Copyright © by Joanna Świątkowska, 2025
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2025
All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta: Aneta Krajewska

Projekt okładki: Patrycja Kiewlak

Ilustracje wewnątrz książki: pngtree.com

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I – elektroniczne

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w Internecie

ISBN 978-83-8290-860-2

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Spis treści

1. Gorzki smak porażki

1. Gorzki smak porażki

– Jaka tragedia jeszcze mnie dzisiaj spotka? – spytała samą siebie Karlie.

Gustowny kremowy papier palił jej opuszki. Była pewna, że Mona nie wybrała tego zaproszenia. Nie miała ani trochę gustu. Rodzina Philipa musiała maczać palce w jego wyborze. Starała się nie myśleć o rodzicach Philipa, ale była ciekawa, jak wyglądali z szokiem wymalowanym na twarzy, gdy dowiedzieli się, że Philip rozstał się z nią i związał się z Moną.

Lubiła jego mamę, roztaczała nad wszystkimi parasol bezpieczeństwa, dając namiastkę domu. Karlie wydawało się, że Gwen też nigdy nie miała do niej zastrzeżeń. W momencie gdy Karlie zaczęła spotykać się z jej synem, niemal piała z zachwytu. Ten rozdział jednak został zamknięty, a Karlie nigdy nie zostanie częścią ich rodziny.

Rodzice Philipa mieszkali za płotem jej rodzinnego domu. Od swojej mamy Karlie dowiedziała się, że od kilku tygodni Gwen jej unika. Karlie wcale jej się nie dziwiła. Zarówno Gwen, jak i matka Karlie były w ferworze planowania ślubu swoich dzieci, ale nastąpiła gwałtowna zmiana. Na miejscu Gwen Karlie również potrzebowałaby kilku tygodni, aby przełknąć towarzyską gafę i ponownie móc spojrzeć przyjaciółce w oczy.

Karlie szanowała swoją niedoszłą teściową i jeszcze zanim związała się z Philipem, lubiła wpadać do niej na niezobowiązujące plotki, ale teraz zamierzała odciąć się od kobiety grubą kreską i wejść w nowy rozdział swojego życia. Mówienie o tym było proste, ale jak odciąć się i zapomnieć, gdy wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały na to, że do końca swoich dni będzie skazana na oglądanie szkaradnej mordy Philipa? Jej rodzice nie planowali się wyprowadzać przez najbliższą dekadę. Chyba że Gwen nie da rady mieszkać za płotem i to oni się spakują i wyniosą na drugi koniec miasta.

– Obyś nie zmieściła się w sukienkę – syknęła, rzucając zaproszenie przez biurko.

Kartka niczym lekkie piórko opadła wydrukiem do góry. Karlie osunęła się na swoim krześle, spoglądając z pogardą na skrawek papieru. Nerwowo przygryzła skórę na kciuku. Świstek budził w niej mordercze żądze. Chwyciła papier między dłonie, raz jeszcze wczytując się w treść.

Philip Louis Crawford oraz Monica Charlotte Campbell zapraszali Karlie Craine na uroczystość zaślubin dwudziestego piątego grudnia.

– Kto bierze ślub w Boże Narodzenie? – spytała samą siebie. – Och, wiem! Mój pieprzony były narzeczony i moja pieprzona była przyjaciółka – syknęła pod nosem, rzucając kartkę z powrotem na biurko.

Philipa znała niemal całe swoje życie. Miała pięć lat, gdy jego rodzina kupiła dom za płotem i się do niego wprowadziła. Gwen i Richard byli wówczas rodzicami dziesięcioletniego Philipa.

Młody Crawford szybko zaprzyjaźnił się ze starszym rodzeństwem Karlie. Przez lata mówili sobie jedynie „cześć” i nie zaprzątali sobie głowy swoim istnieniem.

Gdy Karlie miała szesnaście lat i weszła w buntowniczy wiek, Philip był studentem. Przesiadywał wieczorami na swoim tarasie, ucząc się, a jednocześnie z rozbawieniem podziwiając, jak zbuntowana nastolatka wykonuje liczne akrobacje, uciekając ze swojego pokoju na imprezę, na którą nie pozwolili iść jej rodzice.

Latami ich relacja była koleżeńska, ale wszystko zmieniło się dwa lata temu. Jedenastego października Philip i Karlie spotkali się poza swoimi rodzinnymi domami. Obrzuciła swojego przyszłego partnera litanią przekleństw, gdy ten wymusił pierwszeństwo i zniszczył jej nowe auto. Przepraszał ją przez kilkanaście minut, aż na koniec chciał zrekompensować jej stłuczkę kolacją.

Tak to się zaczęło. Z przeprosinowej kolacji zrobiła się kolejna randka, a później kolejna. Oboje doszli do tego samego wniosku, że zbyt długo trzymali się od siebie z daleka. Przez kilka tygodni ukrywali przed swoimi rodzinami fakt, że się spotykają, chcąc uniknąć wtrącania się w ich związek. W końcu potwierdzili rozsiewane przez brata Karlie plotki i tak wszyscy dowiedzieli się, że są parą.

Była szczęśliwa.

Wydawało jej się, że wygrała los na loterii. Takich facetów to ze świecą szukać. Philip był naprawdę dobrym i troskliwym facetem. Zwłaszcza na początku, co teraz Karlie odbiera jako uśpienie jej czujności. W pierwszą rocznicę związku jej się oświadczył, a Karlie nie mogła być bardziej szczęśliwa. Po tym dniu jednak wszystko powoli zaczynało się składać jak domek z kart.

Philip pracował w tym samym budynku co Karlie. Właściwie to on załatwił jej najem niewielkiej powierzchni, ponieważ żył w naprawdę dobrych relacjach ze swoim szefem, do którego należał budynek z czarnego szkła w samym centrum Park Avenue.

