Tej autorki w Wydawnictwie WasPos

Zakochaj się we mnie

Nie mów, że kochasz

Wszystkie pozycje dostępne również w formie e-booka

Copyright © by Michalina Kowolik, 2025
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2025

All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta: Aneta Krajewska

Projekt okładki: Adam Buzek

Zdjęcie na okładce: Adobe Firefly

Ilustracje przy nagłówkach: pngtree.com

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I – elektroniczne

Wyrażamy zgodę na udostępnianie okładki książki w Internecie

ISBN 978-83-8290-850-3

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Dla D.

Nie można zmusić serca, by wybierało rozsądnie.
Samo podejmuje decyzje.

Trudi Canavan, Kapłanka w bieli

1

MARTA

Wstaję dziesięć minut przed budzikiem i delektuję się ciszą panującą w domu. Uwielbiam ten moment. To jeden z nielicznych, w których mogę sobie pozwolić na to, aby spojrzeć na kolorową fotografię oprawioną w drewnianą ramkę, dotknąć jej opuszkami palców i poczuć tęsknotę.

Tak – tęsknię, chociaż tak naprawdę nie wiem za czym. W końcu nie pamiętam nawet, jak to jest mieć rodziców.

Puk. Puk.

Ktoś puka do drzwi mojego pokoju i zanim zdążam powiedzieć „proszę”, moja siostra wchodzi do środka.

– Musisz mi pomóc. – Wiki podchodzi do dużej przesuwnej szafy i ją otwiera.

– To moje ubrania – informuję siostrę, odłączając telefon od ładowarki. – Ty masz swoje w swojej szafie!

Wiki spogląda na mnie i przewraca oczami.

– Gdzie masz te ładne przecierane dżinsy? – pyta niezrażona moimi uwagami.

Wiki już taka jest. Prze do przodu z wysoko uniesioną głową i uśmiechem na twarzy. Jestem pewna, że zajdzie daleko.

– W praniu – informuję ją.

– Och! – Krzywi się. – Maja! – woła kolejną z sióstr, wybiegając z mojego pokoju.

Jest nas cztery. Ja jestem najstarsza, później są Maja, Wiktoria i Laura. Tworzymy mieszankę wybuchową. Każda z nas jest inna. Ja uchodzę za tę najrozsądniejszą – jako najstarsza chyba nie mam wyboru – Maja za bujającą w obłokach, a Wiki i Laura za najbardziej roztrzepane, z tym że Wiki jest z nas najmądrzejsza. Od czwartej klasy przynosiła świadectwa z paskiem, a nigdy nie widziałam, aby siedziała z nosem w książce. Nauka po prostu zawsze przychodziła jej łatwo.

Co do wyglądu to mamy identyczne niebieskie oczy i małe symetryczne nosy. Poza tym różnimy się wszystkim. Ja mam zaledwie metr sześćdziesiąt wzrostu, kręcone na końcach włosy i nie cierpię różowych ubrań. Wiki i Maja mają jaśniejsze i prostsze kosmyki od moich. Laura zaś jest z naszej czwórki najwyższa. Dziadek mówi, że to nie ona jest tak wysoka, tylko jej nogi są tak długie. Może i jest w tym trochę prawdy.

Wkładam zieloną dzianinową sukienkę kończącą się tuż za kolanami, w łazience robię sobie lekki makijaż i prostuję włosy. Gdy już jestem gotowa, schodzę po drewnianych schodach na parter, do kuchni. Radio stojące na marmurowym parapecie jest włączone na cały regulator. Wiktoria śpiewa Only Girl razem z Rihanną i szykuje swoje ulubione śniadanie składające się z chleba tostowego i dżemu. Laura wbija jajka na rozgrzaną patelnię i błaga Wiktorię, aby przestała śpiewać, bo jej uszy już dłużej tego nie zniosą. Maja przechadza się po kuchni ze szczoteczką w ustach i klepie siostry po tyłkach.

Mnie nie może, bo zamiast coś szykować, siedzę za stołem i czytam kilka stron powieści Izabeli Janiszewskiej. Z reguły wolę literaturę obyczajową, ale mamy z Wiki umowę, że raz w miesiącu jedna drugiej wybiera książkę i czy nam się ona podoba, czy nie, musimy ją przeczytać. Maja czochra mi włosy i ucieka. Zupełnie tak jak wtedy, gdy byłyśmy dziećmi.

