Copyright © Sylwia Kubik, 2026

Copyright © for the Polish ebook edition by XAUDIO Sp. z o. o., 2026

Projekt okładki: XAUDIO Sp. z o. o.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw.

Warszawa, 2026

ISBN 978-83-8341-227-6

Wydawca:

XAUDIO Sp. z o.o.

e-mail: kontakt@xaudio.pl

www.xaudio.pl

Fragment

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Kochanej mamie

Rozdział 1

Tanio ją kupił. Uśmiechnął się cynicznie, patrząc na śpiącą Ewę. Kilka czułych gestów i pięknych słów, bukiet kwiatów… Zakochała się na zabój. Doskonale, o to właśnie mu chodziło. Lubił takie naiwne małolaty, które dla miłości i z miłości robiły dla niego wszystko. Była od niego młodsza o dziesięć lat, nie zawracała mu więc głowy mrzonkami o ślubie czy dzieciach. Posłuszna, przybiegająca na każde skinienie. Taki układ bardzo mu odpowiadał. Miał ją, jak chciał i kiedy chciał, nigdy nie odmawiała. Tak właśnie powinno być. Do czasu, aż mu się nie znudzi…

Ewa drgnęła przestraszona. Wyczuła, że jej się przygląda, ale bała się otworzyć oczy. On od kilku dni miał paskudny humor i każdy drobiazg mógł go sprowokować. Jeszcze nie zniknęły jej siniaki po jego ostatnim wybuchu złości, więc wolała udawać, że śpi.

– Czy ty myślisz, że ja jestem idiotą? Przecież widzę, że się obudziłaś. Wstawaj, leserze jeden. Nic, tylko byś spała i czytała, a ja całymi dniami haruję na ciebie, szmato – warknął ze złością, szarpiąc ją za rękę.

Lubił widzieć strach w jej oczach. Podniecała go ta jej bezradność połączona z bezgranicznym oddaniem. Zerwał z niej kołdrę i podwinął jej koszulę. Nie bawił się w żadne gry wstępne, ten etap mieli za sobą. Nie potrzebował już tego, żeby ją uwieść. Była w nim zakochana po uszy i bezwolnie zgadzała się na każdą jego zachciankę, a on korzystał z jej uległości. Po wszystkim podciągnął spodnie i z kpiącym uśmiechem powiedział:

– Dobra, dosyć tego dobrego, wstawaj.

– Już wstaję – wyszeptała, bezgłośnie połykając łzy.

Nie tak sobie wyobrażała ich wspólne życie. Pozbawiony jakiejkolwiek czułości, brutalny seks, gęsto wymierzane razy i słowa cięższe niż pięści. Byli razem od roku, ale tylko ich pierwsze wspólne tygodnie wyglądały tak, jak sobie wymarzyła. Z każdym dniem było coraz gorzej. Starała się robić wszystko, czego zażądał, ale to nie wystarczało, by był zadowolony. Zawsze znalazł błędy do wytknięcia i wyśmiania. Trudno jej było zrozumieć tę zmianę, która w nim zaszła. Z szarmanckiego dżentelmena przeobraził się w brutalnego oprawcę.

– Zrobić ci śniadanie?

– Głupio pytasz. Już dawno powinno stać na stole. Idę pod prysznic. Jestem głodny, wiesz, co z tym zrobić, prawda? – wycedził przez zęby, mierząc ją pustym spojrzeniem błękitnych oczu.

Ewa zerwała się z łóżka. Włożyła sukienkę z dużym dekoltem. W takich podobała mu się najbardziej. Miała nadzieję, że to trochę poprawi mu nastrój. Przeczesała szybko włosy, otarła łzy i poszła do kuchni. Chwilę się zastanawiała, co mu przygotować. Omlet z boczkiem. Szybko i smacznie – stwierdziła i zaczęła szykować potrzebne składniki. Kuchnia była urządzona modnie i minimalistycznie. Proste meble, żadnych dekoracji ani firanek. Puste blaty nie zachęcały do tego, żeby przy nich stać i cokolwiek przygotowywać, ale Michał nie zgodził się, żeby tam coś stawiała. Żadne zioła ani kwiaty nie wchodziły w grę. Nie upierała się, w końcu to jego mieszkanie i jego zasady. Były jednak takie chwile, w których naprawdę boleśnie odczuwała tę przejmującą pustkę wokół siebie. Lubiła rośliny, ręcznie robione swetry, koniecznie czerwone, i stare porcelanowe filiżanki. Nigdy takich w domu nie mieli, ale marzyła, że w swoim mieszkaniu zgromadzi przedmioty z duszą, związane ze wspomnieniami, z jakimiś historiami z dawnych lat. Ojca nigdy o to by nie poprosiła, wiedziała, jak by się to skończyło. Gdy napomknęła o tym swoim marzeniu Michałowi, po prostu ją wyśmiał. Stwierdził, że jest totalnym bezguściem i że takie rzeczy to „wiocha”. Później już nigdy nie odważyła się zasugerować żadnej zmiany w wystroju mieszkania.