Na chwilę przed zeszłorocznym Bożym Narodzeniem pojawiły się problemy w jego pracy. Zaczął kłócić się ze swoim szefem. Do tamtej pory Philip zachwalał swojego szefa i ich świetną relację. Nie mógł powiedzieć złego zdania o swoim pracodawcy, na co Karlie zawsze reagowała jękiem rezygnacji. Panna Craine nienawidziła właściciela budynku i gdyby mogła, rozjechałaby go z premedytacją.

Starała się wspierać Philipa, ale zamykał się w sobie. Coraz częściej się sprzeczali. Philip stał się opryskliwy, robił wszystko, aby obniżyć samoocenę Karlie, marudził, że tak naprawdę nie robi w życiu nic pożytecznego i powinna się wstydzić w ogóle mówić o swojej „pracy”, bo jemu przychodzi to z coraz większym trudem. Było jej przykro, ale była pewna, że w momencie gdy skończą się jego problemy z szefem, skończą się również problemy w ich związku.

Niestety, nastał kwiecień, a razem z nadejściem tego pięknego wiosennego miesiąca Philip został dyscyplinarnie zwolniony. Nie przyznał się do tego. Dowiedziała się, podsłuchując rozmowy w głównym holu. Gdy zapytała, czy to prawda, wybuchnął i nie wrócił do domu przez dwa dni. Chciała zgłosić zaginięcie na policji, ale się odnalazł. Nie powiedział, gdzie był. Z pewnością nie był u Gwen, bo jego matka również odchodziła od zmysłów.

Zaczęły się sekrety, ciche rozmowy telefoniczne i uśmiechy do treści wiadomości. Karlie zwierzyła się tylko jednej przyjaciółce ze swoich podejrzeń i na całe szczęście tej właściwej. Rozpoczęły prywatne śledztwo, które po kilku dniach przyniosło zamierzony efekt. Efekt, który złamał Karlie serce.

Czternastego maja dowiedziała się, że Philip zdradza ją z jej przyjaciółką. Kochała go, a w jednej chwili znienawidziła. Próbował się wylewnie tłumaczyć, ale go nie słuchała. Wówczas nie była w stanie słuchać jego wyjaśnień. Liczył się jedynie fakt, że zdradził ją z Moną.

Olivia zabrała ją do domu. Pomogła jej spakować wszystkie swoje rzeczy. Tego samego wieczora wyprowadziła się z mieszkania, które wynajmowała z Philipem. Przeniosła się do Liv. Mogła zostać u niej, jak długo tylko chciała, ale musiała stanąć na nogi. Dla siebie. Tym bardziej że nie chciała wisieć przyjaciółce i jej narzeczonemu nad głową.

Pomieszkiwała u nich przez miesiąc, co i tak było zbyt długim okresem. Wynajęła nowe mieszkanie, ale jej serce pozostało rozdarte. Nowe meble, nowy widok za oknem i wsparcie najbliższych nie leczyły jej złamanego serca. Potrzebowała czasu.

I dzisiaj nadal nie była w stanie wszystkich w stu procentach zapewnić, że poskładała się w całość. Philip ją zniszczył. Zniszczył zaufanie i wiarę w prawdziwą miłość. Zniszczył ją wewnętrznie i zewnętrznie. Próbowała udawać, że zaleczyła złamane serce.

Udawało jej się to na powierzchni, ale w środku wciąż cierpiała.

Była pewna, że to był pomysł Mony, aby właśnie dzisiaj, dwa lata od kiedy jej relacja z Philipem weszła na nowy poziom, wysłać do Karlie gustowną paczuszkę z małym szampanem i czekoladkami, w której poza słodkościami znajdowała się informacja, że pieprzony Philip żeni się z jej eksprzyjaciółką.

Mona nie widziała niczego złego w swoim zachowaniu. Mimo wszystko nie miała odwagi stanąć przed Karlie i spojrzeć jej prosto w oczy, aby przedstawić swoją wersję wydarzeń.

Karlie wydawało się, że już gorzej być nie może, a jednak los po raz kolejny postanowił sobie z niej zakpić. Jej pieprzona przyjaciółka trzy tygodnie temu ogłosiła, że jest w ciąży. Dowiedziała się z cukierkowego posta Mony na Instagramie, że ona i Philip zostaną rodzicami.

Akurat gdy go zobaczyła, jadła lunch. Momentalnie podszedł jej do gardła i zwróciła całość do stojącego obok śmietnika. Mona wysłała nawet radosną nowinę do Olivii i Indii, jakby myślała, że po tym wszystkim nadal będą się przyjaźnić.

Karlie nie dostała choćby jednej krótkiej notatki, jakby Mona obawiała się, że wyciągnie jej tego dzieciaka z brzucha. Mimo cierpienia, które jej zadali, nie życzyła Monie żadnego nieszczęścia. Miała tylko jedno marzenie w tej chwili: aby jej eksprzyjaciółka się roztyła i stała się nieatrakcyjna.

Na moment zdrady nikt nie jest gotowy. Zdrada boli jeszcze mocniej, gdy kocha się drugą osobę i jest się dla niej zdolnym do tak wielu poświęceń. Wydawało jej się, że Philip jest z nią szczęśliwy. Dawała mu od siebie wszystko, czego potrzebował, ale jak widać, potrzebował czegoś innego. I zupełnie z kimś innym.

Gdyby Philip zdradził ją z kimś obcym, nie cierpiałaby tak jak teraz. Minęło pięć miesięcy, a ona wciąż miała dziurę w sercu. Była to dla niej bardzo osobista porażka. Z Moną, Olivią i Indią przyjaźniła się od liceum, ale Mona zawsze była jej dalsza niż pozostałe dwie przyjaciółki.

