Copyright © by Kinga Begińska 2025
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2025
All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta: Magdalena Czmochowska

Projekt okładki: Adam Buzek

Zdjęcie na okładce: Adobe Firefly

Ilustracje wewnątrz książki: pngtree.com

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I – elektroniczne

Wyrażamy zgodę na udostępnianie okładki książki w internecie

ISBN 978-83-8290-882-4

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Dla tych, którzy doświadczyli piekła z rąk osób, które miały być dla nich opoką
Pamiętajcie, nawet w najgłębszym mroku może pojawić się ktoś, kto wyciągnie do Was rękę. Czasem ten, kto wydaje się największą bestią, może okazać się Waszym aniołem

Książka przeznaczona dla czytelników powyżej 18 roku życia. Zawiera zachowania nieodpowiednie oraz sceny przemocy. Wszystko, co opisano w książce, jest fikcją literacką.

Prolog

Jako mała dziewczynka miałam wszystko: kochających rodziców, dom, multum zabawek, opiekunki, a więc to, na co nie mogli pozwolić sobie inni ludzie.

Wtedy myślałam, że jestem najszczęśliwszym dzieckiem na ziemi, bo w końcu ja, mała Sofia, miałam to, o czym inni mogli jedynie pomarzyć.

Z czasem to wszystko zaczynało się zmieniać. Zabawki nie były już tak fascynujące. Opiekunki nagle zniknęły, tak samo jak kochający rodzice.

Wszystko prysło niczym bańka mydlana. Zostałam sama. Tylko ja i moje cztery ściany.

Do momentu, w którym wkroczył on – bestia. Rujnował mnie, był moim przekleństwem, tak myślałam na początku. Z czasem to on pomógł mi poskładać złamaną duszę, powoli uczył mnie dotyku.

Tylko czy bestia jest w stanie pokochać?

Rozdział 1

Sofia

– Sofio, zejdź już na dół.

Słowa matki odbiły się echem w mojej głowie.

– Chyba nie chcesz zdenerwować ojca.

Na samo wspomnienie o nim moje ciało przeszył dreszcz. Na miano ojca trzeba sobie zasłużyć, on już dawno je stracił. Był dla mnie jedynie mężczyzną, który mnie spłodził, nikim więcej. Każdego dnia ukazywał, jakim jest zimnym człowiekiem. Niestety, na przekór siebie musiałam odnosić się do niego z szacunkiem, tylko po to, by nie otrzymać kary.

– Chodź, proszę, nie przeciągaj tego. Wystarczy, że wrócił zdenerwowany do domu.

Powinnam była mieć to gdzieś, lecz widok zmartwionych oczu matki był jedynym powodem mojego wygramolenia się spod ciepłego koca.

Podeszłam szybkim krokiem do mamy.

Podziwiałam jej urodę, była taka śliczna. Nie zasługiwała na mojego ojca. Wyniszczał ją fizycznie, lecz najbardziej psychicznie. Nadal była uśmiechnięta, nie pokazywała smutnej duszy przy obcych. Nawet przy nas nieczęsto to robiła. Na jej twarzy zawsze widniał uśmiech.

Miała promienną cerę, którą codziennie pielęgnowała, w ten sposób próbowała też zamaskować pobicia przez mojego ojca. Jej idealnie ułożone włosy opadały kaskadą wzdłuż pleców. Była brunetką, miałam to po niej, z tym że mama miała proste włosy, ja natomiast kręcone. Jej sylwetka również była idealna, jak na jej wiek; niejedna młoda dziewczyna mogła jej pozazdrościć kształtów.

To jednak oczy pozostawiały wiele do życzenia, były zwierciadłem duszy ukazującym prawdziwy ból człowieka. Niestety, z powodu mojego konfliktu z ojcem nasilił się także mój konflikt z matką. Ona zawsze stawała po jego stronie, raz mu się sprzeciwiła w mojej obronie. Niestety, nie skończyło się to dla niej dobrze. Na moich oczach prawie ją zabił, ten obraz nigdy nie zniknie z mojej głowy.

– Pięknie wyglądasz, mamo. – Złapałam ją delikatnie za dłoń i ścisnęłam, dodając tym samym otuchy.

Widziałam, że coś ją gnębi.

Miałam do niej ogromy żal z powodu mojej krzywdy, lecz wiem, że ona tego nie chciała. W końcu była moją matką, urodziła mnie, byłam dla niej ważna. I z pewnością czuła ten sam ból, co ja, gdy jej mąż, osoba, którą kochała, wyniszczała jej córkę. Dlatego starałam się mieć z nią normalne stosunki, udawać, że nic takiego się nie dzieje.

– Sofio, kochanie, ty również promieniejesz. Ślicznie ci w tej sukience, podkreśla twoją piękną sylwetkę. – Posłała mi szczery uśmiech. – Czym byłaś tak zajęta?

Postanowiłam opowiedzieć jej o tym.

– Mamuś, szukałam uczelni. I nie uwierzysz, udało mi się. Znalazłam jedną z najbardziej cenionych w Nowym Jorku. Jej absolwenci to znakomici prawnicy. Myślę, że to coś dla mnie.