Machnęła ręką, jakby chciała odegnać natrętne myśli, i wróciła do szykowania śniadania. Zanim Michał wyszedł z łazienki, omlet był gotowy. Pachniała też kawa ze świeżo zmielonych ziaren. Wszystko dokładnie tak, jak on sobie tego życzył. Kubek po lewej stronie talerza, sztućce po prawej, ułożone na białej papierowej serwetce. Schemat ustalony i ściśle przestrzegany przez pana domu. Ona nie miała prawa niczego zmienić.

– A co to ma być? Nawet widelca i noża nie potrafisz porządnie ułożyć? – rozzłościł się i przesunął serwetkę ze sztućcami na lewą stronę. – Do niczego się nie nadajesz – wycedził, patrząc na nią z obrzydzeniem. Siniak pod jej okiem nabrał okropnej zielonofioletowej barwy. Wyglądała paskudnie.

– Ale, Miśku, przecież ułożyłam po prawej stronie talerza. Zawsze mi powtarzasz, że tak ma być… – próbowała się tłumaczyć, zaskoczona jego reakcją. Wciąż starała się postępować zgodnie z jego oczekiwaniami i wciąż coś jej nie wychodziło.

– Jasne – stwierdził z sarkazmem. – Ma być tak! Rozumiesz? – Wskazał na przełożone sztućce.

Pokiwała głową. Z żalu i wściekłości miała ochotę zacząć krzyczeć, ale tego nie zrobiła. Ani teraz, ani nigdy wcześniej. Chociaż wobec innych ludzi nie była tak nieśmiała, przy nim traciła cały rezon. Bała się, że ją zostawi. Za bardzo go kochała, żeby dopuścić do siebie taką myśl. Uwaga Michała była dla niej wszystkim i za wszelką cenę chciała ją utrzymać. Nie zdobyła się na krzyk. Nie zdołała też powstrzymać łez, jedynego aktu protestu, na który śmiała się odważyć.

– No i co beczysz? – zbeształ ją. – Całymi dniami tylko ryczysz albo snujesz się po domu. Dosyć tego siedzenia. Nie będę cię wiecznie utrzymywał.

– Przecież chciałam iść do pracy… To ty powiedziałeś, że mam się zająć domem. Zabroniłeś mi nawet pieczenia tortów na zamówienie… – zaprotestowała cicho.

– Nie wyjeżdżaj mi tutaj z tym dziadostwem! Więcej z tym syfu i zawracania głowy niż zarobku. Ja mówię o normalnej robocie. Jako fryzjerka, nie powinnaś mieć problemu ze znalezieniem sobie czegoś. To nie wymaga zbyt wiele myślenia, więc w sam raz dla ciebie, idiotko. Ubieraj się i zapierdalaj do jakichś salonów. Może cię kto weźmie. – Popatrzył na nią ze złością, marszcząc brwi. Irytowała go. Miał ochotę jej przyłożyć, ale wiedział, że na razie musi się powstrzymać. Najpierw niech ta łajza znajdzie sobie pracę, później się z nią rozliczy.

– Dobrze. Będzie, jak chcesz. – Przestraszona Ewa zerwała się od stołu. Weszła do łazienki i pośpiesznie pozbierała rozrzucone przez Michała ubrania. Spojrzała w lustro i ten widok jeszcze bardziej ją dobił. Oko wyglądało paskudnie, ale korektor i podkład powinny załatwić sprawę. Zrobiła sobie mocniejszy makijaż i podkręciła długie, proste włosy, żeby odwrócić uwagę od mimo wszystko widocznego siniaka. Przebrała się w dżinsy, bawełnianą bluzkę z długimi rękawami i ulubiony czerwony sweter. Na to narzuciła ciepłą kurtkę. Szybko wyszukała teczkę z dokumentami i po cichu wyszła z domu. Michał miał dzisiaj wolne, więc rozłożył się na kanapie przed telewizorem i co chwilę dolewał sobie whisky. Wolała nie pokazywać mu się na oczy.