Niemal od początku ich przyjaźni wydawało jej się, że ona i Mona nieco rywalizują. Obie chciały sobie coś udowodnić i niekiedy ich rywalizacja stawała się niezdrowa.

Trzy przyjaciółki skończyły studia, ale jedynie Mona nie potrafiła odnaleźć się w nowej, dorosłej rzeczywistości i ta biedna zagubiona owieczka postanowiła uwieść jej faceta, złapać go na dziecko, a Philip zdecydował zachować się na tyle przyzwoicie, że poprosił ją o rękę. Monie wcale nie przeszkadzało, że nosiła na palcu pierścionek, którym ona rzuciła w twarz Philipa.

Chwyciła do ręki telefon. Zobaczyła dziesiątki powiadomień, ale nie miała siły ani chęci zaprzątać sobie nimi głowy. Dochodziło południe i miała ochotę skończyć ten dzień, ale w kościach czuła, że dopiero nabiera rozpędu. Zamieniła się w Indię.

Uniosła spojrzenie na drzwi w momencie, gdy Conrad niepewnie je uchylił i wślizgnął się do środka. Robił wszystko, aby nie widziała, co dzieje się na korytarzu. Jej chuderlawy asystent o włosach w kolorze platynowego blond i przeszywającym spojrzeniu zielonych oczu przestępował nerwowo z nogi na nogę. Pracował dla niej od półtora roku i widział ją już w różnym stanie. Najbardziej nie lubił, gdy Karlie siedziała za biurkiem totalnie bez życia.

– Wyglądasz, jakby wypluł cię ogrodowy gnom – stwierdził dla rozładowania atmosfery. – Chyba zapiszę cię na masaż do Liv.

Karlie nie była wredną szefową. Szanowała garstkę ludzi, która dla niej pracowała. Byli spełnieniem jej dziecięcych marzeń i nie chciała nikogo z nich tracić. Jej asystent nie dostawał od niej telefonów w środku nocy z prośbą, by przywiózł jej kiść winogron. Miał swoje godziny pracy, czasami wybierał się z nią na różne eventy, ale wtedy dawała mu dodatkowe godziny wolnego lub dopłacała do podstawowego wynagrodzenia. Chciała, aby jak najdłużej z nią został, ponieważ nie wyobrażała sobie przyuczania nowej osoby.

– Kup mi lepiej strzelbę, a później załatw alibi. Wcale nie wyglądasz lepiej ode mnie.

Conrad ciężko wypuścił powietrze z płuc.

– Walnę prosto z mostu. Philip czeka za drzwiami. Chce się z tobą spotkać.

– Philip czeka za drzwiami – powtórzyła za asystentem. – Chce się upewnić, że dostałam ich przesyłkę?

– Nie wiem, czego chce. Jasno dałem mu do zrozumienia, że nie ma przyzwoitości.

Nie widziała go od dnia, gdy się oficjalnie rozstali. Czy była na tyle silna, aby się z nim spotkać i wygrać bitwę?

– Odeślę go.

– Nie – powiedziała pewnie. – Niech wejdzie. Nie dam mu satysfakcji, że nadal cierpię z powodu naszego rozstania.

Conrad wycofał się na korytarz, aby oschłym tonem głosu zaprosić go do jej gabinetu. Była na swoim terenie. To ona tutaj rządziła. To on ją zdradził i powinien był czuć się winny. Nie miała sobie nic do zarzucenia. Philip wszedł do jej gabinetu, a ona schowała dłonie pod biurko, wbijając sobie karmazynowe paznokcie w udo, by przywołać się do porządku.

Nieco się garbił, jakby życie zbyt mocno docisnęło go do parteru. Ręce miał wsunięte do skórzanej kurtki. Miał zdecydowanie dłuższe włosy niż wtedy, gdy widziała go ostatnim razem. Brązowe włosy zaczęły się kręcić. Wsunął mocniej na nos swoje okulary w czarnych oprawkach. Philip był przystojnym mężczyzną, ale nigdy nie zdobyłby tytułu tego najprzystojniejszego. Jego uroda była przeciętna, ale dla Karlie liczyło się to, co miał w duszy.

– Czego chcesz? – spytała na powitanie.

– Chciałem z tobą pogadać. Może masz ochotę na kawę?

Zaśmiała się ironicznie pod nosem, kręcąc przy tym głową.

– Naprawdę uważasz, że możemy iść na kawę jak para znajomych i udawać, że nic się nie stało?

– Karlie, przepraszam! Nie wiedziałem, że Mona rozesłała wszystkie zaproszenia. Zależało mi, aby przyjść do ciebie osobiście. Gdy się dowiedziałem, było za późno, aby to odkręcić. Powinnaś była dowiedzieć się ode mnie.

– Nagle ruszyło cię sumienie? O ciąży Mony dowiedziałam się z posta na Instagramie, a o tym, że bierzecie ślub, z tego jebanego zaproszenia, które dzisiaj dostarczono do mojego biura! Naprawdę, pogratulować ci odwagi i męskości. Serio, nie mogłeś wysłać nawet wiadomości?

Gdy się rozstawali, nie chciała słuchać jego wyjaśnień. Nie chciała wiedzieć, co go skłoniło, aby zdradzić go z Moną ani kto zrobił pierwszy krok. Odeszła, chcąc jak najszybciej zapomnieć.

– Karlie, nie chciałbym rozmawiać o tym w biurze. Tutaj wszyscy słuchają i…

– Nie zamierzam nigdzie indziej z tobą rozmawiać! Mów, co masz do powiedzenia, i znikaj. Mona na pewno usycha z tęsknoty. Dziwne, że cię do mnie puściła. Samego. Chyba że jej powiedziałeś, że przyjechałeś załatwić formalności związane z odejściem z pracy. Przepraszam, zapomniałam, że Rhys cię wypierdolił, a nie zwolnił. Wyleciałeś z hukiem, aż żałuję, że ci współczułam.

