Ostrzeżenie

Książka jest przeznaczona dla osób dorosłych.

Przedstawione wydarzenia mogą wydać się trudne, szokujące lub niekomfortowe w odbiorze dla wrażliwych czytelników.

Powieść dotyka problematyki rozwodu, utraty bliskiej osoby, nadużyć seksualnych, kłopotów zdrowotnych – również na tle psychicznym – relacji homoseksualnych i prób samobójczych.

Historia jest fikcją literacką, a wszelka zbieżność postaci i wydarzeń jest przypadkowa i niezamierzona.

Copyright © by Asia Balicka, 2025
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2025

All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta: Aneta Krajewska

Projekt okładki: Magdalena Czmochowska

Ilustracje wewnątrz książki: pngtree.com

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I – elektroniczne

Wyrażamy zgodę na udostępnianie okładki książki w internecie

ISBN 978-83-8290-879-4

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Rozdział 1

Filip

Znowu czarna de w całej okazałości.

To koniec. Koniec mnie. Koniec Filipa po raz piąty w tym tygodniu. Nie przypuszczałem nawet, że można tyle razy w krótkim czasie stanąć pod ścianą bez możliwości jakiegokolwiek manewru.

Ojciec często powtarzał, że zawsze jest wybór. Lepszy lub gorszy, ale jest. Można walczyć lub uciekać. Można to, można tamto. Bullshit. Podobno zna się na rzeczy, jest przecież psychoterapeutą i sypie mądrymi hasłami jak z rękawa. Pomagał wszystkim radzić sobie w życiu, mnie jednak nie nauczył mówić „nie” i z pewnością nie przekazał mi tego w genach.

Co za niefart.

Gdybym umiał jasno wyrażać własne zdanie, nie siedziałbym teraz ze ściśniętym gardłem po raz miliardowy. Zmęczony. Głodny. Bezsilny. Z bólem głowy i obitym łokciem po upadku z drążka podczas treningu.

Żałowałem, że się zgodziłem na to cholerne zastępstwo. Dzisiaj, wczoraj, przedwczoraj. Tydzień temu. Miesiąc temu. Codziennie.

W zasadzie wystarczyło powiedzieć „nie” i nie siedziałbym teraz, jedząc resztki zimnego obiadu z pudełka. Mógłbym odpocząć albo chociaż odgrzać ten głupi obiad i zjeść przy stole. Ale nie! Przecież ja nie potrafię odmawiać.

Asertywność zawsze była moją najsłabszą stroną.

– Świetnie – mruknąłem pod nosem i głośno wypuściłem powietrze.

Oparłem głowę o szafkę i zamknąłem oczy, z trudem przełykając ślinę. Nadal słyszałem hałasy na korytarzu i byłem pewny, że to, co czeka za drzwiami, mnie wykończy. Głowa mi pęknie od wrzasku, jeśli wcześniej sam nie uderzę nią o ścianę.

– Co świetnie, misiaku? Pewnie to, że dzisiaj się spotykamy?

Zanim otworzyłem oczy, poczułem ostry zapach Blanki – mojej, powiedzmy, dziewczyny. Nieznacznie odwróciłem głowę w stronę źródła głosu i nawet mając lekko przymknięte oczy, zauważyłem dekolt tuż przy mojej twarzy. Tego nie dało się nie zauważyć.

Blanka pogłaskała mnie po szyi. Otworzyłem usta i od razu zamknąłem. Powstrzymałem się, żeby nie palnąć czegoś głupiego zgodnie z moją nadrzędną zasadą, która brzmiała: jak nie masz nic mądrego do powiedzenia, lepiej milcz. Zazwyczaj więc milczałem.

– Obejrzymy sobie kilka filmików, zgoda? Znalazłam takie bardzo romantyczne. Spodobają ci się, jestem pewna.

Usiadła na mnie okrakiem i niebezpiecznie przybliżyła twarz do mojej. Kiedy jej zimny nos połaskotał mnie po policzku, mimowolnie wciągnąłem powietrze. Blanka zmierzwiła mi włosy, szybko chwyciła moje dłonie i położyła na swoich pośladkach.

– Aha. Pamiętam – wymamrotałem.

