Tej autorki w Wydawnictwie WasPos

Majaki

Tylko miłość

Nad stawem w Dobrowoli

Wszystkie pozycje dostępne również w formie e-booka

Copyright © by Magdalena Czmochowska, 2025
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2025

All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta: Aneta Krajewska

Projekt okładki: Magdalena Czmochowska

Zdjęcie na okładce: Freepik.com

Ilustracje przy nagłówkach: Canva Pro

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I – elektroniczne

Wyrażamy zgodę na udostępnianie okładki książki w Internecie

ISBN 978-83-8290-851-0

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Spis treści

Prolog

Prolog

Naście lat temu. I teraz w sumie też

Powinnam była posłuchać intuicji. Ale może ja jej po prostu nie mam? Może obraziła się na mnie i olała? Może odeszła do intuicyjnego raju, gdzie inne wkurzone na swoich właścicieli intuicje wylegują się na wygodnych leżaczkach i sączą kolorowe drinki przez ekologiczne papierowe słomki?

– Natalia, czy ty mnie w ogóle słuchasz? – Palce Ewki wykonały szybkie pstryknięcie tuż przed moim nosem, więc popatrzyłam na Ewkę, robiąc zeza. – Powiedzmy, że mogę zrozumieć, że nie masz intuicji za grosz, ale jakiś mózg powinnaś jednak mieć. Co cię podkusiło, żeby polecieć na wezwanie Kryspina jak w dym, hę?

– Bo to mój szef? – zapytałam niepewnie.

– Stary obleśny śmierdziel z lepkimi łapskami! Teraz mam nerwicę i kurwicę jednocześnie. A wiesz czemu? Bo nie umiesz mówić „nie”!

Chciałam jej odpowiedzieć coś mądrego i nawet otworzyłam w tym celu usta, ale zaraz je zamknęłam, bo Ewa, jak zwykle zresztą, miała rację. Dokonałam w myślach szybkiego podsumowania, z którego jasno jak słońce wynikało, że po pierwsze nie słucham wewnętrznego głosu, bo umarł i wąchał kwiatki od spodu; po drugie jestem zbyt ufna; lubię ludzi i nic na to nie poradzę; po trzecie w ogóle nie jestem asertywna; to musiałam sobie kiedyś wygooglować, bo Ewka lubi mnie masakrować trudnymi słowami, takimi jak „demencja” na przykład; po czwarte wśród moich ulubionych słów na literę „i” zdecydowanie króluje indyk, pieczony indyk; po piąte muszę z bólem przyznać, że poziom mojego IQ jest równie wysoki, co krawężnik.

– Czym cię ten pierdziel skusił? – Głos Ewki dotarł do mnie chyba z Chin.

– Podwyżką! – odpowiedziałam natychmiast.

– Boże… daj mi cierpliwość. A nie wydało ci się podejrzane, że zaprosił cię na rozmowę o podwyżce o dwudziestej trzeciej, kiedy kończysz zmianę, zamiast oficjalnie wezwać cię do biura o normalnej godzinie, kiedy jest widno, a lokal pełen pracowników?

– No, w sumie… – Udałam, że się zastanawiam, ale założę się, że Ewka nie dostrzegła ani jednej zmarszczki mądrości na moim czole.

– Dobra, to opowiedz mi wszystko jeszcze raz. Albo poczekamy na Huberta, w końcu siedzi w inspekcji i może coś ci doradzi. Może będziesz musiała pozwać Kryspina o molestowanie.

– Ale jakie tam mole… – zaczęłam, lecz umilkłam natychmiast, bo oczy Ewki cisnęły we mnie gromy.

Zachowanie mojego szefa – wtedy już eksszefa – Kryspina, wzbudziło we mnie… no jak by to ująć? Niesmak? Tak, wzbudziło taki niesmak, że nazajutrz przyszłam wyżalić się Ewce. Rzecz jasna był to tylko temat poboczny, bo problem, który gryzł mnie od środka, jakbym miała wszytego w powłoki brzuszne Crittersa, był o wiele bardziej przerażający.

Miałam osiemnaście lat, byłam ładną miodową blondynką o oczach podobno tak pięknych, że można było w nich utonąć. A przynajmniej tak twierdził Bastian, najprzystojniejszy kolega z klasy, któremu naiwnie pozwoliłam się przelecieć podczas dyskoteki w liceum. Nigdy nie powiedziałam naszej córce, że poczęła się w damskim kiblu obok umywalki, do której ktoś oddał mocz; nie chciałam niszczyć jej psychiki.

