Tego autora w Wydawnictwie WasPos

SAGA RODZINNA

Jesienne liście

CYKL KRONIKA CZAROWNIC

Kronika czarownic. Pokolenia widzących

Kronika czarownic. Pokolenia złych

POZOSTAŁE POZYCJE

Spadek Barbary Tryźnianki

Zniszczone pianino

Ptaki bez skrzydeł. Uwięzieni w Auschwitz

Syn pastora

Two Weeks To Love

Zakonnica z Krakowa

W PRZYGOTOWANIU

Kronika czarownic. Pokolenia samotnych

Dwór na wrzosowiskach

Bazylikata. Zmierzch wampirów

Co się zdarzyło w drodze do Łeby

Wszystkie pozycje dostępne również w formie e-booka

Copyright © by Andrzej F. Paczkowski, 2024
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2024

All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Barbara Mikulska

Korekta I: Magdalena Czmochowska

Korekta II: Aneta Krajewska

Projekt okładki: Adam Buzek

Zdjęcie na okładce: AI

Ilustracje wewnątrz książki: pngtree

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I – elektroniczne

Wyrażamy zgodę na udostępnianie okładki książki w internecie

ISBN 978-83-8290-635-6

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Spis treści

Rok 1889

Część pierwsza

Rozdział 1

Pomiędzy

Rozdział 2

Pomiędzy

Rozdział 3

Pomiędzy

Rozdział 4

Pomiędzy

Rozdział 5

Pomiędzy

Rozdział 6

Pomiędzy

Rozdział 7

Pomiędzy

Rozdział 8

Pomiędzy

Rozdział 9

Pomiędzy

Rozdział 10

Pomiędzy

Rozdział 11

Pomiędzy

Rozdział 12

Pomiędzy

Rozdział 13

Pomiędzy

Rozdział 14

Rok 1889

Część druga

Rozdział 1

Pomiędzy

Rozdział 2

Pomiędzy

Rozdział 3

Pomiędzy

Rozdział 4

Pomiędzy

Rozdział 5

Pomiędzy

Rozdział 6

Pomiędzy

Rozdział 7

Pomiędzy

Rozdział 8

Pomiędzy

Rozdział 9

Pomiędzy

Rozdział 10

Pomiędzy

Rok 1889

Część trzecia

Rozdział 1

Pomiędzy

Rozdział 2

Pomiędzy

Rozdział 3

Pomiędzy

Rozdział 4

Pomiędzy

Rozdział 5

Pomiędzy

Rozdział 6

Pomiędzy

Rozdział 7

Pomiędzy

Rozdział 8

Pomiędzy

Rozdział 9

Posłowie

Rok 1889

Zakład dla umysłowo chorych w Krakowie

Stara kobieta leżała na łóżku ledwo żywa. Z trudem oddychała i dusiła się, przeczuwając swój własny koniec. Pościel była brudna i odór nieprzyjemnie drażnił nozdrza, ale ona już dawno przyzwyczaiła się do tego smrodu. Znosiła przecież gorsze rzeczy niż nieprzyjemny zapach pryczy i siebie samej.

Coś się z nią działo. Już od dłuższego czasu przed oczami przelatywały różne obrazy z jej własnego życia. Te obrazy, które do niedawna wydawały się dla niej nieodstępne. Jakby zbliżająca się śmierć nagle chciała wszystko przed nią odkryć. Nie było dnia, by nie przypominała sobie koszmaru, w którym przyszło jej żyć. Czy kiedyś się tego spodziewała? Nie, z pewnością nie. Jak to wszystko zdołała przetrwać? Odpowiedź była tylko jedna: oszalała, inaczej nie mogłaby przeżyć nawet jednej minuty. Czasami szaleństwo jest wybawieniem dla duszy, która cierpi i nie wie, jak się wydostać z więzienia, w które wciśnięto ją na siłę.

Wspomnienia stawały się coraz bardziej żywe. To bolało. Czy jednak nie byłoby lepiej nie pamiętać? Dlaczego nagle teraz te wszystkie sceny przelatują jej przed oczami?

Ach, jęknęłaby, gdyby tylko miała siłę. Ale nie została w niej nawet krztyna energii. Jak wówczas nie miała szans na obronę i na sprawiedliwość.

Nagle zadrżała.

Przed oczami pojawiały się ciemne postacie z okrutnymi, zaciętymi twarzami. Złe kobiety, które sprawiły, że jej życie zamieniło się w koszmar. Gdyby miała więcej sił, zdarłaby z nich te czarne suknie i biłaby na oślep, drapała paznokciami, aż tryskałaby krew. Ale nic z tego nie mogło się już zdarzyć i pozostawało jej jedynie przyglądać się własnym wspomnieniom.