Zabrałem dłonie i mocno chwyciłem krawędź ławki. Za nic w świecie nie chciałem dotykać Blanki, a jeszcze bardziej nie chciałem, aby ona dotykała mnie. Nie miałem jak uciec, chociaż ta myśl kilkakrotnie przeszła mi przez głowę. Na domiar złego nie cierpiałem, gdy jej długie paznokcie wbijały mi się w skórę, tak jak teraz.

– Słyszałam, że dzisiaj ogarniasz te słodkie synchronki! Pomogłabym ci, ale mam mnóstwo pracy. Widzimy się więc u mnie, zgoda?

Pokiwałem głową w odpowiedzi.

Absolutny brak zgody.

– Muszę lecieć – rzuciła radośnie i cmoknęła mnie w policzek. – Nie spóźnij się, przystojniaku! Będę czekać na ciebie bardzo gotowa – dodała ściszonym tonem. – Ciao, ty mój nieśmiały gorący chłopaku – zachichotała.

– Tak… o ósmej. Cia-o – wymamrotałem.

Po chwili poczułem jedynie zapach miętowej gumy do żucia i jej usta na swoich. Blanka potargała mi włosy kolejny raz, szybko wstała i pobiegła w kierunku wyjścia na basen. Wysiliłem się na sztuczny uśmiech w odpowiedzi i pomachałem nieznacznie ręką.

Uff.

Na szczęście nie musiałem z nią dłużej rozmawiać. Poczułem ulgę. Niewielką, ale zawsze coś.

Oparłem głowę o szafkę i kolejny raz zamknąłem oczy. Wypiłem trochę wody, by zyskać na czasie. Jeśli jakimś cudem przetrwam kolejne trzy godziny, to spotkanie z Blanką wieczorem z pewnością mnie dobije.

Proszę, niech ktoś wjedzie na białym koniu i mnie uratuje. Dwa łyki i nic. Nadal wrzaski na korytarzu. Nadal moje trzęsące się dłonie.

Nadal trudno było mi przełykać. Nadal nikt nie odwołał tego cholernego zastępstwa.

W trybie slow motion schowałem pudełko. Wolnym krokiem wyszedłem na korytarz i nabrałem mocno powietrza przez nos. Ledwo zdążyłem podejść bliżej sali gimnastycznej, drzwi szatni dla dzieci otworzyły się z łoskotem i spora grupa dziewięciolatek wybiegła na korytarz z prędkością światła. Pomyślałem wtedy, że określenie „piszcząca szarańcza” idealnie do nich pasuje. One naprawdę wyglądały jak stado brzęczących owadów z szybko machającymi kończynami we wszystkich kolorach tęczy.

Potrafiłem nieźle sobie radzić z grupą dorosłych pływaków na sali i w wodzie, ale te dzieciaki były więcej czymś niż wyzwanie.

Przez hałas, jaskrawe kolory i kompletny chaos nie mogłem zebrać myśli, a co dopiero zajmować się dziećmi.

Wykończą mnie.

– Dzień doo-bryyy, trenerze!

– Słyszał trener, że dzisiaj nie ma naszej Ewy? Bardzo nam smutno z tego powodu!

– Ale też mamy superwiadomość, booo…! Aaaaaaa!

Przekrzykiwały się jedna przez drugą. Nie wiedziałem, której słuchać jako pierwszej. Przeskakiwałem wzrokiem po ich radosnych buziach, ale nadal nie wiedziałem, co mówiły. Szaleńczo przy tym podskakiwały, a niektóre nawet kręciły się w kółko. Miałem ochotę postawić je pod ścianą w rzędzie i poprosić jedną o przedstawienie w telegraficznym skrócie ich stanowiska. Prowadzenie treningu było zdecydowanie prostsze niż ogarnięcie takiego żywiołu poza salą.

Jeśli nie przestaną wydawać takich wysokich dźwięków, głowa mi pęknie bez dwóch zdań.

Nagle wrzask osiągnął milion decybeli i nie byłem już w stanie zrozumieć ani słowa. Dziewczynki biegiem ruszyły w stronę głównego wejścia.

– Trenerze Filipie, nie stój tak! – Niewielka postać z kucykiem na czubku głowy zakręciła się w kółko tuż przede mną. – Chodź się przywitać z naszą Méélooodiiiiie! – krzyknęła, a kilka dziewczynek już ciągnęło mnie w stronę piszczącego tłumu.

