Tego autora w Wydawnictwie WasPos

SAGA RODZINNA

Jesienne liście

CYKL KRONIKA CZAROWNIC

Kronika czarownic. Pokolenia widzących

Kronika czarownic. Pokolenia złych

POZOSTAŁE POZYCJE

Spadek Barbary Tryźnianki

Zakazane uczucie ( wcześniej Zniszczone pianino)

Ptaki bez skrzydeł. Uwięzieni w Auschwitz

Syn pastora

Two Weeks To Love

Zakonnica z Krakowa

Co się zdarzyło w drodze do Łeby

Kopciuszek i Książę

W PRZYGOTOWANIU

Kronika czarownic. Pokolenia samotnych

Dwór na wrzosowiskach

Wszystkie pozycje dostępne również w formie e-booka

Copyright © by Andrzej F. Paczkowski, 2025
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2025
All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Barbara Wiśniewska

Korekta: Magdalena Czmochowska

Zdjęcie na okładce: AI

Projekt okładki: Adam Buzek

Skład i łamanie raz wersja elektroniczna: Adam Buzek, skladpublikacji@o2.pl

Ilustracje w środku książki: AI

Wydanie I – elektroniczne

Wyrażamy zgodę na udostępnianie okładki książki w internecie

ISBN 978-83-8290-855-8

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
www.waspos.pl
kontakt@waspos.pl

Spis treści

Rozdział 1

Dawno, dawno temu, w dalekiej krainie było sobie królestwo.

W stolicy tego królestwa stał piękny zamek.

W zamku tym mieszkał król z królową, którzy władali rozsądnie i sprawiedliwie całą krainą.

Mieszkał też tam książę.

Był to jednak zupełnie inny książę niż znamy z opowieści.

Pewnego dnia, jakiś tydzień przed urodzinami, kiedy następca tronu miał osiągnąć pełnoletność, rodzice postanowili, że się ożeni.

Ale książę wzbraniał się przed tym, jak tylko mógł. Wydawało mu się, że jest jeszcze zbyt młody. Ale chyba nie tylko o to chodziło.

W tej dalekiej krainie istniało także miasto.

W mieście tym żył chłopak: sierota na łasce złej ciotki, która go wręcz nienawidziła.

Chłopak ten nazwany został Kopciuszkiem, ponieważ nieustannie chodził umorusany. Było to efektem ciężkiej pracy, do której ciotka zmuszała go od rana do nocy.

Pewnego dnia zbuntowany książę stanął na drodze nieszczęśliwego Kopciuszka.

I tak zaczyna się nasza opowieść.

Rozdział 1

Książę zupełnie inny niż wszyscy oraz rozmowa w jadalni

Książę nosił imię Jonathan i zbliżały się jego osiemnaste urodziny. Wszyscy w zamku go uwielbiali, ponieważ był wesoły i na jego twarzy ciągle gościł uśmiech.

– Powinieneś być trochę poważniejszy – strofowała go często matka. – Takie zachowanie nie przystoi przyszłemu królowi.

Królowa Cirzpisława nosiła się dumnie i mogła być wzorem wszystkiego, co doskonałe. Zawsze wspaniale ubrana, zawsze dystyngowana, zawsze spokojna. Była dobrą królową, lubianą na dworze i w sąsiednich królestwach. Miała tylko jeden minus: bardzo kochała męża i syna i na wszystko im pozwalała, ulegając niemalże każdej zachciance.

– Matko! – zawołał książę Jonathan. – Przecież matka wie, że śmiech to zdrowie. Sama matka mi to powtarzała. Mówi o tym nasz cyrulik, powiadając, że dopiero za parę setek lat świat dopiero wynajdzie ten świetny lek na zdrowie.

– Nie można jednak nieustannie się bawić i śmiać! Król powinien być poważny – odpowiedziała. – Popatrz na swojego ojca. Masz brać z niego przykład.

Król Szalet, który na drugie imię miał Pisuar (pochodził ze starego królewskiego rodu z Francji, dlatego jego imiona mogą brzmieć dla nas nieco dziwnie, ale tam były na porządku dziennym) rzeczywiście był spokojny i poważny. Na pierwszy rzut oka mógł się wydawać trochę sztywny, bo francuska etykieta (nawet w tamtych czasach) znacznie różniła się od tej naszej, ale tak naprawdę miał dobry charakter, rządził sprawiedliwą ręką i za jego czasów królestwo przeżywało prawdziwy renesans. Sprowadzał bowiem do kraju wszystkich artystów, którzy w jakikolwiek sposób mogli przyczynić się do pogłębiania wiedzy i szerzenia kultury oraz oświaty. Jego jedynym minusem była słabość do syna, którego kochał nawet bardziej niż żonę. Bardziej, bo choć żonę kochał mocno, trzeba wam wiedzieć, syna kochał jeszcze większą miłością, do tego ślepą i bezgraniczną.

– Musimy coś z tobą zrobić. Inni książęta w twoim wieku, choć jest ich jedynie garstka, już dawno mają żony. Ty jedyny pozostajesz samotny. Zanim zejdę z tego świata, choć nie zamierzam oczywiście odchodzić w bliskiej przyszłości, chcę cię zobaczyć na ślubnym kobiercu.

– Matka powinna się zająć czymś, co by ją zainteresowało. Nieustanne swatanie stało się już nudne! – Książę obstawał przy swoim i podał pod stołem udko z kurczaka ulubionemu psu.