Gdy wyszła z bloku, z ulgą zaczerpnęła świeżego powietrza. Ostre zimowe słońce mocno ją oślepiło, ale i dodało otuchy. Miała nadzieję, że gdy zacznie na siebie zarabiać, Michał złagodnieje. Poza tym taka posiniaczona nie mogłaby wychodzić. Wiele osób go znało, a opinia damskiego boksera nijak nie pasowała do szanowanego kierownika sklepu.

*

Elbląg to całkiem duże miasto i działa w nim sporo zakładów fryzjerskich, wierzyła więc, że ze znalezieniem pracy nie będzie kłopotu. Myliła się. Chodziła od salonu do salonu i wszędzie odprawiali ją z kwitkiem. Miała tylko świadectwo ukończenia szkoły i paru kursów, ale żadnego doświadczenia. W kilku miejscach obiecali, że zadzwonią, gdy się zwolni miejsce. Nigdzie nie usłyszała jednak niczego konkretnego. Zrezygnowana snuła się po elbląskiej starówce. Bała się wrócić do domu. Powoli zapadał zmierzch. Z rozpaczą spojrzała na katedrę dominującą na rynku. Trudno. Stanie w drzwiach, powie, że nie ma pracy i najwyżej znowu dostanie od Michała. Nie pierwszy raz. Skierowała swoje kroki w stronę osiedla, na którym znajdowało się jego mieszkanie. Przed oczami mignął jej neon salonu Klinika Włosa by Noemi. Zapomniała o tym miejscu. Często podziwiała przez szybę niezwykle kobiecy i elegancki wystrój. W takim luksusowym salonie na pewno dobrze by się pracowało, poza tym samo zatrudnienie się tu byłoby oznaką prestiżu. Michał mógłby być z niej dumny. Z duszą na ramieniu podeszła do witryny. Na drzwiach wisiała kartka z ogłoszeniem. Salon poszukiwał fryzjerki na staż. Spojrzała w niebo, prosząc Boga, żeby oferta była aktualna.

Niepewnie weszła do środka. Białe, fikuśne meble, wielkie lustra w srebrnych ramach i srebrne dodatki. Wszystko lśniło czystością. W powietrzu unosił się zapach hiacyntów, których rząd w srebrnych doniczkach zdobił parapet.

– Dzień dobry – przywitała się nieśmiało, patrząc na wystrojoną młodą kobietę układającą w szufladzie narzędzia fryzjerskie. Kobieta miała na sobie czarną koronkową sukienkę, która bardziej nadawała się na imprezę niż do pracy, i wymyślnie ułożone blond włosy. Ewa domyśliła się, że to właścicielka Kliniki.

– Dzień dobry. W czym mogę pomóc? – zapytała kobieta miłym głosem, obrzucając ją uważnym spojrzeniem.

– Chciałam zapytać, czy ogłoszenie jest aktualne.

– Owszem. A co, szukasz pracy? – Głos nie był już miły. Stał się wręcz oschły.

– Tak – odpowiedziała krótko i starała się uśmiechnąć.

– Co w ogóle umiesz?

– Szkołę skończyłam rok temu. Zaliczyłam praktyki, skończyłam kilka kursów, ale od tego czasu nie pracowałam. Proszę, tu są moje papiery.

– I myślisz, że to wystarczy? – skwitowała właścicielka po przejrzeniu krótkiego CV oraz zaświadczeń z egzaminu i kursów. – Nie wygląda to zbyt imponująco.

– Rozumiem. Wiem, że nie mam doświadczenia, ale naprawdę będę się bardzo starała. Proszę mi dać szansę – poprosiła w akcie rozpaczy. Poczuła łzy napływające do oczu. Wiedziała, że Michał się wścieknie, jeśli wróci z niczym.

– No, nie patrz tak na mnie! Jeszcze mi się tu rozpłaczesz.

– Nie, oczywiście, że nie… Ale bardzo zależy mi na tej pracy. Nie zawiodę pani.