– Nie planowaliśmy cię ranić. Tak…

– Po prostu się stało – dokończyła za niego. – Śpiewka stara jak świat. Powiesz mi coś, czego nie wiem?

– Karlie… – Wsunął dłoń we włosy. – Masz prawo być zła. Powinniśmy byli ci powiedzieć wcześniej, ale stało się. Nie możesz dramatyzować i odstawiać scen.

– A odstawiam teraz jakąś scenę? – spytała.

– Twoja złość jest uzasadniona – zauważył.

Łaskawca – pomyślała.

– Planowaliśmy ślub, szukaliśmy mieszkania, ale nasze życie inaczej się potoczyło, a ja zrozumiałem, że tego, czego pragnę od życia, nie będę w stanie osiągnąć, będąc z tobą. Rozjechaliśmy się. Twoje ambicje, a raczej… – Urwał w odpowiednim momencie.

Łzy cisnęły jej się do oczu, ale robiła wszystko, aby mu nie pokazać, że jego słowa niczym sztylety wbijają się w jej poranione serce.

– Wściekaj się na mnie – ciągnął – ale nie wyżywaj się na Monie. Ona jest teraz w ciąży i nie może się denerwować.

– A czy ja, kurwa, wyżywam się na twojej narzeczonej? Ostatni raz rozmawiałam z Moną w dniu, gdy dowiedziałam się, że ją pieprzysz! Nie chcę mieć z nią ani z tobą nic wspólnego. To Mona wypisuje do Liv i Indii, jakby nic się nie stało.

Philip spojrzał na nią zaskoczony.

– O tym też chciałem z tobą porozmawiać. Najpierw jednak wróćmy do tego, że Mona skarżyła mi się, że gnębisz ją telefonami.

Odrzuciła głowę. To było w stylu Mony. Chciała zrobić z Karlie wariatkę, która nie pogodziła się z porażką. Chociaż chyba też w stylu jej ekspartnera. Doszła do takiego momentu w swoim życiu, że podejrzewała, iż to on był prowodyrem tych wszystkich sytuacji. Wzięła głęboki wdech. Nie mogła dać mu się sprowokować.

– Naprawdę jej w to uwierzyłeś? Philip, uważasz, że byłabym w stanie dzwonić do Mony i jęczeć, jak to mnie skrzywdziła? Mam wyjebane na moją byłą przyjaciółkę i na ciebie również. Gnijcie sobie w tym swoim zakłamaniu, ale mnie w to nie mieszajcie. Wasz cyrk i wasze małpy. Chcesz się ożenić z tą psychopatką, proszę bardzo, nie będę wam stała na drodze. Może pewnego dnia pożałujesz swoje decyzji, ale wtedy to ja będę wygrana. W gruncie rzeczy dobrze wyszło. Cieszę się, że teraz dowiedziałam się, że zdrada to dla ciebie nic trudnego. Od miesięcy pokazywałeś, jakim naprawdę jesteś człowiekiem, a ja tłumaczyłam twoje podłe zachowanie problemami w pracy. I szczerze? Cieszę się, że nie zostałam twoją żoną.

Karlie robiła wszystko, aby pokazać, że zdrada spłynęła po niej jak po kaczce. W środku jednak cała dygotała z nerwów. Było jej przykro, że dwójka ludzi, którym ufała, wbiła jej nóż w plecy. Miała inne zdanie o Philipie. Obserwowała go latami i wydawał jej się porządnym facetem, ale się pomyliła. Kamuflował się. Mona miała różne nieczyste zagrywki. Odbijała facetów innym dziewczynom i nie widziała w swoim zachowaniu nic złego.

Karlie straciła czujność.

Była pewna, że skoro są ze sobą blisko od tak wielu lat, jest chroniona. Mona nie miała skrupułów.

Philip nie rozumiał, dlaczego Mona miałaby skłamać. Ich relacja nie była dobra, ale nie pojmował, czemu jedna chciała oczerniać drugą i opowiadać nieprawdziwe historie. Przyjaźniły się od tak wielu lat. I owszem, sytuacja była niezręczna, ale wszyscy powinni wziąć ją na klatę i wyciągnąć właściwe wnioski. Zwłaszcza Karlie.

– Mona dała mi jasno do zrozumienia, że chcesz, aby się stresowała w ciąży.

– Ty tak na serio? Philip, mam swoje życie, które jest dużo ciekawsze od tego, które macie ty i Mona. I właśnie tego życia zazdrościła mi Mona. Nie interesujecie mnie. Właściwie mogę nawet nie zjawić się na waszym ślubie. Wszystkim ułatwi to odnajdywanie się w niezręcznych sytuacjach. Zdradziłeś mnie. Nie tylko fizycznie z Moną, ale również emocjonalnie – powiedziała wzburzona. – Myślałam, że po tym wszystkim chociaż okażesz odrobinę przyzwoitości i powiesz mi o ślubie osobiście, ale jak widać, pomyliłam się. Przez niemal całe życie mydliłeś mi oczy i ślepo wierzyłam, że osoba, na którą się kreowałeś przede mną, jest prawdziwa, ale tak jak i Mona jesteś zakłamaną szują. Jesteście siebie warci.

Philip nie wiedział, co odpowiedzieć. W tej chwili żałował, że tutaj przyjechał. Mona ostatnio często powtarzała, że Karlie była zazdrosna o nią od lat. Próbował sobie przypomnieć, czy rzeczywiście jego eksnarzeczona przejawiała zazdrość wobec przyjaciółki, ale sobie nie przypominał. Sytuacja była patowa i cokolwiek by powiedział, Mona mogła to źle odebrać, tak jak w tej chwili Karlie.

