Copyright © by Piotr Turek, 2025
Copyright © by Wydawnictwo WasPos, 2025
All rights reserved
Wszystkie prawa zastrzeżone, zabrania się kopiowania oraz udostępniania publicznie bez zgody Autora oraz Wydawnictwa pod groźbą odpowiedzialności karnej.

Redakcja: Kinga Szelest

Korekta: Aneta Krajewska

Projekt okładki: Adam Buzek

Ilustracje wewnątrz książki: pngtree.com

Skład i łamanie oraz wersja elektroniczna: Adam Buzek/skladpublikacji@o2.pl

Wydanie I – elektroniczne

Wyrażamy zgodę na udostępnianie okładki książki w internecie

ISBN 978-83-8290-859-6

Wydawnictwo WasPos
Warszawa
Wydawca: Agnieszka Przyłucka
kontakt@waspos.pl
www.waspos.pl

Spis treści

Początek, naiwny

Ukochanej Żonie

Czy zastanawialiście się kiedyś, dlaczego Bóg nazwał się Bogiem? Dlaczego przybrał takie imię? To on nazwał siebie Bogiem, a nas ludźmi. Dlaczego Bóg stworzył właśnie to słowo? Przecież mógł wybrać każde inne.

A może to jednak człowiek nazwał Boga? Jeśli tak… to czy człowiek stworzył Boga? I kto w takim razie stworzył człowieka?

Dokąd wędrujemy?

To banalne pytanie na skomplikowany temat jest zadawane od zarania dziejów. Zaprząta głowy wielkich i tych nieco mniejszych.

Teorii z upływem dekad przybywa lub ubywa.

I co w związku z tym?

Nic.

Świat się kręci, a my podróżujemy przez życie, dążąc do celu, który nam ucieka. Po co? Szukamy satysfakcji, spełnienia, zaspokojenia ciekawości, czy ulgi? Podążamy do mety z nadzieją otrzymania nagrody po przekroczeniu linii. Domagamy się, marzymy i boimy czegoś niesamowitego. Czegoś takiego, czego przez całe nasze życie nie mieliśmy okazji doznać. Po latach lub tylko godzinach wędrówki liczymy na wynagrodzenie godne całego wysiłku. A czym jest właściwie czas i kto ma zdolność ignorowania go? Czy tak w ogóle można? Jaką rolę w tym wszystkim odgrywają gwiazdy? Czym lub kim one są?

Ciekawe, prawda?

Odpowiedź prędzej czy później poznacie, drodzy czytelnicy. Wyjścia są dwa. Albo przewrócicie kartki tej książki i sprawdzicie na ostatniej stronie, albo będziecie cierpliwi i zachowacie chronologię. To zależy od was.

Ja w momencie pisania tych słów nie znam odpowiedzi na zadane przed chwilą pytania. Ale gdy wy to czytacie – już wiem lub nie, bo nie żyję.

Siedzę tutaj sam, w salonie, gdzie spędziłem ostatnią noc. A może więcej? Czasem wydaje mi się, że to wszystko było snem…

Otacza mnie półmrok, w kominku dogasa płomień. Słabo widzę, obraz przed oczami się rozmazuje. Nie, nie dlatego, że jest mało światła. To coś innego…

Na końcu powinienem napisać wstęp. Lecz czy to coś zmieni? Jedno jest pewne – świat się zmienia, choć nie zmieni się nic. Tak samo, jak one, bo kiedy piękną nocą wyjdziecie przed dom i spojrzycie w górę, zobaczycie to samo co ja. Obraz narysowany wieki temu, który będzie zachwycać kolejne pokolenia. Cokolwiek się tu wydarzy, on będzie trwał niezależnie od nas. Dlatego i tak nieważne, jaką drogę wybierzecie. Ważne, gdzie dojdziecie – tam, gdzie każdy…

A gwiazdy? Jestem pewien, że kiedy skierujecie wzrok na nocne niebo, to gwiazdy wciąż będą takie same.