– Sama nie wiem… – Właścicielka sceptycznie pokręciła głową. – I to twoje imię… Zupełnie nie pasuje do tego miejsca. Ewa? Twoi rodzice niezbyt się wysilili. Zresztą moi też nie – dodała po chwili. – Dali mi na imię Dominika, więc je sobie zmieniłam. Jak by to brzmiało? Klinika by Dominika? Prostacko. Klinika by Noemi brzmi o wiele lepiej.

Ewa milczała. W podstawówce dokuczano jej z powodu imienia. Ciągle słyszała: „Ewa – marchewa, spadła z drzewa”. W gimnazjum przyjęło się: „Ewcia – kurewcia”, chociaż ona nawet nie umawiała się z chłopakami. Ojciec po niewyjaśnionym zaginięciu matki pilnował, żeby Ewa po szkole natychmiast wracała do domu. Nie było mowy o jakimkolwiek chłopaku. Nie miała takiej swobody jak koleżanki. Gdy tylko chwilę się spóźniła, ojciec urządzał jej karczemne awantury i wyzywał ją od najgorszych. Nie trafiały do niego żadne tłumaczenia. Miała być w domu o wyznaczonej godzinie. Nie obchodziło go, że na polecenie szefowej musiała zostać dłużej na praktykach albo że uciekł jej autobus. Gdy tylko próbowała się tłumaczyć, uznawał to za pyskowanie i zaraz sięgał po kabel. Nie zawsze ją bił, ale gdy już to robił, odczuwała boleśnie każde uderzenie.

Ojciec też kpił z jej imienia. Gdy je wymawiał, miała wrażenie, że wypluwa je z niechęcią. A ona je tak lubiła… Mama zawsze tak ładnie je zdrabniała: Ewuniu, Ewuś. Tak, pięknie brzmiało, gdy mama je wypowiadała. Było w tym tyle miłości i dobrych emocji. Od chwili, gdy mama zaginęła, nikt tak do Ewy nie mówił. Tęskniła za tym.

– Nie wiem, nie wiem – powtarzała Noemi. – Twoje włosy ładnie błyszczą, widać, że są zadbane i dobrze ułożone. Tylko taka fryzura wyszła z mody dawno temu. Loczki? Nie wiesz, że teraz są modne delikatne fale? O, takie jak moje – powiedziała i pogładziła lekkie sploty, które swobodnie opadały jej na ramiona. – Jesteś fryzjerką, ale zupełnie tego po tobie nie widać. Dobrze byś wyglądała w krótszej fryzurze. Masz ładne oczy, więc warto to podkreślić.

– Nie mogę nic zrobić z włosami – zaprotestowała Ewa przestraszona. Michał surowo zabronił jej się farbować i obcinać. Powtarzał, że lubi tylko długie i naturalne. Cieszyła się, że chociaż to mu się w niej podoba.

– Przecież nie każę ci nic robić, tak tylko radzę, z dobrego serca – skomentowała Noemi. – Dobrze – dodała po chwili zastanowienia. – Wezmę cię na próbę. Powiedzmy na miesiąc. Na razie nie dam ci umowy, bo nie wiem, czy się nadajesz.

– Super! Bardzo dziękuję – ucieszyła się Ewa.

– Na początek dostaniesz najniższą krajową. Później… zobaczymy. Przyjdź w poniedziałek o ósmej. Pokażę ci, co gdzie jest i co będzie należało do twoich obowiązków.

– Oczywiście! Będę punktualnie! Jeszcze raz dziękuję.

– I pamiętaj, tutaj jesteś Eva – zaznaczyła Noemi. Tak śmiesznie to wymówiła, że wyszło coś między Ejj-wą a Iwą. – Nie jakaś tam pospolita „Ewa”.

Ewa potaknęła, gotowa zgodzić się na każde dziwactwo szefowej. Uszczęśliwiona wyszła z Kliniki. Z radością popatrzyła na wyłożone brukiem ulice, oświetlone przez stylizowane lampy. Lubiła tę delikatną, ciepłą poświatę. Tajemniczą, lekko baśniową, dającą poczucie przytulności. Rozmarzonym wzrokiem wodziła wokoło. Ludzi o tej porze było mało. Ciszę rzadko przerywały kroki rozlegające się gdzieś w oddali. Widok mijającej ją w pośpiechu kobiety uświadomił jej, że czas, żeby i ona się pośpieszyła. Chciało jej się skakać ze szczęścia, że udało jej się znaleźć pracę, i to w takim wspaniałym miejscu. Miała nadzieję, że Michał będzie zadowolony.