Babcia Helena i dziadek Czesław wchodzą do kuchni jak zawsze razem. Najpierw babcia, a zaraz za nią dziadek. Jeszcze nigdy nie widziałam, aby któreś z nich zaczynało dzień bez drugiego.

– Ścisz to radio – rozkazuje babcia. – Mieszaj szybciej – instruuje Laurę. – A ty – podchodzi do Wiktorii – cukrzycy dostaniesz od tego dżemu!

– To twój dżem. Swojski. Najlepszy, babciu.

– Ale ma w cholerę cukru. – Babcia z dezaprobatą kręci głową. – Jesz go na potęgę, a później narzekasz, że ci tyłek rośnie!

Zaczynam się śmiać.

– Komu rośnie tyłek? – pyta Maja, wróciwszy do kuchni, tym razem już bez szczoteczki.

– Wiki. – Wskazuję na siostrę.

– Ścisz to radio, bo zaraz oszaleję! – krzyczy babcia w moją stronę.

Zamykam książkę, podnoszę się i kręcę gałką. Później podchodzę do ekspresu i naciskam guzik.

– Komu kawy? – pytam.

– Mnie – dziadek podnosi rękę – ale normalnej. Czarnej z fusami, a nie tej lury, którą wy pijecie.

– To latte, dziadku, a nie lura – tłumaczę.

Wyciągam z lodówki pojemnik z mlekiem i podłączam go do ekspresu. Następnie z szafki wyjmuję kubek, stawiam go na tacce i naciskam guzik z napisem „latte macchiato”. Ekspres od razu budzi się do życia. Zupełnie jak ja po wypiciu napoju bogów.

– Mnie zrób do kubka termicznego. – Laura nakłada jajecznicę na rozłożone na stole talerze. – Stoi na ociekaczu.

Sięgam po kubek siostry, babcia w tym czasie nalewa wody do czajnika i stawia go na kuchence gazowej. Później bierze dwie szklanki, czarne, z arcorocu i wsypuje do nich po miarce mielonej kawy.

– Dzisiaj jest sprzątanie kościoła. – Babcia odwraca się w naszą stronę i patrzy na wszystkie swoje wnuczki. – Liczę na waszą pomoc.

– Idę do kina – wykręca się Wiki.

– Ja idę razem z nią – podchwytuje Laura.

– Jestem umówiona z Pauliną – mówię prawdę, chyba jako jedyna.

Paulina to moja przyjaciółka od podstawówki. Teraz nasze drogi trochę się rozeszły. Ja zostałam w mieście i zaczęłam pracować w przedszkolu, a ona dostała etat w niemieckiej firmie i pnie się po szczeblach kariery. Wyjeżdża na zagraniczne delegacje, pracuje od świtu do nocy, ale jest szczęśliwa. Staramy się spotykać co jakiś czas na kolację, aby nasz kontakt całkowicie się nie urwał.

– Jesteś pewna, że nie odwoła? – Maja siada za stołem i zaczyna konsumować jajecznicę.

Paulina ostatnie dwa spotkania odwołała, bo nagle musiała gdzieś wyjechać, ale jestem pewna, że tym razem mnie nie wystawi.

– Nie bądź wredna! – Mierzę palcem w młodszą siostrę.

– Będę, bo mnie wkopałyście. Przez was będę musiała dzisiaj sprzątać kościół.

– Mogłaś się wykręcić tak jak my. – Wiki się śmieje.

– Sprzątanie kościoła to dwie, góra trzy godziny. – Dziadek siada za stołem. – Nie rozumiem, dlaczego tak się przed tym bronicie. Proboszcz zawsze ma termosy z gorącą herbatą…

– Chyba winem, chciałeś powiedzieć. – Babcia zalewa wrzątkiem kawy dla siebie i dziadka.

– To już wiemy, dlaczego dziadkowi tak się podoba sprzątanie kościoła. – Laura się śmieje. – Maju, musisz też zakolegować się z proboszczem. Napijesz się wina i od razu spodoba ci się sprzątanie kościoła.

