Tylko jeden dzień

Wydanie I

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga zgody Wydawnictwa i autorki.
Niniejsza powieść jest wyłącznie fikcją literacką. Podobieństwo do prawdziwych wydarzeń i postaci jest przypadkowe.

Redaktor prowadzący: Angela Węcka
Redakcja I: Tomasz Węcki
Redakcja II, korekta i skład: Od słowa do słowa, odslowado.pl
Grafiki: Ирина Самойлова – stock.adobe.com
Okładka: Agnieszka Zawadka

Druk: Mazowieckie Centrum Poligrafii

Wydawnictwo Spisek Pisarzy

Powieść w wersji papierowej kupisz na stronie wydawnictwa i w księgarniach internetowych.

www.wydawnictwo.spisekpisarzy.pl

E-book dostępny między innymi na Legimi oraz Empik Go.

Copyright © by Karolina Kaszub 2022

Kraków, 2022

ISBN: 978-83-962428-1-5

1.

Gdyby ktoś ją zapytał, czy odniosła sukces, bez wahania odpowiedziałaby, że tak. Mimo że ledwo skończyła trzydziestkę, lista jej dokonań mogłaby zawstydzić niejednego emerytowanego rekina biznesu. Własna firma? Odhaczone. Tytuł lidera branży? Odhaczone. Okładka Forbesa? Odhaczone. Milionowy majątek i zarządzanie kilkudziesięcioosobowym zespołem? Odhaczone. Krok po kroku spełniała marzenie o stworzeniu własnego imperium.

Jedyne, na co mogła narzekać, to brak dodatkowych godzin w ciągu doby, które mogłaby poświęcić na dalszy rozwój swojego skarbu, brylantu cierpliwie ciosanego z surowego diamentu, swojego dziecka – Clever Softu SA.

Klara wysiadła z samochodu i zastukała wysokimi obcasami o betonową posadzkę parkingu. Zatrzasnęła drzwi czarnego mercedesa GLE coupé, poprawiła pikowaną chanelkę na ramieniu i skierowała się do windy. Wcisnęła przycisk na kluczyku w kształcie rybki i pojedynczy wysoki dźwięk poinformował ją, że auto się zamknęło. Wkroczyła do metalowej puszki, wybrała numer dwadzieścia sześć, przyłożyła kartę autoryzacyjną do czytnika, a gdy drzwi się zasunęły i podnośnik ruszył gwałtownie, przymknęła oczy, bo jej żołądek wywinął salto.

Używała tej windy od pięciu lat, ale lekkie szarpnięcie nadal wywoływało sensację w jej organizmie. Zastanawiała się, czy nie pójść schodami, ale skorzystała z tego rozwiązania tylko raz. Wysokie szpilki i ciasna sukienka skutecznie odwodziły ją od tego pomysłu.

Wysiadła z osobowego dźwigu po zaskakująco krótkim czasie. Rezydenci wrocławskiego Sky Tower mogli się skarżyć na wiele niedogodności, ale na pewno nie na system wind. Uśmiechnęła się na widok samodzielnie zaprojektowanego loga Clever Softu wygrawerowanego na szybie przeszklonych drzwi. Ponowiła wyćwiczony ruch z kartą wstępu, złapała za uchwyt i przekroczyła próg, stając na miękkiej jasnoszarej wykładzinie. Wypięła klatkę piersiową do przodu, napawając się potęgą przedsiębiorstwa, które własnoręcznie zbudowała.

– Dzień dobry, pani Klaro! – przywitał ją ochroniarz Darek, z którym współpracowała od sześciu lat i którego traktowała jak niezbędnego członka zespołu.

– Dzień dobry, panie Darku! – odpowiedziała z uśmiechem. – Jak korzonki? – zagadnęła, nawiązując do jego problemów z kręgosłupem.

Ubrany w sprany trzyczęściowy garnitur sześćdziesięciolatek lekceważąco machnął ręką.

– Jak zawsze, ni to lepiej, ni to gorzej. Byle do przodu! – krzyknął z optymizmem i skrzywił się lekko, jakby coś jednak go ukłuło. – Zaczyna się nasz ulubiony dzień!

– A jakże. Poniedziałek! – Entuzjazm mężczyzny szybko jej się udzielił. – Biegnę do biura. – Zerknęła na błyszczący na nadgarstku srebrny zegarek. Dochodziła siódma. – Mam nadzieję, że wszyscy przyjdą na czas. Niech się pan nie przemęcza. I weźmie ciacho z kantyny, dzisiaj są jagodowe muffinki!

Podobno regularne docenianie pracowników, uznanie nawet małych zasług i niezobowiązujący small talk z kierownictwem firmy działały lepiej na morale niż cała gama drogich benefitów. Lata eksperymentów i skrupulatnego śledzenia wskaźników produktywności kazały jej sądzić, że ta reguła sprawdzała się w praktyce lepiej niż kosztowne rady HR-owych konsultantów zza oceanu.

Klara ruszyła w stronę wyciszonego open space’u¹, odwiesiła płaszcz na wieszak przy wejściu i odetchnęła zapachem plastikowych kabli, klimatyzacji i kawy. Ożywiła się na myśl o tym ostatnim. Codziennie zaczynała dzień od kofeiny, więc nie mogła się doczekać, aż weźmie w dłoń papierowy kubek z logiem modnej kawiarni i usiądzie za sterami przedsiębiorstwa, za które oddałaby własną duszę.

Włączone komputery szumiały cicho, wprawiając ją w bojowy nastrój. Clever Soft. Firma, którą razem z byłym mężem zbudowali od zera, a która niedawno weszła na giełdę z siedmiocyfrową wyceną kapitału i od razu zaczęła zdobywać serca oraz portfele inwestorów.

W samej wrocławskiej centrali zatrudniali ponad pięćdziesięcioro pracowników, a licząc oddziały w pozostałych miastach i zdalnych kontraktorów², uzbierałby się z tego mały pułk. Klimat biznesowy dla firm technologicznych nigdy nie był lepszy, ale czarne chmury gęsto gromadziły się na horyzoncie.

Hossa na rynku sprawiła, że konkurencja wyrastała jak grzyby po deszczu i Clever Soft stracił w tym roku kilku kontrahentów. Co najgorsze, nie byle jakich, bo wartych miliony. Klara bała się, że jeszcze jeden lub dwa podobne numery i inwestorzy stracą zaufanie, a szybująca wzwyż cena akcji zacznie spadać na łeb, na szyję. Rok temu nie miałoby to znaczenia, ale teraz mogło ją kosztować coś więcej niż konieczność zwolnienia paru pracowników – pozycję.

Nie mogła się poddać i usunąć w kąt. Nie miała na to najmniejszej ochoty. Musiała walczyć, by wrócić z firmą na sam szczyt.

– O, jesteś już – powiedziała Anka, jej osobista asystentka i prawa ręka, wynurzając się zza rogu. – Proszę – dodała, wciskając jej kubek opatrzony logiem Starbucksa. – Poniedziałkowa migdałowa latte ze szczyptą cynamonu. Śniadanie czeka w twoim gabinecie.

– Dzięki – mruknęła Klara, przyjmując napój i z lubością upijając łyk. – Jaki mamy plan na dziś?

Anka zrównała się z nią i obie ruszyły w stronę sześciu przeszklonych biur zarezerwowanych dla CEO³, CTO⁴ i pozostałych menedżerów firmy. Na otwartej przestrzeni pracowali specjaliści od programowania, graficy i marketingowcy. Wydawało się, że taki rozkład sił odpowiadał zatrudnionym w organizacji. A przynajmniej nikt nigdy nie zgłaszał jej żadnych zastrzeżeń.

– O ósmej cotygodniowe spotkanie zarządu – zaczęła sekretarka rzeczowym tonem. Poranny briefing⁵ stał się rytuałem, bez którego Klara nie potrafiła funkcjonować. – O dziesiątej przychodzi ten cały Andrzej na rozmowę kwalifikacyjną. Jarek prosił, żebyś przy tym była, bo gość zażądał dosyć wysokiego wynagrodzenia.

Klara pokiwała głową, pokonując w milczeniu kolejne metry i omiatając wzrokiem opustoszałe pomieszczenie. Zawsze przychodziła przed wszystkimi. Wyprzedzali ją tylko ochroniarz Darek, otwierający biuro o szóstej, i Anka, która zazwyczaj zjawiała się pół godziny po nim. Klara parkowała samochód w piwnicy wrocławskiego drapacza chmur punktualnie o siódmej.

– O jedenastej zrobiłam ci przerwę na lunch i maile. O trzynastej widzisz się z trenerem. Masz czas do czternastej trzydzieści, żeby się ogarnąć. Później przychodzą Donald i Konrad. Chcą z tobą obgadać potencjalne inwestycje. Podobno wpadł im do głowy pomysł na rozwój biznesu z zakresu R&D. Będzie trzeba wrzucić w to parę milionów, ale połowę projektu sfinansuje Unia.

Klara zmarszczyła brwi i weszła do swojego gabinetu. Odłożyła kawę i torebkę na szklany stół, po czym obeszła biurko dookoła. Anka zatrzymała się w progu i popatrzyła na nią w milczeniu.

– Parę milionów? – powtórzyła Klara, marszcząc czoło. – Nie wiem, czy to dobry pomysł w tym momencie.

Asystentka wzruszyła ramionami.

– To samo im powiedziałam, ale oczywiście i tak chcą porozmawiać z tobą osobiście. Żeby w ogóle ruszyć z miejsca, trzeba kupić dużo sprzętu, znaleźć nowe biuro i zatrudnić przynajmniej dwa nowe zespoły, co dodatkowo obciąży budżet sześciocyfrową kwotą każdego miesiąca.

– Jarek o tym wie?

Z ich dwojga to właśnie jej były mąż i jednocześnie CTO znał się na technologiach. Gdy dopiero zaczynali raczkować w biznesie, to on znał się na programowaniu, komputerach i potrzebach rynku. Mimo że teraz rzadko samodzielnie dłubał przy kodzie, ciągle śledził wszystkie nowinki i czuwał nad bieżącymi projektami z precyzją i oddaniem samego Steve’a Jobsa.

– Wie. Też przyjdzie na to spotkanie.

Klara pokiwała głową.

– Coś jeszcze?

– Tak. O szesnastej zjawi się ktoś z Business Insidera. Chcą wiedzieć, jakie masz pomysły na poprawienie sytuacji firmy w dobie kryzysu.

– Nie mamy żadnego kryzysu – wymamrotała pod nosem, zaklinając rzeczywistość.

Nie mogła pozwolić, by dziennikarze finansowego periodyku choćby pomyśleli słowo „kryzys” w murach jej firmy. Klara osobiście dbała o wszystkie medialne wzmianki na temat Clever Softu i surowo karała każdego, kto nazbyt chętnie wypowiadał się na temat ich działalności w social mediach. Jakby wysokie kary zapisane w NDA⁶ nie były wystarczającą przestrogą.

Anka wzruszyła ramionami.

– O siedemnastej masz rezerwację w Alyki. I to by było na tyle – zakończyła, odrywając wzrok od tabletu z wyświetlonym grafikiem.

– Dzięki.

Klara zignorowała obecność dziewczyny, wybudziła iMaca ze stanu hibernacji i przysunęła do siebie papierową torebkę ze świeżym bajglem. Anka skinęła jej głową i bez słowa wycofała się do swojego biurka. Przez długie lata Klara robiła wszystko sama, ale musiała przyznać, że zatrudnienie asystentki było jedną z najlepszych biznesowych decyzji, jakie kiedykolwiek podjęła.

Zarządzała firmą w królewskim stylu – to ona była Słońcem, wokół którego orbitowała reszta organizacji. I nie przeszkadzało jej nawet to, że taka rola wymagała ścisłego planu dnia, który nie pozostawiał czasu praktycznie na nic innego. Jednocześnie wydawało jej się, że tego czasu nie potrzebowała. Nie musiała gotować, sprzątać, opiekować się dziećmi ani wynosić śmieci. Treningi personalne zaliczała w ciągu dnia, jadała tylko w restauracjach i firmowej kantynie. Fryzjerka, kosmetyczka i masażystka też przychodziły do biura w Sky’u, dzięki czemu Klara mogła jednocześnie podejmować pomniejsze decyzje i odpisywać na niektóre maile.

Odchyliła się na krześle i założyła nogę na nogę. Odpaliła skrzynkę i zjadła skromny posiłek, uważając, by nie nakruszyć. Przejrzała nieodczytane wiadomości i ucieszyła się, że poświęciła niedzielne popołudnie, by nadrobić zaległości w korespondencji. Mimo wszystko ilość notatek, ofert, propozycji spotkań i chęci nawiązania współpracy ją przytłoczyła. Klienci ze Stanów i Azji Południowo-Wschodniej rzadko respektowali różnicę czasową.

Westchnęła głośno, gdy członkowie zespołu Clever Softu powoli docierali do swoich miejsc z firmowymi kubkami w dłoniach. Czasem nadal nie mogła uwierzyć, że zbudowała tę firmę, bazując tylko na własnych umiejętnościach, sprycie i determinacji. Zerknęła na lewą ścianę wypełnioną zdjęciami z okładek branżowych magazynów oraz hucznych eventów, podczas których opowiadała o swoim sukcesie.

Dopiła kawę kilkoma łykami i otworzyła najnowszy raport fiskalny. Monitorowanie ceny akcji i kontrola najważniejszych wskaźników finansowych każdego ranka zastępowały jej pacierz, mimo że zatrudniała dyrektora finansowego, który teoretycznie powinien robić to za nią. Odnosiła wrażenie, że nawet bez kierunkowego wykształcenia radziła sobie z tym zadaniem zdecydowanie lepiej.

Spędziła dziesięć minut, rutynowo przeglądając skomplikowane dane w Excelu, wyciągając bilanse z tabel przestawnych i dokonując szybkich kalkulacji. Uśmiechnęła się z satysfakcją. Od piątkowego popołudnia wartość firmy osiągnęła prawie dwuprocentowy wzrost, a była pewna, że nowy projekt naukowo-badawczy przyciągnie kolejnych inwestorów chcących uszczknąć kawałek drogocennego tortu.

Przejrzała pobieżnie resztę danych i zatrzymała się przy kolumnie z wydatkami biura. Zwykle tej części zestawienia poświęcała najmniej uwagi. Interesowały ją grube kwoty, a nie ta kolekcja drobnicy. Owoce, słodycze, dopłaty do lunchu i tak dalej, i tym podobne, przez całą stronę. Miesięczny koszt kawy i artykułów spożywczych w Clever Sofcie osiągał czasem cenę małej kawalerki na Psim Polu, więc rzadko zwracała uwagę, na co dokładnie szły pieniądze z socjalnego budżetu. A przynajmniej dopóki, dopóty biura działały bez zarzutu i jej programiści, znani również jako kury znoszące złote jaja, mogli pracować we względnym komforcie i skupiać się wyłącznie na kodzie.

Dokończyła pobieżne oględziny i przesunęła magiczną myszkę w lewo. Kursor zawisł nad czerwoną kropką zamykającą dokument, a Klara zmarszczyła brwi. Coś jej nie pasowało. W wierszu oznaczonym jako „inne” ktoś wrzucił pojedynczą fakturę opiewającą na ponad półtora miliona. Wszystkie wydatki powyżej stu tysięcy złotych zatwierdzała sama, a nie przypominała sobie, by Magda, główna księgowa, prosiła ją o autoryzację tego przelewu.

Zmieniła kilka parametrów wyszukiwania i sprawdziła wewnętrzny system ERP, chcąc się upewnić, że Michał nie pomylił się przy tworzeniu raportu. Ale nie, CFO⁷ odrobił zadanie domowe śpiewająco, bo podsumowanie zgadzało się z tym, co jej przesłał, do dwóch miejsc po przecinku.

Klara potarła czoło i zacisnęła usta. Wyszukała feralną fakturę, ale software odmówił jej dostępu do dokumentu. Walnęła ze złością w blat biurka.

– Co, do cholery…

Jako CEO mogła prześwietlić wszystko i wszystkich, łącznie ze sprawdzeniem korespondencji wychodzącej ze służbowej skrzynki mailowej. Czy to tylko błąd aplikacji? Kliknęła inną fakturę, która otworzyła się bez problemów. Kliknęła znów tę podejrzaną – i znów nie mogła jej wyświetlić. Ktoś zataił przed nią transfer na gigantyczną kwotę, a do tego zablokował jej konto w systemie.

Poczuła przypływ rosnącego gniewu i zamrugała, próbując się uspokoić. Nie miała pojęcia, kto odpowiadał za ten fakap, ale zamierzała znaleźć winnego i dowiedzieć się, jaki miał powód, by wydać firmową kasę za jej plecami.

Wtedy w głowie zaświtała jej myśl o spotkaniu z Insiderem. Przeszedł ją dreszcz, kiedy wyobraziła sobie artykuł, w którym dziennikarze opisują nieprawidłowości w finansach spółki albo co gorsza wyciągają błędny wniosek, że CEO straciła panowanie nad firmą. Siedziała w biznesie dziesięć lat i nie po raz pierwszy spotykała się z wewnętrznym sabotażem.

Wstała, podeszła do drzwi i wychyliła głowę w stronę Anki.

– Konferencyjna za dziesięć minut. Poinformuj Jarka, Michała, Magdę i Paulinę.

– Ale…

– Dziesięć minut.

Zamknęła za sobą drzwi, wydrukowała rozrachunki, po czym poszła do salki konferencyjnej, nastawiając się na zażartą walkę.

1 Open space – otwarta przestrzeń wspólna.

2 Kontraktor – pracownik na umowie B2B.

3 CEO – Chief Operation Officer, czyli Dyrektor Zarządzający, osoba na najwyższym stanowisku w firmie.

4 CTO – Chief Technology Officer, czyli Dyrektor Działu Technologii, zajmuje się planowaniem strategii technologicznej firmy.

