Tej autorki w Wydawnictwie WasPos

Piekło anioła
Gdzie jesteś?

Wszystkie pozycje dostępne również w formie e-booka

Copyright © by Kamila Subzda, 2025
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2025
All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta I: Aneta Krajewska

Korekta II : Magdalena Czmochowska

Projekt okładki: Adam Buzek

Zdjęcie na okładce: Adobe Firefly

Ilustracje wewnątrz książki: pngtree.com

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I – elektroniczne

Wyrażamy zgodę na udostępnianie okładki książki w internecie

ISBN 978-83-8290-880-0

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

ROZDZIAŁ I

16 maja 2010, niedziela

Z trudem podniosła ciężkie powieki. Nie zdawała sobie sprawy z tego, gdzie jest i co konkretnie się wczoraj wydarzyło. Pamiętała, że była w pubie Palabra razem ze swoimi koleżankami, a później, nawet nie wiedziała dlaczego, została sama i poszła na drinka do baru.

Ból głowy był nie do zniesienia. Powodował, że obraz przed jej oczyma rozmazywał się, nie pozwalając na dokładne zbadanie pomieszczenia, do którego trafiła. Wiedziała, że chciało jej się pić. To była jedyna rzecz, której Wiktoria Strojna była świadoma i pewna.

– Napij się… – Usłyszała po chwili.

Chciała zobaczyć, kto do niej mówi, ale oprócz dwóch niewyraźnych kobiecych sylwetek nie była w stanie dostrzec niczego więcej. Jedna z kobiet delikatnie uniosła jej głowę, a druga, przyłożywszy butelkę z wodą do ust, próbowała napoić. Gest ten sprawił, że Wiktoria chociaż na moment poczuła się bezpiecznie.

– Spokojnie… Powoli… – Dotarło do niej, gdy zdała sobie sprawę, że zimna woda spływa po jej brodzie.

Wytarła ją dłonią, po czym ponownie, bardzo zachłannie, zaczęła wlewać w siebie kolejne porcje. Wyglądała i czuła się tak, jakby nie piła co najmniej parę dni, a w rzeczywistości były to zaledwie cztery godziny. Z każdym kolejnym łykiem kobieta jednak wydawała się coraz bardziej obecna i świadoma tego, co ma przed oczyma.

– Gdzie ja jestem? – zapytała, przecierając je kilkukrotnie.

Czynność ta sprawiła, że zaczęła powracać jej ostrość widzenia. Podniosła się z łóżka i ignorując zawroty głowy, uważnie rozejrzała się po pomieszczeniu.

Warunki były dobre, a pokój duży. Mieścił trzy jednoosobowe łóżka, na których leżały duże, ubrane w białe poszewki poduszki oraz czysta, świeża pościel. Ściany były szare, a na jednej z nich wisiał telewizor. Leciał jakiś film i był on jej dobrze znany, ale nie potrafiła skojarzyć tytułu.

Gdy obróciła głowę, ujrzała wejście do łazienki. Przez uchylone drzwi zobaczyła białe płytki, którymi wyłożone zostało całe pomieszczenie, oraz kabinę prysznicową stojącą na samym końcu, pod ścianą.

Wodząc spojrzeniem po pokoju, dostrzegła, że okno zostało zabezpieczone od zewnątrz grubą, metalową kratą. To właśnie wtedy zrozumiała, że została uwięziona i że pomimo ludzkich warunków, które ktoś stworzył dla niej i dwóch pozostałych kobiet, ta sytuacja nie ma prawa skończyć się dobrze…

Przeszedł ją zimny dreszcz.

Poczuła, że zaraz zwymiotuje.

Ignorując słowa kobiety, która odpowiadała na jej pytanie, pospiesznie udała się do łazienki i zwróciła wszystko to, co przed chwilą wypiła. Czuła się fatalnie. Nie potrafiła zebrać myśli i wrócić nimi do wydarzeń dnia poprzedniego. Ostrożnie odkręciła wodę i przemyła nią twarz, a potem spojrzała na swojego odbicie w lustrze.

– Gdzie ja jestem…? – zapytała ponownie, nie odrywając wzroku od swojego oblicza, które w tym momencie przywodziło na myśl obraz osoby wypuszczonej z piekła albo takiej, która jest świadoma tego, że do piekła niedługo trafi.

– Lepiej? – Usłyszała pytanie dobiegające zza drzwi.

– Tak… Trochę tak… – wymamrotała, obracając głowę w stronę wyjścia.

Widziała już o wiele wyraźniej.

Jedna z kobiet podeszła do niej i ponownie podała butelkę z wodą.

– Powiecie mi, co się tutaj dzieje? – zapytała, biorąc napój do ręki.

W oczach obu dziewczyn malował się strach, który jeszcze bardziej potęgował przerażenie Wiktorii.

– Chodźmy do pokoju – powiedziała jedna z nich.

Była to wysoka, opalona i szczupła blondynka, której rysy twarzy były tak idealne i proporcjonalne, że aż trudno było uwierzyć w to, że mogłyby być dziełem natury. Obie kobiety ubrane były w czarne, bawełniane dresy identyczne z tymi, które Strojna ujrzała na łóżku, gdy się obudziła.

Pomimo noszenia tego samego odzienia ich wygląd bardzo się różnił. Reprezentowały dwa zupełnie odmienne typy urody.