Początek, naiwny

Może napiszę coś o sobie. Urodziłem się… Nie, to jest trochę inna historia! Na początek powiem, co lubię, ponieważ lubię wiele rzeczy, a to, co lubimy, mówi wiele o nas samych.

Lubię kolor niebieski, bo gdy jest piękna pogoda, to niebo jest niebieskie. Lubię muzykę rockową, bo mój ulubiony zespół gra właśnie taki rodzaj. Lubię kwiecień, bo wtedy mam urodziny. Lubię zapach ciasta z bananem, bo to znaczy, że pyszny wypiek jest gdzieś w pobliżu i będę mógł go zjeść. Lubię grać w warcaby, bo jestem w tym dobry i często wygrywam. Lubię swoich przyjaciół, bo oni lubią mnie. Lubię koty, ponieważ mają ładne oczy, no chyba że nie mają oczu, to wtedy ich nie lubię, chociaż koty bez oczu też mogą być miłe. Lubię jeszcze drapanie po plecach, bo to jest przyjemne. No i lubię też gwiazdy… To obecnie powinno wystarczyć. Nie lubię natomiast wstawać rano i jak coś brzydko pachnie.

Taki oto jestem ja, Oskar Magid.

Głupi początek? Możliwe. Tak kiedyś napisałem w swoim zeszycie szkolnym. Miałem wtedy może dziesięć lat. Wiele rzeczy od tamtego czasu się zmieniło, ale też wiele nie uległo zmianie.

W moim życiu miało miejsce kilka ciekawych zwrotów, dzięki którym jestem tym, kim jestem. Dzieciństwo przebiegało dość normalnie. Jako jedynak radziłem sobie dobrze i nigdy nie potrzebowałem rodzeństwa. Wychowywałem się w małym miasteczku z dala od duszącego zgiełku wielkiego miasta. To nie oznacza, że nie znałem cywilizacji.

Ojciec był raczej niski, nosił okulary w grubych oprawkach i miał zawsze idealnie zaczesane bujne, ciemne włosy. Był biznesmenem i prowadził kilka zakładów w mieście. Matka mu pomagała. Zawsze elegancka, zadbana i uśmiechnięta. Rodzice bardzo się kochali, a ja byłem ich oczkiem w głowie. Od najmłodszych lat zaznajamiali mnie ze sztuką, uczyli dobrych manier i ogólnej ogłady. Nigdy nie byłem rozpieszczany, ale gdy okazywałem zainteresowanie czymś, rodzice od razu próbowali rozwijać we mnie talent. I tak przed ukończeniem dziesiątego roku życia miałem za sobą próby gry na gitarze, skrzypcach, trąbce, harfie oraz pianinie. Obecnie tylko tym ostatnim potrafię się dobrze posługiwać. Uprawiałem też różne sporty: jazda konna, tenis, pływanie, strzelanie i wiele innych. Kiedy jednak okazywało się, że nie jestem dobry w danej dziedzinie, szybko się zniechęcałem. Właściwie jedyne, w czym odstawałem od rówieśników, to skok w dal, ale to nie było przyszłościowe zajęcie. Prędko pojąłem, że bez względu na to, jak daleko skoczę, i tak ktoś mnie przeskoczy…

Gdy byłem mały, dużo czasu spędzałem z babcią, mamą mojego taty. Przeważnie wtedy, gdy rodzice zajmowali się biznesami. Mamy mamy nie znałem i jej męża też, ponieważ umarli, zanim się urodziłem.

Babina, bo tak mówiłem na babcię, była bardzo prostą kobieciną, ale zawsze miała na wszystko odpowiedź, chociaż nie zawsze to, co mówiła, było stuprocentową prawdą. Chyba. Ja bardzo lubiłem zadawać pytania, a jej odpowiedzi wydawały mi się bardzo sensowne. Na przykład gdy miałem może pięć lat, zainteresowały mnie zadymione kominy pobliskiej elektrowni.

– Co to? – zapytałem.

– To jest taka specjalna fabryka, w której ludzie produkują chmury – wyjaśniła babina, a taka odpowiedź wystarczyła mi na kolejnych kilka lat.

