnie pociągnął łyk. Mikstura była paskudnie gorzka. Pod świdrującym wzrokiem Alviry zmusił się, żeby duszkiem wypić napar do dna.

– Zuch – rzuciła kwaśno, zabierając mu czarkę. Kiedy odwróciła się, żeby odłożyć ją na miejsce, Einar skrzywił się i wzdrygnął cały, częściowo przez smak, a częściowo przez nagłe mrowienie, które rozeszło się po jego nodze. Alvira zdawała się niczego nie zauważyć.

– Co w tym jest? – stęknął. – Piołun?

Czarodziejka mruknęła coś pod nosem.

– Nie gadaj tyle, tylko idź spać.

– Spałem cały dzień.

– To śpij dalej.

– A ty? – spytał zdziwiony. W izbie nie było drugiego posłania, jedynie drabina prowadząca na strych.

Dziewczyna tylko machnęła ręką, a potem sięgnęła po swoją pelerynę. Owinęła się nią szczelnie i otworzyła drzwi. Do pomieszczenia znów wtargnął lodowaty wiatr.

– Mną się nie przejmuj. I przykryj się, bo się przeziębisz. – Wyszła w śnieżną noc, dokładnie zamykając za sobą drzwi.

Einar jeszcze przez chwilę z zadumą wpatrywał się w miejsce, gdzie przed chwilą stała, aż w końcu położył się z powrotem na posłaniu i nakrył skórami. Cokolwiek było w czarodziejskiej miksturze, szybko sprawiło, że zapadł w sen. Tak głęboki, że nie obudziły go nawet dochodzące zza ściany nieboskie rumory.

***

Alvira klęczała na podłodze szopy dobudowanej z tyłu domu, połączonej z niewielką stajnią, i pomstując pod nosem, przekopywała się przez stosy rupieci. Podczas gdy w głównej izbie panował niemal idealny porządek, tutaj znalezienie czegokolwiek graniczyło z cudem. Stojący w prowizorycznym boksie siwek imieniem Astar przyglądał się jej ze zdumieniem. Dziewczyna sapnęła zniecierpliwiona. Prawda była taka, że noga Einara wcale nie wyglądała najlepiej, na pewno nie na tyle, by po tych kilku opatrunkach i miksturze zagoiła się przez noc, a Alvira chciała jak najszybciej się go pozbyć. Musiała zrobić dodatkowe okłady. Najlepiej nadawał się na nie mroźny ognik – zimowe zioło, które rosło w górach po drugiej stronie jeziora. Pieszo nie dotarłaby tam do rana, ale na łyżwach…

– Jakieś pomysły, gdzie ja je wsadziłam? – mruknęła, spoglądając na konia. Astar tylko parsknął, po czym machnął łbem w stronę wejścia, jakby odpowiedź była oczywista. Alvira się odwróciła, a ręce jej opadły na widok szarego basiora Aquila i białej wadery Sonny. Każde trzymało w pysku metalową płozę przymocowaną do drewnianej podeszwy i sieci wiązań z grubej skóry. – Oczywiście. Wilk zjadł. Poproszę.

Wyciągnęła rękę, ale zwierzęta ani drgnęły. Stały, patrząc na nią wyczekująco. Alvira się uśmiechnęła.

– A co powiecie na wyścig do drugiego brzegu?

Nie musiała powtarzać. Ucieszone wilki natychmiast oddały jej łyżwy i wraz z nią pobiegły w stronę zamarzniętego jeziora. Alvira zatrzymała się nad samym jego brzegiem i z zachwytem spojrzała na rozciągający się przed nią widok. Mieszkała w tych lasach już trzy lata, ale te ośnieżone szczyty, strzeliste świerki i mieniące się chłodną zielenią zorze odbite w długiej, nieruchomej tafli za każdym razem zapierały jej dech w piersiach.

Mocno przywiązała łyżwy do butów. Jazda w taką noc to sama przyjemność.