Szybko skierowała się w stronę domu. Jednak im bliżej była celu, tym bardziej jej radość gasła. Zaczęła się zastanawiać, dlaczego Michał, ten wspaniały facet, na którego z zazdrością spoglądały wszystkie dziewczyny, tak bardzo się zmienił. Imponowało jej, że się nią zainteresował. Był starszy, niesamowicie przystojny i pociągający. Poznali się, gdy miała praktyki w zakładzie fryzjerskim. On co miesiąc przychodził odświeżyć fryzurę. Co prawda, była w trzeciej klasie i dobrze jej szła praca z nożyczkami, ale jemu jedynie myła włosy, bo szefowa lubiła sama go obcinać. Ewa starała się ze wszystkich sił, w masaż głowy wkładała wszystkie swoje umiejętności i uczucia. Gdy kończyła, obdarzał ją uroczym uśmiechem, jakby chciał dać do zrozumienia, że jest bardzo zadowolony z jej pracy. Nigdy ze sobą nie rozmawiali. Szefowa pilnowała, by praktykantki nie nawiązywały żadnych relacji z klientami. Ewa marzyła, żeby móc kiedyś z nim pogadać. Marzenia o tym wyjątkowym kliencie wypełniały jej długie godziny pracy, jednak nigdy nawet nie pomyślała, że one mogą się spełnić.

Któregoś dnia Michał po prostu czekał na nią niedaleko zakładu. Z niedowierzaniem patrzyła, gdy szedł w jej stronę. Tak fantastycznie się do niej uśmiechał. Do końca życia zapamięta jego pełne czułości spojrzenie. Serce jej mocniej zabiło. Miała ochotę głośno wykrzyczeć swoją radość, ale ograniczyła się do delikatnego uśmiechu. Nie chciała wyjść na idiotkę, która zbyt wiele sobie wyobraża. On był bardziej śmiały. Złapał ją za rękę i wręczył jej wymyślny bukiet z żonkili i tulipanów. Obsypał ją też komplementami. Mówił, że ma przepiękne oczy, cudowny uśmiech i wspaniałe włosy. Nikt jej nigdy tak nie chwalił. Wyznał, że od dawna mu się podoba i że chciałby się z nią spotykać. Była speszona i zawstydzona. Słowa z trudem przechodziły jej przez gardło. Jemu to nie przeszkadzało. Opowiadał, że tylko dla niej zjawia się co miesiąc na strzyżenie. Miał nadzieję na jakiś znak, że ona też jest nim zainteresowana. Skoro się nie doczekał, postanowił zapytać ją wprost. Speszona wyjaśniła mu, że ojciec nie pozwala jej na wychodzenie z domu. To bardziej go ucieszyło, niż zasmuciło. Wymienili się numerami telefonów. Powiedział, że rozumie jej sytuację i że się dostosuje. Ma mu dać znać, kiedy będzie mogła się z nim spotkać. Odprowadził ją na osiedle i czekał, aż zniknie mu z oczu. Trochę kluczyła uliczkami, bo nie chciała pokazywać obskurnego bloku na Polnej, w którym mieszkała. Zanim weszła do mieszkania, musiała wyrzucić cudowny bukiet, żeby uniknąć pytań ze strony ojca. Zapamiętała wygląd każdego płatka i każdego listka. Po raz pierwszy w życiu dostała kwiaty!

Nie mogła umawiać się z Michałem na randki, dlatego to on często przychodził pod zakład i odprowadzał ją na Polną. Gdy skończyła szkołę i zdała egzamin, zaproponował, żeby z nim zamieszkała. Nie wahała się długo. Chciała wyrwać się z domu. Ojciec nie dość, że trzymał ją twardą ręką, rozliczał co do minuty i bił, to jeszcze wypominał jej każdą zjedzoną kromkę chleba. Pewnego dnia po prostu się spakowała i oznajmiła, że się wyprowadza. Jego krzyki było słychać chyba na całej ulicy. Wielki siniak po mocnym policzku Ewa miała przez wiele dni. Ojciec wykrzyczał, że jest taką samą dziwką jak matka i że ma nigdy nie wracać. Te słowa zabolały ją bardziej niż wymierzony policzek. No i utwierdziły w słuszności podjętej decyzji.