– Tak myślisz? To może zrezygnujesz z kina i pójdziesz z nami, co? Pewnie film, który wybrałaś, będą puszczać jeszcze przynajmniej przez miesiąc.

Ogniki tańczące w oczach Laury wydają się niebezpieczne. Mam wrażenie, że za chwilę wyskoczą i zaczną nas parzyć.

– Właśnie – podchwytuje babcia. – Kino może zaczekać. Dzisiaj widzę was w kościele, dziewczyny. – Wskazuje na Wiki i Laurę.

Pora się ewakuować.

Szybko dopijam kawę i wstaję od stołu. Spoglądam na zegarek, który noszę na lewej ręce, i teatralnie pokazuję, jak bardzo jestem już spóźniona. Szybko wrzucam telefon do torebki, całuję babcię i dziadka w policzek, macham siostrom i wybiegam z domu.

Jestem uratowana.

Kocham babcię i dziadka. Są dla mnie wszystkim, ale czasami doprowadzają mnie i siostry do białej gorączki. Szczególnie właśnie w takie dni jak dzisiaj. Sprzątanie kościoła jest dla nich tym, czym dla mnie premia w pracy. I totalnie tego nie rozumiem. Zresztą jak to lubią i chcą sobie sprzątać kościół, to niech go sprzątają, ale dlaczego zmuszają do tego swoje wnuczki?

Wsiadam do srebrnego hyundaia i ruszam. Przedszkole, w którym pracuję, znajduje się dziesięć minut drogi od domu. Gdy wchodzę do środka, od razu witają mnie Gabrysia z Józiem. Podbiegają do mnie i przytulają się do moich nóg. Głaszczę ich po włoskach i proszę, aby weszli do sali. Witam się z Patrycją, która pracuje jako woźna i którą bardzo lubię, po czym wchodzę do sali.

Pani Halina siedzi za biurkiem i posyła mi smutny uśmiech. Jej mąż od pięciu lat walczy z rakiem, a ona coraz częściej płacze po kątach. Wszystkie staramy się ją podtrzymywać na duchu i wspierać, chociaż dobrze wiemy, że to w ogóle nie pomaga. Gdy gaśnie człowiek, którego się kocha, nic i nikt nie jest w stanie pomóc.

To smutna prawda.

Sama to przeżyłam. Ja, moje siostry i dziadkowie. Miałam wtedy pięć lat. Rodzice zostawili nas u dziadków, a sami pojechali na spotkanie z przyjaciółmi. Nigdy tam jednak nie dotarli. Nie wiem, co konkretnie się wtedy stało. Babcia nie zostawiła żadnych wycinków z gazet, twierdząc, że nie przechowuje się czegoś, co sprawia ból. Według niej takie rzeczy się wyrzuca. I nie mogę jej o to obwiniać. W końcu straciła córkę.

Dziadek na ten temat nie mówi nic. Totalnie. A każdą wzmiankę o moich rodzicach zbywa machnięciem ręki albo wyjściem z pokoju.

Kiedyś próbowałam wydobyć coś z dziadków. Pytałam. Prosiłam. Nawet rozkazywałam, ale to nic nie dawało, aż w końcu się poddałam. Każdy inaczej reaguje na stratę bliskiego. Niektórym pomaga wspominanie, a innym zapomnienie. Moi dziadkowie zaliczają się do tej drugiej grupy.

– Czas się rozejść. – Pani Halina wstaje. – Kropelki, ustawiamy się przy drzwiach!

Sześciolatki momentalnie zaczynają sprzątać, odkładać zabawki, którymi się bawiły, i ustawiać się dwójkami przy drzwiach.

Moja grupa nazywa się Delfinki i tworzą ją uśmiechnięte czterolatki. W naszym przedszkolu są jeszcze dwie grupy: pięciolatków, która nazywa się Sówki, i najmłodsza trzylatków – Różyczki.

Zaraz po tym, gdy najstarsi wychodzą z mojej sali, proszę dzieci, aby dokończyły sprzątać i umyły rączki, bo zaraz będzie śniadanie.