Silny wiatr, który jeszcze o świcie łamał drzewa, a przed chwilą słał wszędzie wokół śnieżną zawieruchę, zupełnie ucichł, lecz zdążył jeszcze zdmuchnąć śnieg z powierzchni lodu. Dzięki temu czarodziejka doskonale widziała siatkę jasnych pęknięć na tafli, granatowej i lśniącej niczym nocne niebo. Nie obawiała się ich. Lód był o wiele za gruby, by załamać się pod ludzkim ciężarem, ale i tak miała nadzieję, że za moment znów pęknie. Chciała usłyszeć, jak śpiewa.

I usłyszała. Ledwie ostrza łyżew zachrzęściły na śliskim podłożu, powietrze przeciął świst, a potem głęboki pomruk, który rozszedł się po dolinie z taką siłą, że aż poczuła go w kościach. Uśmiechnęła się przejęta i odepchnęła pewnie od brzegu. Pęd rozwiał jej włosy, a uśmiech przeszedł w głośny śmiech, kiedy z obu jej stron zawyli biegnący przez las Aquilo i Sonna. Alvira przyłożyła dłonie do ust i odpowiedziała długim, melodyjnym okrzykiem, którego tony odbiły się echem od górskich zboczy. Stare, pasterskie zawołanie, przez czarownice wykorzystywane jako zew. Jako pieśń dla lasu. Lód znów zaśpiewał, zorze rozbłysły jaśniej.

Dla takich nocy warto było żyć.

Kiedy dotarła na drugi brzeg, wilki już czekały, zdyszane i zadowolone. Być może domyślały się, że czarodziejka pozwoliła im wygrać, ale nie miało to znaczenia, kiedy uszy zostały podrapane, grzbiety wytarmoszone, a pyski wycałowane w ramach nagrody. Alvira uśmiechnęła się pod nosem. Przy niej zachowywały się jak domowe psiaki, przy obcych zaś… Einar stanowił tego najlepszy przykład.

Właśnie. Einar. Zioło. Alvira prawie zapomniała, po co tu przybyła. Zdjęła łyżwy i zaczęła wspinać się w górę niewielkiego wąwozu. Dobrze znała te ostępy. Choć nie zawsze potrzebowała mroźnych ogników, często przychodziła w miejsce, w którym rosły. Jedno z nielicznych, jakie ostały się w Eanareth.

Ujrzała je niedługo później, kiedy wspięła się po stromym zboczu prawie na sam szczyt góry. Prawie, bo od wierzchołka dzieliła ją pionowa skalna ściana pokryta wyrytymi w niej symbolami. Alvira przychodziła tu, by się uczyć, rozszyfrowywać stare pismo i poznawać jego magię. Runiczna ściana była piękna. Niezwykła, podobnie jak sama skała, która choć chropowata, zdawała się odbijać światło zórz i mienić wraz z nimi. Pod ścianą stało kilka wąskich głazów, umieszczonych tam przez dawny lud, którego już nie było, a który pozostawił po sobie stare miejsca mocy – uroczyska, jak nazywały je czarownice. Każde z nich miało swoją wyczuwalną aurę – łagodną i spokojną, jakby ciepło świecy stawiało miękki opór, ale jednocześnie potężną jak same zorze. Jeszcze zaledwie kilka lat temu całe Eanareth było usiane podobnymi miejscami, cała kraina tętniła magią dostępną dla każdego, kto potrafił ją uszanować i przekazać jej swe prośby.

Ale potem nastał Veazir. Alvira zacisnęła zęby na samo wspomnienie. Wolałaby nie pamiętać tamtych dni, nawet jeśli to one przywiodły ją na tę piękną północ. Wolałaby nie myśleć co noc o wszystkich krzywdach, jakich doświadczyły ona, jej matka i inne znane jej kobiety. Wolałaby nikomu nie życzyć źle.

Kopnęła w najbliższą zaspę śniegu i jej oczom ukazały się drobne jaskrawoczerwone listki.

Ognik. Einar. Myśl jasno.

Schyliła się i zerwała sporą garść ziela, które wepchnęła do kieszeni peleryny. Odetchnęła głęboko. Gdy z niemałym trudem zdejmowała brudne ubrania z nieprzytomnego przybysza, odkryła na jego piersi charakterystyczne znamię. Trzy kanciaste blizny, każda w kształcie innej runy. Takie jak jej własne. Niewielu znanych jej mężczyzn nosiło podobne znamiona, a przecież każde takie było pamiątką krzywdy. Zastanowiła się przelotnie, ile czasu minęło, odkąd pojawiły się na ciele Einara, i czy to przez nie zbłąkał się aż tutaj…

Nic to. Wyleczę go, potrzymam w domu jeszcze góra jeden dzień i potem się rozstaniemy. Będzie jak dawniej. Cisza, las i święty spokój. Oby.