Przez całe życie przygrywa mi jedna specjalna piosenka. Podobno gdy się rodziłem, właśnie ona leciała w radiu. Kiedy byłem mały, bardzo często jej słuchałem, nawet nauczyłem się słów na pamięć, chociaż nie miałem pojęcia, o czym jest, ani nie znałem języka, w jakim ją śpiewano. Uwielbiałem tę melodię i wszyscy doskonale o tym wiedzieli. Kiedyś dojrzałem do tego, aby zapytać babci, o czym jest owa piosenka. Okazało się, że opowiada o szczęśliwej miłości dwóch kochanków, którzy mimo braku pieniędzy i innych przeciwności losu nie tracą humoru i z dnia na dzień ich uczucie się pogłębia. Nie muszę mówić, że po uzmysłowieniu mi znaczenia tekstu jeszcze bardziej pokochałem moją piosenkę.

W szkole uczyłem się dobrze, ale mogłem lepiej. Nauczyciele zawsze powtarzali rodzicom, że jestem zdolny, ale leniwy. Może i mieli trochę racji. Moje wyniki w nauce w pewnym stopniu wynikały z tego, że przyjaźniłem się z Odem, który w przeciwieństwie do mnie był pracowity, ale powoli pojmujący lub abstrakcyjnie mądry czy też po prostu głupi, jak mówili na niego inni. Ja się tym nie przejmowałem, bo był i jest to mój najlepszy przyjaciel, dlatego starałem się mu za wszelką cenę pomagać w nauce. Czasem specjalnie źle pisałem klasówki, aby nie było mu przykro i aby mógł zobaczyć, że komuś poszło gorzej. Od tego są przecież przyjaciele.

Odo nigdy nie był zbyt bystry i zawsze żył w swoim zwariowanym świecie. Wygląd też miał charakterystyczny – to dryblas o dosyć krępej budowie ciała i nieco wystającej dolnej szczęce. Oczy miał małe, szeroko rozstawione, do tego dużą dolną wargę, jakby była wiecznie spuchnięta od użądlenia pszczoły, oraz spory, spłaszczony nos. Karnację miał ciemną. Poza tym fizycznie nie wyróżniał się od innych, ale gdy zaczynał mówić, nikt nie wiedział, czy ma na myśli właśnie to, co wyleciało z jego ust, i nie chodziło tylko o to, że mówił niewyraźnie. Mało kto go rozumiał, ale nie ja! My przeważnie rozumieliśmy się bez słów. Chociaż czasem nie wiedziałem, o co mu chodzi.

W każdym razie Odo był zakotwiczony w swoim specyficznym świecie i już. Żył z dnia na dzień. W odróżnieniu ode mnie nie miał wygórowanych marzeń, niczego konkretnego nie planował. To znaczy… za mnie robili to rodzice. Zdaje się, że chcieli ułożyć mi życie, tak abym w przyszłości był wykształcony i zarabiał fortunę, żebym został światowym człowiekiem z kupą kasy na koncie. To miało zapewnić mi szczęście. Odo nie dostał takiej szansy od losu. Jego rodzice byli prostymi ludźmi pracującymi fizycznie. On nie był jedynakiem, lecz jednym z kilku.

Do mojej szkoły chodziła też Lenka. I to właściwie od niej powinienem był zacząć opowieść. Dziewczyna zawsze była bardzo spokojna. Uczyła się dobrze i… miała w sobie to coś. Coś, co niezmiernie mnie intrygowało, ale nie potrafiłem tego nazwać. Jej duże czarne oczy, nad którymi łamały się krzaczaste brwi, hipnotyzowały mnie za każdym razem, gdy na nią patrzyłem.

Moje pierwsze wspomnienie dotyczące szkoły to Lena w białej sukience w czasie rozpoczęcia roku. Wtedy się zakochałem, choć nie potrafiłem jeszcze tego zdefiniować. Pamiętam, że powiedziałem do babiny, że to anioł. Staruszka jak zwykle mądrze odpowiedziała:

– Anioły mogą przybierać różne kształty, ale jeżeli ty jesteś pewien, że tamta dziewczynka jest aniołem, to musi tak być.

