Tego autora w Wydawnictwie WasPos

Testament matki

Morderca kochanka

Zagubiona

Wszystkie pozycje dostępne również w formie e-booka

Copyright © by Stanisław Piguła, 2024
Copyright © Wydawnictwo WasPos, 2024
All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Barbara Mikulska

Korekta: Aneta Krajewska

Projekt okładki: Adam Buzek

Zdjęcia na okładce: © by Nia™/AdobeStock

Wektor przy nagłówkach: © by pngtree

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I – elektroniczne

Wyrażamy zgodę na udostępnianie okładki książki w internecie

ISBN 978-83-8290-629-5

Wydawnictwo WasPos
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
Warszawa
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Spis treści

Ze szklanego domu do lochu

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

Ucieczka do Polski

1

2

3

Dlaczego uwięziona?

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

Tajemnica ojca

1

2

Bunkier jakich mało

1

2

3

4

Alessandro i Giuseppe

1

2

Kto zdobył bunkier?

1

2

3

4

5

6

7

Na włoską pizzę…

1

2

3

Życie od podszewki

1

2

Kto ucieka, kto goni?

1

2

3

4

5

6

Roberto jakby usłyszał

1

2

3

4

5

6

7

Krótkie pytanie, szybka odpowiedź

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

Do Wenecji

1

2

3

To był sen…

Dla Tereni i Kasi

Ze szklanego domu do lochu

1

Wbiegłam do niewielkiej restauracji w centrum miasta. Nerwowo się rozglądałam, wypatrując łazienki. Dostrzegłam oznaczone drzwi i rzuciłam się do nich. Od razu zorientowałam się, że haczyk jest urwany. Niewiele myśląc, wystawiłam głowę na zewnątrz i zwróciłam się do mężczyzny, który siedział przy najbliższym stoliku. Nikogo innego nie było.

– Mógłby pan mnie popilnować, nie mam jak zamknąć?

Wyglądało na to, że mężczyzna, około dwudziestopięcioletni, dobrze ubrany, w nienagannie skrojonym garniturze w kolorze ciemnej oliwki, białej koszuli bez krawata i butach za trzy tysiące, początkowo nie uwierzył w to, co usłyszał. Za moment wskazał siebie palcem. Kiwnęłam głową. On się odezwał:

– Mam stać przy drzwiach?

– Nie. Wystarczy, że pan przypilnuje, aby nikt tutaj nie wszedł.

Zgodził się, zniknęłam za drzwiami. Po kilkunastu minutach wyszłam jak wyciśnięta przez wyżymaczkę. Mimo że jestem młodą i zapewne dość urodziwą blondynką, to elegancka granatowa garsonka nie leżała na mnie dobrze; spojrzałam w lustro – teraz byłam przygarbiona i rozczochrana.

– Szef, stary dziad, wylał mnie z pracy. Wymiotowałam. Szkoda, że wcześniej mnie nie zemdliło.

Mówiąc to, nie patrzyłam na rozmówcę, chociaż czułam, że on wlepiał we mnie wzrok.

Dodałam jeszcze:

– Podałabym panu rękę, ale nie chcę pana wprawiać w zakłopotanie, bo nie jest pan pewny, czy ją umyłam.

Zawiesiłam głos i czekałam na reakcję nieznajomego. On wstał, podszedł kilka kroków i wyciągnął dłoń.

– Cieszę się, że mogłem pani pomóc. Nazywam się Robert…

– De Niro. – Zaśmiałam się cicho.

Odpowiedział uśmiechem i dokończył:

– Roberto Branicki.

– Już nie zapytam, z których Branickich. – Dobry humor mi wracał.

– Może usiądzie pani na chwilę, napije się wody – zaproponował.

– Może usiądę. – Z radością w głosie przedrzeźniałam mężczyznę. – Ja jestem Jola Starska – przedstawiłam się.

Dopiero teraz się zorientowałam, że cały czas ściskam jego dłoń. Podobał mi się.