Żadna z kobiet nie była potworem. Los chciał, że zbliżył się akurat z Moną, gdy Karlie była pochłonięta swoimi durnymi obowiązkami. Właściwie dzień, gdy po raz pierwszy przespał się z Moną, nie był tym dniem, gdy oficjalnie zdradził Karlie. Robił to już od kilku tygodni, chodząc z jej przyjaciółką na kawę, rozmawiając przez telefon. W końcu się zakochał, a Karlie stała się przeszkodą. Kochał Monę i żałował, że ta sytuacja potoczyła się w ten sposób. Teraz do końca życia będę mieli te niezręczne miny, gdy będą spotykać się na rodzinnych uroczystościach.

– Przekaż, proszę, Monie, że za zniesławienie mogę ją pozwać. Jeżeli jeszcze raz spróbuje zagrać taką kartą, pożałuje tego i będę miała w dupie, czy jest w ciąży, czy nie. Chyba Mona zapomniała, że jestem osobą publiczną. W mediach nic nie ginie. Mogę wystąpić o bilingi, o udostępnienie treści wiadomości. Udowodnię wszystkim, że jest manipulatorką i kłamczuchą. Ciekawe, co wtedy zrobi. Po czyjej będziesz stronie? Żyj sobie w tej bańce pełnej iluzji, że Mona to najlepsze, co cię spotkało w życiu. Pewnego dnia pożałujesz, że stała się jego częścią. I nie, nie grożę cię. Ostrzegam cię.

Nie chciała wyjść na rozhisteryzowaną byłą dziewczynę, ale nie pozwoliła, aby Mona traktowała ją w ten sposób. Spojrzała na Philipa i w jednej sekundzie pożałowała, że dała mu się zaprosić na randkę. Pożałowała, że się w nim zakochała. Tylko czy innego faceta Mona by jej z premedytacją nie ukradła? Nie miała pojęcia.

India i Olivia od kilku tygodni powtarzały jej, że powinna wrócić do gry. Randki dobrze by jej zrobiły. Oczyściłyby jej głowę i pozwoliły zapomnieć o Philipie. Do tej pory się wzbraniała, ale teraz, patrząc na Philipa odnosiła wrażenie, że trzeba było się wydostać spod głazu bolesnych wspomnień. Jej były narzeczony się nie patyczkował. Dlaczego ona wciąż się łudziła, że nadejdzie zmiana? Dlaczego wciąż miała nadzieję, że nazajutrz się obudzi, a wszystko okaże się jedynie złym snem?

Znała Monę nieco lepiej od niego. Zawsze się wyróżniała na tle pozostałych przyjaciółek. Chciała tego samego, co one, ale nie wkładając w to żadnej pracy. Chciała zaistnieć, ale wybijając się na znajomościach przyjaciółek. Chciała mieć wszystko to, co one, ale grabiąc od nich. Przyjaźniły się i żadna nie była w stanie powiedzieć jej, że na nich żeruje, lecz może właśnie powinny były? Może kilka lat temu powinny były odsunąć od siebie Monę i zaoszczędzić sobie tym samym wielu przykrych sytuacji?

Mona miała nadzieję, że Karlie się załamie. Miała nadzieję, że zniży się do tak niskiego poziomu, iż stanie przed Philipem i będzie go błagała o to, aby wrócił, a ona będzie triumfować. Jakby Mona jej nie znała. Nigdy nie zniżyłaby się do takiego poziomu. Nigdy nie pozwoliłaby nikomu, aby czuł się wygrany.

– Przed kilkoma minutami powiedziałam, że mogę wam oszczędzić niezręcznej sytuacji i nie pojawić się na ślubie, ale zmieniłam zdanie. Przyjdę na niego. W końcu nie może mnie ominąć tak ważne wydarzenie w życiu mojego eksnarzeczonego i eksprzyjaciółki, prawda? Zresztą, będzie to świetna okazja, abyś mógł poznać swojego następcę.

Krew odpłynęła z twarzy Philipa.

Nie podejrzewał, że wróciła do randkowania. Tkwiło w nim egoistyczne przekonanie, że Karlie wciąż cierpi po ich rozstaniu.

Kobieta omal nie zaczęła się uśmiechać, widząc, co ta wiadomość zrobiła z Philipem, aż zaczęła żałować, że się z nikim nie spotyka i nie może go przedstawić w tej chwili. Philipowi wydawało się, że jest nie do zastąpienia. Oboje z Moną byli pewni, że ją złamali. Nie podejrzewali, że Karlie znowu jest w grze. Cóż, sama jeszcze o tym nie wiedziała.

– Spotykasz się z kimś?

– Dlaczego cię to dziwi?

– Dopiero się rozstaliśmy – zauważył.

– A ty już zapłodniłeś Monę i bierzesz z nią ślub. W porównaniu z wami zostałam daleko w tyle.

– Kim on jest?

– A co cię to interesuje?

– Nie uważasz, że powinienem wiedzieć?

– Nie uważasz, że nie zdradza się swojej narzeczonej z jej przyjaciółką?

– Dlaczego odpowiadasz pytaniem na pytanie?

– Bo to mój związek i moja sprawa.

– Twoja sprawa? W twoim życiu nic nie jest tylko twoją sprawą. Sprzedajesz w Internecie każdy intymny fragment swojej codzienności. Robiłaś to z naszym wspólnym życiem. Publikowałaś liczne posty z moim udziałem, bo to podbijało ci zasięgi!

– Naprawdę uważasz, że podbijałeś mi zasięgi? – spytała oschle.

Był to cios poniżej pasa, ale wszystko się w niej gotowało.