Za każdym razem, kiedy widziała zakonnicę, drżała wewnętrznie i strach podchodził jej do gardła, a serce biło jak oszalałe. Te ciemne suknie, krzyże na piersiach, zimne oczy i białe, kościste ręce, które sprawiły jej tyle bólu, że świat przestał istnieć, a całe życie legło w gruzach.

Czuła, że jej droga się kończy i czasu zostało coraz mniej. Mogłaby komuś opowiedzieć swoją historię, ale czy zdoła? Przecież nie była w stanie wymówić nawet słowa.

Gdyby ktoś się jej teraz przyjrzał, zobaczyłby coś niesamowitego, co nie miało prawa się zdarzyć: jej oczy, po raz pierwszy od dziesiątek lat, były przytomne. Przejrzyste jak szkło. W tych oczach można było dojrzeć zdrową osobę, którą była kiedyś. Ale nikt się jej nie przyglądał.

Kobieta zamknęła powieki i długo ich nie otwierała. Zmierzch wpełzł już do sali, ale wiedziała, że nie zaśnie. Wspomnienia ją atakowały. Dzisiejsza noc mogła okazać się długa. Bo dziś znowu przeżywała wszystko od początku i to zwiędłe ciało, które teraz ją zawodziło i przez które to wszystko się zdarzyło, z chęcią rozszarpałaby na kawałki. Ciało ludzkie jest nie tylko grzeszne, ale też słabe, tak słabe, że zdradza człowieka czasami na całe życie.

Kiedy znowu oprzytomniała, otworzyła oczy. Ciemność ją uspokajała. Ale potem wszystko zaczynało się od nowa.

Zaczęła wspominać…

Część pierwsza

Incydenty

Rozdział 1

Węgrów na Mazowszu, 14 lipca 1817

Początek

Marianna Ubryk leżała na łóżku i uśmiechała się, choć nie miała sił nawet na poruszenie ręką. Poród wyczerpał ją ogromnie. Była delikatna i nie nadawała się do rodzenia dzieci, ale jednak te sprawy okazują się w życiu nieuchronne. Jej mąż, Jakub, patrzył na nią z jeszcze większą miłością niż dotychczas. Rodzicielstwo zmienia związek dwojga ludzi. Cementuje go jeszcze bardziej. Małżeństwo staje się pewniejsze i silniejsze. Miłość się odradza. Dziecko zbliża do siebie ludzi i sprawia, że ich uczucia wybuchają z nową siłą. Jakby nowe zakochanie, ale w trochę innym odcieniu.

Kiedy Jakub przygląda się żonie leżącej na łóżku, wyczerpanej i spoconej, widzi najpiękniejszą kobietę na świecie. Jej oczy płoną nowym blaskiem. On patrzy z miłością i taką radością, że aż go ściska gdzieś w piersi.

Mała leży już w kołysce, zdrowa i czerwona na twarzy, przypominająca bardziej małą małpkę niż człowieka. Ale Jakub kocha już to małe stworzenie całym sercem. Ta istotka stanie się oczkiem w jego głowie. Ojciec i córka już teraz są silnie związani ze sobą. Niewidoczne więzy między nimi będą nierozerwalne do końca życia.

– Dziękuję – mówi do żony i ściska delikatnie jej spoconą dłoń.

Marianna uśmiecha się ze spokojem, który niemalże zawsze gości na jej twarzy. Nie jest zdolna mówić, za bardzo jest zmęczona i wyschło jej w ustach. Wskazuje dzbanek z wodą stojącą na stoliku. On napełnia kubek i podsuwa delikatnie do ust. Położnica pije i oddycha z wdzięcznością. Kładzie spoconą głowę na poduszce.

– Pani powinna odpocząć – mówi znachorka do Jakuba.

Mężczyzna kiwa głową na znak, że rozumie i że się zgadza. Ostatni raz gładzi żonę po zaróżowionym policzku. Z jej oczu spływa jedna łza. Potem zamyka powieki i niemalże od razu zasypia.

Mała kwili cichutko, lecz nie płacze. Zachowuje się, jakby cieszyła się, że znalazła się w tym domu. Choć oczka nie są jeszcze zdolne czegokolwiek rozpoznać, kręci głową, jakby chciała się rozglądać po świecie.

Urodziła się w szczęśliwej rodzinie.(?)

Ale czy urodziła się do szczęśliwego życia?

Tego, Bóg łaskaw, nikt nie wiedział.

Pomiędzy

Trzymał delikatnie jej dłoń. Za każdym razem, kiedy przychodził, jej oczy na moment stawały się żywe i jasne, jak dawniej. Nikt tego nie widział, tylko on. Dla niego wracała. Na chwilę. Na krótkie sekundy. A potem uciekała. W zapomnienie.