Copyright © by Marta Kmieć, 2021
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2022

All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta: Aneta Krajewska

Projekt okładki: Adam Buzek

Zdjęcie na okładce: © by Cressida studio/Shutterstock

Ilustracje wewnątrz książki: © by pngtree.com

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I - elektroniczne

ISBN 978-83-8290-192-4

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Scena dodatkowa

Rozdział 1

Szare niebo nie było tego dnia przychylne. Wywoływało posępne, nostalgiczne myśli. Kłębiące się, ciężkie od deszczu chmury wprowadzały w stan stagnacji i znużenia. Nawet trajkotanie deweloperki, która krążyła po obszernym salonie, zachwalając jego doskonałość, nie potrafiło zająć moich myśli. Właściwie drażnił mnie już ten ćwierkliwy ton i piskliwy śmiech. Jeśli jeszcze raz wyda z siebie taki paskudny dźwięk…

Jak na zawołanie kobieta zasłoniła dłonią wymalowane brązową szminką usta i zachichotała, opowiadając kolejny, według niej, zabawny żarcik, wydając z siebie odgłos ściskanej, gumowej kaczuszki. Wywróciłem oczami, pozostając odwrócony do niej plecami.

– Największym plusem jest piękny widok – odparła, odchrząkując, kiedy dotarło do niej, że nie uraczyłem choćby gestem jej chichotów. – Co prawda pogoda niezbyt sprzyja, lecz wschody i zachody słońca potrafią być bajeczne.

Zerknąłem na nią, unosząc brew, i bez słowa podszedłem do ogromnego okna. Krocząc przez ogromny, elegancki i nowoczesny salon po miękkim, beżowym dywanie, nie wydałem żadnego dźwięku. Kątem oka zlustrowałem sporej wielkości marmurowy kominek. Nad nim znajdowała się półka, zapewne na zdjęcia rodzinne czy inne bibeloty.

Minąłem długą kanapę obitą białą skórą. Narzucono na nią miły w dotyku, szary koc. Całkiem ładnie się prezentował, dodawał uroku.

Przed kanapą mieścił się szklany stolik ustawiony na nóżkach z ciemnego drewna.

Stanąłem przed oknem, lecz nie przyglądałem się panoramie miasta. Znałem ten widok idealnie, w końcu nieraz odwiedzałem takie miejsca. Nic się nie zmieniło. Manhattan był smutny, pozbawiony koloru, szary i przytłaczający. Do tego okraszony ciężką warstwą smogu.

Przyglądałem się raczej swojej twarzy odbijającej się w tafli szkła. Nieco zamyślonemu, cynicznemu i aroganckiemu, jeśli wierzyć opinii mojego młodszego brata, facetowi. Uśmiechnąłem się do swojej myśli.

– I jak, podoba się widok? – zapytała, stając obok mnie.

– Przy odpowiedniej porze i uchylonym oknie zapewne zapiera dech w piersi… – mruknąłem w odpowiedzi, lecz mina kobiety świadczyła, że absolutnie nie zrozumiała subtelnej aluzji co do stanu powietrza.

Zresztą nieważne.

W pewnym momencie ujrzałem, jak przez gęstą warstwę chmur z trudem przebija się odrobina światła, by w końcu promieniste ramiona słońca rozsunęły ciemne kotary, przepuszczając odrobinę błękitu. Gdy światło dostało się do salonu, od razu nabierał zupełnie innego wyrazu. Zerknąłem za siebie, nie zdradzając mimiką swoich myśli.

Spodobało mi się to. Mieszkanie w tym apartamentowcu było naprawdę niczego sobie. Wróciłem spojrzeniem na miasto i zerknąłem w dół.

– Co to za miejsce? – zapytałem, widząc, jak w gąszczu betonowej dżungli wyróżnia się niewielka, zielona wysepka.

Budynek był jednopiętrowy, mający ładny ogród. Spod niewielkiego zadaszenia wystawały stoliki kawiarniane.

Znałem tę okolicę od dawna i wcześniej nie zauważyłem tu żadnej kawiarni, czy innego miejsca w podobnym klimacie. Przeważnie była to ulica banków, sklepów i urzędów.

– Hm? – Deweloperka także zerknęła w dół. – Ach, otworzyło się stosunkowo niedawno. Działa już drugi miesiąc. Nieco nam zepsuło plany, gdyż mieliśmy na oku to miejsce. Powoli powstawały projekty nowego budynku, lecz okazało się, że ziemia była przepisana w testamencie…

Przestałem jej słuchać, bo i obchodziło mnie to tyle, co zeszłoroczny śnieg. Wśród tej szarości jednak…

Tego betonu, biegu, zdenerwowania i spalin…

Ta mała, zielona przystań była nad wyraz intrygująca.

– Biorę – powiedziałem, przerywając monolog kobiety i nie czekając na jej reakcję, odszedłem od okna, zmierzając powoli do wyjścia.