Niniejsza powieść jest fikcją literacką przeznaczoną tylko dla dorosłych czytelników. Nazwiska, postaci, miejsca, organizacje i zdarzenia są tworem wyobraźni autora lub zostały użyte w całkowicie fikcyjnym kontekście.

Tego autora w Wydawnictwie WasPos

Bieg przez pokrzywy

Chłopcy z miasta (w przygotowaniu)

Copyright © by Matt Burczyk, 2025
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2025
All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Karolina Macios

Korekta: Magdalena Czmochowska

Projekt okładki: Patrycja Kiewlak

Zdjęcie na okładce: Anton Vierietin/Shutterstock

Ilustracje wewnątrz książki: pngtree.com

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I – elektroniczne

Wyrażamy zgodę na udostępnianie okładki książki w internecie

ISBN 978-83-8290-827-5

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Spis treści

1

Heniowi – zawsze!
Kobietom mojego życia…

Always look on the bright side of life.

Monty Python

1

Sopot. Marzec 2018

Nikt nie dał mi nic za darmo. Na wszystko musiałem ciężko pracować, czasem kombinować albo, z czego nie jestem dumny, wziąć pod zastaw. Mam koło czterdziestki. To jeszcze żaden wyczyn, choć trzeba przyznać, że w dzisiejszych czasach mężczyznom w tym wieku coraz trudniej jest przetrwać na godnym poziomie. Szczególnie kiedy chcą zdobyć i utrzymać przy sobie kobietę. Istnieją, rzecz jasna, odstępstwa od tej reguły, ale ja nie zaliczam się do tych szczęściarzy. Nie mam znajomości. Nie jestem zbyt urodziwy. Od wielu lat prowadzę życie pełne kompromisów, dalekie od instagramowych ideałów. Garbię się i ze spodni wylewa mi się brzuszek. Nie mam z tym problemu, bo nie wierzę w propagandę szerzoną w czasopismach dla niesamodzielnych, bogatych chłopców. To nieprawda, że ćwiczenia fizyczne i dieta są lekarstwem na wszystko. W pewnym wieku metabolizm spowalnia i mamy znikomy wpływ na kształt naszej figury. Oczywiście nie licząc środków niedozwolonych, ale tych nie zamierzam brać. Truję wątrobę w inny sposób.

Nie zawsze segreguję śmieci. Jak wszyscy, nienawidzę telemarketerów, dentystów, poniedziałków i kłamstw polityków. No i najważniejsze, nie lubię swojej pracy. Tej i poprzednich. Niedawno uciekłem od pracy umysłowej w korporacji i związanego z nią ciągłego stresu w coś bardziej fizycznego, ale z elementami myślenia. Uważałem, że bycie ochroniarzem w nocnym klubie to coś stworzonego dla mnie. Dziewczyny, alkohol i bójki wydawały mi się cholernie emocjonujące. A teraz? Teraz mnie to męczy. Ile można stać i gapić się na pijanych ludzi? Czas weryfikuje wszystko.

Żeby tylko nie narzekać, bo to takie polskie – odniosłem w życiu również pewne sukcesy. W moim wieku wypadałoby mieć przecież jakieś osiągnięcia. Wprawdzie nie zdobyłem zimą K2 ani nie nagrałem płyty z kolędami, jednak kilkukrotnie przetrwałem przeziębienie i męski katar. Testy pokarmowe wykazały, że jestem odporny na gluten. Toleruję laktozę. Potrafię oprzeć się sile reklamy bezpośredniej i podprogowej. Jak każdy facet urodziłem się doskonałym kierowcą, dlatego nienawidzę samochodów blokujących lewy pas. Na CB radiu narzekam na wiecznie topniejący asfalt na polskich drogach i pozimowe dziury. Akceptuję to, że mechanicy oszukują mnie na częściach i systematycznie podwyższają ceny swoich usług. Jednak nie kłócę się, tylko pokornie płacę za dalsze kilometry, które zapewnia mi kolejna naprawa mojego volkswagena. Staram się parkować równolegle i na wyznaczonym miejscu. Potrafię kląć wniebogłosy na wszystkie elementy zaburzające drogowy zen. Wiem, że nikt mnie nie słyszy, ale po prostu tak trzeba. Nie warto zbyt długo tłumić w sobie emocji, bo to zazwyczaj źle się kończy.

Moja historia może i jest trochę popieprzona, ale daje świadectwo, że pomimo ciężkich chwil zawsze warto pozostać optymistą. Trzeba iść do przodu, bo dołowanie się i rozpamiętywanie przeszłości niczego dobrego nie przyniesie. Warto żyć tak, aby mieć wspomnienia, a nie tylko marzenia, bo przecież gdy nas zabraknie, to i tak wszystko trafi szlag.