5 Briefing – krótkie podsumowanie nadchodzących/przeszłych wydarzeń.

6 NDA – Non-Disclosure Agreement, umowa zachowania poufności.

7 CFO – Chief Financial Officer, osoba sprawująca pieczę nad finansami firmy.

2.

Oósmej w biurze byli już wszyscy. Mimo że prowadzili politykę elastycznego czasu pracy, większość ich pracowników zjawiała się na stanowiskach nawet wcześniej, niż to było potrzebne, dostosowując się do trybu pracy narzucanego przez dyrektor zarządzającą. Klara cieszyła się, że korzystali z wolnego czasu na integrację w kantynie i dyskusje przy PlayStation po to, by później dawać z siebie wszystko i zaskakiwać nowymi pomysłami.

Mimo że starała się utrzymywać przyjazne kontakty ze wszystkimi, dzisiaj nie miała ochoty przybijać piątek, wymieniać uprzejmości z zespołem i wypytywać o wrażenia z weekendu. Wypatrywała nerwowo pozostałych uczestników alarmowego spotkania, czekając samotnie w salce. Anka pojawiła się przy niej jak cień.

– Jarek i Magda już idą, a Michał jest jeszcze w drodze – oznajmiła rzeczowym tonem asystentka.

– Mhm – przytaknęła Klara.

Nie tolerowała spóźnień, a już szczególnie tych przytrafiających się najważniejszym osobom w firmie. Oczekiwała, że tak jak ona poświęcą pół godziny dodatkowej drzemki na rzecz wypełniania obowiązków, za które słono im płaciła.

Zauważyła, że Michał ostatnio spóźniał się coraz częściej. Pracował dla nich bez zarzutu od trzech lat, ale podczas ostatniego przyjęcia bożonarodzeniowego w siedzibie firmy próbował ją pocałować, więc przypuszczała, że nie przyjął odrzucenia tak obojętnie, jak zaręczał. Czy to był wystarczający powód, żeby majstrować przy finansach spółki, od której zależała kariera ich wszystkich?

Pojawienie się Jarka wyrwało ją z zadumy.

– Dobrze, że jesteś – powiedziała na widok byłego męża wkraczającego do pomieszczenia z kubkiem świeżo zaparzonej kawy. – Mamy problem.

Jarosław westchnął teatralnie, po czym rozsiadł się w jednym z foteli, poprawiając na zapadniętej piersi flanelową koszulę w kratę.

– Jest poniedziałek rano. Co, u licha, mogło się wydarzyć tak wcześnie, że zwołałaś sztab kryzysowy?

Położyła przed nim wydrukowany raport z zaznaczonymi żółtym markerem nieprawidłowościami.

Jarek zmarszczył brwi, wpatrując się w ciąg cyferek.

– Na co właściwie patrzę? – mruknął pod nosem.

Klara ugryzła się w język, żeby nie przekląć, pochyliła się nad jego ramieniem i pokazała palcem nadprogramową fakturę.

– Ktoś wydał półtorej bańki bez mojej wiedzy.

Jarek zrobił zaskoczoną minę.

– Nie powinnaś porozmawiać o tym z Michałem?

„A czego dotyczy to spotkanie, geniuszu?”, pomyślała, ale nie powiedziała tego głośno. Jej eksmałżonek był ekspertem w swojej dziedzinie, więc nie mogła go winić za brak zdolności w innych obszarach zarządzania biznesem.

– Nie ufam mu aż tak, żeby zostawić wszystko w jego rękach – stwierdziła, przypominając sobie jego nieudolne próby zaproszenia jej na randkę po godzinach. – Nie mam pojęcia, dlaczego zatwierdził raport, nie informując mnie o tym wcześniej.

Jarek wzruszył ramionami i w tym samym momencie drzwi otworzyły się po raz kolejny, a Klara urwała. Do salki weszły Magda i Paulina. Klara posłała im uspokajający uśmiech i nie mówiąc nic więcej, wróciła na swoje miejsce u szczytu podłużnego stołu. Zastukała niecierpliwie palcami, bacznie im się przyglądając. Zatrudnili Paulinę zaledwie dwa miesiące wcześniej i to ona odpowiadała za wszystkie zamówienia w firmie.

Klara wielokrotnie słyszała o przekrętach w działach zakupów innych przedsiębiorstw, ale jeszcze nigdy nie spotkała się z taką bezczelnością u siebie. Czy dziewczyna posunęłaby się do kradzieży na taką kwotę, zdając sobie sprawę z konsekwencji? Wątpiła w taki scenariusz, choć w tym momencie nie zamierzała rezygnować z żadnej hipotezy.

Magda zaczęła pracować dla niej jako księgowa prawie dekadę wcześniej i rozwijała się w tym samym tempie co Clever Soft, zarządzając rachunkami bankowymi. Czyżby teraz, gdy ruchy na kontach wynosiły miliony złotych, trochę się zapomniała?

Po kolejnych dwóch minutach paraliżującej ciszy w progu zjawił się zdyszany Michał. Pod pachą trzymał niedomkniętą torbę z laptopem, a zza paska wystawała mu wyciągnięta koszula. Klara uniosła brwi na jego widok.

– Sorry za spóźnienie – powiedział pospiesznie mężczyzna. – Wskoczyłem do samochodu, jak tylko usłyszałem, że mamy spotkanie, ale były korki…

– Cotygodniowa operatywka zaczyna się punktualnie o ósmej – przerwała mu Klara, zerkając demonstracyjnie na zegarek. – Zamierzałeś sobie odpuścić dzisiejsze spotkanie?

Michał popatrzył po zgromadzonych, szukając pomocy. Nikt nie pospieszył mu na ratunek.

– Możemy zaczynać czy chcesz nam opowiedzieć historię swojego życia i przebieg poranka?

Skrzyżowała ręce na piersi, a CFO bez słowa zajął miejsce obok pogrążonego w zadumie Jarosława. Klara odczekała kilka sekund, odchrząknęła i rozdała zestawienia pozostałym zgromadzonym. Z minuty na minutę jej ograniczony zapas cierpliwości nieubłaganie się wyczerpywał.

– W zeszłym tygodniu ktoś wyprowadził z firmy półtora miliona złotych – zakomunikowała sucho, a Michał wzdrygnął się nerwowo. – Mam nadzieję, że ten ktoś ma dobre wytłumaczenie, bo nie zamierzam tolerować podobnej samowolki.

W salce zapadła grobowa cisza przerywana jedynie szelestem kartek. Klara pozwoliła słowom wybrzmieć, wpatrując się w twarze zebranych, by rozpoznać winowajcę.

– Chcecie mi powiedzieć, że żadne z was nie zamierza przyznać się do fakapu, czy jesteście tak niekompetentni, że nie wiecie nawet, o czym mówię?

Przestraszona Magda powoli podniosła rękę. Klara dosłownie widziała, jak krtań kobiety podnosi się szybko podczas przełykania śliny.

– To ja zrobiłam ten przelew – powiedziała cicho księgowa.

Klara uśmiechnęła się bez cienia wesołości, choć cieszyła się, że przynajmniej identyfikacja sprawcy zamieszania poszła dosyć sprawnie.

– Więc może wyjaśnisz nam wszystkim, za co właściwie tyle zabuliliśmy?

Magda zamrugała i nabrała powietrza do płuc.

– Paulina wysłała mi tę fakturę.

Klara przeniosła spojrzenie na najmłodszą stażem uczestniczkę zebrania, która momentalnie poczerwieniała.

– Ja tylko wystawiłam zamówienie! – obroniła się kobieta, skubiąc brew. – Wszystko zgodnie z procesem, tak jak o tym rozmawialiśmy na ostatnim spotkaniu zarządu!

Klara machnęła lekceważąco ręką.

– Czego dotyczył ten order⁸?

Paulina wzruszyła ramionami.

– Jakieś artykuły biurowe, sama nie wiem…

– Twierdzisz, że wydaliśmy półtora miliona na spinacze? To z czego one były zrobione? Z pieprzonego palladu?

Paulina poruszyła się niespokojnie i zacisnęła usta, a jej skóra przybrała barwę pergaminu, jakby ktoś momentalnie wypompował z niej całą krew.

– Spokojnie, Klara, jestem pewien, że wszystko uda się wyjaśnić – włączył się Jarek, a Klara przełknęła kolejne przekleństwo.

Może były mąż miał rację? Nie powinna reagować tak emocjonalnie w otoczeniu współpracowników. Mimo sygnałów zdrowego rozsądku gniew totalnie ją zaślepiał. Nie mogła uwierzyć, że ktoś zamierzał ją wykiwać, szczególnie teraz, gdy tracili klientów, a pozytywne wskaźniki giełdowe były zasługą wyłącznie jej umiejętności budowania nieskazitelnego wizerunku transparentnej korporacji.

– Od kogo dostałaś to zamówienie?

Pracownica działu zakupów wzruszyła ramionami.

– Nie wiem, leżało na moim biurku, więc pomyślałam…

– I nie przyszło ci do głowy, żeby to z kimś skonsultować?

– Ja, ja…

– Zamierzasz to wyjaśnić czy potwierdzasz po niemiecku?

W oczach kobiety zalśniły łzy, a Klara odetchnęła donośnie. Nikt nie odważył się odezwać.

– Do końca dnia chcę znać wszystkie szczegóły tej transakcji. Natomiast ty, Magda, możesz się spakować. Dziękuję za dotychczasową współpracę, ale nie mogę tolerować jawnych naruszeń wewnętrznych procesów. Poproszę Ankę, żeby odprowadziła cię do HR-u.

Główna księgowa zachłysnęła się powietrzem.

– Ale… ale jak to?!

„Zasadne pytanie”, pomyślała cierpko Klara.

– Jak brzmi procedura wykonywania przelewów opiewających na kwoty wyższe niż sto tysięcy polskich złotych? – zapytała znudzonym tonem.

– Autoryzacja przebiega trzystopniowo – wyrecytowała Magda łamiącym się głosem. – Najpierw transakcję akceptuje bezpośredni przełożony, później główna księgowa, a następnie CEO.

– A więc jednak wiesz, jak to się robi! – wypaliła Klara, klaszcząc w ręce. – Radzę o tym pamiętać w kolejnej pracy.

Kobieta wybuchnęła płaczem, a Klara poczuła nagłe wyrzuty sumienia. Nie była dumna z tego, jak rozegrała tę sytuację, ale nie mogła pozwolić, by pracownicy ujrzeli w niej choćby cień słabości. Poszła do recepcji ze ściśniętym gardłem, poprosiła asystentkę o załatwienie formalności związanych ze zwolnieniem księgowej i wróciła na miejsce.

Magda czekała na nią przed salką konferencyjną, a jej przekrwione oczy i trzęsące się ręce przyciągały uwagę pracowników beztrosko popijających kawę w kantynie.

– Klara, ja nie wiedziałam, czego dotyczył ten przelew – zaczęła kobieta błagalnym tonem. – Dostałam zamówienie, sprawdziłam wszystko pod względem rachunkowym i wysłałam pieniądze! Ktoś inny musiał zaakceptować transakcję, naprawdę!

Klara przewróciła oczami. Tylko Magda miała dostępy do wszystkich kont i tylko ona mogła wyłączyć dyrektor zarządzającą z obiegu. Nie zamierzała wysłuchiwać tłumaczeń kobiety.

– To niczego nie zmienia – stwierdziła. – A jeśli doszukamy się w twoim działaniu złej woli, wejdziemy na drogę prawną – dodała chłodno. – Teraz przepraszam, muszę dokończyć spotkanie.

Magda chwyciła ją za nadgarstek, kompletnie się rozklejając.

– Zapytaj Jarka! Może to on puścił transfer!

Klara uśmiechnęła się pobłażliwie. Jarek i akceptacja przelewów? Znała go od dwunastu lat i nie pamiętała, by mąż kiedykolwiek palił się do zarządzania domowym budżetem. Jego awersja do finansów była rozwinięta do tego stopnia, że wolał oddawać jej całe swoje wynagrodzenie, by logicznie rozdzielała środki na codzienne wydatki, do skarbonki z oszczędnościami i do koperty „na czarną godzinę”. Nawet teraz, cztery lata po rozwodzie, doradzała mu czasem w tych kwestiach.

Poza tym Jarosław nigdy nie zrobiłby czegoś takiego za jej plecami. A nawet gdyby, od razu przyznałby się do błędu, oszczędzając wszystkim zachodu. Ta firma to było przecież ich wspólne dziecko.

– To koniec, Magda. Przykro mi.

– Myślałam, że się przyjaźnimy! – wrzasnęła księgowa.

Klara przyjrzała jej się badawczo. A więc jej płomienne przemowy naprawdę odnosiły zamierzony skutek.

– To nic osobistego – mruknęła, rozkładając ręce.

Skinęła głową i wycofała się do salki. Atmosfera w pomieszczeniu przypominała tę w domu pogrzebowym. Klara odchrząknęła i zwróciła się do przerażonej trójki.

– Paulina, znajdź, proszę, szczegóły tego zamówienia – powiedziała, a dziewczyna skinęła posłusznie głową. – To wszystko, dziękuję.

Pracownica zostawiła ich samych.

– Michał, musisz zatrudnić kogoś na miejsce Magdy – zwróciła się do CFO. – I zabezpieczyć system tak, by podobne błędy nie zdarzały się w przyszłości. Jasne?

Dyrektor finansowy zaakceptował zadanie i wyszedł bez pożegnania. Klara opadła na fotel naprzeciwko Jarosława, pocierając skronie chłodnymi palcami.

– Nie musiałaś jej zwalniać w taki sposób – odezwał się eksmąż, przerywając ciszę.

Klara przekrzywiła głowę, przyglądając mu się na wpół ze współczuciem, na wpół z niedowierzaniem. Jarek zawsze miał miękkie serce. Za miękkie. Dlatego to ona musiała przyjmować rolę złego gliny za każdym razem, gdy działo się coś poważnego.

– Musimy się dowiedzieć, kto jest odpowiedzialny za to bagno – odrzekła. – Jeśli Magda była z kimś w zmowie, to właśnie mamy jeden problem z głowy. A jeśli nie… Może i pozbycie się jej było radykalne. Ale mam nadzieję, że temu, kto faktycznie przytulił tę kasę, zapali się dupa, co doprowadzi go do błędu.

Jarosław nie skomentował tej uwagi. Był programistą z krwi i kości, a skrajny introwertyzm sprawiał, że rzadko dawał po sobie poznać emocje. Klara wydęła usta, myśląc gorączkowo.

– Nie wiemy nawet, czy podobne rzeczy nie zdarzały się wcześniej. Nie wiemy, ile pieniędzy mogli wyprowadzić. Nie wiemy nic – powiedziała po chwili milczenia. – Musimy przeprowadzić wewnętrzny audyt. Tylko tak, żeby nikt z zewnątrz o tym nie usłyszał. Jeśli akcjonariusze wyczują pismo nosem, stracimy nie tylko kolosalną kasę, ale przede wszystkim zaufanie kontrahentów. Nie możemy sobie na to pozwolić.

Jarosław przyglądał jej się z kamienną twarzą.

– Nie ufam Michałowi – oznajmiła. – Może to nie on autoryzował przelew, ale wątpię, by przegapił tę kwotę, przygotowując zestawienie.

Eksmałżonek przytaknął powoli, a Klara wyjęła komórkę i wysłała krótką notkę do działu prawnego, prosząc o pilne spotkanie. Dopiero po tym nieco się uspokoiła. Miała jakiś plan, wiedziała, jaki będzie jej kolejny krok. Ktokolwiek ich okradał, miał za to odpłacić z nawiązką. Już ona zamierzała o to zadbać. Nie mogła pozwolić, by cokolwiek zagroziło jej imperium.

O dziesiątej zawołała Ankę i poprosiła, by ta ściągnęła pozostałych uczestników cotygodniowych spotkań operacyjnych. Kiedy zaproszeni zajęli miejsca, Klara domyśliła się, że wszyscy już dowiedzieli się o zwolnieniu Magdy. Pytanie o powód wisiało niemo w powietrzu, ale nikt nie odważył się go zadać. Klara nie zamierzała im się spowiadać sama z siebie.

– Zaczynajmy – powiedziała krótko i oddała głos szefom poszczególnych działów.

Patrzyła w przestrzeń, ledwo rejestrując sprawozdania menedżerów, przytakiwała, machinalnie odgrywała swoją rolę moderatora. Za bardzo zajmowała ją jedna myśl: co może jej grozić, co może grozić jej firmie, jeśli sprawa wycieknie na zewnątrz?

Głos Patryka z działu Customer Service brutalnie wyrwał ją z zamyślenia.

– Straciliśmy trzech dużych klientów – powiedział patykowaty mężczyzna w okularach Harry’ego Pottera. Za każdym razem, gdy na niego patrzyła, nie mogła uwierzyć, że dobijał do pięćdziesiątki. – Dwie aplikacje i jeden kompletny soft.

Klara skrzywiła się mimowolnie.

– Z jakiego powodu? – wtrąciła, a Patryk popatrzył na nią wyzywająco.

– Odeszli do konkurencji.

Patryk nigdy nie owijał w bawełnę. Klara nie przepadała za jego towarzystwem, ale doceniała jego bezpośredniość w sytuacjach biznesowych. Tym razem jego słowa sprawiły, że coś utknęło jej w gardle. Nie mogła uwierzyć, że znów jakiś młody start-up wyprzedził ich w walce o kontrahenta. Powinna się spodziewać, że wraz ze wzrostem korporacji zwiększą się również ich ceny, ale nie sądziła, że klienci tak łatwo przedłożą pieniądze nad jakość. Clever Soft dysponował najwybitniejszym zespołem w całym kraju.

