Copyright © by Anna Miera, 2025
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2025
All rights reserved
Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta: Aneta Krajewska

Projekt okładki: Patrycja Kiewlak

Zdjęcie na okładce i na 2 stronie: Adobe Firefly

Ilustracje wewnątrz książki: pngtree.com

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I – elektroniczne

Wyrażamy zgodę na udostępnianie okładki książki w internecie

ISBN 978-83-8290-868-8

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Dla wszystkich, którzy w muzyce odnaleźli swoją miłość
Niech każda strona przypomina, że dźwięki potrafią przełamywać bariery, łączyć serca i tworzyć więzi mocniejsze niż słowa.
Bo miłość do muzyki to język duszy, którym wszyscy możemy się porozumiewać.

Rozdział 1

James

– Dosyć! – Mój wrzask rozniósł się po kuchni. – Mam już dosyć! Idźcie wy wszyscy w cholerę!

– Jimmy, nie zachowuj się jak rozkapryszony dzieciak! Usiądź, uspokój się i mnie nie denerwuj!

Widziałem, że Patricia traciła cierpliwość, ale i moja już dawno się skończyła.

– Ach tak? – Posłałem jej mordercze spojrzenie. – Czyli znowu winę zwalicie na mnie?! Ale że wielmożny książę Patrick nic nie robi i ciągle buja w obłokach, to tego już nie widzicie?

– Hej, zejdź ze mnie! – Oskarżany chłopak wycelował we mnie palcem.

Skwitowałem to jedynie prychnięciem pełnym kpiny.

– Jeszcze na ciebie nie wszedłem. I nie chciej, żebym to zrobił. A teraz szanowne rodzeństwo wybaczy, ale się zmywam. Bawcie się w tym cyrku sami, ja pasuję. – Podniosłem ręce w geście poddania i wyszedłem z pomieszczenia, po czym ostentacyjnie trzasnąłem drzwiami.

Nie zdążyłem jednak zrobić nawet kilku kroków, gdy drzwi ponownie się otworzyły i usłyszałem podniesiony głos siostry.

– Jamesie Victorze Kelly!

Na te słowa przewróciłem oczami i mocniej zacisnąłem dłonie, które wisiały po bokach mojego ciała.

– Jeżeli teraz wyjdziesz…

– To co?! – przerwałem jej warknięciem, odwracając się do niej przodem. – To co zrobisz, siostro? Wywalisz mnie? Powiesz, że nie mam prawa tu przychodzić? No co? Ja już mam tego po dziurki w nosie, rozumiesz?

– Jimmy – powiedziała już łagodniej.

Podeszła bliżej, a ja dostrzegłem zmęczenie w jej oczach. Odwróciłem wzrok. Nie mogłem znieść tego spojrzenia, pełnego troski. Czułem, że jeżeli popatrzę jej prosto w oczy, moje uczucia wyleją się jak powódź, której nie będę w stanie powstrzymać. Zamiast tego wpatrywałem się w podłogę, śledząc wzrokiem nieregularne linie fug między płytkami.

Nagle zrobiło mi się głupio. Znowu. Znowu poczułem wyrzuty sumienia, chociaż to nie ja powinienem był je czuć.

Dlaczego zawsze tak jest? Czuję się winny, mimo że nie zrobiłem nic złego. To oni powinni przepraszać, oni powinni czuć ciężar odpowiedzialności za to, co się dzieje. A jednak tutaj stoję, z sercem ciężkim od żalu, bo nie potrafię inaczej.

– Patricia. – Podniosłem głowę i spojrzałem jej prosto w oczy, westchnąłem. – Chociaż raz mogłabyś być po mojej stronie.

– Zawsze jestem po twojej stronie – odpowiedziała czułym głosem, dotykając mojego nieogolonego policzka. – Po prostu twój charakter… – Urwała.

Zdjąłem jej dłoń z policzka, czując narastającą frustrację. Wiedziałem, co chciała powiedzieć, ale nie zamierzałem tego słuchać.

Jej milczenie mówiło samo za siebie.