Przed drogą powrotną poszła jeszcze na położony tuż obok występ skalny i ogarnęła wzrokiem rozciągający się z niego przepiękny krajobraz. Świeży śnieg skrzył się w blasku księżyca i tańczących wesoło zórz, w niebo wokół wcinały się tuziny górskich szczytów – ostrych i strzelistych w górach Rastgar, ciągnących się aż do Skarðven, stolicy Eanareth, i coraz łagodniejszych zboczy, które biegły do Ljòskògur, ogromnego lasu stanowiącego granicę między północą, południem a stolicą. Za dnia w tak mroźnym i czystym powietrzu być może zdołałaby dojrzeć jego północny kraniec.

Oparła się o runiczną ścianę. Ten jej mały zakątek świata był prawdziwym cudem, tak jak i same zorze. Ludzie różnie mawiali – że północne światła to opiekuńcze duchy albo dusze zmarłych, niektórzy twierdzili, że omeny… Dla wszystkich jednak bezsprzecznie zorze były żywą, czystą magią.

Wyciągnęła rękę ku niebu i po chwili cienkie turkusowe pasemko zstąpiło tuż nad uroczysko. Światło ogrzało dłoń czarodziejki i zaraz odfrunęło z powrotem do swych pobratymców. Alvira uśmiechnęła się z wdzięcznością. Rzadko doświadczała takich chwil. Do tej pory przytrafiły jej się zaledwie dwa razy – zawsze pod tą skałą i zawsze czuła się wtedy niesamowicie bezpieczna. Poza uroczyskiem nigdy w pojedynkę nie udało jej się przywołać zórz, a rzucanie czarów w miejscach, gdzie w ogóle ich nie było, graniczyło z niemożliwością…

I wtedy to zobaczyła.

Po lewej stronie, na skraju pogórza Todunhaeð, gdzie zaczynały się najbliższe domostwa, niebo było ciemne. Część zórz rozproszyła się i uleciała w górę, a część jak porażona pomknęła z powrotem ku uroczysku. Serce Alviry zamarło. Miała nadzieję, że już nigdy tego nie zobaczy.

Gdzie gasły zorze, gasła i magia. Gdzie gasły zorze, pojawiał się Veazir.

Nie w moim domu.

Rozejrzała się za Sonną i Aquilem, ale wilki gdzieś zniknęły. Trudno. Musiała wracać natychmiast.

***

W domu opłukała zioła w resztce przegotowanej wody. Einar twardo spał. Nawet nie drgnął, kiedy wróciła.

Zmierzyła go spojrzeniem pełnym rezerwy. Lewą dłoń miał nieco zdeformowaną, jakby coś ją strzaskało i krzywo się zrosła. Poza tym był nawet niebrzydki. Blisko rozstawione, głęboko osadzone oczy, wydatne brwi, pociągła twarz oraz długi, wąski nos nadawały mu wygląd drapieżnego ptaka. Włosy w odcieniu lipowego miodu zostały wygolone po bokach i związane w potargany koński ogon. Kto wie, może w innych okolicznościach spojrzałaby na niego łaskawszym okiem. Teraz jednak…

Powinnam się pakować, a nie łatać jakiegoś przybłędę. Zgniotła listki w dłoni, bo całe na nic by się zdały. Aby zrobić opatrunek, musiała rozetrzeć je na papkę. Moździerz, gdzie ja widziałam moździerz…

Zajrzała najpierw do jednej, potem drugiej szuflady komody stojącej pod wejściem na strych i przetrząsnęła je gruntownie. Moździerza nie było. Znalazła za to swoje stare narzędzia, zupełnie już stępione od wbijania setek gwoździ, piłowania dziesiątek desek i gruntownego szlifowania tych wszystkich mebli, które wypełniały izbę. Uśmiechnęła się na to wspomnienie. Trzy wiosny temu bez pomocy najbliższej przyjaciółki nie dałaby sobie rady przed nadejściem zimy.