Patryk wytłumaczył pokrótce, że przegrali w walce z największym konkurentem, i jej nastrój jeszcze się pogorszył. Pieprzeni rywale mieli zdecydowanie mniej imponujące portfolio, więc nie miała pojęcia, co skłoniło klientów do skorzystania z ich usług. Podziękowała mężczyźnie zdawkowo. Musiała jakoś zmotywować zespół do wzmożonej pracy. Podniosła się powoli z miejsca i obdarzyła mężczyzn uspokajającym uśmiechem.

– Zanim przejdziemy dalej, chciałabym wspomnieć, że udało nam się uzyskać kilku potencjalnych zleceniodawców. – Pogrzebała w komputerze i wyświetliła na białym ekranie za swoimi plecami loga firm.

– To świetnie, bo jeśli będziemy ich tracić w takim tempie, zostaniemy bez pracy – mruknął chudzielec.

Klara posłała mu ostrzegawcze spojrzenie.

– Musimy kogoś zwolnić – włączył się Marcin z działu personalnego. – Warszawski zespół przynosi więcej strat niż zysków.

Klara uniosła rękę we władczym geście, dając im do zrozumienia, by się zamknęli. Owszem, zmagali się z pewnymi problemami, ale nie zamierzała pozwolić, by puszczone dziko wodze fantazji podwładnych wprowadziły chaos do porządku obrad.

– Nie będziemy nikogo zwalniać. W tym tygodniu mamy spotkania z czterema dużymi klientami – podkreśliła, celowo nie wspominając, że żaden z nich nie zadeklarował jeszcze współpracy na piśmie. – Musimy zacisnąć pasa, przekonać ich do wartości naszych usług, wykonać kawał dobrej roboty i zachęcić do tego, by zostali na stałe. Jasne?

Mężczyźni pokiwali w milczeniu głowami, a Klara przełączyła pstryczek w swojej głowie – ten sam, który przełączała podczas publicznych wystąpień, wywiadów przed kamerą, prelekcji na TEDx i wszystkich innych okazji, kiedy mogła pokazać tylko jedną twarz: pewnej siebie bizneswoman. Odsunęła na bok niepokoje i wygłosiła płomienną mowę o dotychczasowych dokonaniach firmy, ostatnich giełdowych wzrostach i fantastycznych prognozach na przyszłość. Wspomniała o dokonaniach każdego z obecnych na spotkaniu menedżerów. Przemilczała tylko kwestię transparentności w spółce.

– A więc do pracy – zakończyła spotkanie, rozsyłając wszystkich do swoich stanowisk, i złapała za telefon, chcąc uniknąć dodatkowych pytań.

Przewróciła oczami, widząc nadchodzącą Ankę. Asystentka wiedziała, że po każdej operatywce Klara potrzebowała chwili samotności, by w spokoju przetrawić informacje na temat kondycji organizacji.

– Code Club Polska⁹ przesłało nam przed chwilą fakturę – oznajmiła dziewczyna, wpatrując się w powiadomienie na ekranie smartfona.

– To jest robota dla księgowej – burknęła Klara z westchnieniem.

– Na milion złotych.

Klara drgnęła, sądząc, że się przesłyszała. Gdy Anka położyła przed nią telefon z wyświetlonym dokumentem, krew zabuzowała jej w żyłach. Miała serdecznie dość komplikacji jak na jeden dzień.

– Pytałaś, czy to nie pomyłka? – zapytała, choć doskonale wiedziała, co kryło się za gigantyczną kwotą na rachunku.

– Tak. To nie pomyłka. Ustawić ci calla z ich menedżerką?

– Nie – zaprotestowała Klara. Nie dogadywała się szczególnie dobrze z innymi kobietami piastującymi wysokie stanowiska. – Umów mnie z Chojnackim. Przemówię mu do rozsądku.

Nie zamierzała wspominać, że zdążyła poznać prezesa Code Club Polska nieco lepiej, niż wskazywałyby na to ich relacje zawodowe.

– Okej – potwierdziła Anka i zanotowała jej życzenie, stukając w ekran z prędkością karabinu.

– W dobrej restauracji – dodała.

Asystentka przyjrzała jej się z nagłym zainteresowaniem.

– I odwołaj spotkanie o osiemnastej – poleciła.

Kolejne instrukcje znalazły się w telefonie.

– Coś jeszcze? – zapytała Anka tonem kelnerki obsługującej zamożnych gości.

Klara zastanowiła się przed chwilę i popatrzyła na zasnute wiosenną mgłą miasto leżące u stóp Clever Softu.

– Mam nadzieję, że nie – mruknęła, a asystentka obróciła się na pięcie i przyłożyła smartfon do ucha, realizując poszczególne elementy planu.

8 Order – zamówienie.

9 Code Club Polska – fikcyjna spółka należąca do Tomasza Chojnackiego.

3.

Anka zdołała namówić Tomasza Chojnackiego, by dołączył do Klary o siedemnastej w restauracji Alyki na parterze wieżowca. Usiedli przy kameralnym stoliku tuż obok okna wychodzącego na ulicę Powstańców Śląskich. Klara poczuła przyjemne łaskotanie w żołądku, gdy zobaczyła ubranego w doskonale skrojony garnitur młodego przedsiębiorcę.

Chojnacki miał jasne, ogolone niemal do gołej skóry włosy i cień zarostu na pociągłych policzkach. Poznali się dwa miesiące wcześniej, gdy jej firma potrzebowała szkoleń z zakresu React Native¹⁰ dla swoich najwybitniejszych programistów. Na początku Chojnacki żądał sześciocyfrowych kwot w zamian za pomoc, ale po trzech prywatnych spotkaniach opierających się na twardych negocjacjach zgodził się na wymianę wiedzy za darmową kolację.

– Słyszałam, że wystawiłeś mi rachunek – powiedziała Klara zamiast przywitania i wyciągnęła przed siebie dłoń.

Chojnacki wyszczerzył zęby w łobuzerskim uśmiechu i uścisnął jej palce nieco za mocno. Nie drgnęła jej nawet powieka. Nie po raz pierwszy brała udział w pokazie siły. Usiadła naprzeciwko mężczyzny i zamówiła kieliszek białego wina, a Chojnacki poprosił o to samo.

– Przestałaś się odzywać – stwierdził rzeczowo i rozpiął górny guzik marynarki.

Przeszedł ją dreszcz, gdy przypomniała sobie doskonale umięśniony brzuch, który biznesmen ukrywał pod koszulą, i popatrzyła gdzieś w bok, nie chcąc dać po sobie poznać, że oczekiwała czegoś więcej niż czysto służbowego spotkania.

– Nie przypominam sobie żadnych nieodebranych telefonów – odparła.

Chojnacki oparł łokcie na stole i wlepił w nią pożądliwe spojrzenie. Do policzków napłynęła jej krew i Klara dziękowała sobie w duchu, że po treningu personalnym pod okiem utalentowanego trenera nałożyła na twarz odrobinę podkładu neutralizującego czerwone plamy.

– Napisałem do ciebie dwa razy – upomniał ją Chojnacki.

Klara niewinnie wzruszyła ramionami.

– Najwyraźniej Anka zapomniała mi przekazać wiadomości – odparła lekko. – Nie możemy narzekać na brak przychodzącej korespondencji.

Chojnacki wykrzywił wargi w niezadowolonym grymasie, a Klara powiodła spojrzeniem po jego przystojnej twarzy.

– Nie zrzucaj winy na dziewczynę. Z tego, co słyszałem, ona nigdy o niczym nie zapomina.

Klara uśmiechnęła się mimowolnie. Po tym, jak spędzili fascynujący wieczór w jej gabinecie i zjedli kolację złożoną z resztek w kantynie, opowiedziała mu trochę o strukturze firmy. I o tym, jak bardzo polegała na swojej skromnej asystentce.

– Czego oczekujesz? – zapytała bez ogródek, przechodząc do meritum.

Chojnacki wyszczerzył zęby i uniósł brwi, jakby właśnie zapytała, czy wierzy w teorię płaskiej Ziemi.

– Nie spodobało mi się, jak mnie ostatnio potraktowałaś.

Klara zmarszczyła czoło.

– Wydawało mi się, że byłeś zadowolony z rezultatów naszego… porozumienia. – Przygryzła wymownie wargę i opuściła wzrok niczym zawstydzona pensjonarka.

Mężczyzna zmrużył oczy. Otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale urwał, gdy kelnerka postawiła przed nimi dwa kieliszki i odebrała zamówienie. Zdecydowali się na dokładnie te same dania co poprzednio, co Klara uznała za dobry znak.

– Więc? Na czym stanęliśmy? – zagadnęła po tym, jak wznieśli toast, patrząc sobie głęboko w oczy.

– Na tym, co zrobisz, żeby odwieść mnie od pomysłu pogrążenia twojej firmy – odrzekł Chojnacki bez wahania.

Klara zaśmiała się krótko.

– Żeby pogrążyć moją firmę, musiałbyś dopisać do rachunku jeszcze trzy zera.

Mężczyzna pokręcił głową.

– Mogę spróbować – zagroził, błądząc wzrokiem po jej twarzy i oblizując się lubieżnie.

Klara poczuła uderzenie gorąca. Chojnacki miał doskonałe usta, szorstki zarost i błysk w oku, który kojarzył jej się z bohaterami filmu o nowojorskiej mafii. Nie należał do świętoszków i wiedziała o jego zamiłowaniu do kobiet, jeszcze zanim się poznali, ale to ona uwiodła jego. Wystarczyło kilka powłóczystych spojrzeń, prośba o pomoc godna skromnej sierotki, parę komplementów i zawoalowana propozycja. Zaproponowała mu szklaneczkę whisky po godzinach pod pretekstem dyskusji na temat nowych biznesowych inicjatyw.

Spotkali się w jednym z wrocławskich klubów. Początkowo wydawało jej się, że miał wątpliwości co do jej pomysłu. Spodziewała się tego, w końcu był żonaty, a wrocławski światek firm technologicznych był przerażająco mały. Jednak uległ instynktom. Nie potrafił się jej oprzeć. Przespali się ze sobą w hotelu, a później jeszcze raz w samochodzie, co bardzo jej odpowiadało. Nie miała ochoty zapraszać go do swojego mieszkania.

Od tamtej pory spotkali się sześć razy. Za każdym razem jego apetyt rósł, dlatego musiała zakończyć tę relację, póki jeszcze nie przerodziła się w coś poważniejszego. Fakt, że Chojnacki stracił nad sobą panowanie i wyłamał się z umowy, uciekając się do żałosnego szantażu i wciągając w to jej pracowników, tylko potwierdzał jej obawy. Co prawda tęskniła za jego silnymi dłońmi, twardymi ramionami i pewnymi ruchami, ale nie zamierzała się pakować w żaden związek.

Miała ochotę się z nim spotykać między innymi dlatego, że był żonaty. Zyskiwała w ten sposób pewność, że Chojnacki nie zacznie łazić za nią jak piesek, marząc o wspólnej sypialni, biszkoptowym psie i wybieraniu koloru płotu do ich rezydencji na przedmieściach. Była rozwiedzioną trzydziestolatką stojącą na samym szczycie korporacyjnej hierarchii. Nie miała ani czasu, ani ochoty na angażowanie się w coś więcej niż czysta rozrywka i prosty układ win-win.

Poza tym poznała już blaski i cienie małżeństwa, a skoro jej eksmąż, o wiele bardziej przywiązany do domowego ciepła, jeszcze nikogo sobie nie znalazł, ona tym bardziej nie potrzebowała „chłopaka”. Co nie znaczyło, że nie mogła nadrobić towarzyskich zaległości w przyjemniejszy sposób.

– Jesteś dzisiaj wolny? – zapytała od niechcenia, gdy dostali swoje zamówienia i poprosili o kolejne dwa kieliszki wybornego alkoholu.

– Czyżbyś zamierzała zabrać mnie na górę i wypłacić należność w gotówce? – odparował Chojnacki.

Klara włożyła zmysłowo widelec do ust, nie spuszczając z niego oka. Powoli traciła ochotę na dalsze słowne przepychanki, chcąc zostawić konflikt z biznesmenem za sobą. Przypadkowo trąciła stopą jego udo. Widziała jak na dłoni, że oddech mężczyzny przyspieszył, a źrenice rozszerzyły się w oczekiwaniu na więcej.

– Pomyślałam, że porozmawiamy o tym… drobnym nieporozumieniu w nieco bardziej prywatnej atmosferze.

Chojnacki rozejrzał się demonstracyjnie.

– Jesteśmy tu prawie sami – zauważył, najwyraźniej nie zamierzając jej niczego ułatwiać.

Klara przełknęła kęs wyśmienitego dania, upiła łyk wina i skromnie otarła usta elegancką serwetką.

– Podnieca cię to?

Chojnacki speszył się lekko, słysząc bezpośrednie pytanie.

– Podnieca cię to, że możesz mnie torturować niepewnością? – kontynuowała i z każdym słowem podnosiła obutą w wysoką szpilkę nogę wzdłuż jego nogawki. – Że tym razem to ty stawiasz warunki? Że muszę być… posłuszna? – Zrobiła niewinną minę i usłyszała stuk, stawiając obcas z powrotem na wypolerowanej podłodze.

Uśmiechnęła się z satysfakcją, widząc jego unoszącą się szybko klatkę piersiową.

– Nie musisz odpowiadać – mruknęła kpiąco i zajęła się swoją kolacją, kompletnie go ignorując.

Chojnacki dyszał, pożerając ją wzrokiem. Dokończyli posiłek praktycznie w milczeniu, a Klara nie paliła się do tego, by zacząć rozmowę. To ona poprosiła o rachunek, zapłaciła za nich oboje i poprowadziła mężczyznę w stronę windy. Rzucił się na nią, gdy tylko zasunęły się za nim drzwi. Twardy penis prawie wyrwał mu się ze spodni i naparł na jej biodro. Poddała się pocałunkom, czując narastające podniecenie, ale odepchnęła go od siebie, gdy przyjemny głos interkomu oznajmił, że dotarli na dwudzieste szóste piętro.

Wieczorny zmiennik pana Darka zapewne zrobił sobie przerwę, bo przy biurku ochrony nikogo nie było. Klara poprowadziła Chojnackiego do strefy relaksu, jedynego pomieszczenia, w którym ściany i drzwi były zasłonięte z każdej strony, by zapewnić drzemiącym talentom odrobinę spokoju od biurowego ferworu. Chojnacki zatrzasnął za nimi wejście i przygwoździł Klarę do muru z czerwonej cegły, sięgając ręką pod elegancką sukienkę.

Poczuła jego palce na swoim udzie i westchnęła głośno. Po takim dniu naprawdę miała ochotę się odprężyć. Rzucić w ramiona słodkiego zapomnienia. Przedsiębiorca nie zawracał sobie głowy grą wstępną. Rozpiął rozporek, odwrócił kobietę tyłem, odsunął na bok skąpe majtki i wbił się w nią z impetem, aż jej twarz przylgnęła płasko do ściany. Jęknął znajomo i Klara uśmiechnęła się przez zęby. Oboje lubili przechodzić bezpośrednio do konkretów.

Jego żona, mimo że regularnie wstawiała wyzywające fotki na Instagram, po ślubie zdecydowała, że seks nie jest najistotniejszą częścią związku, i pozwalała się dotknąć jedynie w weekendy, na misjonarza, leżąc jak kłoda i zostawiając całą robotę do wykonania po jego stronie. Klara wiedziała, czego oczekiwał Chojnacki. Miał w sobie pierwiastek prehistorycznego samca, jaskiniowego troglodyty poddającego się pierwotnym instynktom, i od czasu do czasu musiał poczuć satysfakcję ze zdobycia i zdominowania kobiety.

Ryknął, gdy wycharczała jego imię, i wbił palce w jej odsłoniętą skórę. Klara poczuła nadchodzący orgazm. Mężczyzna wchodził w nią coraz głębiej, przylegając do niej całym ciałem. Nie przejmowała się hałasem. Nawet jeśli ktoś przebywał aktualnie w biurze, nie mógł ich usłyszeć dzięki dźwiękoszczelnym materiałom wypełniającym pomieszczenie od środka.

Wreszcie oddech mężczyzny się spłycił, a mięśnie Klary zacisnęły się wokół gorącego członka. Skończył w jej wnętrzu, przyciągając ją do siebie i wtulając rozgrzaną twarz w jej rozpuszczone włosy. Po kilku sekundach Chojnacki pocałował ją w ramię i przestąpił krok do tyłu.

Popatrzyła na niego, poprawiając bieliznę i obciągając sukienkę ze wstydem uczennicy katolickiej szkoły dla dziewcząt. Nogi zadrżały jej z podniecenia i uwolnionej energii. Mężczyzna pocałował ją soczyście.

– Stęskniłem się za tobą – mruknął, gryząc jej wargę.

Roześmiała się, odpłacając mu pięknym za nadobne.

– Więc jak? – wyszeptała, gładząc go po ramieniu i przybierając niewinną minę. – Zasługuję na drugą szansę? – Uśmiechnęła się nieśmiało.

Chojnacki przytulił ją mocno, brudząc jej sukienkę.

– Jesteś diablicą – powiedział tylko, gładząc ją po włosach.

Zaproponowała mu prysznic, ale odmówił, więc samotnie wskoczyła pod strumień gorącej wody. Martwiła się, że jego żona dostrzeże ewidentne ślady odbytego stosunku, ale uznała, że całe ryzyko odkrycia ich romansu leżało po jego stronie. Wyrzuciła bieliznę do kosza na śmieci, włożyła czystą sukienkę ukrytą w gabinecie i popracowała jeszcze trzy godziny, wpatrując się w nieskończone ciągi cyfr, a później zjechała na parking i wróciła do domu wielkim mercedesem, rozkoszując się pustymi ulicami miasta.