– Dlatego ułatwię wam wszystko – powiedziałem przez zaciśnięte zęby. – Odchodzę.

Jej oczy otworzyły się szeroko z niedowierzania, a usta lekko rozchyliły, jakby chciała coś powiedzieć, ale słowa utknęły jej w gardle.

– Który to już raz, Jimmy?

Znudzony głos Johna, mojego najstarszego brata, jeszcze bardziej mnie wkurwił.

– Ile można odchodzić? Po kilku tygodniach znowu wrócisz z podkulonym ogonem. Znowu wspaniałomyślnie zostanie ci odpuszczone, a po jakimś czasie znowu coś ci nie będzie pasować i odejdziesz. To się robi nudne, nie uważasz?

Zacisnąłem pięści, walcząc z rosnącą falą gniewu. John zawsze wiedział, jak uderzyć w najczulsze miejsce, jak sprawić, bym poczuł się jeszcze gorzej.

– Dlatego teraz odejdę na dobre – rzekłem twardo, starając się opanować drżenie w głosie. – Tylko do mnie nie dzwońcie.

Widziałem, jak Patricia próbuje powstrzymać łzy, a jej cicha rozpacz wbijała mi się w serce jak sztylet. Ale musiałem to zrobić. Dla siebie. Z każdym krokiem coraz bardziej upewniałem się w swojej decyzji. John może i miał rację co do moich wcześniejszych prób ucieczki, ale tym razem czułem, że nie ma już odwrotu. Musiałem znaleźć własne miejsce na świecie, z dala od oczekiwań i osądów.

Walizkę pakowałem w furii. Wrzucałem swoje ubrania jak popadnie, nie przejmując się ich składaniem. Znalazłem połączenie z Londynu bezpośrednio do Dublina na jutrzejszy ranek, więc miałem kilka godzin, żeby pozałatwiać swoje sprawy i wyjechać.

Gdy skończyłem pakować kosmetyki, z trzaskiem zapiąłem walizkę i rozejrzałem się po pokoju. Mój wzrok zatrzymał się na zdjęciu stojącym na półce. Było to zdjęcie z dzieciństwa, na którym uśmiechnięty chłopiec trzymał za ręce swoich rodziców. Wtedy jeszcze wszystko wydawało się proste i jasne. Z westchnieniem sięgnąłem po fotografię i schowałem ją do kieszeni. Może przypomnienie sobie tych szczęśliwych chwil pomoże mi przetrwać zbliżające się zmiany.

Uciekasz…

Głos w mojej głowie bezlitośnie uświadamiał mi prawdę, której nie chciałem przyjąć do siebie.

Taka jednak była rzeczywistość. Uciekałem. Kolejny raz, gdy problemy zaczęły przejmować kontrolę nad moim życiem, wiałem. Poczucie bezsilności mnie przytłaczało, a jedynym znanym mi sposobem na uporanie się z tym była ucieczka. Ucieczka przed odpowiedzialnością, przed konsekwencjami, przed samym sobą.

W głowie kłębiły mi się myśli o wszystkich tych razach, kiedy robiłem to samo. Kiedy w obliczu trudności w pracy rzucałem wszystko i wyjeżdżałem na drugi koniec kraju. Kiedy po kolejnej kłótni z rodzeństwem po prostu wychodziłem i nie wracałem przez kilka dni. Kiedy obowiązki i zobowiązania zaczynały mnie przytłaczać, więc wsiadałem w samochód i jechałem przed siebie, bez planu i celu.

Tym razem jednak było inaczej. Czułem, że ta ucieczka nie przyniesie mi ukojenia, że nie rozwiąże moich problemów, a jedynie je pogłębi. Wiedziałem, że nie mogę uciekać w nieskończoność, że prędzej czy później będę musiał stawić czoła swoim demonom.

Ale nie dzisiaj.

Dzisiaj miałem plan – uciec jak najdalej, jak najszybciej.