Druga z nich – Anita Wysocka – była zdecydowanie niższa od blondynki i miała czarne, długie, kręcone włosy oraz jasną karnację. Podobnie jak ta pierwsza, która przedstawiła się Wiktorii jako Julka Wajs, należała do kobiet z tak zwanej „wyższej półki”. Zadbana, szczupła, z nieskazitelną cerą i zębami jak z reklamy pasty Colgate.

Pomimo sytuacji, która w nich wszystkich budziła ogromny strach i jeżyła włosy na głowie, dziewczyny wspierały się wzajemnie, dodając sobie otuchy. Nie wiedziały, co je czeka. Nie wiedziały, co przyniesie następny dzień, ale były pewne jednego – tego, że muszą się trzymać razem i podnosić na duchu tak długo i wytrwale, jak tylko będą w stanie to robić. Wiedziały, że nie mogą się poddać. Musiały walczyć i wierzyć w to, że wyjdą z tej sytuacji obronną ręką.

Wiktoria usiadła na jednym z łóżek i spojrzała na Julkę pytającym wzrokiem. Cały czas czekała na odpowiedź – chciała wiedzieć, gdzie jest.

– Same tego nie wiemy… – powiedziała Wajs, pocierając nerwowo skronie.

– Ale kto nas tutaj zamknął…? Dlaczego? – dopytywała się Wiktoria.

Pragnęła dowiedzieć się wszystkiego, ale nie potrafiła zebrać myśli, żeby zadać krążące w jej głowie pytania.

Strojna zamknęła oczy i przez chwilę próbowała przypomnieć sobie to, co wydarzyło się poprzedniego dnia. Niestety, nie mogła się skupić. Wspomnienia pokryła gęsta mgła niepozwalająca na to, żeby choć najmniejszy przebłysk rozjaśnił jej pamięć.

– Długo tu jesteś? – wyszeptała, wbijając wzrok w Anitę.

– Dwa dni – odpowiedziała kobieta. – Znalazłam się tu jako pierwsza.

– A ty? – zapytała, przenosząc spojrzenie na Julkę.

– Ja jestem tu od wczoraj…

– Ale jak tu trafiłyście?

– Obie zostałyśmy porwane z pubu Palabra – powiedziała Anita Wysocka, spoglądając na Julkę Wajs tak, jakby szukała w niej potwierdzenia swoich słów.

– Ja też… – oznajmiła Wiki, wstając z łóżka. – Pamiętam, że moje koleżanki wyszły na chwilę… Chyba… chyba na fajkę, a ja zostałam sama przy barze. Piłam drinka… A później obudziłam się tutaj…

– Czyli nas wszystkie łączy jedno – podsumowała Wysocka. – Pub Palabra. Wszystkie tam byłyśmy, zanim znalazłyśmy się w tym więzieniu…

– Tak… – przytaknęła Strojna, podchodząc do okna.

Widok zupełnie nic jej nie mówił. Było to pustkowie – wysuszona od słońca trawa i uboga łąka, na której horyzoncie malował się jakiś szyld. Nie widziała, co jest na nim napisane, ale była pewna, że pierwsza litera hasła to duże, czarne A.

– W nocy świeci na czerwono – powiedziała Anita, podchodząc do Wiktorii.

– Co tam jest napisane? – zapytała kobieta, cały czas próbując odczytać hasło.

– Nie wiemy… – burknęła. – Też próbowałyśmy to rozszyfrować, ale nie jesteśmy w stanie tego zrobić. Prawdę mówiąc, to i tak w niczym by nam nie pomogło… – skwitowała i odwróciwszy się na pięcie, powolnym krokiem podeszła do łóżka, na którym usiadła po turecku.

– Za nim musi być jakaś droga. Przecież nikt nie stawiałby szyldu na zupełnym pustkowiu – oznajmiła Wiktoria. – On musi być dobrze widoczny z trasy, która jest po jego drugiej stronie.

– Pewnie tak… – wtrąciła się Julia. – Ale co nam to daje?

– Nie wiem… – Strojna zamknęła oczy.

Myśli kłębiły się jej w głowie. Z każdą minutą zaczynała przypominać sobie coraz więcej i czuła, że mgła pokrywająca jej wspomnienia powoli opada, przywołując echa dnia poprzedniego.

Po chwili kobiety usłyszały cichy dźwięk wsuwanego klucza do zamka w drzwiach. Wiki poczuła, że oblewa ją zimny pot i na powrót robi jej się niedobrze.

– Pewnie przynieśli śniadanie – wyszeptała Julia, wbijając spojrzenie w stronę źródła dźwięku.

Miała rację.

W progu ujrzały mężczyznę trzymającego w dłoniach tacę, na której leżały trzy białe bułki z serem i stało kilka butelek wody mineralnej.

Wiki oderwała wzrok od postawnego faceta i przeniosła go na szepczącą coś pod nosem Anitę. Zauważyła na jej twarzy wyraźny niesmak, który sprawił, że wyglądała tak, jakby miała za moment zwymiotować. Na początku Strojna nie potrafiła zrozumieć żadnego ze słów wypowiadanych przez kobietę, ale z każdą kolejną sekundą stawały się one coraz wyraźniejsze i lepiej dla niej słyszalne.

– Ty chuju… Kurwa. Co to ma znaczyć? – mruczała pod nosem.

Energicznie wstała z łóżka i podbiegła do mężczyzny z zamiarem wymierzenia mu ciosu.