Copyright © by Mia N. Blake, 2020
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2022

All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta: Aneta Krajewska

Ilustracje w środku: © by pngtree

Projekt okładki: Marta Lisowska

Zdjęcie na okładce: © by Oleggg/Shutterstock

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I - elektroniczne

ISBN 978-83-8290-080-4

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Spis treści

Prolog

1. Larissa

2. Damon

3. Larissa

4. Larissa

5. Damon

6. Larissa

7. Damon

8. Larissa

9. Damon

10. Larissa

11. Damon

12. Larissa

13. Harry

14. Sky

15. Damon

16. Larissa

17. Damon

18. Larissa

19. Harry

20. Larissa

21. Damon

22. Larissa

23. Damon

24. Larissa

25. Harry

26. Larissa

27. Damon

28. Larissa

29. Harry

30. Damon

31. Larissa

32. Larissa

33. Harry

34. Larissa

35. Larissa

36. Harry

37. Larissa

38. Larissa

39. Damon

40. Larissa

41. Damon

42. Larissa

43. Harry

44. Martin

45. Larissa

46. Blase

47. Larissa

48. Damon

49. Larissa

50. Martin

51. Martin

52. Larissa

53. Sky

54. Larissa

55. Martin

56. Larissa

57. Damon

58. Larissa

59. Larissa

60. Martin

61. Harry

62. Larissa

63. Blase

64. Larissa

65. Blase

66. Larissa

67. Blase

68. Larissa

69. Damon

70. Larissa

71. Damon

72. Larissa

73. Larissa

74. Blase

75. Larissa

76. Blase

77. Damon

78. Larissa

79. Damon

80. Larissa

81. Damon

82. Blase

83. Larissa

84. Blase

85. Damon

86. Larissa

87. Damon

88. Martin

89. Larissa

90. Blase

91. Larissa

92. Damon

93. Harry

94. Larissa

95. Damon

96. Larissa

97. Blase

Epilog

Od autorki

Podziękowania

Tę książkę dedykuję trzem dziewczynom z „drużyny A.”:
Agacie M., Adrianie R. i Aleksandrze S.
Dziękuję, że jesteście.

„Życiowe wyzwania nie powinny Cię paraliżować. Powinny pomóc Ci odkryć, kim naprawdę jesteś”.
Bernice Johnson Reagon

Prolog

Poszukiwana!

Dnia 23.08.2018 roku zaginęła Larissa Preston. Ostatni raz widziana była około dziesiątej wieczorem na imprezie z okazji swoich osiemnastych urodzin. Ma błękitne oczy, blond włosy sięgające za łopatki i znamię na lewym ramieniu, kształtem przypominające serce. Ubrana była w dopasowaną, cekinową sukienkę. Ktokolwiek ją widział, proszony jest o kontakt z policją.

1. Larissa

Do moich uszu zaczęły docierać dźwięki z zewnątrz. Powoli podniosłam ociężałe powieki, a w moją skroń uderzył niewyobrażalny ból głowy. Przeciągle jęknęłam, dotykając czoła, i usiadłam. W pokoju panował półmrok. Ogromne okno zasłonięte było ciemnymi roletami, przez które wyraźnie próbowały się przebić ostre promienie słoneczne. Oszołomiona bólem głowy rozejrzałam się wokół. Dopiero teraz uświadomiłam sobie, że łóżko, na którym leżę, nie należy do mnie… O pokoju nie wspominając. Duży materac na podwyższeniu, nad głową baldachim, a po obu stronach szafki nocne z lampą i egzotycznym kwiatem w doniczce. Wielka szafa naprzeciwko łóżka, mały telewizor zawieszony na ścianie i drzwi…

Te ostatnie najbardziej przykuły moją uwagę. Powolnym ruchem zsunęłam nogi na zimne płytki i wstałam, starając się utrzymać równowagę. Przed oczami pojawiły mi się mroczki, mimo to usilnie próbowałam podejść do drzwi. W końcu wymacałam klamkę. Serce zaczęło łomotać mi w piersi, w gardle pojawiła się ogromna gula, w głowie zaś wiele pytań. Co ja tu robię? Nim zdążyłam cokolwiek sobie przypomnieć bądź racjonalnie wyjaśnić tę sytuację, nacisnęłam na klamkę.

Drzwi były zamknięte.

Przerażona odsunęłam się, rozglądając po pomieszczeniu.