Byłam ekstremalnie zidiociałą nastolatką.

Weszłam w dorosłość zupełnie do tego nieprzygotowana. Choć właściwie nie weszłam, bo z całej siły rąbnęła mnie pięściami w plecy i poprawiła serią kopniaków na rozpęd.

Rzecz jasna ten problem, gryzący mnie pod koniec kwietnia roku pańskiego dwa tysiące piątego, objawił się podczas USG jako dwucentymetrowy płód. Ale podczas rozmowy z Ewką, moją najlepszą przyjaciółką ze szkolnej ławki, nie miałam o tym bladego pojęcia. Zresztą jak i o naprawdę wielu innych rzeczach.

Dzisiaj często myślę o tamtej rozmowie z Ewką, kipiącą furią na mojego szefa Kryspina, w którego restauracji dorabiałam sobie w weekendy jako kelnerka.

Hubert, wtedy chłopak Ewki, aż złapał się za głowę, kiedy wyznałam, że nie tylko nie trzasnęłam Kryspina w gębę, ale nawet nie wydobyłam z siebie dźwięku, podczas gdy on miętosił moje piersi, jakby były dojrzałymi brzoskwiniami na targu.

Dysząc, spytał, jak bardzo, bardzo chcę podwyżkę od tatusia.

A ja, nie chcąc zrobić przykrości człowiekowi, który wyszedł z tak miłą propozycją, odpowiedziałam, że bardzo chcę. Wtedy puścił moje cycki i sięgnął do rozporka.

Cholera wie, jak by się to skończyło, gdyby do kanciapy Kryspina nagle nie wparowała Monika, druga kelnerka. Hubert nalegał, żebym zgłosiła oficjalną skargę przy jego biurku, ale odpuściłam.

Dlaczego? Bo nie chciałam urazić Kryspina! Przecież dawał mi za darmo specjalność Trattorii Kryspek, czyli ryżoto polędwiczne!

Po tym wszystkim obiecałam sobie, że zepnę poślady i wezmę się do nauki, bo nie chciałam, żeby Ewa miała mnie za bezdennie głupią trzpiotkę. Ale przez te osiemnaście lat zmieniło się jedynie to, że już nie muszę zaglądać do Google, żeby wiedzieć, czym są demencja, dyskryminacja, paradygmat, prokrastynacja czy egzegeza. Nadal jednak pozostałam naiwną i ufną pandą, choć Ewka, która po narodzinach córek bardzo złagodniała, określa mnie jako „do rany przyłóż”, zamiast wyzywać od głupoli bez instynktu samozachowawczego.

I całe szczęście, że jednocześnie zmieniło się tak niewiele. Z małej dwucentymetrowej rybki, której bijące serduszko widziałam na pierwszym USG, wyrosła mi piękna córka. Dałam jej na imię Liliana. Bastian był z nami całe długie trzy tygodnie po narodzinach małej, a potem jego obrażeni na życie rodzice wysłali go do stryja, podobno do jakiejś wiochy pod Krakowem. Ewka zrealizowała swój plan na życie, a Hubert rzucił pracę w inspekcji i siedem lat temu otworzył kameralną, uroczą wegetariańską restaurację. Do dzisiaj pracuję u niego jako kelnerka.

A teraz znowu siedziałam u Ewki, w jej jasnej przestronnej kuchni, w której Hubert pochylony nad garem gotował leczo, a ich młodsza córka, sześcioletnia Balbina, moja chrześnica, siedziała na podłodze w błękitnej sukni Elsy, którą dostała ode mnie na Gwiazdkę, aktualnie uświnionej czekoladą, i beczała, jakby ją ktoś ze skóry obdzierał.

– Strasnie nienawidzę Adyyy! To najgorsa starsa siostra w tym domu!

– Innej starszej siostry nie masz, kotku – powiedziała Ewa, a ja starałam się nie roześmiać.

– Zuciła we mnie cekoladą bez papierka!

– Mhm, i co było potem? – przycisnęła ją Ewka. Kąciki jej ust drżały co najmniej tak, jak moje.

– Zlizałam ją, ocywiście. Psesies sama powtazas, ze nigdy nie powinniśmy marnować jedzonka, bo to jest bardzo nieekologicne i skodzi nasej planecie. I zobac, mama, teraz mam taką straaasnąąą plamęęę! – Balbina pociągnęła nosem i nagle wbiła we mnie uważne spojrzenie swoich brązowych oczu. – Ciocia, cy ty w końcu psywiozłaś sobie konkretnego chłopa?