Do całej listy swoich niebywałych osiągnięć mogła jeszcze dopisać doskonale ułożone życie osobiste.

10 React Native – opracowany przez Facebooka zestaw narzędzi dla programistów przeznaczony do tworzenia aplikacji i stron internetowych.

4.

Chojnacki anulował fakturę we wtorek z samego rana. Klara uśmiechnęła się pod nosem, gdy napisał do niej krótki SMS sugerujący chęć ustalenia terminu kolejnego spotkania. Przemyślała propozycję, ale nie zdecydowała się odpowiedzieć. Wiedziała, że jego apetyt wzrośnie, jeśli będzie musiał poczekać na informację zwrotną. Poza tym należała mu się nauczka po tym, jak próbował ją zaszantażować nadprogramowym rachunkiem.

O ósmej Anka zapukała do jej drzwi i Klara momentalnie poderwała głowę.

– Jarek chce się z tobą widzieć. Teraz – powiedziała z naciskiem sekretarka.

Klara pomachała ręką na znak, żeby wpuścić byłego męża. Po chwili dyrektor operacyjny numer dwa stanął w jej gabinecie.

– Golden Stocks się nie pojawi. Znaleźli innego wykonawcę – oznajmił bez przywitania. – Straciliśmy kontrakt na milion dwieście tysięcy!

Klara wyprostowała się jak struna i popatrzyła na niego poważnie znad bezprzewodowej klawiatury.

– Mówisz serio?

– A uważasz, że to dobry powód do żartów?

Wstrzymała oddech, analizując informację. Golden Stocks było ich szansą na zdobycie nowych środków. Clever Soft zajmował się kompleksowym tworzeniem systemów i aplikacji zarówno na komputery stacjonarne, jak i urządzenia mobilne. Ich standardowy projekt zaczynał się w głowie kapryśnego klienta, który miał pomysł na apkę bez pojęcia o tym, jak wdrożyć go w życie, a specjaliści Clever Softu zajmowali się resztą, tworząc cały software, dbając o każdy element front-endu¹¹, od grafiki po chwytliwe copy¹² i niepowtarzalne UX¹³.

Od dwóch lat Clever Soft zajmował się również marketingiem, oferując w ten sposób pełen pakiet usług, dzięki czemu jego klienci mogli spać spokojnie bez potrzeby poszukiwania kolejnych podwykonawców. Taki stan rzeczy miał jeszcze jedną niewątpliwą zaletę – cała kwota przeznaczona na inwestycję zostawała w spółce, a akcjonariuszom oczy świeciły się z ekscytacji za każdym razem, gdy kolejny raz jakiś „polski Mark Zuckerberg” pukał do ich drzwi.

Kontrakt z Golden Stocks doskonale pasował do profilu ich działalności. Mieli im napisać, a później wypromować, aplikację do obrotu akcjami i papierami wartościowymi. Milion dwieście tysięcy miało być miłą zaliczką na dobry start.

– Podpisali umowę z naszą konkurencją – dodał Jarek znacząco.

Nie musiał uzupełniać, o kogo chodziło. Nowe start-upy pojawiały się na rynku co tydzień, ale tylko jedna firma upominała się o tych samych bogatych klientów. Najbardziej irytujący był fakt, że konkurowali nie tylko cenami, ale także jakością świadczonych usług, i zdawali się zawsze wyprzedzać Clever Soft o krok, idealnie dopasowując ofertę do klienta.

– By to szlag – podsumowała. – Nic się nie da zrobić?

Jarek wściekle wzruszył ramionami. Rzadko widywała go tak wzburzonego.

– Nie. Podzielili się tą radosną nowiną na wszystkich portalach branżowych i LinkedInie.

Eksmałżonek pogrzebał w kieszeni i wyjął starego samsunga z dotykowym wyświetlaczem. Stuknął kilka razy w ekran i podsunął Klarze to antyczne urządzenie. Zmarszczyła brwi, widząc krzykliwy nagłówek i zdjęcie dwóch biznesowych rekinów ściskających ręce na tle banera z pretensjonalnym logiem. A więc to było oficjalne. Bez słowa oddała byłemu mężowi telefon. Nie zostało tu już nic więcej do zrobienia.

Jarek położył dłonie na oparciu drewnianego krzesła i posłał jej wściekłe spojrzenie, jakby strata klienta była jakimś cudem jej winą.

– Chojnacki skorygował fakturę – powiedział, zamiast odnieść się do najnowszej klęski.

Klara uciekła wzrokiem w dół i wpatrzyła się w pustą tabelkę Excela. Kursor migał smutno w pierwszej komórce.

– To świetnie – stwierdziła, siląc się na niewinną wesołość.

– Do zera – podkreślił Jarek.

Nie kontynuował, dopóki na niego nie spojrzała.

– Nie wiem, co ty kombinujesz, Klara, ale mam nadzieję, że to się nie skończy katastrofą.

Serce zabiło jej mocniej. „On wie”, przeszło jej przez myśl. Przełknęła ślinę, ale wytrzymała jego oskarżycielskie spojrzenie.

– Mam wszystko pod kontrolą.

– Wiem. To twoja specjalność. Po prostu nie wpakuj nas w kłopoty.

„Już wpakowaliśmy się w kłopoty”, pomyślała, ale nie chciała znów zawracać mu głowy formalnościami. Zaakceptowała wstępnie nowy projekt R&D, więc wolała, by eksmałżonek skupił się na tworzeniu kolejnych błyskotliwych patentów, zamiast przejmować się nudnymi jak flaki z olejem cyferkami. A już tym bardziej myśleć o tym, co robiła z Chojnackim.

Klara skinęła głową. Doceniała to, że wciąż, po tylu latach od rozwodu, rozumieli się z Jarkiem praktycznie bez słów. Były mąż był jej jedynym przyjacielem. Jedyną osobą, której tak naprawdę ufała. Jedynym mężczyzną, który potrafił do niej dotrzeć i zrozumieć jej punkt widzenia.

– Obiecuję, Jarek – powiedziała poważnie. – Nie martw się.

Jarosław wyszedł bez pożegnania, a Klara cicho przeklęła. Nie spodziewała się, że stracą Golden Stocks. Znała ryzyko biznesowe i zdawała sobie sprawę, że niektóre deale po prostu się nie udawały, ale i tak na końcu języka czuła gorycz porażki.

Clever Soft potrzebował pieniędzy. A konkurencja podkradła im żyłę złota w ostatniej chwili. Klara wklepała adres branżowego portalu i faktycznie: już na pierwszej stronie przeczytała o „obiecującej współpracy” oraz „synergii dwóch gigantów”. Wyłączyła ze złością przeglądarkę i wpatrzyła się w uporządkowany pulpit.

Folder zatytułowany „wywiady” zdawał się z niej kpić. Rzuciła niechętne spojrzenie w bok, na ścianę chwały, jak lubiła ją po kryjomu nazywać – i prychnęła. Ze złością spojrzała na swoje zdjęcie z pierwszej strony Forbes Woman. Mogła świecić przed obiektywami utalentowanych fotografów i występować na najróżniejszych okładkach do woli, oszukując opinię publiczną, ale nie mogła w ten sposób wpłynąć na głupie rachunki.

Westchnęła. Jarek musiał myśleć dokładnie o tym co ona: bez Golden Stocks powinni zacząć rozważać zwolnienia. Nie mieli nawet tyle zleceń, by zapewnić wszystkim pracownikom zajęcie. O zatrudnieniu legendarnych nazwisk, na które polowało Google, nie było mowy. I tak już długo bronili się przed redukcją stanowisk. Może Marcin miał rację i powinni zamknąć oddział w Warszawie?

Na domiar złego były mąż musiał się domyślać, jak udało jej się anulować wystawioną przez Chojnackiego fakturę. Zapewne podejrzewał już wcześniej, że zdarza jej się sypiać z niektórymi klientami, ale nigdy nie robił jej z tego powodu wyrzutów. W końcu nie dość, że płacili im regularnie, to jeszcze nigdy nie zgłaszali zastrzeżeń do oddanych projektów. Nie było więc „katastrofy” – jeśli już, widać było raczej korzyści.

Klara nie rozważała swojego podejścia w kontekście posądzenia o prostytucję. Uwielbiała seks i mężczyzn, którzy mieli władzę i pieniądze. Wymiana usług następowała dopiero później: ona trzymała romanse w tajemnicy przed ich wypudrowanymi leniwymi małżonkami, a oni szybko rozliczali się z jej firmą i znikali z jej życia, zostawiając po sobie zaledwie garstkę mniej lub bardziej przyjemnych wspomnień.

Nagłe najście Anki wyrwało ją z rozmyślań.

– Spotkanie – rzuciła zdawkowo asystentka i opuściła pomieszczenie.

Klara poprawiła włosy, nałożyła na usta matową szminkę i poszła do salki konferencyjnej, wygładzając sukienkę. Ściągnęła łopatki i uniosła dumnie podbródek. „Czas złapać byka za rogi”, pomyślała, stawiając kroki tak, jakby cały świat należał do niej.

Druga część wtorku i środa minęły jej jak z bicza strzelił. Klara wracała do pustego mieszkania po dwudziestej drugiej i zrywała się na nogi przed szóstą. Dział prawny w pocie czoła pracował nad planem audytu, a ona dwoiła się i troiła, by wymyślić strategię wyciągnięcia firmy z dołka bez wzbudzania podejrzeń akcjonariuszy.

Czwartek zapowiadał się jednakowo pracowicie, jednak tym razem ciążyła na niej o wiele większa presja. Drugi klient z jej listy prospektów¹⁴ wycofał się z oferty w ostatnim momencie i Clever Soft został z niczym. Jedyną szansą uniknięcia zwolnień i uratowania nieskazitelnego wizerunku było spotkanie, na które szykowała się dzisiaj.

Klara jak zwykle o siódmej zaparkowała mercedesa w garażu podziemnym. Ziewnęła szeroko, wjechała na swoje piętro, przywitała się z panem Darkiem, odebrała od Anki podwójne czwartkowe espresso i zamknęła się w swoim gabinecie. Nie wiedziała, czego się spodziewać po nowym potencjalnym kliencie, więc w kilka minut wypiła kofeinową esencję i skupiła się na ekranie.

Lata doświadczenia w biznesie nauczyły ją przede wszystkim tego, że trzeba być przygotowanym na każdą ewentualność. Nic tak nie łechtało ego wielkich przedsiębiorców jak fakt, że CEO pełnej sukcesów firmy technologicznej znała całą ich historię, imiona dzieci i nazwę ulubionej restauracji. Klara tylko czasem wzbogacała swój research o zagadnienia erotyczne.

Za kwadrans dziesiąta weszła do zarezerwowanej przez Ankę salki. Rzuciła okiem na wypucowany ekspres do kawy, talerze wypełnione kolorowymi canapé i tartaletkami ozdobionymi świeżymi owocami. Całe szczęście asystentka przeszła samą siebie w przygotowaniu poczęstunku.

– W czym mogę pomóc? – zwróciła się do ubranego w T-shirt i jasne dżinsy stojącego przy przeciwległej ścianie mężczyzny.

Klara zgadywała, że któryś z jej programistów zaprosił kolegę z polibudy na wczesny lunch i partyjkę Fify w pokoju socjalnym. Nieznajomy odwrócił się na pięcie i od razu zwątpiła w swoje przypuszczenia. Mężczyzna miał miękkie, czarne włosy opadające mu swobodnie na ramiona i ciemne oczy ukryte pod długimi rzęsami południowca. Czaił się w nich dziwny blask, który nie mógł należeć do żadnego studenciaka. Klara zakasłała niezręcznie, unosząc brwi.

– Czeka pan na któregoś z moich pracowników? – zapytała.

– Och, wydaje mi się, że czekam na panią – odparł nieznajomy, a ona uśmiechnęła się z profesjonalną uprzejmością.

Dlaczego wszystkim zawsze się wydawało, że ich sprawy są na tyle ważne, by fatygować CEO?

– Zaraz zacznie się tutaj spotkanie – poinformowała zdawkowo przybysza i rozłożyła swój komputer, dając mu do zrozumienia, że przeszkadza.

Mężczyzna zaśmiał się pod nosem i przestąpił dwa kroki do przodu.

– Może będzie prościej, jeśli się przedstawię – zaczął i wyciągnął rękę. – Nazywam się Diego Podolski.

Klara drgnęła, a na jej twarzy wykwitł rumieniec. Cholerny Diego Podolski oczekiwał dokładnie takiej reakcji, bo jeszcze bardziej wyszczerzył zęby. Uścisnęła jego dłoń, przełykając ślinę i robiąc dobrą minę do złej gry.

– Pozwoliłem sobie powiedzieć pani asystentce, że jestem tu w sprawie cateringu.

– Jestem pewna, że zaraz przyjdzie reszta uczestników spotkania – odparła przesłodzonym głosem, nie nawiązując w niczym do niewinnego oszustwa, choć mina jej stężała.

Clever Soft był pod ścianą, a Diego Podolski rzucił im koło ratunkowe mogące ocalić cały statek przed zatonięciem, a przynajmniej przed częściowym podtopieniem. Dlatego przeczesała cały internet w poszukiwaniu wiadomości na jego temat.

Nie dowiedziała się zbyt wiele oprócz kilku nic nieznaczących detali zapisanych na łamach biznesowych periodyków. Zagadkowy Diego Podolski zrobił karierę maklera, najpierw grając na giełdzie pieniędzmi zamożnych klientów, a później obracając własnym kapitałem. Nikt właściwie nie wiedział, skąd się wziął i jakim cudem osiągnął tak wiele w tak krótkim czasie. Zbudował swoją markę na tajemniczości i niedostępności. W internecie nie znalazła ani jednego zdjęcia, które byłoby podpisane jego nazwiskiem.

Z tego, co wyczytała, finansista wycofał się z branży rok wcześniej, ruszył w podróż po Indonezji i przepadł jak kamień w wodę. Teraz wrócił do Polski, by zrealizować kolejny sekretny projekt. Przy udziale jej firmy. Odchrząknęła.

– Napije się pan czegoś? – zapytała uprzejmie, choć podawanie drinków było ostatnią rzeczą, jaką powinna zajmować się CEO.

Podolski wskazał na kubek z bombillą¹⁵ ustawiony na blacie za jego plecami.

– Pijam tylko yerbę.

Klara pokiwała głową z uznaniem, choć uważała to za wyjątkowo dziwny zwyczaj. Nie miała pojęcia, dlaczego ktoś rezygnowałby z całej gamy najrozmaitszych napojów tylko po to, by w nieskończoność popijać przez metalową rurkę napar z gorzkich liści ostrokrzewu paragwajskiego. Usiadła na fotelu i wbiła zaniepokojone spojrzenie w szybę za sobą. Gdzie wszyscy nagle się podziali? Czyżby zapomnieli, że od tego spotkania zależało ich być albo nie być?

Klara zwykle radziła sobie sama. Wiedziała przecież, jak rozmawiać z klientami i prowadzić negocjacje, umiała owijać sobie kontrahentów wokół małego palca, ale Podolski ją zaskoczył. Zrobił wyłom w jej doskonałym porządku i bezczelnie się z niej naigrawał, wlepiając w nią nieruchome spojrzenie z ciekawością godną botanika badającego rzadkie odmiany trujących roślin w amazońskiej puszczy.

– Podoba się panu nasze biuro? – zagadnęła, przeklinając w myślach.

Powinna jeszcze zapytać o pogodę i o to, czy jego włosy są prawdziwe, by spełnić wszystkie punkty z listy „jak nie otwierać rozmów biznesowych”. Podolski się skrzywił i wreszcie przestał przygniatać ją wzrokiem, rozglądając się z ciekawością.

– Wygląda na pozbawione duszy – stwierdził.

Klara w ostatnim momencie powstrzymała prychnięcie. Wnętrza Clever Softu prezentowały się elegancko, minimalistycznie i designersko. Osobiście kochała tę przestrzeń pełną asymetrycznych rzeźb, obrazów aspirujących twórców i prostych mebli z nowoczesnych materiałów. Zaskoczyło ją, że Podolski bez zastanowienia wyraził swoją opinię. Może jednak nie był tak inteligentny, za jakiego wszyscy go uważali.

Uśmiechnęła się blado w odpowiedzi i zajęła się odpisywaniem na maile. Podolski sięgnął do plecaka pod stołem i wyjął z niego komputer. Klara próbowała się skupić na treści nieskończonych wiadomości, ale mimowolnie kątem oka obserwowała mężczyznę. Potencjalny kontrahent podłączył nowoczesny sprzęt do kabla HDMI i upewnił się, że przesyłanie obrazu działa bez zarzutu. Klara nieświadomie zmarszczyła czoło.

– Musi pan włożyć ten niebieski kabel do przekaźnika – poinstruowała go, widząc, że szuka powodu, dla którego dźwięk nie działa.

– Cenna uwaga – odparł, mrugając do niej frywolnie.

– Zazwyczaj to my przygotowujemy prezentację dla klienta – dodała z konsternacją wypisaną na twarzy.

– Może odwrócimy nieco porządek tego arcypoważnego spotkania. Nie będzie miała pani nic przeciwko?

Kąciki jego pełnych ust poszybowały w górę, a ona bez słowa pokręciła głową. Po raz pierwszy zdarzyło się, by to klient przejął spotkanie w jej towarzystwie, w jej salce konferencyjnej, w jej własnej firmie, ale jego rozbrajający urok i bezpośredniość sprawiały, że bardzo trudno było z nim polemizować.

