Copyright © by Aleksandra Rupińska, 2025
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2025

All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta: Aneta Krajewska

Projekt okładki: Adam Buzek

Zdjęcie na okładce: AI

Ilustracje przy nagłówkach: Obraz Ibu-1983/Pixabay

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I – elektroniczne

Wyrażamy zgodę na udostępnianie okładki książki w internecie

ISBN 978-83-8290-829-9

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 1

Rodzice od maleńkości powtarzali mi, że jestem w stanie osiągnąć wszystko, o czym tylko zamarzę. Tak bardzo próbowali zaszczepić we mnie to przekonanie, że w pewnym momencie sama zaczęłam w to wierzyć.

Od dzieciństwa szłam jak burza. Praca domowa? Żaden problem, przecież jestem mądra i sobie poradzę. Porządki domowe? Dwa razy powtarzać nie trzeba!

Jednak jak chyba każdy miałam swoje granice. Ciągłe pędzenie w którąś stronę, zaspokajanie potrzeb rodziców chcących uczynić mnie najlepszą z najlepszych oraz pogoń za ich wymaganiami – nieważne, że żadnym problemem nie było ich spełnianie – sprawiły, że często czułam się zmęczona i wypalona.

Dlatego też znalazłam coś, przy czym mogłam w końcu odpocząć. Coś, przy czym nie musiałam rozmawiać z ludźmi. Coś, przy czym mogłam popracować fizycznie, nie musząc ciągle patrzeć na to, czy jestem najlepsza.

Ogrodnictwo.

Całe szczęście, że mieszkam w malutkim miasteczku, w pięknym, jednorodzinnym domu z ogromnym podwórkiem. Rodzicom całkiem nieźle się powodzi, a skoro jestem jedynaczką, mogą mnie rozpieszczać, ile chcą.

Nie, żebym z tego nadmiernie korzystała. Ich wymagania nadal są wysokie, nawet co do moich wydatków. Nie pozwalają mi wydawać pieniędzy na głupoty. Sama zresztą nie mam takich zapędów. Jedyne, co tak naprawdę kupuję, to rośliny. Odkąd rok temu odkryłam swoją pasję, wszystkie wolne chwile, przy odpowiednich warunkach pogodowych, spędzam w tym ogrodzie.

Nawet teraz, kiedy oglądam świat zza żelaznych krat… to znaczy przez szkolne okno, nie mogąc się doczekać, aż w końcu nauczycielka wypuści moją klasę.

– Oliwia! – syczy Zuzka, moja przyjaciółka dzieląca ze mną szkolną ławkę. – Wiedźma zadała ci pytanie.

Mówi takim szeptem, że sama ledwo ją rozumiem. Skutecznie jednak przyciąga moją uwagę do nieznośnej nauczycielki historii.

Metr sześćdziesiąt czystego zła. Farbowane na brązowo, ścięte do połowy ucha włosy, ufryzowane na boba – nieudanego – haczykowaty nos i wąskie usta, codziennie ściśnięte przez okropny grymas twarzy sprawiają wrażenie złowrogości. Uczucie to podbijane jest przez fakt, że kobieta uwielbia stawać prosto przed ławką ucznia, którego chce zacząć strofować.

Momentalnie prostuję się na siedzeniu, chcąc dodać sobie choć kilku centymetrów. Nienawidzę poczucia, że ktoś ma nade mną wyższość. A na moje nieszczęście Malinowska uwielbia czuć władzę. Widać to po jej sposobie bycia. Taki ma charakter.

Aż jej współczuję…

– Widzę, że ktoś tu myśli o niebieskich migdałach. – Unosi zbyt mocno wydepilowaną brew.

Bardziej o tym, że na takim toksycznym nawozie jak pani świetnie rosłyby kwiatki…

Czy wspomniałam już, że mam sarkastyczne poczucie humoru?

Problem w tym, że nie mogę się tak odezwać do nauczycielki. Rodzice zjedliby mnie żywcem.

Dlatego odpowiadam pokornie.