Od razu oprzytomniałam. Czym prędzej podeszłam do okna i podciągnęłam rolety. Ostre promienie słońca wdarły się do pokoju, a moim oczom ukazało się… Właśnie… Tak właściwie co? Powiodłam wzrokiem po całej okolicy, która była mi kompletnie obca. Gdzie ja jestem? Grecja? Turcja? Zjednoczone Emiraty Arabskie? Uchyliłam okno i nagle uderzyła we mnie gorąca fala powietrza, która sprawiła, że włosy stanęły mi dęba.

Szeroko otwartymi oczami wpatrywałam się w rozpościerającą się przede mną przestrzeń. Co się, do cholery, stało? Po chwili usłyszałam szczęk zamka w drzwiach i odwróciłam się gwałtownie. Z ogromnym napięciem czekałam na to, co się wydarzy. Drzwi się uchyliły, a do środka wszedł wysoki, dobrze zbudowany mężczyzna z idealnie ułożonymi włosami, które kolorem przypominały węgiel. Miał ciemne okulary i kilkudniowy zarost. Ubrany był w poszarpane jeansy i brudny podkoszulek, a w tylną kieszeń miał wepchniętą koszulę w kratę.

– Już wstałaś – powiedział, przyglądając mi się uważnie. – Myślałem, że będziesz spała jeszcze parę godzin… Nieźle wczoraj imprezowałaś, co? – Uśmiechnął się, wyjmując z kieszeni paczkę papierosów i zapalniczkę.

Po chwili do moich nozdrzy dotarł okropny zapach dymu tytoniowego, który spowodował kaszel i łzawienie oczu.

– Delikatna jesteś – skomentował.

Podszedł, a ja choć nie widziałam jego oczu, czułam, że przewierca mnie spojrzeniem.

– Gdzie ja jestem? – wydukałam, obejmując się rękoma.

– W miejscu, które stanie się twoim nowym domem, skarbie. – Uśmiechnął się, ukazując szereg równych, białych zębów.

– To jakaś pomyłka – wyszeptałam, drżąc.

Sama nie wiem, czy z zimna, czy z przerażenia.

– Martin Preston to twój brat?

Pokiwałam głową, choć nie do końca wiedziałam, co mój brat może mieć z tym wspólnego.

– A więc to żadna pomyłka. – Uśmiechnął się ponownie.

On miał ubaw z tej całej sytuacji, a ja niekoniecznie.

– W takim razie co ja tu robię? – Odważyłam się podnieść wzrok, zerkając w ciemne szkła okularów przeciwsłonecznych.

Nieznajomy zdjął je. Przymrużone, równie ciemne jak włosy, oczy wpatrywały się we mnie z ogromną intensywnością.

– Zadajesz za dużo pytań – burknął. – Bądź grzeczna, a włos ci z głowy nie spadnie.

Na te słowa poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy, a mózg przestaje pracować. Nogi same wprawiły się w ruch i czym prędzej chciałam stąd uciec. Szerokimi schodami zbiegłam na parter i dotarłam do podwójnych drzwi. W oddali słyszałam głośny śmiech tego popaprańca. Wydostałam się na zewnątrz. Różnica temperatur zwaliła mnie z nóg, a duszne powietrze sprawiło, że chwilę zajęło mi złapanie oddechu. Przede mną stanęło dwóch podobnie ubranych facetów, którzy przyglądali mi się z rozbawieniem. Jeden z nich podniósł mnie i bezproblemowo przerzucił sobie przez ramię.

– Puść mnie! Puść, do cholery! – piszczałam, uderzając go pięściami w plecy, on jednak pozostawał niewzruszony. – Pomocy! Niech mi ktoś pomoże, błagam! – krzyczałam na tyle, na ile pozwalały mi płuca.

Nikt nie zareagował, mimo iż moje krzyki słychać było ulicę dalej. Odpowiadał mi tylko irytujący śmiech.

– Stąd nie ma ucieczki. – Dobiegł mnie głos mężczyzny, który wcześniej przyszedł do „mojego” pokoju. – Nie próbuj tego więcej, chyba że chcesz zginąć, rozumiesz? – Ogromną dłonią chwycił mnie za gardło i mocno ścisnął.

Od razu zaczęłam się krztusić, walcząc o choćby najmniejszy oddech. Złapałam go za nadgarstki, próbując odepchnąć, ale był zbyt silny. Przed oczami zrobiło mi się ciemno, aż w końcu pozwoliłam sobie odpłynąć.