Ulżyło jej, gdy w drzwiach pojawili się Jarek, Patryk i Michał. Bez trudu rozpoznali bohatera finansowej legendy i przywitali się z nim uściskami dłoni. Najwyraźniej wśród posiadaczy plemników komunikacja odbywała się nieco sprawniej. Klara podniosła się z miejsca, gdy wszyscy pozostali usiedli.

– Cieszę się, że zgodził się pan na spotkanie w naszej siedzibie. Z naszej korespondencji mailowej nie wynika jednak jasno, czego dotyczy pana projekt. Wspominał pan o postawieniu aplikacji mobilnej i platformy online. Czy chodzi o branżę finansową?

Miała nadzieję, że uda im się wykorzystać dane, które zgromadzili, przygotowując się do podpisania kontraktu z Golden Stocks. Gdyby Podolski zlecił im wykonanie takiej samej aplikacji jak gigant, złapaliby Pana Boga nie za kostki, a za kolana. Musieliby co prawda zrobić wszystko, by dorównać konkurencji, ale gdyby Jarek pospieszył się z pracami nad nową inwestycją, zatrudnił doświadczonego inżyniera z licencją brokerską i zmotywował team do podwojenia wysiłków…

Głos Podolskiego przerwał jej snucie dalekosiężnych planów.

– Nie – uciął. – Ten projekt bynajmniej nie jest związany z finansami – powiedział, a ona prawie się skrzywiła z rozczarowania. – W naszej korespondencji udzieliłem minimum informacji. Jeśli pani pozwoli, przedstawię zamysł mojego przedsięwzięcia, a później podejmę decyzję, czy warto z panią współpracować.

Ręce zadrżały jej nieznacznie. Fakt, że zwracał się wyłącznie do niej, nie robił na niej wrażenia, ale to, że nie zaszczycił siedzących wokół mężczyzn ani jednym spojrzeniem, wprawiało ją w zakłopotanie.

– Zaraz, zaraz… sądziłam, że jest pan zainteresowany współpracą z nami – zaoponowała, uświadamiając sobie konsekwencję jego słów.

– Pani Klaro, każda firma w pani branży chce realizować to zadanie – odrzekł z czarującym uśmiechem. – Dlatego wybiorę tę organizację, która nie tylko wykona dla mnie techniczną robotę, ale zrozumie to, co właściwie chcę przekazać, poczuje misję i zrealizuje moją wizję.

Klara o mały włos nie przewróciła oczami. Powstrzymała się jednak. Podolski i jego święty projekt misyjny, cokolwiek facet miał na myśli, były jedyną deską ratunku dla Clever Softu. Nawet gdyby zlecił im stworzenie Wirtualnego Kościoła Wyznawców Latającego Potwora Spaghetti, wpisałaby się na listę wyznawców i przemaszerowała przez korytarz firmy w durszlaku na głowie. Pochwyciła ostrzegawcze spojrzenie byłego męża, skinęła głową i wróciła na miejsce.

Mężczyzna uruchomił prezentację. W piętnastu slajdach szczegółowo wyjaśnił, o co właściwie mu chodziło: proponował im stworzenie serwisu streamingowego, aplikacji i platformy dla zarejestrowanych użytkowników, które Jarek wycenił na ponad trzy miliony polskich złotych. Trójkę i sześć zer. Od połowy tej kwoty z ekscytacji Klarze świeciły się oczy, ale nie to było najciekawsze.

Podróż po archipelagu Małych Wysp Sundajskich najwyraźniej odmieniła osobowość finansisty o sto osiemdziesiąt stopni, bo Podolski zamierzał stworzyć internetową przestrzeń dla joginów, nauczycieli medytacji, mindfulness, dobrego życia, szczęścia, filozofii i połączenia z naturą. Klara obserwowała jego wywód ze sceptyczną miną. Pracowała w biznesie nie od dziś; wiedziała, że wszystko dało się zapakować w ładny papierek i sprzedać, ale Podolski wyglądał, jakby naprawdę wierzył, że za jego koncepcją stoi jakaś wyższa idea, a nie zwykły, przyziemny biznesplan.

– To Netflix dla duszy – zakończył podniośle. – Wisienką na torcie jest projekt ukrytej w lesie wioski, w której będą się odbywać stacjonarne warsztaty z zakresu rozwoju osobistego.

Klara ziewnęła demonstracyjnie. Choć zdawała sobie sprawę z tego, że personal growth retreats¹⁶odbywały się na zachodzie, nie wiedziała, jak zareagować na te wynurzenia. Pierwszy ostrożnie odezwał się Jarek.

– Jesteśmy skłonni podjąć się tego wyzwania, choć stworzenie kompatybilnej z portalem i stroną aplikacji zajmie więcej niż dwa miesiące.

– Czas nie ma znaczenia – odparł lekceważąco Podolski.

– Zatem jakie są kryteria wyboru pańskiego wspólnika? – zapytała Klara.

Podolski wyłączył komputer i oparł silne ramiona o stół.

– Muszę wiedzieć, że pani firma i ja nadajemy na tych samych falach.

Nikt nie podjął rękawicy. Klara odchrząknęła, nie spuszczając wzroku z mężczyzny. Było w nim coś… magnetyzującego. Jakiś nieokreślony błysk w oku, nonszalancja, które skutecznie zbijały ją z pantałyku.

– Jak mamy to udowodnić? – drążyła najbardziej profesjonalnym tonem, na jaki było ją stać.

– Właściwie już to pani zrobiła. Pani sceptyczna mina, ciche prychnięcia i kpiący uśmiech wyrażają więcej niż tysiąc słów.

Klara poruszyła się niespokojnie. Była pewna, że Podolski nie zwrócił uwagi na jej zachowanie, ale okazał się doskonałym obserwatorem. Poczuła przypływ paniki. Nie mogli stracić tego klienta.

– Ja… – zaczęła, ale Podolski jej przerwał.

– Czytałem wywiady z pani udziałem. Jest pani twardo stąpającą po ziemi ateistką, przyzwyczajoną do myśli, że nie ma nic oprócz fizycznego tu i teraz, dążącą do sukcesu, uznania społecznego i gnającą za tymczasowym zaspokojeniem podstawowych potrzeb. Rozumiem – podkreślił, a jej zrobiło się głupio. W którym magazynie doszukał się takich treści? Klara wyjątkowo ostrożnie dobierała słowa podczas rozmów z dziennikarzami. Czyżby ktoś inny chlapnął jęzorem, dzieląc się z prasą informacjami, które zwykle zostawały za drzwiami jej eleganckiego gabinetu? Poczuła mrowienie na udach i momentalnie straciła nadzieję na pozytywny finał spotkania. – Dlatego myślę, że będzie pani wspaniałym obiektem badawczym – zakończył Podolski. – Zapraszam panią do mojego projektu.

– Proszę? – zapytała głupio, sądząc, że się przesłyszała.

Podolski podszedł do niej i wlepił w nią palące spojrzenie, odsłaniając równe zęby godne modela reklamującego wybielającą pastę do zębów.

– Podejmie pani wyzwanie. Weźmie pani udział w organizowanym przeze mnie wyjeździe, gdzie usłyszy pani zdecydowanie więcej o wszystkim tym, czym pani gardzi. Jeśli po czterech tygodniach okaże się, że pani podejście do życia nie zmieniło się ani o stopień, uznam, że moja misja nie ma sensu, i pogodzę się z porażką. Jednak jeśli uwierzy pani w sens przedsięwzięcia, podejmę współpracę.

Klara popatrzyła po wszystkich, jakby Podolski właśnie opowiedział nieśmieszny żart.

– Chyba nie mówi pan poważnie?

– Jestem poważny jak zawał serca – odparł z grobową miną. – Cztery tygodnie w pięknych okolicznościach przyrody, spędzone w towarzystwie najlepszych ekspertów w swojej dziedzinie. Prawdziwy detoks dla duszy i ciała. Zasłużony odpoczynek od prozy dnia codziennego.

Klara miała dość tej wyliczanki. Nabrała powietrza głęboko do płuc.

– Skąd pomysł, że chcę „odpocząć od prozy dnia codziennego”? – Nakreśliła w powietrzu cudzysłów, cytując mężczyznę.

Kąciki ust Podolskiego uniosły się nieznacznie, a Klara odniosła wrażenie, że pozostali uczestnicy spotkania rozpłynęli się w powietrzu, zostawiając na negocjacyjnej arenie wyłącznie ją i Podolskiego.

– To, że pani tego nie chce, jeszcze nie oznacza, że tego nie potrzebuje – stwierdził, a Klara poczuła elektryczny dreszcz przebiegający wzdłuż kręgosłupa. – Proszę dać mi znać, jeśli się pani zdecyduje. Telefonicznie – dodał i posłał szybkie spojrzenie na jej otwarty komputer. – Nie cierpię maili. Pociąg odjeżdża w poniedziałek rano.

Pożegnał się skinieniem głowy z pozostałymi, zarzucił plecak na plecy i wyszedł z pomieszczenia, machając wesoło do skonfundowanej Anki. Gdy zamknęły się za nim drzwi, wszystkie oczy zwróciły się w stronę Klary.

– Chyba nie myślicie, że to dobry pomysł? – zapytała z oburzeniem, przypatrując się ich zdezorientowanym twarzom.

Pochwyciła spojrzenie byłego męża.

– Fatalny – przyznał Jarek, wzdychając przeciągle. – Ale jedyny, który pozwoli nam się utrzymać na powierzchni.

Klara znieruchomiała. Co się, do cholery, działo z jej perfekcyjnym życiem?

11 Front-end – opracowanie graficzne interfejsu, dzięki któremu użytkownik może wchodzić w interakcję ze stroną.

12 Copy – skrót od „copywriting”, wszystkie teksty i hasła na stronie lub w aplikacji.

13 UX – user experience, czyli takie dostosowanie interfejsu, by był jak najbardziej przyjazny dla użytkownika.

14 Prospekt – potencjalny klient.

15 Bombilla – metalowa zakończona sitkiem rurka przeznaczona do picia yerba mate.

16 Personal growth retreats – obozy rozwoju osobistego, podczas których uczestnicy wyjeżdżają w odległe miejsca, by nauczyć się, jak prawidłowo o siebie zadbać, rozpoznawać emocje, znaleźć sens życia etc.

5.

Klara przemknęła przez biuro jak burza, stawiając kroki z impetem północnokoreańskiego żołnierza. Wpatrzyła się w cel swojej podróży i nie zwracała uwagi na zaaferowane spojrzenia współpracowników obserwujących ze strachem jej gwałtowną eskapadę. Odetchnęła dopiero, gdy wpadła do swojego przeszklonego gabinetu, podeszła do panoramicznego okna i wpatrzyła się w rozmyty horyzont.

Jarek pojawił się w pomieszczeniu dziesięć sekund później, a Klara momentalnie go zaatakowała, odwracając się na pięcie i podchodząc do biurka.

– Jesteście szaleni – wycedziła przez zęby i walnęła notatnikiem w blat. – Chcecie mnie wysłać w podróż z jakimś wariatem tylko po to, by mógł udowodnić swoją wyższość i zdecydować się na usługi kogoś innego.

– Słyszałem o nim, Klara – powiedział uspokajająco Jarek. – Jest specyficzny, to prawda, ale…

– Specyficzny!? Do cholery, ten facet robi sobie z nas wolne żarty! Jestem prezesem firmy technologicznej, a on próbuje mnie zmusić szantażem do ustąpienia ze stanowiska, wzięcia udziału w jego spirytystycznej przygodzie i zniszczenia wszystkiego, na co pracowaliśmy przez dziesięć lat.

– Po pierwsze, nie ma mowy o ustępowaniu ze stanowiska. Tylko o krótkim urlopie – odrzekł eksmałżonek. – Poza tym to spirytualna przygoda, a nie spirytystyczna. Nikt nie będzie cię zmuszał do wywoływania duchów.

Na jego twarzy zabłądził uśmiech. Klara prychnęła niecierpliwie, szukając czegoś, czym mogłaby rzucić dla wzmocnienia efektu swoich słów.

– A po drugie? – zapytała, doskonale wiedząc, co Jarosław zamierzał powiedzieć.

– To nasza jedyna szansa.

Zacisnęła ze złością zęby i opadła na fotel. Jarek miał rację. W obliczu topniejącego kapitału, rosnących wydatków i gigantycznego kryzysu wizerunkowego za rogiem nie mieli zbyt wielkiego pola manewru. Czasy, gdy Klara mogła kręcić nosem i dobierać partnerów biznesowych według własnego widzimisię, dawno minęły. Kierowała poważną instytucją, a to, oprócz niewątpliwego prestiżu, oznaczało również odpowiedzialność.

– Załóżmy, czysto teoretycznie – podkreśliła – że wezmę udział w tym jego nawiedzonym projekcie. Kto zajmie moje miejsce? Nie będę mogła odpisywać na maile naszych kontrahentów, relaksując się przy dźwiękach góry Tibidabo.

– Wzgórza – poprawił ją automatycznie Jarek. – A poza tym… Ania może cię zastąpić – wypalił.

Klara popatrzyła na niego, jakby właśnie urwał się z choinki i odrobinę zbyt mocno grzmotnął głową o podłogę.

– Żarty sobie stroisz?

Mężczyzna pokręcił głową.

– Mówię całkiem poważnie. Pomyśl – powiedział. – Ania doskonale zna twój zakres obowiązków i rozkład dnia, a poza tym towarzyszy ci na każdym kroku. Już teraz jest małą kopią ciebie.

Klara posłała mu nienawistne spojrzenie, ale zaraz się zreflektowała.

– Pilnuje mojego kalendarza i planuje spotkania, a czasem chodzi po kawę. Nigdy nie uczestniczyła nawet w zebraniu zarządu – wymamrotała z niezadowoloną miną.

Jarek potarł czoło i usiadł na krześle przy stole, składając przed sobą ręce. Popatrzył jej w oczy, a Klara miała wrażenie, że mężczyzna prześwietla ją na wylot, odkrywając jej karty jedna po drugiej. Czasem zapominała, że niepozorny pasjonat komputerów odpowiadał za sukces Clever Softu w takim samym stopniu jak ona.

– I nie będzie musiała. Znam cię, Klara, i obiecuję, że nie podejmę żadnej decyzji bez ciebie. Nie zrobimy nic, co mogłoby narazić na szwank naszą reputację w oczach akcjonariuszy. Ania będzie odpowiadać na maile, a te ważniejsze prześle do mnie albo do Patryka. Poinformuje też wszystkich, że tymczasowo zajmuje się twoją działką.

– To nie jest dobry pomysł – powiedziała Klara, kręcąc głową jak w transie. – Zarządzam wszystkim od dekady. Nie możesz wierzyć w to, że zwykła asystentka jest w stanie zająć moje miejsce.

– Przecież nikt nie mówi o zajmowaniu twojego miejsca! Ania będzie po prostu jak MVP.

MVP. Minimal Value Product¹⁷. Uznała ten argument za wystarczający na tyle, by nie ciągnąć dalej dyskusji. Co nie zmieniało faktu, że pomysł ugięcia się pod żądaniami Podolskiego był idiotyczny, a już szczególnie teraz, gdy wisiała nad nimi czarna chmura w postaci kreta wynoszącego ze spółki pieniądze. Nie po raz pierwszy gorący temperament Klary ścierał się z pacyficznym spokojem racjonalnych argumentów eksmałżonka, zamierzała więc przynajmniej wysłuchać, co Jarek miał do powiedzenia.

– Co myślisz o tym typie? – zapytała odrobinę spokojniej.

Eksmąż wydawał jej się jedyną osobą, która potrafiła ocenić drugiego człowieka w miarę bezstronnie.

– Na pewno różni się nieco od naszego przeciętnego klienta – zaczął, patrząc na nią wymownie. – Dorobił się fortuny na giełdzie zupełnie legalnie, zarobił dostatecznie, by przejść na emeryturę, a później zajął się rozwojem duchowym i szczęśliwym życiem.

– A więc wierzysz w te bzdury o filozofii, karmie i innych pierdołach?

Jarek zarechotał gardłowo, gładząc kołnierzyk czerwonej koszuli. Szkocka kratka nie wychodziła z informatycznej mody.

– Ty chyba nigdy się nie zmienisz – ocenił krytycznie.

– Co masz na myśli?

– To, że religia, duchowość i wiara są dla ciebie pojęciami nie tylko abstrakcyjnymi, ale również głupimi i pozbawionymi sensu, nie znaczy, że mentalność wszystkich jest tak samo ograniczona. Może naprawdę ten wyjazd ci się przyda.

Klara popatrzyła na niego spode łba.

– Oboje wiemy, jak funkcjonuje świat. Naprawdę uważasz, że zawdzięczamy to wszystko jakiemuś niewidzialnemu bóstwu z brodą Mikołaja obserwującego nas z różowego obłoczka?

Jarek nie odpowiedział, co tylko utwierdziło ją w przekonaniu, że miała rację. Podolski mógł wpajać swoje uduchowione bzdury spragnionej sensacji i wyższego celu gawiedzi, ale nie mógł oszukać jej. Wiedziała, że w życiu liczyły się sukces, władza i pieniądze. Tylko to wiązało się z poczuciem wolności, możliwością wyboru. Mając pieniądze, nie musiała się martwić inflacją, idiotycznymi decyzjami rządu i kredytem. Wolała żyć jak szczytowy drapieżnik w duchu zasad teorii Darwina, zamiast zdać się na los i bez grosza przy duszy liczyć na szczęście, wmawiając sobie, że to właśnie jest sens istnienia.

– Nie podoba mi się to, Jarek – oznajmiła po kilkunastu sekundach przytłaczającej ciszy.