– Nigdy nie upubliczniłam twojej twarzy, bo sobie tego nie życzyłeś. Wysyłałam do wszystkich mediów informację, że nie wyrażam zgody na publikowanie twojego wizerunku, gdy jakiś fotoreporter zrobił mi zdjęcie. Zrobiłam wszystko, aby chronić twoją prywatność, na czym ci zależało – powiedziała ostro. – Nie muszę ci się spowiadać z tego, z kim się spotykam. Pokażę go w momencie, gdy oboje uznamy, że przyszła na to pora. To nasz związek i to, co będę z nim robiła, to wyłącznie nasza sprawa. Wracaj do Mony – podsunęła. – Zajmij się narzeczoną, planowaniem ślubu, a mi daj święty spokój. Jestem w końcu znowu szczęśliwa i nie pozwolę, abyście zepsuli mi ten stan. Wkurwiłam się, bo traktujecie mnie jak trędowatą. Wszystkiego dowiaduję się od osób trzecich. Nie miałeś nawet jaj, aby przyznać się do tego, że sypiasz z moją przyjaciółką! Wszystko już sobie wyjaśniliśmy. Nie mam nic więcej do dodania.

– Od jak dawna się z nim spotykasz?!

– A co cię to, kurwa, interesuje?! To moja sprawa! Ja nie pytałam, od jak dawna pieprzysz Monę, prawda?!

Nic nie chciała wiedzieć. Szczegółów dowiedziała się pocztą pantoflową, ponieważ niewiedza zżerała ją od środka.

– Jest jeszcze jedna kwestia. Chodzi o Liv i Indię.

– Co z nimi? – spytała. – Z nimi też chcesz się przespać i mam załatwić ci alibi, aby Mona się nie dowiedziała?

– Mona ostatnio dużo płacze.

– Jest w ciąży i odpierdala jej przez hormony. Chociaż – uniosła palec – niezła z niej aktoreczka, a więc jest szansa, że bierze cię na litość.

– Płacze, że odcięłaś ją od Liv i Indii. Nastawiłaś je przeciwko niej. Rozumiem, że to, co zrobiliśmy z Moną, cię zraniło, ale nie możesz nastawiać swoich przyjaciółek, a tym samym przyjaciółek Mony przeciwko niej. Obecnie nie ma nikogo.

– Może to ją nauczy, że nie sypia się z narzeczonym przyjaciółki? – spytała. – Posłuchaj, nie nastawiałam Liv i Indii przeciwko tej wariatce – mruknęła. – Wybacz, chyba nie powinnam mówić tak o twojej przyszłej żonie, prawda? Otwarcie porozmawiałam z dziewczynami i powiedziałam, że jeżeli chcą utrzymywać z nią kontakt, droga wolna, nie zabronię im tego. Wiesz, co obie odpowiedziały? Że nie chcą mieć z tą dwulicową szują nic wspólnego. Zatem przekaż Monie, że to dziewczyny uznały, iż nie chcą mieć nic wspólnego. Liv boi się, że twoja narzeczona jeszcze odurzy i zgwałci Dylana, tak że sam rozumiesz.

– Jesteś chora, Karlie – powiedział z obrzydzeniem. – Jesteś zazdrosna!

– O Monę? Błagam cię. Właściwie to przykre, że z mojej ligi spadłeś do niszowej, ale jak widać, mój rzekomy brak ambicji cię przerósł.

Philip otwierał usta, ale Karlie ponownie weszła mu w słowo.

– Skończyliśmy i teraz wypierdalaj – powiedziała ostro. – Jeżeli sam stąd nie wyjdziesz, wezwę ochronę, a oboje wiemy, że już ma wprawę w wyrzucaniu cię z tego budynku.

W mężczyźnie wszystko aż wrzało. Nie był przygotowany na takie starcie. Sądził, że ta rozmowa przebiegnie w zupełnie innej atmosferze. Karlie cała w środku dygotała. Chciała, aby Philip już stąd wyszedł. Łzy cisnęły się jej do oczu, ale siedziała za biurkiem z uniesioną głową, okazując swoją wyższość. Patrząc na Philipa, przekonywała samą siebie, że nigdy na nią nie zasługiwał. Próbowała się przekonać, że to jedna z życiowych porażek, która pozwoli jej stać się silniejszą. Wmówiła sobie, że wieczorem spotka się ze swoim fikcyjnym chłopakiem, a ten pomoże jej zapomnieć o koszmarnym dniu. I w tym momencie nie wiedziała, co boli bardziej: zdrada czy samotność.

Ale jedno wiedziała na pewno: nigdy nie była z siebie tak dumna, jak w tej chwili.

♥♥♥

Philip w końcu wyszedł, a ona skuliła się w swoim fotelu, wyglądając przez okno. Obracała między palcami telefon. Cała rozmowa z byłym narzeczonym kotłowała się w jej myślach. Nie mogła uwolnić się spod ich ciężaru, a co gorsza, sama wpakowała się na minę.

Dochodziła dwunasta.

Odblokowała telefon i wysłała wiadomość do Indii, że muszą się pilnie spotkać u Liv. India była elastyczna, gotowa na spotkanie o każdej porze dnia i nocy. Chwyciła za torebkę od YSL, wymaszerowała z gabinetu i trzasnęła za sobą drzwiami z hebanu. Jeżeli zostałaby tutaj minutę dłużej, oszalałaby.

Conrad nerwowo podskoczył na swoim krześle. Pracował dla niej od półtora roku i wiedział, że gdy Karlie wychodzi z biura, trzaska drzwiami i zakłada okulary przeciwsłoneczne, zbliża się apokalipsa.

– Idziesz go zabić? Jeszcze nie mam alibi.

– Jadę do Liv.

– Wrócisz?