Przy tym aniele traciłem całą śmiałość, mimo że Lenka dawała mi odczuć, że mnie lubi. Zawsze gdy starałem się z nią rozmawiać, brakowało mi słów. Co prawda czasami zamienialiśmy kilka, a nawet więcej zdań, ale w szkole nie było ku temu wielu okazji.

Wróćmy do Oda. Z nim bardzo często rozmawiałem. Nieopodal szkoły, w parku, mieliśmy swoją bazę. Pewnego lata zebraliśmy skądś deski i na wielkim dębie wybudowaliśmy mały domek.

Był dobrze ukryty, a wchodziło się do niego po drabinie. Przebywaliśmy tam bardzo często.

W długie letnie dni robiliśmy sobie karabiny z patyków i udawaliśmy, że jesteśmy żołnierzami. Trzeba zaznaczyć, że na długo przed moim urodzeniem w miejscu, gdzie obecnie mieszkam, trwała wojna, dziś nazywana II wojną światową. Kiedy byłem jeszcze dosyć młody, zaintrygowany programami telewizyjnymi, szukałem informacji o tym konflikcie. Ojciec polecił mi porozmawiać z babcią, bo ona pamiętała tamten okres.

– Dlaczego kiedy w telewizorze pokazywane są filmy z drugiej wojny światowej, obraz jest czarno-biały?

Tak brzmiało moje pierwsze pytanie na ten temat.

– Bo widzisz, wnusiu, w tamtym czasie świat był w pewnym sensie pozbawiony kolorów.

Tak właśnie odpowiedziała babcia, po czym rozpoczęła wielogodzinny monolog, którego ja słuchałem z zapartym tchem. Dopiero po jakimś czasie zrozumiałem, o co babci chodziło i jakie głupie było moje pierwsze pytanie. Chociaż później byłem bogatszy o wiedzę, to nie przeszkadzało mi to bawić się w żołnierza. Chyba każdy chłopak miał taki okres w swoim życiu. A później z tego wyrastał. Oprócz zawodowych żołnierzy.

À propos żołnierzy. Wspomniałem już, że Odo był trochę… specyficzny? No właśnie. Pewnego dnia, gdy byliśmy nieco starsi, przyłapałem go, jak mówił do siebie. To znaczy w jego przypadku nie było w tym nic dziwnego, ale wyraźnie słyszałem, że prowadzi jakiś interesujący dialog. Zanim wdrapałem się po drabinie, zdążyłem co nieco podsłuchać. Na początku byłem niemal pewien, że zaprosił kogoś do naszej bazy, lecz ku mojemu zaskoczeniu, wewnątrz był tylko mój przyjaciel. Gdy go zapytałem, z kim rozmawia, on na początku się wzdrygał. Oczywiście zrobił to w swoim niepodrabialnym stylu, czyli tak nieudolnie, że nie miałem żadnych wątpliwości, iż ściemnia. W końcu jednak przyznał, że poznał pewnego młodego żołnierza, który czasem wpada do naszej bazy i opowiada mu historie z frontu. Podobno był tam wtedy, gdy ich nakryłem, lecz ja go nie widziałem…

Po tych słowach pojąłem, że Odo jest bardziej nienormalny, niż myślałem, ale nie przekreśliło to naszej przyjaźni. W obawie, że inni wyślą go do jakiegoś szpitala, kazałem mu złożyć przysięgę, że nikomu nie będzie opowiadał o tym żołnierzu. Odo przystał na to bez protestu. Po tym byłem już spokojny, bo mój przyjaciel nigdy nie złamał danego słowa. Później czasem nawet ja udawałem, że rozmawiam z wojakiem.

Tak oto ja, Odo i jego wyimaginowany przyjaciel żołnierz żyliśmy sobie spokojnie aż do pewnych wakacji.