Nazajutrz, po półtoragodzinnym locie uśmiechałem się na widok napisu witającego przybyłych gości lotniska w Dublinie. Nie przypuszczałem, że los znowu mnie tu przywiedzie. Kochałem Irlandię. To tutaj się urodziłem, to tutaj spędziłem najlepsze lata dzieciństwa i pomimo tego, że teraz mieszkałem w Anglii, to właśnie ten kraj traktowałem jak dom. To w Irlandii czułem się najswobodniej, a przecież mieszkaliśmy tu zaledwie dziewięć lat.

Żałowałem, że sprzedaliśmy zamek w East Grove koło Cork, miałbym teraz przynajmniej gdzie mieszkać. Chociaż z drugiej strony Patricia od razu wiedziałaby, gdzie mnie szukać. A tak mogłem pojechać, gdzie chciałem. No właśnie, tylko gdzie chciałem jechać?

Po odebraniu bagażu skierowałem kroki do wyjścia. Podszedłem do pierwszej taksówki, która wpadła mi w oko. Kierowca od razu zajął się moim bagażem, który razem z futerałem na gitarę włożył do bagażnika, i wsiadł za kierownicę.

– Gdzie pana zawieźć? – zapytał uprzejmie, zerkając na mnie w lusterku wstecznym.

– Gdzie pan proponuje? – odpowiedziałem, nie mając konkretnego planu na dalszą podróż.

– Polecam Howth. Jest to zarówno nazwa półwyspu, jak i rybackiej wioski. Piękne miejsce, z dala od zgiełku miasta – zasugerował, uśmiechając się lekko.

– Więc tam jedźmy – zgodziłem się bez wahania.

Kierowca kiwnął głową i po chwili włączył się do ruchu. Ja zaś zapatrzyłem się na widok za szybą. Moje myśli znów wróciły do miejsca, w którym mieszkałem jako dzieciak. Byłem tam szczęśliwy, no może wykluczając moment, w którym ojciec oznajmił mi, że mama i najmłodsza siostra umarły. A potem dobił informacją o przeprowadzce.

Na samo wspomnienie po plecach przemknął mi dreszcz. Furia, w którą wpadłem po usłyszeniu tej nowiny, była nie do opanowania. Sam się sobie dziwiłem, jak taki mały chłystek, którym wtedy byłem, miał w sobie tyle siły. Gdyby nie John i Patricia, wyrwałbym sobie chyba wszystkie włosy z głowy i rozbiłbym wszystko, co spotkałem na swojej drodze. Jak bardzo czułem się skrzywdzony, wiedziałem tylko ja.

Otrząsnąłem się z posępnych wspomnień, gdy opuściliśmy centrum miasta, a krajobraz za szybą zaczął się zmieniać. Betonowe budynki ustępowały miejsca zielonym łąkom i wzgórzom, a w oddali migotało morze. Czułem, jak napięcie powoli opuszcza moje ciało, a myśli stają się lżejsze.

Podczas jazdy kierowca zaczął opowiadać mi o okolicy. Dowiedziałem się, że Howth to nie tylko malownicza wioska rybacka, ale również miejsce pełne historii i legend. Mówił o starym zamku, latarni morskiej, a także o licznych szlakach spacerowych prowadzących przez klify i pagórki. Z każdą kolejną opowieścią moja ciekawość rosła, a chęć odkrywania nowych miejsc stawała się coraz silniejsza.

Kilkadziesiąt minut później minęliśmy tabliczkę z nazwą miasteczka. Widok, który się przede mną roztoczył, zaparł mi dech w piersiach. Niebo zasnute szarymi chmurami spotykało się z ciemnogranatową taflą morza, a w oddali majaczyły sylwetki statków rybackich. Przystań tętniła życiem – rybacy sortowali świeżo złowione ryby, a turyści spacerowali wzdłuż nabrzeża.

– Jesteśmy na miejscu.

Z zamyślenia wyrwał mnie głos taksówkarza. Wysiadłem z samochodu z lekkim westchnieniem. Czułem się cholernie zmęczony.

– Mógłby mi pan polecić jakiś hotel? – zapytałem, gdy odbierałem swój bagaż. – Nic drogiego. Ciepła woda i wygodne łóżko w zupełności wystarczą.