– Może tobie uda się wpłynąć na naszego syna? Ojca chyba posłucha? No? Powiedzże coś, przemów mu do rozsądku! – Królowa spojrzała na męża.

Król westchnął.

Nigdy nie lubił rozsądzać ich sporów.

– Matka ma rację. Powinieneś się ożenić.

– Ojcze! Sam ożeniłeś się zdecydowanie później!

– Tylko dlatego, że twoja matka była zbyt młoda na ślub.

– Dla króla to chyba nie jest za wielką przeszkodą?

– Nie. Jednak pochodzę ze starego francuskiego rodu, a tam nauczyliśmy się, że ślub powinni brać dorośli, nie zaś dzieci.

– Przecież matka często mi powtarza, że jestem jeszcze niedorosły! Więc? – Książę klasnął w ręce. – Sprawa załatwiona. Poczekajmy, aż dorosnę!

– W naszym kraju obowiązują inne normy – powiedziała królowa.

– Ależ ojcze? – Książę Jonathan zwrócił się do króla.

– Może chłopak ma rację i powinniśmy trochę poczekać? – spytał król, któremu wiele nie brakowało, by ustąpić synowi.

– Po moim trupie! – zawołała królowa i skrzyżowała ramiona.

Książę Jonathan zastanawiał się, jak z tego wybrnąć, ponieważ czuł, że tym razem sprawa wygląda poważnie.

Nie chodziło już nawet o to, że żadna królewna mu się nie podobała, bo oczywiście były w innych królestwach piękności, gotowe do poślubienia go na poczekaniu. Należał do przystojnych młodzieńców i dziewczęta wodziły za nim roziskrzonym wzrokiem. On jednak wiedział, że podobają mu się chłopcy, ale jak na razie nie zdradził jeszcze rodzicom swojego sekretu. Więc jeżeli kiedyś zdarzy się, że będzie musiał wziąć ślub, to weźmie, ale tylko z pięknym księciem, który skradnie jego serce.

– Nie każ mi, matko, marzyć o czymś takim – zawołał książę, podając psu drugie udko.

– Tyle razy mówiłam, że nie wolno karmić psa pod stołem! Skąd ty bierzesz te nawyki? Przecież tego cię nie uczyliśmy! – strofowała matka.

– Jest głodny! Dlaczego mu nie dać, skoro na stole pełno, a nikt nie je!

– Ale to pies! Kiedy rozejdzie się po świecie, że karmisz psy, jesteś niedojrzały i w dodatku nie można z tobą porozmawiać na poważne tematy, nici z jakiegokolwiek wesela. Żadna księżniczka nie będzie chciała mieć w zamku takiego…

– Ależ, matko! – Nie ustępował książę, myśląc intensywnie, jak wywinąć się z tej sytuacji.

– Wybierzesz sobie księżniczkę albo przysięgam, że zamknę się w wieży i do końca życia z niej nie wyjdę – zagroziła matka.

– Wszystkie księżniczki są miłe, jednak żadna do mnie nie pasuje! – krzyknął książę zniecierpliwiony nieustępliwością matki.

– Będzie, jak postanowiłam. A jak nawet na początku nie będzie pasowała, to się z czasem dopasuje! Nawet na siłę!

– Księżniczka Penelopa jest wyższa ode mnie o głowę. Księżniczka Anastazja znowu dwa razy większa ode mnie i podejrzewam, że jedzenie również będzie lubiła bardziej niż mnie. Księżniczka Dorotea ma tak wielki nos, że można się na nim huśtać i wszyscy się z niej śmieją. Katarzyna jest rozwydrzona. Marlena za cicha i nudna jak flaki z olejem. Bożena za głośna i ma mało włosów. Sara, zdaje się, nie ma w ogóle pojęcia o świecie. Gardenia zaś, jak słyszałem, chrapie i… – zaczął wymieniać książę, ale matka mu przerwała.

– Jedna z nich będzie musiała cię zadowolić! Byliśmy dla ciebie zbyt pobłażliwi! I nawet gdybyś miał wziąć dziewczynę z ludu, to jednak jakąś sobie weźmiesz, w przeciwnym razie nie nazywam się Cirzpisława!

Król Szalet zaczął odganiać muchy, siadające mu na talerzu.

– Jeszcze dziś musimy coś postanowić! – Matka okazała się nieugięta.

Wtedy księcia Jonathana nagle oświeciło.

– Wiem!

Oboje rodzice nastawili uszu.

– Do moich urodzin został cały tydzień! Chciałbym w tym czasie wyruszyć w przebraniu w podróż, by poznać życie wieśniaków i zwykłych ludzi.

– A co to ma wspólnego z weselem? – spytał ojciec.

– Matka powiedziała, że wystarczy nawet dziewczyna z ludu. Jeżeli nie podobają mi się żadne księżniczki, to może spodoba mi się jakaś… Osoba z naszego królestwa?

Matka i ojciec byli już w takiej desperacji, że nawet specjalnie nie marudzili. Ktokolwiek by to nie był, najważniejsze, że przyprowadzi do domu kandydatkę na żonę następcy tronu. A że matka również nie mogła się pochwalić czystością pochodzenia, ba! nie tylko nie wywodziła się z królewskiego rodu ani nawet ze szlacheckiego, zgodzili się od razu.

– Uzgodnione! – powiedziała zadowolona królowa. – Ale bez kandydatki na żonę do zamku nie wracaj!