Miałem wtedy szesnaście lat i kończyłem swoją pierwszą szkołę. Po długich rozmowach z przyjacielem postanowiłem spróbować umówić się z Lenką na spacer. Fascynacja tą cudowną osobą przez lata tylko nabierała na sile. Serce waliło mi jak oszalałe, gdy szedłem do niej do domu. Z każdym kolejnym krokiem delikatne motylki w moim brzuchu przeistaczały się w coraz większe owady, a po kilku metrach czułem, jakbym miał w sobie plagę szarańczy. Nie mogę powiedzieć, że było to nieprzyjemne uczucie, ale na pewno mi w danej chwili nie pomagało.

Gdy w końcu dotarłem do celu, zaniemówiłem. Kompletnie zapomniałem wyuczonych na pamięć zdań, oblał mnie zimny pot i jedyne, co byłem w stanie powiedzieć, to beznadziejne „cześć”. Na szczęście Lena rozpoczęła rozmowę.

– Ładna pogoda, mam nadzieję, że całe wakacje będą takie słoneczne.

Podenerwowany tylko kiwnąłem głową i nadal stałem zamrożony jak bryła lodu. Jak bryła lodu wciągnięta w bagno. Jak bryła lodu wciągnięta w bagno i oblana betonem…

Na twarzy Lenki pojawił się życzliwy uśmiech, który w normalnych okolicznościach, przy zachowaniu odpowiedniej odległości byłby dla mnie zjawiskiem do podziwiania, ale teraz jeszcze bardziej mnie onieśmielił. Nagle, jak co dzień w południe, w pobliskim kościele zaczęły bić dzwony. Momentalnie oprzytomniałem, wziąłem głęboki oddech i jednym tchem wyrecytowałem swoje regułki.

– Wiesz, Lena, jutro w kinie będzie puszczany najnowszy film o ludziach, którzy pragną lecieć na Księżyc. Tak sobie myślę, że może poszlibyśmy na niego razem, bo dostałem dwa bilety. Normalnie zabrałbym mojego przyjaciela Oda, ale on ma ważne sprawy akurat jutro i nie może iść. Ja takich filmów nie lubię, ale słyszałem, że dziewczyny chętnie je oglądają. Jak nie będziesz chciała iść, to zrozumiem, nie ma problemu…

Nie doszedłem nawet do połowy przygotowanego monologu, gdy usłyszałem odpowiedź.

– Oczywiście, chętnie pójdę z tobą na film. Lubię takie historie i ty jesteś sympatycznym chłopakiem, więc dlaczego miałabym się nie zgodzić?

Dzwony kościoła już nie biły, a ja znowu stałem jak ten kamień czy lód. Zamilkłem. Musiała minąć chwila, zanim pojąłem, co się właśnie stało. Lenka nie czekała na kolejne zdania.

– O której jest ten film? – zapytała.

– O siedemnastej – odpowiedziałem pewnie.

– Zatem spotkajmy się przed kinem jutro za dwadzieścia piąta, dobrze?

– Dobrze – odparłem, czując, że szarańcza wewnątrz mnie zaraz wywierci dziurę w brzuchu.

– Zatem do zobaczenia jutro!

– Do zobaczenia!

Odwróciłem się na pięcie i czym prędzej popędziłem pochwalić się Odowi, co właśnie zaszło. Byłem strasznie szczęśliwy. Mój przyjaciel cieszył się razem ze mną. W naszym domku na drzewie przez kilka kolejnych godzin planowaliśmy, co należy jutro powiedzieć, jak się zachować.

Odgrywaliśmy rolę strategów, bynajmniej nie wojennych, ale równie poważnych.

Do domu wróciłem późnym wieczorem, długo nie mogłem zasnąć. Co chwilę odliczałem czas do upragnionej godziny. W wyobraźni rozpatrywałem różne warianty nadchodzącego dnia. Zastanawiałem się, w co się ubrać, jaki zapach wybrać, nawet w którą stronę zaczesać włosy. A szarańcza zżerała mnie od środka… Jakimś cudem w końcu zasnąłem. Tamtej nocy nie śniłem, była tylko wielka czerń w mojej głowie…

Nazajutrz, wczesnym rankiem zbudzili mnie rodzice i oznajmili, że mają dla mnie niespodziankę. Przynajmniej tak im się wydawało…

– Synku, wyjedziesz do Alfreda, do Ameryki – westchnęła bez zbędnego wstępu mama.