Dopiero teraz zauważyłem, że w centrum zainteresowania i hałasu znajdują się dziewczyna niewiele wyższa od nich i kobieta w krótkich blond włosach, którą dobrze znałem.

Greta.

Chociaż nie pracowała już w klubie, często nas odwiedzała, od kiedy zaczęła spotykać się z moim szefem i trenerem w jednej osobie, który właśnie zmierzał do nas szybkim krokiem.

– Witamy w sportowym raju!

Tubalny głos sprawił, że dziewczynki umilkły, jakby ktoś wcisnął magiczny przycisk.

– Greto! Mélodie!1 Miło was widzieć! Jestem Milan i zawiaduję tym bałaganem. – Wystawił rękę do dziewczyny. – Gratuluję doskonałego sezonu! Very good job!

Dziewczyna uścisnęła rękę Milanowi i uśmiechnęła się szeroko.

Skinął, bym podszedł bliżej, a ja niechętnie wykonałem polecenie. Nie do końca wiedziałem, jak się zachować. Pół godziny temu dowiedziałem się, że będę pomagał jakiejś dziewczynie prowadzić zajęcia z najmłodszymi synchronkami z powodu nieobecności ich trenerki. Chwilę później okazało się, że ta dziewczyna to mistrzyni Szwajcarii w pływaniu artystycznym, która będzie u nas równo tydzień i przyjedzie razem z Gretą.

A teraz stałem tuż przed nią i nie mogłem się poruszyć. Nie dość, że nie cierpiałem zajęć z piszczącymi synchronkami, to jeszcze miałem przebywać z jakąś zagraniczną celebrytką i pilnować, żeby hałaśliwe dzieciaki nie uszkodziły jej, sali i siebie nawzajem. Jeśli dodać do tego fakt, że nie umiałem mówić po angielsku, to gorzej być po prostu nie mogło.

– Yyy… Nice to meet… – wydukałem, drapiąc się po karku.

Dziewczynki wybuchnęły śmiechem.

No i się zaczyna. Spalę się ze wstydu, a potem pęknie mi głowa od hałasu. Już po mnie. Finito. The end. I na pewno nie happy end.

– Ciebie też miło poznać. Filip, tak? Dobrze słyszałam twoje imię? Mélodie Sommer.

Podała mi rękę na przywitanie. Uścisnąłem. Nie wiem, jak zdołała usłyszeć moje imię w tym huraganie, ale już nic nie miało znaczenia. Mówiła po polsku i nie było sensu dłużej tego rozkminiać. Przynajmniej nie będę musiał się gimnastykować z angielskim i pojawiła się niewielka szansa, że jakoś przeżyję te kilka dni.

O ile kupię zatyczki do uszu.

– Może trener mówić normalnie! Jej tata jest Polakiem, ale mamę ma szwajcarską. – Z tłumu wydobył się piskliwy, ale stanowczy głos.

Reszta umilkła jak za sprawą czarodziejskiej różdżki.

Wow. Jak miło, kiedy nie wydają dźwięków. To już drugi raz dzisiaj. Nowość.

– Tak, to prawda. Moja mama jest Belgijką, ale to w zasadzie nie ma znaczenia. Mieszkam w Szwajcarii i mówię po polsku – odpowiedziała spokojnie celebrytka, przytulając dziewczynki, które były do niej przyklejone.

I wszystko jasne. Zagadka języka polskiego rozwiązana. Odetchnąłem.

– Ale suuuper!

Dzieciaki zapiszczały i zaczęły podskakiwać.

– I masz takie piękne świecące piegi, też takie chcemy, plis, pliis, pliiis!

Znowu ten wysoki ton. Oszaleję. Podwójne zatyczki – to już postanowione.

Przyjrzałem się bliżej i rzeczywiście coś mieniło się na jej twarzy. Brokatowe punkciki różnej wielkości błyszczały na policzkach i nosie.

Ciekawe.

– Dobra! Zrobię wam takie, ale po treningu, okej? – odparła spokojnie.

– Wow, super! – krzyknęły chórem dziewczynki.

Nie umknął mojej uwadze moment, kiedy Milan objął Gretę.

– Poradzą sobie bez nas, jak myślisz? – zapytał ją po chwili.