Lubię swoją pracę. Może zarobki powinny być większe, może czasem boli mnie głowa od krzyków, ale i tak nie wyobrażam sobie siebie gdzie indziej. Gdy widzę, jak dzieci uśmiechają się, rosną i zawiązują pierwsze przyjaźnie, to czuję się dumna z nich i pełna pozytywnej energii.

– Uwaga! Uwaga! Czy moje kochane dzieciaczki są gotowe? – Patrycja wchodzi do sali, pchając metalowy wózek z jedzeniem.

Dzieciaki krzyczą radośnie, siedząc na kolorowym dywanie.

Pomagam Patrycji rozstawić talerze z kanapkami i kubki z herbatą, po czym zapraszam dzieci do stolików. Każdy ma swoje miejsce, dzięki czemu nikt się nie kłóci o krzesło.

*

Po czterech godzinach opuszczam mury przedszkola. To jeden z nielicznych dni, w których wychodzę tak wcześnie.

Nie wracam jednak do domu. Nikt nie wie, że umówiłam się z agentem nieruchomości na obejrzenie dwóch mieszkań. To taka moja mała tajemnica.

Mam dwadzieścia osiem lat i czuję, że to już czas, aby wyprowadzić się od dziadków. Nigdy nie przestanę o nich dbać, ale nie mogę do końca życia robić wszystkiego tak, jak oni sobie tego życzą. Kocham ich, naprawdę. Jeśli jednak jeszcze trochę z nimi pomieszkam, to boję się, że ta miłość zmieni się w coś bardziej mrocznego. A tego nie chcę.

Dlatego gdy witam się z panem Tomaszem Kasperskim, nie czuję wyrzutów sumienia. Podaję mu rękę na powitanie i pozwalam zaprowadzić się do dwupokojowego mieszkania znajdującego się na trzecim piętrze.

– Tutaj mamy dużą szafę. – Pan Tomasz wskazuje na białą szafę z lustrzanymi frontami i przechodzi do kuchni. – Tutaj zaś serce tego mieszkania. – Śmieje się.

Ma naprawdę ładny uśmiech. Białe, proste zęby, wąskie, ale jednocześnie symetryczne usta i ten wzrok, który roztapia lodowce. Poza tym na jego serdecznym palcu zauważam złotą obrączkę. No jasne – jak już wspaniały mężczyzna, to zawsze zajęty.

Odwracam wzrok i zaczynam rozglądać się po kuchni. Białe meble, srebrna lodówka, płyta indukcyjna, piekarnik i mikrofalówka. Do tego mały stolik i dwa krzesła. Wygląda całkiem nieźle, chociaż to nie mój styl. Wolałabym meble w kolorze jasnego drzewa, płytę gazową i trochę więcej miejsca na małą wyspę. Marzenia muszę jednak zostawić na inny czas.

Mężczyzna prosi, abym zwracała się do niego po imieniu, a ja mówię mu, że kuchnia nie jest zła, po czym idę za nim obejrzeć sypialnię, salon oraz łazienkę. Zielone ściany trochę mnie odstraszają, ale mały balkon, na którym mogłabym odpocząć w ciepłe, letnie dni, sprawia, że patrzę na to mieszkanie całkiem przyjaźnie. Drugie mieszkanie znajduje się w sąsiednim bloku na pierwszym piętrze. Ma aż trzy pokoje, kuchnię połączoną z salonem i piękną nowoczesną łazienkę. Cena jednak jest wyższa.

Muszę się poważnie zastanowić. Zrobić listę wad i zalet i podjąć decyzję.

– Ile mam czasu? – pytam Tomka Kasperskiego.

– Powiedzmy, że dwa dni. Może być? – Uśmiecha się do mnie czule.

Nie powinien się tak uśmiechać do obcej kobiety, gdy na palcu nosi obrączkę. To nie wypada.

– W takim razie do zobaczenia. – Wyciągam rękę, a Tomek chwyta ją i delikatnie ściska.

– Do zobaczenia.

Odwracam się i odchodzę w stronę swojego samochodu.

Jeszcze nie wiem, jak dziadkowie i siostry zareagują na moją wyprowadzkę, ale zdania nie zmienię. Nadszedł czas na zmianę. W końcu jestem na nią gotowa.