Po chwili uśmiech znikł z jej twarzy. Na dnie szuflady leżało kilka pogniecionych i prawie już zapomnianych kartek. Listy, które od lat pozostawiała bez odpowiedzi. Bo co miałaby odpisać temu zdrajcy i obłudnikowi, który po wszystkich wyrządzonych krzywdach nagle sobie o niej przypomniał i składał obietnice równie puste jak przed laty? Alvira już nieraz chciała te listy spalić. Albo przeciwnie – odesłać z takimi runami, że adresata zgięłoby do samej ziemi. Nie zrobiła tego wyłącznie przez wzgląd na własne bezpieczeństwo. Gdyby zaś je spaliła, prędzej czy później znalazłby sposób, by przysłać następne. Ta świadomość i pamięć o wydarzeniach z nim związanych codziennie kłuły ją jak zadra. Runy pokrywające ręce czarodziejki zabłysły gniewnie na samo wspomnienie. Alvira zacisnęła usta i wepchnęła papiery na sam koniec szuflady, w ciemność, tam, gdzie ich miejsce.

W znacznie gorszym nastroju otworzyła stojącą przy drzwiach skrzynię, w której wcześniej ukryła broń i rzeczy Einara. Na wierzchu leżały kołczan z bełtami oraz kusza, dość nietypowa. Była nieco mniejsza od zwykłej i Alvira podejrzewała, że bez problemu dałoby się ją naciągnąć jedną ręką dzięki dźwigni umieszczonej z boku. Zmarszczyła brwi.

Przecież to nie zrani nawet zająca…

Na próbę wyjęła jeden z bełtów, załadowała i wycelowała w belkę podtrzymującą schody na poddasze, spodziewając się, że pocisk w najlepszym przypadku lekko ją zadraśnie, a w najgorszym – odbije się i poleci gdzieś w kąt. Ledwie jednak wcisnęła spust, bełt ze świstem przeciął powietrze i wbił się w drewno. Pozostawił za sobą wibrujący odgłos drżącego drzewca i osłupiałą czarodziejkę. Zerknęła przelotnie na Einara – wciąż spał.

Dobra, nieważne.

Schowała kuszę z powrotem do skrzyni. Moździerz leżał tuż obok, częściowo zakryty sakwą łowcy. Kiedy ją podniosła, by go wyciągnąć, ta wyślizgnęła się jej z dłoni, a zawartość rozsypała po podłodze. Alvira zaklęła i zamaszyście zaczęła pakować wszystko z powrotem. Nie było tego wiele: ostrzałka do noży, mały pusty bukłak, ręcznie strugana drewniana łyżka i takaż miska, kawałek drutu, trzy emblematy Veaziru, jakaś sprzączka…

Alvira zamarła. Emblematy Veaziru.

Z bijącym sercem wzięła je do ręki i dokładnie się im przyjrzała. Tak, nie miała wątpliwości. Małe mosiężne prostokąty z dłonią dzierżącą młot bojowy nad otwartą księgą. Każdy w Eanareth znał ten symbol i każdy przy zdrowych zmysłach szczerze go nienawidził. To przez Veazir ludzie żyli w strachu, przez nich palono czarownice żywcem albo zamykano je w lochach, przez nich magia tych ziem umierała, a wraz z nią – ludzie. Lub odwrotnie.

Myśli kotłowały się w głowie Alviry. Einar twierdził, że nie ma z Veazirem nic wspólnego, ale jeśli skłamał, to nie powinno go tu być. Nie powinien był się o niej dowiedzieć. Bo jeśli puści go wolno, a on doniesie… Jej wzrok padł na leżące na stole składniki. Mogłaby to zakończyć; szybko, bezboleśnie, póki spał. Uwarzyć odpowiednią truciznę, wsmarować ją w ranę, ciało oddać wilkom, ślady zatrzeć magią. Nie żeby szczególnie podobał się jej ten pomysł, ale nikt by się nie dowiedział… W zamyśleniu przesunęła emblematy w palcach – i wtedy coś poczuła.