– Proszę? – Zakrztusiłam się kawą.

– No, tata tak powiedział psecies. Ze psydałby ci się konkretny chłop. To jak?

– Balbina, szoruj do łazienki umyć buzię i poproś siostrę, żeby chociaż sprała tę czekoladę pod kranem – rzucił Hubert, zaczerwieniony po czubki uszu.

Kiedy mała, tupiąc ze złością, wchodziła po schodach, Hubert wyznał szczerze.

– Przecież on do ciebie nie pasował, Natala. Intuicja nie dała ci tego do zrozumienia? Serio? Nie?

– Nie dała. Chociaż… – podrapałam się w podbródek – ostatnimi czasy rolę mojej intuicji chyba przejęła Lilka. Błagała mnie: „Mama, nie jedźmy tam, no proszę cię. Nikogo nie znamy, masa obcych ludzi, którzy poddadzą cię krytycznej ocenie, a tobie trudno zrozumieć, że ktoś na przykład może cię nie lubić. A jeśli ktoś z tej jego rodziny będzie złośliwy, niemiły? No taki kawał kutafona?”.

– Pozwalasz Lilce na używanie takich słów? To bardzo niewychowawcze. Dodałabym więcej, ale założę się, że gumowe ucho siedzi na schodach i podsłuchuje. – Ewka się zaśmiała.

– Wcale ze nieprawda! – Dobiegło nas z góry.

– No dobra, Lilka prosiła, żebyście nie jechały, a jednak… – Hubert siorbnął z łyżki.

– Olałam ją, jak dobrze wiecie.

– No, to kiedy go poznamy? Może po dwóch rozwodach i jednych zerwanych zaręczynach w końcu ułożysz sobie życie.

– Ekhm, chciałam zauważyć, że do zaręczyn nigdy nie doszło. Co prawda, miał dla mnie pierścionek i zamierzał glebnąć na kolana przy całej rodzinie tuż po tym, jak jedna z Janin wjechałaby z wielkim tortem urodzinowym dla babci, ale najwidoczniej coś go powstrzymało.

– Wiesz co? – Ewka spojrzała na mnie spod zmrużonych powiek. – A ja sądzę, że nie coś, ale coś. Rozumiesz?

– Mama, ja nie rozumiem, wytłumac! – krzyknęła Balbina ze schodów.

– Balbina, idź się pobawić do ogrodu! – huknęła Ewka.

– Ja też nie rozumiem – wyznałam i sięgnęłam po piękną fioletową śliwkę.

– Nie coś w nim, ale coś w tobie, coś, co kumulowało się przez całe dwa tygodnie, dążyło do tego, żeby wymiksować się po angielsku. I jak to nie była intuicja, to ja już nie wiem co.

– Nie, Ewa. Coś w nim. Odbyliśmy poważną rozmowę, i to już po tygodniu. – Zaśmiałam się.

– Zrobię kawę, bo zanosi się na dłuższe pogaduchy. Nic od ciebie po ludzku nie można wyciągnąć – westchnęła komicznie Ewka.

A ja się zamyśliłam. Czyżby Ewka się nie myliła? Czyżbym naprawdę robiła wszystko, żeby sprawy potoczyły się w kierunku, którego podświadomie pragnęłam? Czy Bóg przemówił ustami dziecka, wkładając te wszystkie ironiczne uwagi w usta mojej córki?

– Podaj mi śliwki, kochana – poprosiła Ewka.

Wyciągnęłam rękę przez stół, choć misa stała na środku i Ewka mogła sama po nią sięgnąć. Przysunęłam ją niemal pod nos przyjaciółki.

– Ha! Wciąż nie potrafisz odmawiać! – ucieszyła się, nie wiadomo dlaczego. – Powinnaś mi powiedzieć, żebym się bujała i sama ruszyła swój tłusty tyłek, ale nie, ty jesteś cały czas w gotowości, żeby spełniać życzenia innych. Naucz się w końcu mówić „nie”.

– Czepiasz się. Umiem…

– Nie umiesz, ale z ręką na sercu muszę przyznać, że chyba pierwszy raz w życiu wyszło ci to na dobre. No, to opowiadaj.

Hubert postawił przed nami miseczki z parującym leczo, a ja zaczęłam opowiadać.