Były mąż zapatrzył się na otwartą powierzchnię wspólną. Między biurkami przechadzali się programiści, marketerzy i graficy. Klara przełknęła ślinę, na nowo doceniając ogrom pracy, który włożyli w rozwój tego miejsca, i zrobiło jej się słabo na samą myśl o tym, że mogłaby to stracić.

– Musimy porozmawiać z Marcinem – stwierdził Jarosław.

Klara zmarszczyła czoło, zakładając kosmyk włosów za ucho.

– Co masz na myśli?

– Nie możemy utrzymać takiego teamu przy tych zleceniach, które aktualnie mamy. Trzeba zamknąć oddział w Warszawie.

Klara zamrugała jak ryba ogłuszona tępym narzędziem tuż przed wigilią. Kochała być CEO w każdych warunkach. Z jednym wyjątkiem. Nienawidziła przegrywać, przyznawać się do porażki i zwalniać swoich ludzi bez dobrego powodu. Inwestowała w ich rozwój grube miliony, a teraz miała ich oddać konkurencyjnej firmie na srebrnej tacy?

– Zostaw to mnie – powiedziała przez ściśnięte gardło.

Nie drgnęła jej nawet powieka, choć instynkt podpowiadał, że postępuje niewłaściwie. Jarek skinął głową i chwycił za klamkę.

– Porozmawiam z Michałem na temat cięcia pozostałych kosztów. Rezygnacja z kilku benefitów powinna wspomóc budżet.

Klara zgodziła się z nim bez słowa i po chwili została sama. Anka chyba wyczuła jej kiepski nastrój, bo nie przyszła przypomnieć o spotkaniu z zespołem PR-owców, które miało się zacząć za dziesięć minut. Klara zapatrzyła się w swoją ścianę chwały. Szeroki uśmiech na zdjęciach z licznych okładek zdawał się z niej kpić. Czy dziennikarze Business Insidera zechcą z nią porozmawiać, gdy okaże się, że postawiła własną dumę wyżej niż dobro spółki, której poświęciła dziesięć lat życia?

Clever Soft był jej największym osiągnięciem. Nie miała dzieci i nie planowała ich mieć, ale firma, którą zbudowała z byłym mężem, w pełni zaspokajała jej ambicję, potrzebę zawodowego spełnienia i społecznego prestiżu. Kochała swoją pozycję, wygodne życie i wszystkie aspekty, które nieodłącznie wiązały się z zajmowaniem stanowiska CEO.

Przez całe życie marzyła tylko o tym – by zasiąść kiedyś w fotelu prezesa własnego królestwa, zarabiać wystarczająco, by realizować nawet najdziksze marzenia, i żyć wyłącznie na świeczniku, godnie reprezentując firmę.

Popatrzyła przez przeszkloną szybę gabinetu i przyjrzała się współpracownikom. Anka dała jej niewerbalny sygnał, że powinna pójść na spotkanie, ale Klara zbyła ją machnięciem ręki. Zignorowała dwa połączenia przychodzące, uruchomiła komputer i wstukała nazwisko Diega Podolskiego w wyszukiwarkę. Przygryzła wargę, czytając o jego licznych dokonaniach na rynku akcji, nagłym zniknięciu i aktualnej działalności.

Mężczyzna był jak cień; zaskakiwał spontanicznym i oryginalnym podejściem do twardego niczym beton środowiska finansów, a później rozpływał się w powietrzu z pieniędzmi bogatych spółek. Dlaczego człowiek o takich umiejętnościach chciał się bawić w zakładanie platformy i aplikacji? To wymagało ogromu pracy, grubych inwestycji i ciągłej uwagi. A może Podolski po prostu próbował się jakoś rozerwać, szukając nowych wyzwań po tym, jak zarobił wystarczająco, by położyć się na rajskiej plaży i nie musieć nigdy więcej kiwnąć palcem?

Klara pomasowała pulsujące skronie. Upiła kilka łyków zimnej wody ze szklanej butelki. Renoma, niepodważalny autorytet i tytuł lidera branży. Czy była gotowa je poświęcić, odrzucając absurdalną ofertę Podolskiego? Odpowiedź nasuwała się sama. Zrobiłaby wszystko, by zostać dokładnie w tym miejscu, na które pracowała tyle lat.

Przełknęła wielką gulę, która uformowała się w jej krtani, i skierowała się do sąsiedniego pokoju. Weszła bez pukania.

– Na twoją odpowiedzialność – oznajmiła, wsuwając głowę do ascetycznie urządzonego gabinetu.

Jarek tylko się uśmiechnął.

17 Minimal Value Product – termin używany w branży IT, który określa działający produkt z minimum użyteczności, ale pozwalający przetestować rentowność i funkcjonalność przedsięwzięcia w oczach użytkowników.

6.

Anka odwołała wszystkie jej piątkowe spotkania. Klara pierwszy raz od kilku lat miała cały dzień do własnej dyspozycji. Musiała wytłumaczyć asystentce absolutnie wszystko – począwszy od tego, jak odpowiadać na maile najważniejszych klientów, skończywszy na tym, jak reprezentować ją wśród pracowników. Stanowisko CEO nie było tylko ekspresją jej osobowości – Klara traktowała je jako instytucję i nie zamierzała pozwolić, by ktokolwiek nadszarpnął skrupulatnie budowany wizerunek podczas jej nieobecności.

Jak na złość Anka uczyła się bardzo szybko i Klarze kończyły się argumenty, dlaczego nie powinna brać udziału w wyjeździe organizowanym przez szalonego Diega Podolskiego. Przeczytała wystarczająco artykułów prasowych na jego temat, by spodziewać się najgorszego. Ten facet, mimo oszałamiającej kariery, naprawdę wierzył w głoszone przez siebie mrzonki.

Obiecała sobie, że wypełni każde polecenie ekscentryka i będzie z uśmiechem potakiwać wszystkim wygłaszanym przez niego teoriom, a gdy tylko wróci na swoje miejsce, zapomni o całym doświadczeniu.

Cholera, z drugiej strony może naprawdę mogła odpocząć od ciągłej dyscypliny, napiętego grafiku i niekończących się maili? Wątpiła w ten scenariusz, ale według tezy Podolskiego takie rzeczy naprawdę się zdarzały. Denerwowała się i czuła tremę jak przed występem na szkolnym przedstawieniu. Jarek dodawał jej otuchy, ale Klarze działało na nerwy, ile zaufania okazywał jej asystentce, powtarzając, żeby ta nie przejmowała się za bardzo nową rolą.

Klara powtarzała jej coś dokładnie odwrotnego i miała nadzieję, że dziewczyna pod okiem byłego męża i pozostałych członków zarządu stanie na wysokości zadania, rozwinie skrzydła i będzie godnie reprezentować firmę, w którą ona włożyła nadludzki wysiłek.

W końcu zrobiło się popołudnie i Klara zaprosiła wszystkich do największej sali konferencyjnej, po czym odchrząknęła niezręcznie, gdy wszyscy wlepili w nią pełne napięcia spojrzenia. Prowadziła spotkania od lat, a akurat dziś zaschło jej w gardle, dłonie pokryły się warstewką potu i szpilki wydały się za ciasne. Uśmiechnęła się niepewnie, by dodać sobie otuchy.

– Zaprosiłam was tutaj, by się pożegnać. Jak zapewne słyszeliście, wyjeżdżam na cztery tygodnie i w tym czasie zastąpi mnie nasza niepozorna Ania przy współpracy z Jarkiem.

Wskazała na zarumienioną asystentkę i byłego męża. Dała im chwilę na przyjęcie gratulacji i poklepywań.

– Fakt, że nie będzie mnie tu fizycznie, nie oznacza, że opuszczę was mentalnie – dodała i pogroziła im palcem. W pomieszczeniu rozległy się śmiechy. – Chcę wam powiedzieć, że będę za wami tęsknić. Za wszystkimi razem i za każdym z osobna. To wy tworzycie Clever Soft i gdyby nie wy… – urwała i pokręciła głową. Otarła nieistniejącą łzę w kąciku oka z nadzieją, że poruszające przemówienie zmotywuje ich do cięższej pracy. W obliczu zamieszania związanego ze zwolnieniem Magdy potrzebowała lojalnych pracowników bardziej niż kiedykolwiek. A poza tym chciała ugasić plotki o zamknięciu warszawskiej filii Clever Softu, które, nie wiedzieć skąd, rozeszły się wśród członków zespołu niczym pożoga trawiąca suche liście. – Dziękuję – dodała dramatycznie. – Przed nami trudny okres. Jestem pewna, że gdy spotkamy się w tym gronie za miesiąc, sytuacja znacząco się poprawi. A teraz, nie przeciągając… Częstujcie się ciachami, a później do domu! Jest weekend!

Pracownicy skwitowali jej słowa salwą śmiechu, krótkimi oklaskami, a nawet gwizdem. Klara zamieniła z nimi jeszcze kilka słów, a później wymknęła się do swojego gabinetu. „Mogło być gorzej”, stwierdziła w myślach. Stąpała po kruchym lodzie, ale jak zawsze udało jej się wyjść z opresji bez najmniejszego zadrapania.

Kończyła właśnie pakować torebkę, gdy w progu pojawił się Jarek.

– Nie zostaniesz nawet do końca dnia?

– Przez te wszystkie lata nazbierało mi się tyle nadgodzin, że zasługuję na jedno popołudnie wolnego.

– Cieszę się, że wyjeżdżasz.

Klara popatrzyła na niego spode łba, a Jarek zbliżył się do niej, krzywiąc usta w czymś, co według jej najlepszej estymacji miało być „uśmiechem dodającym otuchy”. Nie potrzebowała podobnych gestów.

– Myślałam, że po rozwodzie nie możemy już uprzykrzać sobie życia – mruknęła.

Jarek zaśmiał się krótko i położył dłoń na jej łopatce. Klara odrobinę się uspokoiła, jakby stoicka natura eksmałżonka udzieliła się i jej.

– Może wreszcie trochę odpoczniesz. Wiesz przecież, że pracoholizm nie jest zdrowy, a masz z tym problem nie od dziś.

Klara wzruszyła ramionami.

– Droga na szczyt musi być stroma – odparła zdawkowo.

– Wydaje mi się, że jeden szczyt ci nie wystarczy. Zawsze znajdziesz kolejny, wyższy i bardziej niebezpieczny.

Miała dość tej alpinistycznej pogawędki.

– Chcesz mi coś powiedzieć między wierszami?

– Uważaj na siebie – wymamrotał.

Jarek przyciągnął ją do siebie i przytulił. Po przyjacielsku. Odkąd przespali się ze sobą ten jeden ostatni raz, w dniu orzeczenia przez sąd rozwodu, unikali wzajemnego dotyku albo ograniczali się do oszczędnych gestów, zdobywając się co najwyżej na uścisk ręki. Ale dotychczas nigdy nie rozstawali się na tak długo. Widywali się codziennie, odkąd zaczęli pierwszą klasę liceum. Nagle Klarę uderzyło, jak bardzo będzie za nim tęsknić.

Wydawało jej się, że eksmąż był jej obojętny, ale w rzeczywistości nie potrafiła sobie wyobrazić codziennego funkcjonowania bez jego wsparcia, rady, dobrego słowa. Spędziła u jego boku całe dorosłe życie i to on był katalizatorem wszystkich biznesowych decyzji, które doprowadziły ją na sam szczyt. Wolała nawet nie myśleć, gdzie by wylądowała, gdyby nie Jarek.

– Będę za tobą tęsknić – szepnęła mu na ucho zmysłowym głosem.

Eksmąż pokręcił sceptycznie głową i omiótł ją rozbawionym spojrzeniem.

– Nigdy się nie zmienisz.

Jarek zostawił ją samą, a ona dokończyła pakowanie z szerokim uśmiechem. Rozejrzała się po pomieszczeniu, w którym spędziła tysiące godzin. Anka wspaniałomyślnie zaproponowała, że mimo zmiany funkcji zostanie na swoim starym miejscu, choć dzięki wprowadzonej rok wcześniej polityce „czystego biurka” i niemalże stuprocentowej digitalizacji wszystkich dokumentów wystarczyłoby podłączyć laptop do nowej stacji.

Mimo braku osobistych akcentów ten gabinet był jak jej świątynia. Nie mogła pozwolić na to, by ktokolwiek sprofanował go swoją obecnością. Zamknęła drzwi, wstrzymując oddech, po czym skierowała się do windy, słysząc ostatnie śmiechy maruderów dochodzące z salki konferencyjnej. Uff, a więc jej rzewne wystąpienie odniosło zamierzony skutek.

– Ech, znowu ten weekend – westchnął pan Darek, gdy stanęła przy drzwiach wyjściowych.

– Taaak – przyznała. – Niestety – dodała z uśmiechem. – Nie wspominałam o tym, ale wyjeżdżam na cztery tygodnie. Nie będzie mnie w biurze przez miesiąc.

Ochroniarz wybałuszył oczy, a Klara poczuła w zębach piasek, gdy tylko powiedziała to głośno.

– Wszystko w porządku? – zapytał ze strachem mężczyzna.

– W jak najlepszym – zapewniła go. – Realizuję po prostu projekt, którym zajmie się nasza firma… Długa historia.

Pan Darek popatrzył na nią podejrzliwie.

– Projekt?

Pokiwała głową, a ochroniarz przybrał współczującą minę.

– Miałem nadzieję, że… ach! Nieważne. – Machnął lekceważąco ręką.

Klara zmarszczyła czoło, przyglądając się mężczyźnie nieufnie. Przestąpiła z nogi na nogę. Skoro nie spieszyła się na żadne pilne spotkanie, chyba mogła poświęcić dwie minuty na konwersację z lojalnym pracownikiem?

– Proszę, panie Darku, niech pan mówi.

Może w głowie emeryta kryła się jakaś sugestia dotycząca usprawnień w firmie?

– Myślałem, że… – Mężczyzna widocznie się zawahał. – Jest pani taka młoda. Myślałem, że znalazła pani jakiegoś porządnego kawalera i wreszcie wyjeżdża pani na urlop.

Klara roześmiała się gorąco i pogroziła ochroniarzowi palcem.

– Panie Darku… – westchnęła, obracając w drugiej dłoni kluczyk do mercedesa. – Jestem pewna, że wcześniej pan stanie na ślubnym kobiercu niż ja – mruknęła. Odkąd tylko sięgała pamięcią, Darek był singlem. – O ile jakaś kobieta zdoła pana usidlić – dodała wymownie.

Ochroniarz przybrał smutną minę.

– Ja już straciłem swoją szansę – powiedział. – Niech pani nie popełnia mojego błędu, bo jedyne, co pani zostanie, to praca.

Klara posłała mu współczujące spojrzenie, choć w głębi ducha widziała dla siebie właśnie taką przyszłość. Prawdziwy sukces wymagał poświęceń, a brak obrączki na serdecznym palcu zdawał się niską ceną za rozwój oszałamiającej kariery i pasmo biznesowych osiągnięć. Odchrząknęła nerwowo.

– Nigdy nie jest za późno – wymamrotała bez przekonania. – Muszę uciekać.

Ochroniarz otworzył usta, chcąc zaprotestować, ale natychmiast je zamknął.

– Będziemy tu za panią tęsknić – powiedział po chwili.

Uśmiechnęła się szeroko i wzruszyła ramionami.

– Ja za wami też. Naprawdę – podkreśliła.

– Oby tylko chciała pani do nas wrócić!

Wybuchnęła szczerym śmiechem. Codzienne pogawędki z ochroniarzem były jej portalem, przez który podglądała życie zwykłych śmiertelników. Poza Dariuszem nikt nawet nie miał odwagi zagadnąć jej o tak przyziemne kwestie jak samopoczucie czy opinia na temat niekończących się remontów dróg w mieście.

– O to naprawdę nie musi się pan martwić. Do zobaczenia. I niech pan dba o plecy!

– Zawsze, pani Klaro!

Zniknęła na korytarzu i zjechała windą do zaparkowanego pod ziemią mercedesa. Zmrużyła oczy, gdy ostre słońce zaatakowało ją po opuszczeniu piwnicy budynku, i stanęła w korku na Powstańców Śląskich. Wyłączyła radio, próbując się skupić na własnych myślach. Czekało ją kilka wolnych godzin popołudnia i wieczoru. Bez pracy. Bez spotkań. Bez konieczności robienia czegokolwiek. Poczuła przypływ paniki. Nie miała pojęcia, co ze sobą zrobić. Pomyślała o aplikacji randkowej. Zwykle nie miała czasu umawiać się na prawdziwe randki, a korzystanie z apki wymagało zbyt dużo zaangażowania, by na poważnie rozważyła rejestrację na Tinderze. Poza tym na jak długo znaleziony w sieci partner byłby w stanie ją zająć? Pół godziny? Godzinę? Drgnęła, gdy uświadomiła sobie nieubłaganą rzeczywistość: nadchodziły cztery tygodnie udręki.

7.

Wniedzielę wieczorem Klara zdecydowała się wykonać telefon, którego obawiała się przez cztery poprzednie dni. Diego Podolski odebrał po drugim sygnale.

– Halo, halo – odezwał się mężczyzna. – Czemu zawdzięczam telefon, pani Klaro?

Klara drgnęła, kompletnie zbita z pantałyku. Skąd, do jasnej cholery, Podolski wiedział, że to ona siedziała po drugiej stronie słuchawki? Próbowała go przechytrzyć i kontaktowała się z nim z prywatnego numeru, do którego dostęp miała zaledwie garstka najbliższych jej osób, więc mężczyzna musiał się nieźle nagimnastykować, żeby go zdobyć.