Michał na początku bardzo o nią dbał. Prosił, żeby zajęła się domem i nim. Przynosił kwiaty, drobne prezenty. Uwodził powoli, skutecznie. Często robił jej niespodzianki. Każdy przejaw jego zainteresowania pogłębiał jej szalone zauroczenie. Myślała tylko o nim. Chciała, żeby był z nią szczęśliwy. Tak bardzo pragnęła jego miłości i bliskości. Cieszyła się, gdy na nią patrzył, gdy ją przytulał. Z zachwytem wdychała jego zapach. Gdyby tylko mogła, cały dzień leżałaby przytulona do niego i słuchała bicia jego serca. Wszystko, co mówił, było jak muzyka, która otula i zajmuje myśli. Liczył się tylko on i dla niego była w stanie zrobić wszystko.

Był jej pierwszym mężczyzną. Wymarzonym, wyśnionym. Oddała mu się z radością. Cieszyła się, że może mu ofiarować swoje dziewictwo – nic cenniejszego nie miała. Szalała ze szczęścia, bo wybrał właśnie ją. Obsesyjnie wręcz czekała na każdy uśmiech, którym ją obdarował, każdy dotyk, każdy komplement. Był bardzo przystojny. Zawsze, gdy szli gdzieś razem, zachwycone kobiety się za nim oglądały, a ona pękała z dumy. Poza tym był kierownikiem dużego sieciowego sklepu, a to w mieście takim jak Elbląg wzbudzało szacunek i podziw. Ona jednak nie na to zwracała uwagę. Dla Ewy liczyło się tylko to, że pokochał właśnie ją. Uwielbiała spędzać z nim czas, rozmawiać z nim, przytulać się do niego, kochać się z nim. Zachwyciło ją to, że jest taki czuły i delikatny. Zupełnie inny niż ojciec. Do czasu.

Po kilku tygodniach wspólnego życia zaczął się do niej odzywać coraz bardziej chamsko. Pojawiły się wyzwiska, najpierw wypowiadane żartobliwie, co początkowo nawet ją rozczulało. „Ty mój mały głuptasku” – kwitował często, gdy czegoś nie wiedziała. „Mój piękny nieuku” – to trochę ją ubodło. Gdyby nie zakaz ojca, poszłaby do liceum, a może nawet na studia. Ojciec zdecydował za nią. Mała iść do zawodówki, zdobyć fach i szybko zacząć pracować. Nie obchodziło go, że marzyła o lepszym życiu. Ojciec ciągle jej jednak powtarzał, że takie fanaberie jak wykształcenie są dla bogatych, nie dla zwykłych „roboli”. Zrobiła więc, jak kazał. Poszła do zawodówki i zdobyła „fach”. Fryzjerstwo to nie był jednak zawód, który odpowiadał jej zainteresowaniom i ambicjom.

Na początku Michał wydawał się zupełnym przeciwieństwem ojca. Później okazał się znacznie gorszy niż on. Pierwsze szturchnięcia tłumaczyła jego kłopotami w pracy. A to szarpnął ją za ramię, a to pchnął na ścianę. Dopiero gdy uderzył ją po raz pierwszy w twarz, zdała sobie sprawę, że to nie są żarty. Zagroziła mu, że odejdzie, więc ją od razu przeprosił. Przez kilka dni było jak dawniej. Aż do następnego razu. Bił ją coraz częściej, wyzywał, poniżał i wykorzystywał. Uwielbiał się na niej wyżywać w łóżku. Skończyła się czułość. Zaślepiona jego urodą, wciąż zachłyśnięta poczuciem bycia „wybraną spośród wielu”, godziła się na wszystko, a on już się nie hamował. Pozwalał sobie na coraz więcej, więcej i więcej. Bała się, choć jednocześnie nie potrafiła odejść. Gdy jednak tylko się do niej uśmiechnął, zapominała o siniakach i bólu, a kiedy w jej głowie pojawiała się myśl o odejściu, ze strachu szybko ją tłumiła.