Alfred to brat ojca. Mieszkał on za wielką wodą, a jego relacje z moim tatą były dość szorstkie. Wuj jest homoseksualistą. Ojciec nigdy tego nie zaakceptował, ale też nie mógł przestać kochać brata. Nie mogę powiedzieć, że nie ucieszyła mnie wiadomość o planowanym wyjeździe. Bardzo ciekawił mnie wielki świat, zawsze lubiłem podróżować, lecz za chwilę wszystko uległo zmianie.

– Synu, spakuj tylko najpotrzebniejsze rzeczy, wyjeżdżamy za kilka godzin – powiedział chłodno ojciec. – Nie bierz ubrań ani innych klamotów, które mogłyby zapychać walizkę. Na miejscu Alfred zadba o to, abyś miał w czym chodzić. Będziesz u niego mieszkać przez rok. W tym czasie nauczysz się języka, poznasz tamtejszą kulturę. Będzie to dla ciebie bardzo rozwijający wyjazd.

Wszystko działo się szybko, czułem się, jakbym był we śnie. Po raz kolejny w moim krótkim życiu rodzice zadecydowali za mnie. Ja dowiedziałem się o wszystkim jako ostatni i jak zwykle nie miałem za dużo do gadania. Bolało mnie to, że akurat musieli wymyślić podróż wtedy, kiedy po kilku latach w końcu udało mi się przełamać nieśmiałość w stosunku do Lenki. Normalnie perspektywa wyprawy, nawet tak nagłej, byłaby dla mnie czymś bardzo pozytywnym, ale nie tamtego dnia.

– Mamo, tato – zacząłem. – Bardzo się cieszę na wieść o wyjeździe, ale czy muszę jechać dziś? Czy muszę jechać na tak długo? Czy nie mogę wyruszyć za kilka dni? Potrzebuję się przygotować. A co z moimi przyjaciółmi? Nie będę mógł pożegnać się z Odem. Dzisiaj jestem umówiony na wyjście do kina z Lenką.

Rodzice byli głusi na moje argumenty.

– Wszystko jest już załatwione – oznajmił ojciec. – U wuja poznasz nowych przyjaciół. Nie ma innej możliwości, pakuj się, bo do wyjazdu zostało mało czasu.

Nie muszę chyba mówić, że targały mną straszne uczucia. Spakowałem się najszybciej, jak mogłem. Było południe, nie miałem wiele czasu. Wsiadłem na rower i pognałem do Oda oraz Leny. Chciałem się pożegnać, wyjaśnić sytuację.

Ani jej, ani jego nie zastałem w domu. Odo prawdopodobnie przebywał w naszej kryjówce. Wiedziałem jednak, że jeżeli się tam udam, nie będzie czasu wytłumaczyć Lence, że muszę jechać. Zdecydowałem się ruszyć rowerem w kierunku pobliskiego kąpieliska, gdzie mogła być dziewczyna. To zasugerowała jej starsza siostra, która siedziała w domu. Gdy dotarłem na miejsce, okazało się, że Lenki tam nie ma. Postanowiłem spróbować poszukać jej na targowisku. Gnałem jak szalony, ale w drodze natrafiłem na ojca, który przyjechał samochodem.

– Wszędzie cię szukamy, pora wyruszać w drogę, wskakuj do środka – powiedział chłodno i stanowczo.

Musiałem wracać do domu, bez pożegnania z przyjacielem i Lenką. Musiałem wyruszyć w podróż. Pierwszą, ale nie ostatnią w moim życiu. Wbrew sobie pierwszy raz, ale czy ostatni? Czułem się jak zbity pies. Nic nie mogłem zrobić i dałem za wygraną. A nie lubię przegrywać.