– Wspaniale, córeczko, nawet nie wiesz, jak się cieszę twoim szczęściem.

Coś było nie tak, czułam to. Nie zachowywała się teraz tak, jak jeszcze pół roku temu, gdy o tym rozmawiałyśmy.

Nie miałam jednak już czasu na wypytanie jej o przyczyny takiego zachowania, ponieważ weszłyśmy do salonu, w którym u szczytu stołu siedział nie kto inny, jak mój ojciec. Nienagannie ubrany w idealnie dopasowany garnitur. Nie umknęła mojej uwadze kabura z bronią pod marynarką. Nigdy nie byłam za tym, aby miał ją w domu, zwłaszcza przy stole.

Uniosłam głowę wyżej, tym samym trafiając na jego wiecznie surowy wyraz twarzy.

– Nareszcie, ile można na ciebie czekać.

Jak zawsze miłe przywitanie.

– Ciebie też miło widzieć, ojcze. – Posłałam mu sztuczny uśmiech, następnie odsunęłam krzesło naprzeciwko niego i wygodnie się na nim rozsiadłam.

– Mam dla ciebie bardzo ważną informację, nareszcie udało mi się dobić targu.

Słuchałam go, kompletnie nie rozumiejąc, o co może mu chodzić. Ojciec nie miał w zwyczaju rozmawiać ze mną o interesach.

– Jakiego targu? Co masz na myśli? – Posłałam mamie pytające spojrzenie, ale ona zachowała kamienny wraz twarzy.

To jeszcze bardziej utwierdziło mnie w przekonaniu, że coś się święci.

Niestety, na to, co usłyszałam, nie byłam przygotowana nawet w najgorszych koszmarach.

– Od teraz jesteś przyszłą narzeczoną Aleksandra Browna, następnie zostaniesz jego żoną.

Myślałam, że się przesłyszałam. Te słowa zabrzmiały jak wyrok. Przez chwilę miałam nadzieję, że to żart albo jakieś dziwne nieporozumienie. Poważne spojrzenia rodziców szybko jednak pozbawiły mnie złudzeń. Powietrze, które miałam w płucach, stało się nagle ciężkie i gorące, jakby zamiast tlenu wypełniało je coś trującego. Miałam ochotę się roześmiać, ale jedyne, co wydobyło się z moich ust, to cichy syk niedowierzania. Jak ojciec mógł podjąć taką decyzję, nie zapytawszy mnie o zdanie?

To się nie skończy dobrze, Aleksander nie był mężczyzną, z którym chciałabym się związać. Na pewno nie teraz. Zdążyłam go poznać, widywaliśmy się na wspólnych imprezach charytatywnych oraz innych ważniejszych spotkaniach.

Nie wyjdzie z tego nic dobrego.

– O czym ty mówisz? Jaka, kurwa, narzeczona?! Czy ty się dobrze czujesz? – uniosłam głos, kompletnie nie interesowały mnie późniejsze konsekwencje tego czynu.

– Jak ty się do mnie odzywasz, niewdzięczna gówniaro?! Okaż mi chociaż odrobinę szacunku!

– Rob, spokojnie, Sofia jest w szoku. Na pewno nie chciała się tak do ciebie odezwać.

Myślałam, że się przesłyszałam. Szybko zgromiłam ją wzrokiem. Jak mogła bronić tej bestii?!

– Czy wy się słyszycie?! Jaki narzeczony, a tym bardziej jaki ślub? – Wstałam, nie zwracając uwagi na przewracające się krzesło.

– Nie unoś głosu. Sprawa jest już załatwiona, od wczoraj należysz do Aleksandra, jesteś jego własnością, może on nauczy cię pokory. Bo jak widać, moje kary niczego cię nie nauczyły.

– Potraktowałeś mnie jak kontrakt, niczym śmiecia, a nie własną córkę.

Nie chciałam płakać przy nim, ale niestety, ta wiadomość kompletnie mnie zniszczyła.

– Sofio, nie dramatyzuj. Aleksander jest młody, przystojny niejedna kobieta za nim szaleje. Powinnaś się cieszyć, zawsze mogłem wybrać ci innego, o wiele starszego.

Posłałam mu mordercze spojrzenie.

– To jest absurd, mamo, a ty co? Nic nie powiesz? Będziesz tak siedziała i słuchała tych bzdur ojca?

– Sofio, nie pyskuj. Ojciec postanowił. Dobrze wiesz, że to on decyduje o takich sprawach. Zresztą ojciec ma rację, Aleksander to dobra partia.

Nie mogłam uwierzyć w jej słowa. Może nie zawsze miałyśmy dobry kontakt, lecz nigdy nie pomyślałabym, że własna matka odda mnie jak zwykły towar. Powinna była stanąć za mną murem, nie pozwolić, aby ktoś mnie skrzywdził.

– Nie chcę tego ślubu. Jest przecież Emma. Dlaczego akurat ja, skoro obie jesteśmy wolne? Ona jest starsza, bardziej się nadaje na żonę niż ja. Ja mam plany, obiecaliście, że nie skrzywdzicie mnie w ten sposób.