Nie miała dokąd odejść. Ojciec na pewno nie przyjąłby jej z powrotem, była jedynaczką, z dalszą rodziną nie utrzymywali żadnych kontaktów. Dom, który odziedziczyła po babci, mamie mamy, nadawał się tylko do rozbiórki. Ponieważ stał na kawałku dobrej ziemi, ojciec liczył, że zgarnie za niego trochę pieniędzy. Nie pytał Ewy o zdanie, mimo że babcia, której zresztą nie widziała od wczesnego dzieciństwa, tylko jej zapisała wszystko, co miała. Tata znalazł nawet kupca, ale okazało się, że ze sprzedażą trzeba czekać pięć lat od otrzymania spadku. W przeciwnym razie uzyskana kwota zostanie opodatkowana. Ojciec się wściekł, ale postanowił odwlec decyzję. Ten kawałek ziemi i waląca się chałupa były wszystkim, co Ewa miała. Cieszyła się, że przepisy zmusiły ojca do rezygnacji ze sprzedaży, bo chociaż spadek formalnie należał wyłącznie do niej, jako niepełnoletnia i tak musiałaby zrobić to, co wymyśli ojciec. Teraz była już dorosła, ale nie miała siły na to, by walczyć z ojcem.

Zrobiło się całkowicie ciemno, więc przyśpieszyła kroku. Nie miała pieniędzy na tramwaj, a czas płynął. Na szczęście wracała z dobrą wiadomością. Michał nie powinien być zły.

– Jesteś wreszcie. Co tak długo? – przywitał ją bezceremonialnie. Obrzucił ją uważnym spojrzeniem i z rękami skrzyżowanymi na klatce piersiowej czekał, aż się wytłumaczy.

– Musiałam obejść kilkanaście zakładów, zanim znalazłam pracę, ale się udało. Od poniedziałku zaczynam – powiedziała przesadnie radosnym tonem, by zatuszować strach.

– Tak? A w jakiej to spelunie cię chcieli? – zakpił zdziwiony.

– To nie żadna speluna, Miśku. Będę pracowała w Klinice Włosa by Noemi na starówce – oznajmiła z dumą. Miała nadzieję, że ta wiadomość go ucieszy i że zyska uznanie w jego oczach. Tak bardzo chciała, żeby wszystko między nimi znowu było jak dawniej.

– Ciekawe… A ile będziesz zarabiała? – Zmrużył oczy.

– Na razie na okresie próbnym najniższą krajową – odpowiedziała z obawą. – Później mam dostać więcej.

– No tak, co innego mogli zaproponować komuś, kto ledwo co skończył zawodówkę.

– Michał! Nie bądź taki! Dobrze wiesz, jak było u mnie w domu – zaprotestowała, patrząc na niego błagalnie. Wiedział, jakich użyć słów, żeby ją zabolało, i często tę wiedzę wykorzystywał.

– Wiem tylko to, co mi powiedziałaś. A ile w tym prawdy? – zadrwił.

– Michał…

– No, nie dyskutuj już! – przerwał jej ostro. – Zrób szybko jakiś przyzwoity obiad. Wieczorem idziemy z Bartkiem i Agą na piwo do Hermesa. Muszę z nim omówić kilka spraw.

Mimo że Ewa po całym dniu błąkania się od salonu do salonu wcale nie miała ochoty wychodzić dokądkolwiek, bała się zaprotestować. Nie przepadała za Bartkiem ani jego sprośnymi żartami. Jego dziewczyna Agnieszka też nie była zbyt sympatyczna. Nigdy nie przepuściła okazji, by dogryźć Ewie albo zakpić z jej niewiedzy. Michał jednak ich lubił i często chwalił talent Bartka do interesów. Ostatnio coś razem kombinowali, choć jej w to nie wtajemniczał. Twierdził, że to jego sprawy. Ona ma się zająć garami. Nie dopytywała. Czuła, że to coś nielegalnego. Bartek nigdzie nie pracował, mimo to miał wypasione auto i szastał pieniędzmi na lewo i prawo. Podejrzany typek.

– Zajmę się tym obiadem. – Westchnęła, w myślach dodając, że właściwie woli nie pytać, skąd Bartek ma tyle kasy.

Przyrządziła spaghetti, bo wiedziała, że w tak krótkim czasie nie zdąży zrobić nic innego, a akurat makaron Michał bardzo lubił. Po włożeniu naczyń do zmywarki i sprzątnięciu kuchni zostało jej niewiele czasu na przygotowania. Wiedziała, że musi się przyłożyć, żeby wyglądać dziś jak milion dolarów. Tego zawsze oczekiwał od niej Michał podczas wspólnych wyjść. Mocny makijaż, który zawsze mu się podobał, przykrył wszystkie sińce. Dodał jej też z dziesięć lat. Nie lubiła się tak malować, zresztą w ogóle nie lubiła makijażu. Nauczyła się go robić, by zadowolić swojego faceta. Kończyła układać włosy, gdy Michał zajrzał do łazienki.