– Jeżeli tak, to polecam pensjonat Lavene. – Wskazał szary dom na wzgórzu, do którego prowadził kamienisty podjazd. – Skromnie, ale człowiek czuje się tam jak u siebie w domu.

– Dziękuję. – Zapłaciłem należność i zabrawszy swoje rzeczy, ruszyłem we wskazanym kierunku.

Musiałem wziąć gorący prysznic i coś zjeść. Byłem cholernie głodny, bo od wczoraj nie miałem nic w ustach. Gdy szedłem w górę, deszcz, który najpierw był mżawką, zamienił się w ulewę. Naciągnąłem bardziej kaptur na głowę i ciągnąc za sobą walizkę, stawiałem niepewne kroki na śliskich kamieniach. W połowie drogi niczym tornado minął mnie czerwony pick-up, który rozpędzony mknął na dół.

– Uważaj, jak jedziesz, idioto! – krzyknąłem, chociaż kierowca samochodu nijak mógł mnie usłyszeć.

Lavene okazało się średniej wysokości domem z ciemnego kamienia. Okna oprawione w ciemnobrązowe, drewniane ramy, z widokiem na część miasteczka oraz klify. Budynek w niczym nie przypominał mi domów, w których mieszkałem, ale musiałem przyznać, że ma swój urok. Gdybym miał wybór, chciałbym mieszkać właśnie w takim domu.

Przed budynkiem, za niskim, również kamiennym murem, znajdował się niewielki ogródek z dwoma czerwonymi, drewnianymi krzesłami oraz białym stołem. Idealne miejsce do wypoczynku. Cisza, śpiew ptaków i szum oceanu. To wszystko, co dawało człowiekowi spokój i wyciszenie, ja teraz miałem na wyciągnięcie ręki.

Biorąc głęboki wdech, wszedłem do środka. Mały dzwoneczek przy drzwiach ogłosił moje przyjście. Za ladą małej recepcji nie było nikogo, więc postawiłem bagaże i chwilę się rozglądałem. Wnętrze było nie mniej skromne niż na zewnątrz. Na prawo od recepcji był krótki, wąski hol, przez który wchodziło się do dużej jadalni. Przed wejściem do pomieszczenia znajdowały się schody na piętro. Na ścianach wisiały obrazy ziół i klifów, ujętych w różnych perspektywach. Podobały mi się. Fotograf idealnie oddał urok tych wszystkich miejsc.

– Witam. – Wejściem po lewej stronie od lady recepcji weszła szczupła brunetka.

Zmarszczki na jej zdziwionym czole oraz w kącikach ust świadczyły o tym, że kobieta jest starsza, niż na pierwszy rzut oka wygląda. Jej oczy, bystre i pełne ciepła, badały mnie przez chwilę, zanim uśmiechnęła się serdecznie.

– Dzień dobry. – Skinąłem głową. – Chciałbym wynająć u pani pokój.

– Na jak długo? – Przyglądała mi się uważnie, otwierając gruby zeszyt.

– Konkretnie nie wiem – mruknąłem zażenowany. – Może na początek na dwa tygodnie.

– Ach tak. – Oderwała ode mnie wzrok i przestudiowała zapiski w notatniku. – Ma pan szczęście, wczoraj wieczorem zwolnił się nasz jedyny jednoosobowy pokój. Pana godność?

Nie mam.

Głosik w mojej głowie sobie zakpił.

– Słucham? – zapytałem, patrząc na nią niepewnie.

– Pana imię i nazwisko.

Spojrzałem na dłoń, w której trzymała długopis, potem przeniosłem wzrok na jej twarz.

Miałem powiedzieć prawdę? Czy użyć zmyślonego nazwiska? Ale właściwie dlaczego? Przecież nie byłem aż tak rozpoznawalny.

– Niech się pan nie martwi, nikt się nie dowie, że pan tutaj jest.

– Skąd pani… – zająknąłem się. – Dobrze, niech pani wpisze James Kelly – skapitulowałem.

Nie byłem osobą bardzo rozpoznawalną, lecz ceniłem sobie dyskrecję.