– Przestań pieprzyć! – krzyknął ojciec.

Widziałam, że powoli ma mnie dość i traci panowanie nad sobą. Nie powinnam była się do niego w ten sposób odzywać, zostałam wychowywana w dosyć rygorystyczny sposób. Musiałam wiedzieć, jak zachowywać się w domu, a tym bardziej poza nim.

– Musieliśmy cię okłamać, abyś przestała marudzić, nie chciało nam się słuchać twojego płaczu. Taka jest kolej rzeczy, jesteś moją córką, to małżeństwo wpłynie korzystnie na nasze interesy.

Oczywiście. Czego innego można było się spodziewać po człowieku, dla którego handlowanie narkotykami, bronią oraz otwieranie co chwilę nowych burdeli jest ważniejsze od własnej rodziny? Chociaż nie, przepraszam bardzo. On miał swoją wielką rodzinę. Mafię. Wielki pan i władca Nowego Jorku. Za takiego się uważał. Interesy prowadził niemal wszędzie. To mnie przerażało. Mimo wszystko nie był aż tak ważny jak rodzina Brownów – bez niej byłby nikim.

Bossem Nowego Jorku był Aleksander Brown, mój przyszły mąż.

Samo wspomnienie jego imienia wywoływało na mojej skórze ciarki, jakby w powietrzu unosił się elektryczny ładunek. W Nowym Jorku mówią o nim „boss wśród bossów”. Dla mnie jednak był kimś więcej. Żywiołem, mężczyzną, którego obecność wypełnia pomieszczenie tak, że trudno oddychać. Za każdym razem tak na mnie działał. Przerażała mnie jego wyższość, wiedział, co zrobić, aby onieśmielić człowieka.

Miał dwadzieścia siedem lat i od kiedy pamiętałam, był szanowany zarówno wśród swoich ludzi, jak i wśród konkurencji. Biły od niego siła i dojrzałość. Każdy, kto miał z nim styczność, wyczuwał, że jest poważnym przeciwnikiem. Jego sylwetka przypominała dzieło sztuki, był wysoki i dobrze zbudowany. W jego ruchach było coś drapieżnego, a jednocześnie pełnego kontroli, jakby miał absolutną władzę nad swoim ciałem i otaczającym go światem. Wyraziste kości policzkowe nadawały mu wyrazistości, a pełne, dobrze zarysowane usta odrobinę zmysłowości. Delikatny, starannie przycięty zarost zdobił jego szczękę, podkreślając jej zdecydowany kształt. Był brunetem, jego włosy, przycięte krótko po bokach, lecz dłuższe na górze, zawsze wyglądały idealnie.

Najbardziej hipnotyzujące były jednak jego oczy. Ciemne, niemal czarne, zdawały się przeszywać każdego, kto odważył się spojrzeć w ich głąb. To spojrzenie potrafiło zamrozić krew w żyłach, jakby Aleksander mógł przeniknąć duszę jednym, krótkim spojrzeniem. A kiedy jego wzrok padał na mnie, czułam się jak na krawędzi przepaści – jednocześnie przerażona i niezdolna do odwrócenia się.

Aleksander był jak burza – fascynujący i nieprzewidywalny. Jego ciało to zbroja, a za nią kryła się siła, której nie sposób złamać. Taki mężczyzna budził zazdrość, strach, a także podziw. Wiele razy starałam się uciekać od niego wzrokiem, umysł wręcz o to błagał, lecz moje ciało nie współgrało. Był niebezpiecznym mężczyzną, a ja za każdym razem zachowywałam się jak zagubiona owieczka i łaknęłam wręcz, aby spojrzeć w te hipnotyzujące oczy.

Teraz nie, decyzja została podjęta za mnie.

W Aleksandrze nie było miejsca na współczucie. Jego serce, o ile jeszcze je miał, wydawało się twarde jak skała. To mężczyzna, który nie znał litości i nie dopuszczał zwątpienia ani w sobie, ani w innych. Jego ciało zostało pokryte idealnie wykonanymi tatuażami, stanowiło mapę jego życia – pełnego tajemnic, grzechów i ran. Często starałam się podziwiać te wspaniałe dzieła. Nie można było mu odmówić uroku, który przyciągał kobiety niczym magnes.

W naszych kręgach jego imię wypowiadano szeptem z mieszaniną podziwu i strachu, jakby samo wspomnienie mogło sprowadzić na kogoś jego uwagę.

Ludzie bali się go z powodu plotek, które krążyły na jego temat.

Jedną z nich była historia jego partnerki. Pięknej kobiety, która zniknęła w niewyjaśnionych okolicznościach. Każdy w tym środowisku wiedział, że Aleksander potrafi być bezwzględny, ale ta tajemnica nadała mu niemal demoniczny wymiar. Czy była ofiarą jego gniewu? A może zginęła, bo nie potrafiła unieść ciężaru życia u jego boku? Nikt nie miał odwagi zapytać, a on nigdy nie wyjaśniał. Co, jeśli mnie spotka to samo?