– Jeżeli nie wpadnę na pomysł, jak zabić Philipa bez świadków, wrócę.

– Zajmę się tym żelaznym alibi – obiecał jej asystent.

Wsiadła do metalowej windy. Przycisnęła skroń do metalu, chcąc zapaść się pod ziemię. Czy ten dzień mógł być jeszcze gorszy?

– Dzień dobry, panno Craine.

Cała zesztywniała. Była taka wściekła, że nie spojrzała, czy poza nią ktoś jeszcze jest w windzie. Nie musiała się obracać, aby uzyskać pewność, kto stoi za jej plecami. Tak, ten dzień zmierzał do katastrofy. Obejrzała się przez ramię, posyłając mu znad okularów jedno ze swoich najbardziej pogardliwych spojrzeń.

Rhys Rutledge.

Rhys był nie tylko właścicielem budynku, w którym na dwunastym piętrze mieściło się jej skromne biuro, ale również był obrzydliwie przystojnym i aroganckim facetem, którego nienawidziła od pierwszego dnia. Jego przeszywające szafirowe oczy odzierały wszystkie warstwy jej pancerza. Siedemdziesiąt pięć cali arogancji, pogardy względem drugiego człowieka, pewności siebie i zabójczych mięśni. Ze wzajemnością za sobą nie przepadali. Powinna okazywać mu względny szacunek, w końcu wynajmowała od niego powierzchnię, ale nie zamierzała płaszczyć się przed tym aroganckim dupkiem.

– Jezu, jeszcze ciebie tutaj brakowało – mruknęła.

– Nadal nikt nie nauczył cię szacunku?

– Do ciebie? Nie licz na to – odpowiedziała, odwracając się do niego plecami.

– Co słychać u Philipa?

Gwałtownie odwróciła się na pięcie, piorunując go spojrzeniem swoich szmaragdowych oczu. Gdyby jej spojrzenie mogło zabijać, leżałby właśnie martwy.

– Jak cię to, kurwa, interesuje, zadzwoń sobie do niego – warknęła. – I zajmij się swoim życiem!

Była niemal pewna, że Philip nie odważyłby się i nie wysłałby zaproszenia na ślub do Rhysa. Rozstali się w burzliwej atmosferze. Właściwie Karlie nie znała prawdziwej wersji wydarzeń, a jedynie plotki, z których dowiedziała się, że Philip działał za plecami Rhysa i sprzedał informacje do konkurencji.

Rhys nigdy się nie patyczkował. Gdy tylko dowiedział się, co zrobił Philip, zwolnił go z hukiem. Echo upadku jej eks niosło się po całym budynku. Nigdy nie podejrzewała, że jej narzeczony mógłby posunąć się do czegoś tak okrutnego, ale jak widać, nic o nim nie wiedziała. On i Mona byli siebie warci.

Zignorowała współtowarzysza, odwracając się do niego plecami i nerwowo wyciągając z torebki telefon. Wyszła z windy, zostawiając go za sobą. Rhys irytował ją swoim istnieniem. Może nie zrobiła najlepszego pierwszego wrażenia, gdy się poznali, ale mógł to puścić w niepamięć. Minęło tyle czasu. Nie dało się ukryć, że swój lokal zawdzięczała Philipowi. Gdy Philip został zwolniony, Karlie przez kilka dni wyczekiwała wypowiedzenia najmu, ale takowe się nie pojawiło. Była pewna, że Rhys ją stąd pogna. Raz, że była jeszcze wtedy narzeczoną Philipa, a dwa, że jej nie znosił i na jego miejscu, mając tak dobry pretekst, pozbyłaby się niewygodnego lokatora.

Całą drogę do Liv rozpamiętywała wydarzenia ostatnich miesięcy. Było jej przykro. Była na siebie wściekła. Nie spała nocami, zastanawiając się, czy mogła coś zrobić inaczej, aby Philip nie zdradził jej z Moną. Wiele nocy nie przespała, myśląc nad swoim życiem. Czy gdyby robiła coś innego, bardziej by ją cenił? W porównaniu z nią Mona nie miała niczego.

Rodzice Karlie byli lekarzami. Jej mama była wybitną ginekolog, a ojciec neurochirurgiem. Gdy człowiek dorasta w takiej rodzinie, wszyscy podejrzewają, że pójdzie się w ślady rodziców. Karlie była najmłodsza z czwórki rodzeństwa. Trzydziestotrzyletnia Vivian poszła w ślady rodziców i została lekarzem, ale specjalizowała się w chirurgii naczyniowej. Trzydziestoletni Gabriel był zastępcą prokuratora, a dwudziestoośmioletni Grant – prawnikiem specjalizującym się w zawiłym prawie międzynarodowych korporacji.

Bliscy i dalecy krewni byli pewni, że Karlie pójdzie w ślady rodziców. Zawsze jednak miała buntowniczą duszę i chadzała własnymi ścieżkami. Rodzice nie wydali się zaskoczeni, gdy oznajmiła im, że nie idzie na medycynę ani na prawo, ani też na ekonomię, ale na projektowanie na Parsons.

Vivian była kochaną starszą siostrą i wielokrotnie próbowała wybić młodszej ten pomysł z głowy w obawie, że Karlie będzie klepała biedę, ale obecnie zarabiała więcej niż jej rozchwytywana siostra. Jeszcze w liceum zaczęła karierę influencerki modowej, a jej malutki Instagram przerodził się w imperium. Teraz była niezależna finansowo od rodziców i znajdowała się na etapie projektowania pierwszej kolekcji oraz budowania własnej marki. Poświęcała temu wiele energii, ale dla Philipa była bezrobotna i pozbawiona ambicji. Przynajmniej tego dowiedziała się w ostatnich miesiącach ich związku.