Miała wrażenie, że Podolski, tak samo jak ona, nie próżnował i poświęcił przynajmniej parę godzin na solidny research medialnych wzmianek na jej temat. Materiału nie brakowało, bo oprócz magazynów branżowych jej skromną osobą coraz częściej interesowały się również portale lifestylowe serwujące domorosłym „girl-boss” historię jej oszałamiającego sukcesu. I choć Klara nie przepadała za prasą dla kobiet, korzystała z każdej okazji, by zaprezentować potęgę Clever Softu jak najszerszemu gronu odbiorców, zwiększając tym samym wartość firmy na giełdzie.

– Dzień dobry, panie Podolski – odparła, udając niewzruszoną. – Przemyślałam pana ofertę. Uważam, że Clever Soft będzie doskonałym partnerem podczas realizacji projektu, dlatego z przyjemnością przyjmę pana zaproszenie, jeśli to jedyny sposób, by udowodnić, z jaką powagą i oddaniem traktujemy wszystkich naszych klientów – oznajmiła z bijącym sercem, powtarzając wyświechtaną formułkę zgodną z podręcznikiem.

Odpowiedziała jej cisza, więc popatrzyła na ekran, spodziewając się zakłóceń.

– Halo? – rzuciła z niepokojem.

Wydawało jej się, że pośród szumu trwającego połączenia w tle dosłyszała cichy śmiech.

– Po pierwsze… – odezwał się Podolski. – Czy możemy mówić sobie po imieniu?

Klara przytaknęła pospiesznie, choć w tym przypadku wolałaby zachować formalny dystans.

– A zatem, Klaro, przemyślałem to wszystko. Nie mogę zmuszać cię szantażem do wyjazdu w dziką puszczę.

Klara momentalnie poczuła, jak jej serce zaczyna bić szybciej, a kąciki ust podnoszą się o kilka milimetrów. Czyżby nawiedzonemu przedsiębiorcy wrócił zdrowy rozsądek?

– Dlatego od razu powinienem skierować swój pomysł do kogoś innego, zamiast stawiać cię w tej sytuacji i stwarzać problem.

Zamarła.

– Ależ to żaden problem! – zaprotestowała, choć w jej żyłach zabuzowała wściekłość. Nie dała po sobie poznać zmiany nastawienia. – Clever Soft z przyjemnością podejmie się…

Diego nie pozwolił jej dokończyć.

– Jestem pewien, że Clever Soft świetnie poradzi sobie z każdym wyzwaniem – zakomunikował znudzonym tonem. – Chodzi o ciebie, Klaro. Nie mogę zmuszać cię do zrobienia czegoś, czego ewidentnie nie chcesz.

Klara znieruchomiała, a krew zagotowała jej się w żyłach. Miała ochotę rzucić jakimś niecenzuralnym słowem, wysłać go do diabła, a później obedrzeć ze skóry i powiesić na drewnianym krzyżu. Opamiętała się w ostatnim momencie.

Rozważyła swoje opcje, motywując umysł do pracy godnej kwantowego superkomputera. W porę doszła do wniosku, że recytacja korporacyjnych frazesów ze skryptu rzeczniczki skorumpowanego polityka nie zagwarantuje jej sukcesu.

– Chcę to zrobić – oznajmiła twardo.

Diego rozważył jej słowa.

– Co dokładnie?

Nie mogła uwierzyć, że cholerny filozof przykładał jej nóż do gardła, byle tylko usłyszeć słowa faktycznie padające z jej ust.

– Chcę wziąć udział w twoim projekcie.

– Chcesz wziąć udział w projekcie, który polega na…?

„Robieniu z siebie nawiedzonego idioty”.

– Który polega na wyjeździe do odciętej od cywilizacji wioski.

– Jakoś nie jestem przekonany.

– Chcę pojechać do odciętej od cywilizacji wioski.

– Na pewno? Wydawało mi się…

– Po prostu chcę to zrobić, do cholery! – podniosła głos, tracąc cierpliwość. – Łączyć się ze swoim astronomicznym ja, wywoływać duchy, szukać kolejnego wcielenia Dalajlamy… Chcę to zrobić.

Podolski roześmiał się krótko.

– W porządku, w porządku. Wierzę ci – powiedział, a jego głos drżał od słabo maskowanej satysfakcji.

Klara zagryzła zęby, przełykając gorzką pigułkę poniżenia, i wpatrzyła się w miejski krajobraz za oknem. Monumentalny Sky Tower górował nad niską zabudową Wrocławia. Gdyby tylko firma nie balansowała na skraju kryzysu…

– Bardzo się cieszę, że podchodzisz do tego z takim entuzjazmem. Bałem się, że będę musiał cię przekonywać.

Klara stłumiła cisnące się na usta przekleństwo i skupiła uwagę na miarowym oddychaniu. Może lekcja medytacji faktycznie do czegoś mogła się przydać? Klara zwykle zachowywała zimną krew, ale zdążyła się odzwyczaić od tego, że ktoś urządzał sobie żarty jej kosztem.

– Przejdźmy do rzeczy – powiedział Podolski, a Klara poruszyła się w miejscu. – Spakowałaś rzeczy z listy?

Skąd, do cholery, wiedział, że ściągnęła „poradnik uczestnika” i listę potrzebnych rzeczy z nieoficjalnego profilu „Netflixa dla duszy” na Facebooku?

– Podałaś swój e-mail na stronie. Domyśliłem się, że to ty, choć użyłaś panieńskiego nazwiska. Jak dotąd tylko siedem osób pobrało ten plik – wyjaśnił Podolski, jakby czytając jej w myślach.

Zacisnęła ze złością pięści. Finansista zdawał się wyprzedzać każdy krok, szydząc z jej skrupulatnej natury. Uznała, że nie da się sprowokować.

– Owszem, spakowałam – odrzekła obojętnie. – Dostanę teraz adres docelowy miejsca wyjazdu?

– Tak jak wspominałem, pociąg odjeżdża z Dworca Głównego jutro rano.

Klara momentalnie się skrzywiła. Przeludnione wagony, hałas, kanapki z kiełbasą…

– Nie jeżdżę pociągami.

– Wiem, że nie jeździsz – odrzekł ze śmiechem Podolski. – Ale zaczniesz. Bądź na miejscu o ósmej. Znajdę cię.

Usłyszała urywany sygnał. Ścisnęła telefon, a później gniewnie rzuciła go na łóżko. Musiała się opanować. Miała do wykonania misję, a od jej powodzenia zależała cała przyszłość Clever Softu. Uznała, że nie ma sensu dalej się wściekać, bo od jutra będzie musiała na co dzień znosić przytyki dziwacznego przedsiębiorcy.

Popatrzyła w stronę walizki. Do spakowania zostały jej tylko telefon, ładowarka do komputera i szczoteczka do zębów. Rozebrała się w garderobie, wrzuciła brudne ciuchy do kosza na pranie i nago powlokła się do łazienki. Wzięła relaksującą kąpiel, próbując zapomnieć o rozmowie z mężczyzną. Gdy rozcierała na skórze żel pod prysznic, jej ręka automatycznie wślizgnęła się między uda.

„To może być ostatnia szansa” – pomyślała. Oparła głowę o kafelki i podsunęła palce trochę wyżej, momentalnie czując dreszcz podniecenia. Serce przyspieszyło rytm, a sutki stwardniały. Westchnęła, gdy ogarnęła ją pierwsza, nieśmiała fala przyjemności. Ktoś załomotał do drzwi, a Klara otworzyła gwałtownie oczy, podskakując w wannie.

Nie spodziewała się gości. Oprócz dostawców nikt nigdy jej nie odwiedzał, choć odkąd w stu procentach poświęciła się firmie, nawet oni nie fatygowali się do jej nowoczesnego mieszkania, wiedząc, że można ją zastać jedynie w pracy. Przez chwilę wystraszyła się, że to był Jarek, chcący powtórzyć ich wspólną noc sprzed kilku lat. Włożyła szlafrok i przeszła na boso do przedsionka. Wspięła się na palce, zerkając przez wizjer.

Zamarła. Tomasz Chojnacki, aka prezes Code Club Polska, opierał się ramieniem o drzwi. Skąd wytrzasnął jej adres? I po co tu przyszedł? Może i dobrze bawiła się w jego towarzystwie od czasu do czasu, ale wydawało jej się, że wysłała mu wyraźny sygnał, nie odpisując na żadną wiadomość i ignorując zaproszenie na wspólny biznesowy lunch.

– Wiem, że tam jesteś! – krzyknął przez drzwi nieproszony gość, a ona się wzdrygnęła. – Twoja asystentka powiedziała, że jesteś w domu. Nie spodobało mi się, że wzięłaś sobie wolne, nawet mnie o tym nie informując.

„Nie jestem twoją żoną”, pomyślała Klara, przewracając oczami. Przekręciła rygiel i otworzyła drzwi na szerokość łańcucha, którego nie zdecydowała się zainstalować.

– Dała ci też wskazówki, jak tu dotrzeć? – zapytała mężczyznę, ignorując uwagę o nieprzewidzianym urlopie.

W myślach planowała już poważną rozmowę z Anką. Nie podobało jej się, że dziewczyna dzieliła się szczegółami jej kalendarza z osobami spoza organizacji. Chojnacki uśmiechnął się szeroko na jej widok.

– Miałaś kiedyś działalność zarejestrowaną na ten adres. Wpis wciąż wisi w CEIDG.

Klara przymknęła oczy, przeklinając wszystkie ogólnodostępne rejestry, i odnotowała w myślach, by poprosić Ankę o naprawienie usterki. Chojnacki powoli wkroczył do mieszkania, rozglądając się z ciekawością po przestronnym holu.

– Już się bałem, że każesz mi tam stać jak jakiemuś napalonemu uczniakowi – przywitał się, obejmując ją w pasie i wtulając twarz w jej szyję, gdy tylko zamknęła za nim drzwi.

– Czemu zawdzięczam tę wizytę? – zapytała chłodno.

Chciała dać mu do zrozumienia, że nie akceptowała odwiedzin niezapowiedzianych gości.

– Nie mogę przestać o tobie myśleć – oznajmił Chojnacki, zaciskając zmarznięte palce na jej plecach. – Oszalałem na twoim punkcie – wysapał jej do ucha. – Jesteś jak narkotyk… rozchodzisz się po całym ciele i nie dajesz o sobie zapomnieć.

Mężczyzna oddychał ciężko, a jego ręce błądziły po jej rozpalonym ciele. Przypomniała sobie nieśmiałą próbę zrelaksowania się na własną rękę i pozwoliła się pocałować. Chojnacki wepchnął jej język do ust, a ona odpowiedziała mu tym samym. Wsunęła dłonie pod elegancki płaszcz i zrzuciła okrycie na podłogę.

Trudna sytuacja w firmie, wyjazd na pustkowie, Podolski… Zasługiwała na chwilę rozluźnienia w ramionach doświadczonego kochanka, który już nieraz udowodnił, że znał się na rzeczy. Chojnacki przygwoździł ją do ściany i rozsunął poły jej szlafroka, przylegając do niej ciałem. Klara westchnęła, zatapiając się w uniesieniu, po czym oderwała się od niego i poprowadziła do salonu. Przez krótką chwilę rozważała pójście do sypialni, ale tam nie tolerowała absolutnie nikogo.

Tomasz posadził ją na stole, zdjął swoją śnieżnobiałą koszulę przez głowę i pochylił się, całując jej piersi. Klara wypuściła ze świstem powietrze, gdy chwycił jej sutek zębami.

Zsunęła się z blatu i rozpięła jego pasek. Klamra uderzyła głośno o podłogę. Po chwili opuściła mu spodnie do kostek. Nie miał na sobie bokserek, co podnieciło ją jeszcze bardziej. Wzięła jego pulsujący penis do ręki i przesunęła po nim w górę i w dół. Chojnacki odwdzięczył jej się silnym chwytem za nadgarstek. Popatrzył jej w oczy, oblizał jej wargi i odwrócił tyłem. Rozstawiła nogi, wzdychając głośno.

– Boże, jesteś piękna – wymruczał, przeciągnął dłońmi po jej plecach i wsunął się w nią pospiesznie.

Krawędź stołu wbijała jej się w uda, ale nie zwracała na to uwagi. Czuła go w sobie i na sobie. Chojnacki trzymał ją za włosy i biodra, a ona dostosowała się do jego rytmu. Po kilku minutach czuła, że mężczyzna dochodzi, ale ona nie była nawet w połowie drogi. Nie wiedziała, co spowodowało ten zastój. Zazwyczaj podniecała się tak bardzo, że szczytowała nawet wcześniej niż partner.

– Dochodzę – poinformował ją Chojnacki, zaciskając palce na jej skórze.

Chciała coś powiedzieć, jęknąć, ale głos uwiązł jej w gardle. Pełna namiętności rozkosz zmieniła się w przyjemne tarcie bez większych emocji. Czy chodziło o to, że przyszedł do jej mieszkania? Nie miała czasu się zastanowić. Mężczyzna przylgnął do niej i pchnął po raz ostatni. Zalała ją fala ciepła.

– Jesteś niesamowita – wyszeptał zadowolony, przywierając do niej ściśle.

Klara uśmiechnęła się blado i wyswobodziła z jego objęć.

– Było super – mruknęła bez przekonania, odsuwając się od niego o krok.

– Kiedy znowu cię zobaczę? – zapytał, podciągając spodnie i szukając paska na podłodze.

Wolała unikać jednoznacznych odpowiedzi.

– Wyjeżdżam – zakomunikowała sucho, zakrywając piersi. – Nie będzie mnie przez cztery tygodnie.

Chojnacki się skrzywił. Przyciągnął ją do siebie i zaczerpnął powietrza, wdychając zapach jej spiętych na czubku głowy włosów.

– Chyba przede mną nie uciekasz?

Klara roześmiała się nieszczerze. „Gdyby to pomogło…”

– Muszę wcześnie wstać – powiedziała. – Do zobaczenia.

Chojnacki pocałował ją długo i intensywnie. Włożył koszulę i płaszcz i złapał za klamkę. Posłał jej rozmarzone spojrzenie, po czym wyszedł bez słowa, zostawiając za sobą mgiełkę luksusowych perfum brytyjskiej marki.

Klara przekręciła zamek dwa razy, gdy upewniła się, że mężczyzna nie stoi za drzwiami. Oparła się o ścianę i odetchnęła ciężko. Uda skleiły jej się od wilgoci. Pokręciła głową i z powrotem weszła do wanny. Woda zdążyła ostygnąć, ale nie chciało jej się przygotowywać kąpieli po raz drugi. Umyła się szybko, nałożyła na twarz maseczkę, a później schowała się pod kołdrą, wracając myślami do skomplikowanych wykresów przedstawiających cenę akcji Clever Softu, doniesień medialnych na temat firmy i miny akcjonariuszy, gdy dowiedzą się, z kim właściwie zamierzali zacząć współpracować.

8.

Wponiedziałek rano Klara poczuła się wyjątkowo nieswojo, gdy zeszła na parking pod blokiem i pozwoliła młodemu taksówkarzowi z silnym wschodnim akcentem załadować dwie walizki i torbę podróżną do bagażnika lśniącej skody. Zajęła miejsce z tyłu i zapatrzyła się w szybę. Wrocław o tej porze zdecydowanie różnił się od tego, który widywała na co dzień.

9.

Kwadrans później Klara weszła niepewnie do głównego budynku. Zdjęła dżinsową kurtkę i poszła w kierunku gwaru rozmów. Poczuła ukłucie niepewności, gdy stanęła przed drzwiami jadalni. Zastanawiała się, czy powinna zapukać, ale Diego rozwiązał ten problem za nią, otwierając jej z drugiej strony, jakby przewidział jej przyjście z precyzją wróżki Salomei. Uśmiechnął się szeroko na jej widok i zaklaskał w dłonie, odwracając się twarzą do wnętrza.

10.

Jej entuzjazm wobec pozostałych uczestników wyprawy opadł tak szybko, jak się pojawił. Już po dwudziestu minutach marszu przez las okazało się, że oprócz pobytu na odludziu nie miała z nimi absolutnie nic wspólnego. Mimo że większość była w jej wieku, różnili się poglądami i podejściem do życia, co okazało się dla niej przeszkodą nie do przeskoczenia. Nie potrafiła się z nimi identyfikować, przez co wyłączyła się w połowie drogi, zatapiając się we własnych myślach.

11.

Spędzili dwie godziny, tłocząc się przy ognisku, dyskutując i jedząc przygotowane wcześniej przysmaki. Klara siedziała między Wincentem a Karolem, byłym menedżerem w firmie lotniczej, który porzucił korporacyjną karierę na rzecz prostszego życia. Nie rozumiała jego wyboru. Z tego, co opowiadał mężczyzna, wywnioskowała, że posiadał apartament na Złotej w Warszawie, zespół złożony z dwudziestu osób oraz znakomity plan emerytalny. Na jego miejscu otworzyłaby własną działalność i pielęgnowała finansowe drzewko, ciesząc się życiem, zamiast uciekać w głąb dziczy.

12.

Klara wstała przed wschodem słońca po nocy niespokojnego snu. Po rozmowie z Podolskim emocje długo nie pozwalały jej zasnąć, a gdy już pogrążyła się w nieświadomości, w jej umyśle na zmianę wyświetlały się raporty finansowe i ciemne oczy Diega wpatrujące się w nią z pożądaniem.

13.

Po posiłku w ich planie pojawiła się godzina czasu wolnego. Klara z uśmiechem wpatrzyła się w to wyrażenie przypominające kolonie z podstawówki. Tak dawno nigdzie nie wyjeżdżała. Ręka bolała ją od strzelania, ale nie żałowała ani chwili spędzonej w lesie. Odpoczywała dziesięć minut w swoim pokoju, a później poczłapała do kwatery głównej w poszukiwaniu towarzystwa. Przy wspólnym stole, odwrócony do niej plecami, siedział gospodarz we własnej osobie. Popijał yerbę z szykownego naczynia.