Nie czekając na jej odpowiedź, chwycił ją za rękę i ruszyli wzdłuż korytarza, zostawiając mnie w samym centrum chaosu. Dziewczynki już prowadziły trenerkę w stronę szatni.

– Oprowadzicie mnie? Powiedzcie, proszę, gdzie macie salę i w ogóle.

Głos dziewczyny sprowadził mnie na ziemię.

Odwróciłem wzrok od Milana i Grety, którzy właśnie wchodzili do jego gabinetu.

– Może wolisz szatnię dla trenerów? – wtrąciłem nieśmiało.

– Dziękuję, to miłe z twojej strony, ale mam strój na sobie – odparła radośnie.

Chociaż byłem przerażony na poważnie, odpowiedzenie uśmiechem na jej uśmiech przyszło mi z łatwością. Sam nie potrafiłem zrozumieć, dlaczego to zrobiłem, tym bardziej że zazwyczaj nie szczerzyłem się do każdej nowo poznanej osoby. Dziewczyna miała duże brązowe oczy, które błyszczały intensywniej niż te kolorowe piegi. Pomyślałem wtedy, że jest skromna jak na celebrytkę, i od razu dotarło do mnie, dlaczego Milan poprosił mnie o pomoc. Przecież te dzieciaki pożrą żywcem tę drobną dziewczynę i nie zostawią na niej suchej nitki! Miał nosa, staruszek.

Weszliśmy na salę.

Dziewczynki od razu pobiegły do magazynku i zaczęły rozkładać maty do ćwiczeń, przepychając się i bez przerwy się śmiejąc.

– Nigdy nie prowadziłam zajęć z dzieciakami – wyszeptała dziewczyna i uśmiechnęła się nieśmiało. – Stresuję się, wiesz?

– Niepotrzebnie – odparłem. – Będą zachwycone każdym ćwiczeniem z tobą, uwierz – powiedziałem, nie spuszczając dziewczynek z oczu, i uśmiechnąłem się. – Wszystko jest sto razy lepsze niż trening siłowy ze mną – dodałem ściszonym głosem, lekko zerkając w jej stronę.

Zachichotała i pokręciła głową.

– Jeśli będziesz potrzebować pomocy, jestem tutaj.

To mówiąc, usiadłem na macie przy ścianie. Potraktowałem ten czas jako chwilę odpoczynku, którego tak bardzo potrzebowałem. Ucieszyłem się nawet, że przypadło mi w udziale jedynie pilnowanie, a nie prowadzenie zajęć. Oparłem plecy i zamknąłem oczy.

Wiele wysiłku kosztowało mnie to, by nie zasnąć, zwłaszcza że tym razem podczas zajęć było wyjątkowo cicho. Zero krzyku. Zero wariowania. Jedynie głos trenerki docierał do mnie i sprawiał, że oddychałem spokojniej.

– Trenerze, nie chcę budzić, ale czas na basen.

Na te słowa aż podskoczyłem.

Czy ja się zdrzemnąłem? Ale wtopa!

Dziewczyna zachichotała i wraz z dzieciakami skierowała się do wyjścia. Zerwałem się na równe nogi i od razu ruszyłem za nimi. Kiedy weszliśmy na basen, dziewczynki szybko ściągnęły bluzy, biegiem ruszyły pod prysznic i za moment wskoczyły do wody.

Postanowiłem, że tym razem nie zasnę, i zacząłem chodzić w kółko, przyglądając się im, jak trenują. W zasadzie to nie był trening, tylko zabawa. Ćwiczyły figurę o tajemniczej nazwie barracuda z głową pod wodą i nogami w górze. Sam nie wiem, dlaczego zapamiętałem właśnie to słowo, chociaż do niczego nie było mi potrzebne.

Mimo że wiele razy miałem zastępstwo z synchronkami, w zasadzie nigdy wcześniej nie przyglądałem się, na czym polega pływanie artystyczne. Kojarzyło mi się głównie z głośną muzyką, hałasem i zamieszaniem. Podczas moich zastępstw proponowałem ćwiczenia w wodzie, nurkowanie, obroty przy murku albo skoki do wody ze słupka.

Barracuda nie wchodziła w grę w żadnym scenariuszu, a ja nigdy nie czułem potrzeby, by zgłębiać tajniki pływania artystycznego tylko dlatego, że miewałem zastępstwa.

1 Z fr. Mélodie, czyt. [Melodi].