Z drugiej strony metalowych tarcz wystawały krótkie, grube szpile, zakończone zatrzaskami, które miały mocować je do ubioru. Te upstrzone były postrzępionymi kawałkami szarozielonego materiału, wyglądającego zupełnie jak sukno, z którego szyto tuniki gwardii. Tych tarcz nikt nie odpiął. One zostały zerwane albo odcięte tępym nożem.

To są trofea?

Natychmiast skarciła się w duchu za swoje mordercze zamiary. A zaraz potem, kiedy usiadła przy Einarze i delikatnie odchyliła okrywające go skóry, by założyć nowy opatrunek, do głowy przyszła jej jeszcze jedna myśl.

Kim ty jesteś?

Najemnik? Mało prawdopodobne, choć nie niemożliwe, ale jeśli tak, to emblematy musiał odciąć już dawno. Mężczyzna był tak osłabiony, że z trudem dałby radę jednemu gwardziście, a co dopiero trzem. Zresztą Alvira wątpiła, czy pozostał w Eanareth jeszcze ktoś, kto zdecydowałby się na płatne usługi, by pozbyć się kilku marnych żołdaków. Takie sprawy załatwiało się osobiście. Najemników wołano do wielmożów albo innych Oświeconych, jak zwykli się tytułować członkowie Veaziru. Alvira prychnęła pod nosem. Gdyby nie siali tyle zniszczenia, można by ich uznać za jakiś ponury żart.

Wyciągnęła rękę ku jednej ze swych ksiąg, by znaleźć odpowiednią recepturę na rany. Wolumin zalśnił łagodnie i poderwał się do lotu, a gdy już wylądował w jej dłoni, zgasł, aby czarodziejka mogła w spokoju przedrzeć się przez własne niechlujne pismo. Ochronne smarowidła, ziołowe wiązanki na bezpieczną podróż, runiczne słowa odpędzające… Jest, maść na rany. Potrzebowała trzech gałązek mroźnego ognika, liścia nasięźrzału, czterech szałwii i dwóch złotych główek dziurawca. Alvira zdjęła spod sufitu brakujące suszone zioła i zaczęła ucierać je ze świeżymi listkami.

Zatem jeśli zabił aż trzech zbrojnych nie z kontraktu, lecz z własnej woli, to albo jest szalony, albo się mści. W obu przypadkach może się przydać.

Podskoczyła nagle, kiedy w drzwi wejściowe coś łupnęło. Zamarła, odruchowo sięgając po nóż, lecz wtedy usłyszała ciche fukanie i pazury skrobiące w drewno. Odetchnęła z ulgą. Aquilo.

– Rozumiem, że nie będę miała dzisiaj spokoju? – rzuciła, wpuszczając go do izby. Wilk zamerdał i wystawił jęzor w odpowiedzi. – Się rozgość.

Aquilo przysiadł u jej stóp, kiedy zmieniała Einarowi opatrunek. Rana wyglądała już lepiej, na pewno mniej krwawiła, ale Alvira dobrze oceniła, że sam eliksir by nie wystarczył, aby noga zagoiła się przez noc. Nakreśliła leczniczą runę nad gotową roślinną papką i ostrożnie wsmarowała ją w ranę.

– Nieźle go urządziliście – mruknęła do wilka. – A co mówiłam? Nie gryziemy ludzi wokół domu, bo potem mama musi po was sprzątać. A mama nie chce tu obcych, zwłaszcza żywych, bo później leży tu taki, o. – Wskazała brodą Einara. Aquilo położył łeb na jej kolanach i łypnął smętnie, kładąc uszy po sobie. Alvira nie potrafiła się na niego gniewać. Cmoknęła go w mokry nos. – No już, przecież i tak was kocham. Ciebie najbardziej, łobuzie. A jak głodni, to proszę żreć dziki, a nie ludzi. Zwierzyny u nas jeszcze nie brakuje.

No właśnie. Zwierzyny jeszcze nie brakuje. Jeszcze. Myśli Alviry powróciły do ciemnego nieba. Kto wie, co będzie dalej.

– Jutro wyjeżdżam. Być może na dłużej. Znajdź Sonnę i zbierzcie watahę. Pilnujcie domu. Jeśli zjawi się tu ktoś z czymś takim – uniosła emblemat Veaziru – to wyjątkowo możecie go zjeść.