– Przepraszam, zamyśliłam się. Może pani powtórzyć pytanie?

Malina nadyma się, już chcąc ponownie zacząć mnie strofować, nim jednak udaje jej się coś powiedzieć, ciszę przerywa dzwonek.

Jesteśmy wolni.

Cała klasa od razu zbiera się do wyjścia. Nauczycielka wie, że nie ma sensu z nami walczyć. Jesteśmy jak żywioł – nie do zatrzymania.

– Pamiętajcie o pracy domowej! – krzyczy jeszcze za nami Malinowska.

Część zapamięta, część na pewno nie. Taka kolej rzeczy. Od zawsze tak było i zawsze będzie. Przypominanie nie ma najmniejszego sensu.

– Hej, Oliwia – zaczepia mnie przyjaciółka, kiedy udaje nam się wydostać z klasy. – Myślałam, by zorganizować jakieś ognisko, czy coś. Jest już ciepło, fajnie byłoby się trochę oderwać od tej nauki…

Zuzka, podobnie jak ja, jest ciśnięta przez swoich rodziców, by być najlepszą. Jednak z tego, co widzę, sama również próbuje kreować się na najlepszą uczennicę. Strasznie jej współczuję. I to dosłownie. Mamy podobne doświadczenia. Jej rodzice wybrali dla niej zawód lekarza. Moi dla mnie chyba prawnika. A zwłaszcza mama. Chce, żebym poszła w jej ślady. Mój tata ma własny sklep, który kocha całym sercem, ale wiem też, że kocha moją mamę i chce dla mnie tego samego, co ona. Nie wiem, na ile jest to miłość, a na ile już uzależnienie od drugiej osoby. Mimo wszystko robi, co w jego mocy, by ją uszczęśliwić.

– Dobry pomysł. Myślałaś już, w którym miejscu?

– Tak, i chyba najlepsze miejsce byłoby nad jeziorem.

– Zuzka… – Choć uwielbiam to miejsce, chcę jej przypomnieć, co zdarzyło się rok temu.

– Spokojnie, wiem – przerywa mi przyjaciółka. – Nikomu nic się nie stanie. Nie będziemy pić…

Przymykam oczy, kiedy napływają nieprzyjemne wspomnienia.

– A przynajmniej nie tak dużo – dodaje szeptem.

– Dobra, ale nie mieszaj mnie, jeśli ktoś się za mocno nawali.

Ja sama nie mogę wypić ani kropelki. Rodzice surowo mi tego zabraniają, dopóki nie skończę osiemnastu lat. Zresztą ja sama nie mam nawet zamiaru wypić. Nie potrafiłabym potem spojrzeć im w oczy, skoro wiem, że są temu przeciwni.

– Jasna sprawa. To zbiorę ekipę i spotkamy się tam około dziewiętnastej. Nie powinno być jeszcze tak ciemno.

Ma rację. Jest początek czerwca. Noce są coraz cieplejsze, a dni dłuższe. Jeszcze kilka dni, ostatnie poprawki i w końcu przynajmniej większość klasy przestanie chodzić do szkoły. Nie mogę się już doczekać wagarów.

Nie ma nic przyjemniejszego niż nikomu nieszkodzące wyrwanie się na miasto lub nad wspomniane jeziorko, by poczuć chociaż trochę wolności. Taki mały wyraz buntu, jakże potrzebnego w nastoletnich latach…

– Okej, informuj mnie.

Gdy docieram do domu, rodziców jeszcze nie ma. Może to i lepiej. Zapewne pytaliby, jak tam było w szkole, a szczerze mówiąc, nie mam zbytniej ochoty o tym rozmawiać. W zasadzie nie bardzo mam ochotę rozmawiać o czymkolwiek.

Dlatego też jem szybki obiad i przebieram się w ogrodniczki. Dziś jest wyjątkowo ciepły dzień, więc pod spód wkładam tylko czerwoną koszulkę z krótkimi rękawami.