India, Olivia i Mona chodziły do tego samego liceum co Karlie. Tak się zaprzyjaźniły. Olivia studiowała kosmetologię, a zaraz po studiach otworzyła salon beauty, który teraz był jednym z najprężniej rozwijających się salonów przy Piątej Alei. India skończyła literaturę amerykańską i była w trakcie pisania swojej debiutanckiej powieści. Krwawy thriller zapowiadał się mrocznie, ale India nie zamierzała zdradzać przyjaciółkom szczegółów, aby nie odebrać im radości z czytania jej debiutu.

Mona zaczęła studia razem z nimi, lecz finalnie nie otrzymała dyplomu z marketingu ani z żadnego innego kierunku. Nie skończyła studiów, rzucała je niemalże na samym początku i łapała różne dorywcze prace, których imała się do dziś. Zawsze odstawała na tle przyjaciółek, które miały plan na siebie. Mona kradła od każdej jakiś pomysł, próbując przerodzić go we własny sukces, ale zawsze ponosiła porażkę.

Karlie jak burza weszła szklanymi drzwiami. Dwie młode recepcjonistki posłały jej uśmiech, wskazując, gdzie czeka na nią Liv. Salon urządzony był w stylu glamour, a dominującymi kolorami były biel, czerń oraz srebro. Liv oferowała usługi fryzjerskie, pełną gamę zabiegów kosmetycznych, podstawowe zabiegi upiększające oraz bogatą ofertę masaży. Nigdy nie narzekała na brak pieniędzy. Właścicielka była atrakcyjną Latynoską o sięgających ramion, czarnych włosach, które każdego dnia prostowała. Nie znosiła swoich loczków, które odejmowały jej lat. Czekoladowe oczy pełne były miłości.

– Twoja mina nie wróży niczego dobrego – zaznaczyła Liv, odsuwając obrotowe krzesło przed długim lustrem.

Karlie opadła zrezygnowana. Uwielbiała moment, gdy przyjaciółka brała w swoje delikatne dłonie jej sięgające za ramiona złociste włosy. Liv namawiała ją na szaloną koloryzację, ale Karlie dobrze czuła się w swoim odcieniu, który Liv jedynie trochę poprawiała.

– Gdzie India?

– Jej miotła jeszcze nie wyhamowała. – Zaśmiała się. – Robimy coś?

– Możesz podciąć mi końcówki – oznajmiła.

W tym samym momencie wpadła India. Kobieta była kolorowym ptakiem. Uwielbiała styl boho nie tylko w ubiorze, ale również w wystroju wnętrz. Była maniaczką horoskopów, tarota, oczyszczania aury. Wierzyła w duchy i siły nieczyste. Niektórzy odbierali ją jako wariatkę, ale była najukochańszą osobą, jaką Karlie poznała w życiu. Nikogo nie krzywdziła, a nawet z miłością odnosiła się do obrzydliwych pająków.

Swoje kasztanowe włosy miała zaplecione w kłos. Ciemnobrązowe oczy zlustrowały otoczenie. Kalkulowała, jak dramatyczna jest sytuacja. Opadła na wolny fotel, sięgając po pilniczek, i sama zaczęła piłować swoje długie, pomarańczowe paznokcie. Uwielbiała dziewczyny pracujące dla Liv, ale uważała, że żadna nie spiłuje jej paznokci na taką długość, jaka będzie jej odpowiadać.

– Skoro czarownice się zebrały – zakomunikowała Liv – mów, co się dzieje.

– Chyba wiem, czemu Karlie zwołała nagłe zebranie – mruknęła India. – Tak, ja też dostałam przesyłkę.

– Jaką przesyłkę? – spytała Liv.

– Gustowny koszyczek pewnie czeka na ciebie w domu. Wylej szampana, ja tak zrobiłam – poleciła India. – Nie wiadomo, czy wiedźma go nie zatruła.

– O czym wy mówicie? – Liv była całkowicie niezorientowana w sytuacji.

– Mona i Philip rozesłali zaproszenia na ślub – powiedziała na wydechu Karlie. – Pobierają się w Boże Narodzenie.

– Pierdolisz?! – wymsknęło się zbyt głośno Liv. Kobieta zasłoniła usta w nadziei, że nie usłyszała jej żadna klientka.

Kobiety nie miały przed sobą żadnych tajemnic. Zwierzały się sobie ze wszystkiego, a najgorsze, że teraz sporo tych tajemnic znała wyrzucona z grupy Mona.

Na studiach wynajęły wspólne mieszkanie.

W momencie gdy kończyły studia i zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami każda zamierzała zacząć żyć na własny rachunek – płakały już na tydzień przed wyprowadzką.

Widywały się często, ale nie codziennie, jak to było za studenckich czasów.

Każdego dnia jednak wymieniały się dziesiątkami wiadomości na wspólnym chacie i były na bieżąco ze swoimi kłopotami. Ostatnio jedynie wyrzuciły z niego Monę.

Liv była w szoku. Tempo ich związku było zawrotne. Nie chciała przyznawać tego głośno, ale podejrzewała, że to sprawka Mony, która chciała usidlić Philipa najszybciej, jak się da.

– Kiedy zdążyli to wszystko zaplanować?! I znaleźć tak prędko salę? – spytała Liv.

– Myślałam, że wy mi powiecie coś więcej. Wszystkie informacje mnie omijają – stwierdziła Karlie. – Oby, kurwa, się nie mieściła w kadrze na ślubnych zdjęciach, a sukienka jej pękła, gdy się schyli.

– Kiedy odebrałam koszyczek od kuriera, myślałam, że to kiepski żart.

Liv wyciągnęła telefon z tylnej kieszeni spodni i wysłała wiadomość do narzeczonego z pytaniem, czy nie czeka na nią w domu podejrzana przesyłka.