– Widzi pan, nie jest to takie trudne. – Uśmiechnęła się. – Niech mi pan wierzy, potrafię trzymać język za zębami.

Na jej słowa odwzajemniłem uśmiech. Coś w tej kobiecie sprawiało, że jej ufałem. Biły od niej skromność i prostota, a ja bardzo lubiłem i ceniłem takich ludzi.

– A do pani jak się zwracać? – zagadnąłem, gdy podawała mi klucze.

– Mam na imię Barbara.

Uśmiech zamarł mi na twarzy, a przed oczami niemal od razu pojawiła się moja zmarła matka. Mrugnąłem kilka razy, bo czułem nadchodzące łzy.

– Powiedziałam coś nie tak?

– Nie skądże. – Chrząknąłem, próbując przywrócić na usta uśmiech, ale wyszło mi to z marnym skutkiem. – Moja mama też miała na imię Barbara.

– Rozumiem. – Skinęła głową, ale nie skomentowała.

Wyszła zza lady i skierowała się w stronę schodów na piętro.

– Zaprowadzę pana do pokoju. Śniadania zazwyczaj są o ósmej, obiady o trzynastej, a kolacje podajemy o osiemnastej. Jeżeli planuje pan wyjście na cały dzień, wolałabym, żeby mnie pan wcześniej poinformował. W pokojach nie wolno palić, cisza nocna obowiązuje od dwudziestej drugiej do szóstej rano. Gdyby miał pan jakieś pytania czy zastrzeżenia, będę do pana dyspozycji. Wystarczy zadzwonić dzwoneczkiem przy ladzie.

Zatrzymała się przy jednych z kremowych drzwi. Przekręciła kluczyk i otworzyła je zdecydowanym pchnięciem.

– Musi pan uważać, drzwi się czasem zacinają. Jeżeli chodzi o łazienkę, ubikację ma pan w pokoju. – Otworzyła kolejne drzwi, za którymi znajdował się wspomniany kibel. – Prysznic z wanną zaś mieści się na końcu korytarza po prawej stronie.

Gdy kobieta opuściła pokój, zamykając za sobą drzwi, bezwiednie opadłem na łóżko, które znajdowało się w rogu. Po chwili jednak usiadłem i rozejrzałem się po pomieszczeniu. Przykurzone, kremowe ściany proszące się o odświeżenie. Duża szafa naprzeciw drzwi stykająca się z końcem łóżka. Przez okno przebijało się słońce, ale w pomieszczeniu i tak panował półmrok. Drewniana podłoga lekko skrzypiała, gdy na niej stanąłem.

Musiałem się rozpakować. Nie miałem ze sobą wielu rzeczy, nie przywiązywałem do tego większej wagi. Kilka koszulek, dwie pary spodni, bielizna. W tej kwestii nigdy nie rozumiałem najmłodszego brata Patricka, którego szafa pękała w szwach. Zawsze lubił się stroić i zarobione pieniądze wydawał w nowe ubrania.

Nie rozumiałem, jaki jest w tym sens. Mnie osobiście było szkoda pieniędzy na markowe ubrania.

Na ubrania ci szkoda, ale na alkohol nigdy, prawda?

W głowie usłyszałem prychnięcie swojego sumienia.

Potrząsnąłem lekko głową, odganiając niepotrzebne myśli. Od sześciu miesięcy nie miałem przecież nic procentowego w ustach. Obiecałem siostrze, że nie będę pił. Jak na razie udawało mi się wytrwać. Miałem oczywiście chwile słabości. Sięgałem po butelkę nie raz. Zawsze jednak widziałem przed sobą zatroskane oczy matki, które odziedziczyła Patricia. Jako jedyna potrafiła wzbudzić we mnie wyrzuty sumienia.

Zastanawiał mnie ten fenomen. Reszta rodzeństwa mogła mi truć, prosić, grozić i nie dawało to żadnych rezultatów. Dlatego od pewnego czasu od razu prosiła Patricię o pomoc. Dobrze wiedziała, że jako jedynej nie potrafiłem odmówić. Przez te jej cholerne matczyne oczy.

Rozdział 2