Wychodzę na podwórko za domem. Jak na razie rodzice pozwolili mi tylko tam zająć się ogrodem, bo za bardzo bali się, że zniszczę wizerunek ich pięknego, idealnego domu. Z tyłu zaś mogę eksperymentować i uczyć się, jak sadzić rośliny i dbać o nie, ile chcę. Muszę jednak przyznać, że moja praca podoba mi się bardziej niż to coś, co wykonał profesjonalny ogrodnik wraz z mamą przed domem.

Mama co roku zatrudnia architekta z całym zespołem, żeby zaprojektował jej ogród przed domem tak, by sąsiedzi widzieli i zazdrościli.

Z niewielkiej, dosyć prowizorycznej szopy, wykonanej własnoręcznie przez mojego tatę, wyjmuję niezbędne mi przybory. Jakiś czas temu zasadziłam już kilka sadzonek roślin. Dbałam o nie, ile się dało. Codziennie podlewałam, przycinałam – w razie potrzeby oczywiście – i nawoziłam, aż wreszcie osiągnęłam zamierzony rezultat. Pierwsze w tym roku kwiatki zakwitły. Różowo-fioletowe barwy majestatycznie wyglądającego groszku pachnącego idealnie przyozdabiają ogrodzone zebranymi przeze mnie znad jeziorka kamieniami poletko. No dobrze, idealnie nie jest, ponieważ powinnam była załatwić jakieś wcześniej kwitnące kwiatki. Czerwiec to czas, kiedy ten ogród powinien być już w pełnym rozkwicie, a nie dopiero zaczynać.

Zapisuję w pamięci, by za rok kupić bardziej urozmaicone w kwitnieniu kwiatki.

Puste miejsce do zagospodarowania, którym powinnam się zająć, przyciąga mój wzrok. I tak już w tym roku sporo zrobiłam: przekopałam i nawiozłam nowej ziemi wraz z nawozem na swoje prowizoryczne poletko, ogrodziłam je kamieniami i zasadziłam rośliny. W mojej głowie jednak to wciąż za mało…

Nagle nachodzi mnie myśl, w jaki sposób można jeszcze bardziej urozmaicić moje małe królestwo. Mogę zbudować malutką altankę i opleść ją jakimiś roślinkami. To jest pomysł!

Zadanie na pewno zajmie mi sporo czasu, ale z drugiej strony co innego mam do roboty?

Nic.

A raczej wszystko. Tylko że nie jest to tak kuszące jak praca fizyczna.

Zaczynam więc myśleć nad kształtem, rozmiarem i potrzebnymi do wykonania produktami. Wyjmuję telefon z kieszeni, by zainspirować się jakimiś obrazami z Internetu, kiedy zauważam SMS od Zuzki i, co najgorsze, godzinę, która zajmuje sporą część wyświetlacza. Już osiemnasta. Rodzice zapewne dawno wrócili do domu, a zaraz zacznie się ognisko. A ja mam włosy w nieładzie, brudne ubrania i twarz. Do tego jestem spocona i zapewne śmierdzę… sama nie wiem czym. I chyba nie chcę wiedzieć.

Zuzka: Wszystko przygotowane. Bądź na dziewiętnastą nad jeziorkiem w lesie. Jak możesz, to kup po drodze kilka paczek chrupek i coś do picia dla siebie.

Szybko wystukuję potwierdzającą odpowiedź i pędzę do domu zacząć się szykować. Po drodze mijam moich rodziców. Siedzą w kuchni, popijając coś z kubków, z których wydobywa się para. Zawzięcie o czymś rozmawiają i w pierwszej sekundzie nawet mnie nie zauważają. Nie przysłuchuję się im, nigdy nie podsłuchuję niczyich rozmów. Przynajmniej nie oficjalnie.

Mama siedzi tyłem, zasłaniając mi widok taty, ten i tak jednak zauważa mnie pierwszy. Prostuje się na krześle, a jego mina z lekko zmartwionej staje się całkowicie neutralna. Gdybym miała więcej czasu, pochyliłabym się nad jej interpretacją.