14.

Kolejne dwa dni pobytu upłynęły jej na warsztatach. Diego miał jakieś problemy z pracami nad rozwojem wioski, dlatego zamiast kwitnąć razem ze wszystkimi w dusznych salkach wykładowych, całymi godzinami przesiadywał w swojej chatce. Klara nigdy by się do tego nie przyznała, ale co jakiś czas podchodziła do okna, by sprawdzić, czy światło w kwaterze ekscentrycznego gospodarza wciąż świeciło. Jej zapał do podglądania znacząco osłabł, gdy raz czy drugi zobaczyła, że odwiedzała go Kaśka.

15.

Wincent zapukał do jej drzwi punktualnie o dwudziestej pierwszej.

– Pięknie wyglądasz – przywitał się, pochylił i cmoknął ją w policzek.

Napięcie w jego głosie wystarczyło, by Klara zorientowała się, że ich wspólny spacer nie zakończy się niczym więcej niż wspólną obserwacją gwiazd. Z jednej strony nie mogła się doczekać jakiejś rozrywki, a z drugiej obawiała się konsekwencji randki ze sportowcem. Widziała w Wincencie romantyka, dlatego martwiła się, że jeśli wykona jeden fałszywy ruch, atleta odwróci uwagę od atrakcyjnej tancerki i zainteresuje się nią, zmieniając niewinny romans w koszmar ze złamanym sercem w roli głównej.

16.

Wodróżnieniu od pozostałych dni tym razem Klara wstała wyspana, pełna energii i z poczuciem misji. Wzięła prysznic, ubrała się uważnie i skupiła na tym, by podkreślić urodę. Nie miała kosmetyków, których normalnie używała, ale pomasowała wargi szczoteczką do zębów, dzięki czemu się zaczerwieniły i nabrały pełnego kształtu, a później potarła policzki, nadając im blasku.

17.

Klara nie mogła się doczekać siedemnastej. Ożywiła się nieco podczas wspólnego obiadu, a później z przyjemnością ułożyła się na leżaku, bo temperatura na zewnątrz wzrosła do siedemnastu stopni, a słońce przyjemnie ogrzewało skórę. Dyskutowała z pozostałymi na temat wszystkiego, czego dotychczas się dowiedzieli. Jej ciekawość względem ostatniej lekcji tego dnia rosła z minuty na minutę.

18.

Klara obudziła się w parszywym nastroju po niemalże bezsennej nocy. Długo myślała o wszystkim tym, co wydarzyło się między nią a Diegiem, i przeklinała w myślach swój temperament, impulsywność, a wreszcie podporządkowanie się jego woli. Ostatecznie uznała, że zrobiła to wszystko tylko po to, by zdobyć trzymilionowy kontrakt, ale nawet to kłamstwo nie poprawiło jej samopoczucia.

19.

Wieczorem udało jej się uporządkować myśli i wrócić do psychicznej harmonii. We wtorkowy poranek siedmiodniowy pobyt w górskiej dziczy zdawał się tylko mglistym wspomnieniem, więc Klara z nową energią wkroczyła do windy i wcisnęła przycisk z numerem swojego piętra. Wyszła na znajomy korytarz ubrana w ulubiony zestaw od znanego designera i przywitała się wesoło z panem Darkiem.

20.

Wśrodę pracowała z domu, choć tym razem wszystko szło jak po grudzie. Służbowe maile wymieniane z klientami męczyły ją, zamiast cieszyć, finansowe zestawienia nużyły, a zaproszenia na kolejne wywiady irytowały jak natrętne muchy podczas pobytu na wsi.

21.

Klara wróciła do pracy kolejnego ranka, starając się zachować kamienną twarz i nie dać po sobie poznać paraliżującego strachu, który ogarniał ją na samą myśl, że akcjonariusze żądali odwołania jej ze stanowiska. Dopóki nie podjęli żadnej decyzji i nie wręczyli jej oficjalnego wypowiedzenia, musiała się trzymać przyjętej strategii i zrobić wszystko, by potęga Clever Softu znów oślepiła ich niesłabnącym blaskiem.

22.

Diego Podolski odwołał pierwszy termin wizyty na dwudziestym szóstym piętrze wrocławskiego drapacza chmur i przesunął spotkanie na popołudnie. Żaden członek zarządu nie przywiązywał do tego szczególnej wagi; Klara widziała w ich zachowaniu, że byli gotowi przychylić przedsiębiorcy nieba, byle tylko złożył ostateczny podpis na dokumencie zapewniającym im przetrwanie.

23.

Osiedemnastej Klara stanęła przed lustrem w garderobie i przyjrzała się sobie krytycznie. Czy Diego zaprosił ją na randkę? Robił jej jakiś test? A może chciał sprawdzić jej intencje? Po trzykrotnym przejrzeniu wszystkich wieszaków wbiła się w elegancką małą czarną, włożyła popisowe szpilki od Louboutina i złotą bransoletkę na kostkę, a usta pomalowała lśniącą szminką. Oceniła efekt na powalający, ale po chwili ze złością zdjęła kieckę przez głowę i starła resztki ciemnoczerwonego barwnika chusteczką do demakijażu. Seksowna bielizna podzieliła los ubrania na stosie na podłodze.

24.

Leżeli obok siebie w milczeniu, obejmując się, całując i pieszcząc. W końcu Klara ułożyła głowę na jego ramieniu i okryła ich cienką kołdrą. Pogładziła dłonią jego tors, z którego wyrastały czarne falowane włosy. Uśmiechnęła się szeroko, nie mogąc powstrzymać wesołości. Diego Podolski leżał spocony w jej łóżku, najwyraźniej rzuciwszy w diabły całą swoją filozofię.

25.

Rozmawiali do trzeciej, więc gdy Klara usłyszała przenikliwy dźwięk budzika dochodzący z kuchni punktualnie o szóstej rano, miała ochotę nakryć się kołdrą i udawać, że jej to nie dotyczy. Popatrzyła na pogrążoną we śnie twarz Diega i najostrożniej, jak potrafiła, odsunęła jego wielkie ramię przerzucone przez jej grzbiet. Wychyliła się z łóżka, ale Podolski przejrzał jej zamiary, wzmocnił uścisk i przyciągnął ją z powrotem do siebie.

26.

Piątkowy poranek spędzony w łóżku zmienił się w cały dzień. Dzień zamienił się w dwa dni. A dwa dni zmieniły się w weekend i cały poniedziałek spędzony na baśniowych pieszczotach, stymulujących dyskusjach i błogim lenistwie, dlatego we wtorek punktualnie o szóstej Klara wyłączyła budzik i tym razem, wbrew obezwładniającemu pragnieniu, by zostać, zwlekła się z łóżka.

27.

Klara opuściła pomieszczenie konferencyjne dwie godziny później i pomaszerowała do swojego gabinetu jak na autopilocie. Nie tylko nie dowiedziała się, kto odpowiadał za gigantyczny fakap, ale odkryła, że to nie pierwszy raz, kiedy z firmowego konta zginęły siedmiocyfrowe kwoty. Poprzedni przelew na półtora miliona wykonano miesiąc temu; jeszcze wcześniejszy przed sześcioma tygodniami. W ten sam sposób, na to samo konto, wypływały również mniejsze sumy, które nie wzbudziły niczyjego niepokoju.

28.

Klara wpadła do biura o czternastej pięćdziesiąt osiem. Tym razem nikt nie zatrzymał jej w przedsionku, więc nie zwlekając, niemalże pobiegła do przestrzeni wspólnej. Serce podeszło jej do gardła, gdy zobaczyła całą radę nadzorczą, czyli tuzin udziałowców popijających beztrosko kawę przy wejściu do największej salki konferencyjnej w siedzibie.

29.

Tuż po tym, jak zemdlała, Marcin z działu HR-u dopilnował, by trafiła do szpitala. Udzielił jej pierwszej pomocy, która polegała głównie na poklepywaniu jej policzków i dzikich okrzykach „niech ktoś zadzwoni po karetkę!”, a później zmusił ją, by poddała się opiece specjalistów, mimo że odzyskała przytomność po zaledwie dwóch minutach od upadku.

30.

Klara stanęła w garderobie i rozejrzała się po opustoszałym wnętrzu. W ciągu ostatniego tygodnia spakowała większość rzeczy do wielkich kartonów, które miały trafić do jakiejś organizacji charytatywnej pomagającej samotnym matkom i kobietom w ciąży. Zdawała sobie sprawę z tego, że designerskie ciuchy nie wynagrodzą im braku bezpieczeństwa i ciepłego domu, ale miała nadzieję, że przynajmniej dodadzą im odwagi podczas walki o siebie.

31.

Załatwienie wszystkich formalności zajęło im dwie godziny. Klara sprzedała udziały, w ciągu kilku sekund wzbogacając się o paręnaście milionów. Mimo że wchodząc do salki, planowała odciąć wszystkie powiązania z Clever Softem, zostawiła sobie symboliczny jeden procent akcji bardziej jako pamiątkę niż realne aktywo.

32.

Klara spędziła kwadrans, wiercąc się na swoim miejscu w jadalni, jakby łudziła się, że Wincent jakimś cudem przegapił obecność Diega w kwaterze głównej, jednak gdy grupa adeptów stoickich zasad wytoczyła się z sali, rozprawiając na temat nauk Marka Aureliusza, wymknęła się z pomieszczenia i wyszła na zewnątrz.

33.

Zamiast zaprowadzić ją z powrotem do wioski, Diego wziął ją na ręce i obszedł wodospad dookoła, wspinając się pod stromą górkę. Przeszedł kilkadziesiąt metrów, nie pozwalając jej stanąć na ziemi, po czym wszedł między drzewa, a jej oczom ukazała się drewniana chatka, którą widziała już podczas pierwszej wyprawy w towarzystwie pozostałych uczestników obozu.

Od Autora

Kochana Czytelniczko!

Myślę, że każdy z nas ma w sobie pierwiastek obojga głównych bohaterów, balansując między nieugiętą ambicją Klary a poszukiwaniem wyższego celu Diega, jednak w dzisiejszym pędzącym świecie to właśnie ten pierwszy element jest o wiele lepiej rozumiany i wręcz wspierany przez społeczeństwo.

Muszę przyznać, że przez większość mojego niespełna trzydziestoletniego życia w skali od Klary do Diega zatrzymałam się na samym początku, opętana pragnieniem osiągnięcia mitycznego „sukcesu”. Pieniądze, prestiż i niezależność jawiły się na horyzoncie niczym Eldorado – trzeba było tylko pracować więcej, dłużej, wydajniej, zapomnieć o dziecięcych mrzonkach, przestać bujać w obłokach i zejść na ziemię jak każdy normalny dorosły człowiek.

Pierwsze zderzenie z rzeczywistością szybko zweryfikowało moje zapędy, a mimo że z każdym dniem zbliżałam się do celu, czułam się coraz mniej szczęśliwa, nie rozumiejąc dlaczego i zastanawiając się, czy tak – do diabła – ma wyglądać moje życie.

Minęło kilka lat, zanim uświadomiłam sobie, że problem wcale nie leży we mnie, ale w powszechnie rozumianej definicji sukcesu, którą bombardują nas media, portale społecznościowe, a nawet literatura.

Tylko jeden dzień to owoc moich osobistych poszukiwań. I choć nie jestem „oświeconą duszą”, a Diego prawdopodobnie wyrzuciłby mnie ze swojego programu po pierwszym wykładzie, wierzę, że zrobienie kroku w tył, medytacja i rezygnacja z udziału w wyścigu szczurów – choć nie są remedium na wszystko – mocno pomagają odnaleźć swoją misję i po prostu szczęśliwiej żyć.

Historia Klary nie ma na celu zachęcać do tego, by rzucić wszystko i wyjechać w Bieszczady w poszukiwaniu „własnego ja” ani rezygnować z ziemskich uciech na rzecz lifestyle’u godnego tybetańskiego mnicha. Liczę na to, że każdy odnajdzie w niej przede wszystkim rozrywkę i może szczyptę motywacji, by bliżej przyjrzeć się temu, czym naprawdę jest szczęście.

Dziękuję Ci za to, że wzięłaś do ręki powieść debiutującej autorki i zdecydowałaś się doczytać ją do końca. Z przyjemnością poznam opinię na temat historii Klary oraz posłucham o Twoich własnych przemyśleniach. Znajdziesz mnie na Instagramie @karolinakaszub lub pod adresem mailowym: karolina.kaszub.autor@gmail.com. Mam nadzieję, że spotkamy się w moich social mediach, w wiadomościach prywatnych lub przy okazji kolejnej powieści.

Dziękuję raz jeszcze i na koniec, Droga Czytelniczko, życzę Ci, żebyś osiągnęła sukces, ale tylko taki, który sama dla siebie zdefiniujesz!

Podziękowania

Dziękuję przede wszystkim Spiskowi Pisarzy – Angeli za zegarmistrzowską dokładność na wszystkich etapach procesu wydawniczego, niezrównaną kreatywność i wiarę w mój pomysł, a Tomkowi za wybitną redakcję tekstu, cierpliwość i świetne pomysły. Jestem Wam wdzięczna za zaufanie, profesjonalizm i kupę dobrej zabawy przy tak poważnym przedsięwzięciu, jakim jest praca nad książką.

Dziękuję moim wspaniałym dziewczynom – mamie Justynce, mojej małej siostrzyczce Dadze, która musi poczekać jeszcze parę lat, zanim weźmie tę lekturę do ręki, Kasiuli, Klaudii i pani Marzence – za niekończące się wsparcie i dobre słowo.

Dziękuję mojemu Ukochanemu (konkubent jakoś kiepsko brzmi :D) – jesteś moją inspiracją, a Twój optymizm, wytrzymałość i poczucie humoru skutecznie rozganiają nawet najciemniejsze chmury nad naszymi głowami.

Dziękuję wszystkim, którzy przyczynili się do sukcesu tej książki: Sylwii Chojeckiej z Od słowa do słowa za fantastyczną korektę i skład, Agnieszce Zawadce za genialne opracowanie graficzne, Marcie Filipczyk za piękne zdjęcie autorskie, Kasi Skoczylas za świetny makijaż, dzięki czemu nie wyglądam jak zjawa na okładce własnej książki, a całemu wydawnictwu za dopięcie wszystkiego na ostatni guzik.

Dziękuję.

Do następnego!

Kiedy zwykła podróż zmienia się w podróż życia…

Trzydziestoletnia Ida jest pracoholiczką i właścicielką niewielkiej firmy marketingowej. Wraz ze swoją dziewczyną, beztroską artystką Salmą, i psem Pędzelkiem żyją na krakowskich przedmieściach. Kobiety są ze sobą już lata, ale mają wrażenie, że przez ten czas oddaliły się od siebie. Pewnego dnia Salma wpada na pomysł, aby zmienić ich najbliższe tygodnie w przygodę – kupuje kamper i namawia Idę do caravaningu. Ta z trudem się zgadza, nie rozumie jednak postępowania partnerki.

Kobiety podróżują od Krakowa do Borów Tucholskich. Podczas objazdu po kraju zaczynają dostrzegać, że ich związek został wystawiony na próbę. Kiedy dojeżdżają do Wiśnicy, na obydwie czeka ogromne, emocjonujące zaskoczenie.

Kamper to obyczajowa, jedyna w swoim rodzaju tęczowa książka polskiej autorki o wieloletniej więzi między paniami. To powieść drogi, pokazująca, jak mało mamy czasu na realizację swoich marzeń i planów. To w końcu pozycja dla wszystkich nieheteronormatywnych kobiet, które tęsknią za literaturą o nich i dla nich.

Zaskakujący romans w cieniu secesyjnych kamienic!

Marika jest zdeterminowana. Kupuje mieszkanie w bytomskiej kamienicy. Chce je odnowić jak najniższym kosztem i sprzedać z zyskiem. W tym celu zatrudnia lokalną firmę remontową. Nie przypuszcza jednak, że zamiast doświadczonego pana Stanisława do pracy stawi się Aleksander – młody brygadzista z talentem do odnawiania starych lokali i umiejętnością uwodzenia każdej klientki. Ale nie to jest najgorsze.

Dziewczyna ma dużo więcej problemów na głowie – zaczynając od kłopotliwej rodziny i niestabilnych finansów, na wymagającej szefowej kończąc. Z trudem realizuje swój życiowy plan, a obecność Aleksa tylko komplikuje sprawy. Im częściej mężczyzna się do niej zbliża, tym bardziej Marika jest przekonana, że nie może zaufać samej sobie.

W końcu miłość to coś, na co nie powinna sobie pozwolić.

Nie teraz, nie tutaj, nie z nim.

Wejdź do świata flippingu i przeżyj metamorfozę nie tylko zaniedbanego mieszkania, ale i samych bohaterów!

Agata Filipiak przechodzi trudny okres w życiu zawodowym. Rzuca stabilną posadę redaktorki i zatrudnia się w przedszkolu na stanowisku woźnej. Niestety w nowym miejscu pracy musi radzić sobie nie tylko z niesfornymi podopiecznymi, ale również ze zjawiskami paranormalnymi i siejącymi spustoszenie demonami. A te są bardziej niebezpieczne niż gniew pani dyrektor czy bunt czterolatka. No chyba że takiego obdarzonego magicznymi mocami.

Jakby tego było mało, Agata odkrywa coś, o czym w ogóle nie powinna wiedzieć…

Sprawdź, co się dzieje za zamkniętymi drzwiami przedszkola i co pozostaje ukryte dla zwykłych śmiertelników! W końcu tajne może oznaczać naprawdę magiczne.