Rodziciel odchrząkuje, co jest, mam wrażenie, kolejnym objawem wyzbywania się jakichś emocji. W tym czasie mama odwraca się do mnie. To ona zaczyna rozmowę.

– Mój Boże, ale ty jesteś brudna!

Spoglądam na siebie, ponownie oceniając swój stan. Ma całkowitą rację. Wcześniej nie zwróciłam uwagi na moje kolana, z których teraz sypie się zaschnięta ziemia.

– Przepraszam – mówię automatycznie. – Już idę się umyć. Chciałam wam tylko powiedzieć, że wychodzę dziś wieczorem.

– Dokąd? – pyta ojciec.

– Idę z Zuzką na ognisko.

To prawda, ale nie cała. Gdyby rodzice dowiedzieli się, gdzie organizujemy tę imprezę, za nic nie pozwoliliby mi pójść.

– Dobrze, tylko bezpiecznie, jasne?

– I wróć o jakiejś normalnej porze.

Standardowe teksty rodziny Wójcik. Pewnie nie tylko w mojej rodzinie tak jest. Ale nie dziwię się rodzicom. Gdybym to ja miała dziecko w nastoletnim wieku, sama nie broniłabym mu nigdzie wychodzić. Wiem, że i tak nie dałoby się go przed niczym powstrzymać, jeśli miałoby ten sam gen co ja. A te dwa przykazania rodziców jestem w stanie spełnić bez większego problemu.

– Oczywiście.

Czas kurczy mi się coraz bardziej, więc pędzę na górę, by wyszorować całe ciało i ułożyć włosy. Przypuszczam, że ten wieczór będzie wyjątkowy, dlatego też chcę się tak czuć. Jestem naturalną blondynką z bardzo prostymi i jasnymi włosami. Lekki makijaż złotą kredką podkreśli moje kocie oczy, a tusz do rzęs optycznie je powiększy… Spoglądam w lustro i stwierdzam, że jest idealnie.

Gdy jednak zaglądam do szafy, orientuję się, że nie mam zbyt wielu pasujących na tę okazję ubrań. W duchu modlę się, żeby nie było dziś w nocy zbyt chłodno i wkładam czarne szorty i czerwony crop top. Tak, bardzo lubię ten kolor. We włosy wplatam jeszcze czarną chustkę tak, by wyglądała jak opaska. Ostatnie szlify i po spojrzeniu w lustro jestem z siebie bardzo dumna.

Jeśli ten wieczór nie będzie idealny, to będzie to zmarnowany wygląd. Nie jestem osobą, która przesadnie o siebie dba albo zwraca zbytnią uwagę na to, jak wygląda. Czasami jednak miło przyjrzeć się sobie w lustrze i rzucić komplement.

Jak każda nastolatka miewam kompleksy. Mimo tego dbam o swój komfort psychiczny, powtarzając sobie, że wyglądam dobrze.

I muszę przyznać, że to działa.

Z wieszaka na drzwiach chwytam płócienną torbę, z którą czasem chodzę do szkoły, czasem na wyjścia z koleżankami, a jeszcze rzadziej zdarza mi się używać jej jako torby na zakupy.

Po drodze nad jeziorko realizuję prośbę Zuzki i zahaczam o sklep. Kiedy z niego wychodzę, sprawdzam godzinę. Cholera, jestem już spóźniona. Chociaż może to i lepiej. Będę mogła zrobić wielkie wejście.

Szkoda tylko, że nie mam komu się pokazać. W mojej klasie nie ma chłopaka, który by mi się podobał albo do którego namiętnie wzdychałabym po nocach, nie mogąc spać. Kiedyś myślałam, że coś jest ze mną nie tak, ale szybko to przeszło, gdy zobaczyłam, że w Osadowie nie ma takiej osoby, która by do mnie pasowała.

Dzisiejszy wieczór będzie inny, czuję to. A kiedy kobieta ma przeczucie, nie można go ignorować.