– Gotowa? – zapytał oparty o framugę. Włożył obcisłe czarne dżinsy i bawełnianą koszulę podkreślającą jego muskularne ramiona. Na czoło opadał mu wystylizowany lok, dobrze przycięta broda dodawała męskości. Wyglądał niesamowicie i dobrze o tym wiedział.

– Tak… – Uśmiechnęła się do niego, trzepocząc doklejonymi rzęsami.

– Zmień tę kieckę. Idziemy do baru, nie do cioci na imieniny.

Posłusznie poszła się przebrać. Zdjęła luźną zieloną sukienkę i włożyła obcisłą czerwoną miniówkę, która ledwie zakrywała jej pośladki. Dostała ją w prezencie od Michała. Zresztą większość ciuchów, które miała, on jej kupił. Ona nigdy by się nie zdecydowała na takie kuse i wyzywające ubrania, do tego wyglądające strasznie tandetnie. Czuła się w nich źle, ale to nie miało znaczenia. Grunt, że Michał był zadowolony. Poprawiła sukienkę i wpięła do uszu długie kolczyki wysadzane cyrkoniami. Michał pokiwał głową z aprobatą i uśmiechnął się do niej tak, że zapomniała o wszystkich przykrościach, które jej sprawił. Postanowiła, że nie da mu już dzisiaj powodu do złości. W końcu miał prawo być na nią zły. Była na jego utrzymaniu, więc mogła bardziej się przykładać do swoich obowiązków. Rację miał też w tym, że powinna iść do pracy. Jest młoda i zdrowa, więc powinna pracować i dokładać się rachunków. O siniakach zupełnie zapomniała.

Na spotkanie pojechali taksówką. Do Hermesa nie było daleko, więc mogli się przejść, ale Michał nie lubił spacerować. Na siłownię chodził chętnie, spacery go nudziły. Pod dyskoteką stało sporo ludzi. Ewa zauważyła kilkoro znajomych ze szkoły. Ponieważ znali się tylko z widzenia, nie przywitała się z nimi. Zresztą Michał wprowadził ją od razu do środka, nie rozglądał się na boki. Widziała, że kilka dziewczyn posłało mu uwodzicielski uśmiech. Nawet nie spojrzał w ich stronę. Dumnie podniosła głowę, krocząc u jego boku. Przeciskali się do środka wśród wypitych i lekko naćpanych ludzi, którzy głośno się śmiali i robili sobie selfie, które zaraz pewnie trafią na Facebooka.

Pokręciła głową i uśmiechnęła się do siebie. Nie czuła potrzeby opowiadania o swoim życiu na portalach społecznościowych. Założyła sobie konta, ale nigdy nie publikowała żadnych zdjęć. Zresztą zanim związała się z Michałem, nie miała się czym chwalić. Teraz wspólnych fotografii sobie nie robili, bo on tego nie lubił. Obserwowała od czasu do czasu profile znajomych, którzy chwalili się wyjazdami, ubraniami i nowymi fryzurami. Nie dodawała komentarzy. Z nikim nie utrzymywała tak bliskich relacji, by do niego pisać albo coś komentować. To był jeden z powodów, dla których koleżanki z klasy trzymały się od niej z daleka. Nie miały wspólnych tematów.

Gdy dotarli na salę, Bartek z Agnieszką siedzieli już przy stoliku pod ścianą. Było duszno i głośno. Zewsząd rozbrzmiewały śmiechy i wesołe rozmowy. Zapach piwa i papierosów przytłaczał. Co prawda, w środku nie wolno było palić, ale przed wejściem ustawiono rząd popielniczek, który ciasno obstawiła młodzież odpalająca jednego papierosa od drugiego. Sytuacji nie poprawiał gryzący dym puszczany ze sceny. Szczypał mocno w oczy, więc Ewa szybko zamrugała. Rozmazany makijaż na pewno sprowokowałby kpiny Agnieszki.

– No, wreszcie się zjawiliście! – Agnieszka zrobiła minę niczym mała, niewinna dziewczynka. – Michał, ty to jesteś coraz większe ciacho – zaświergotała i wstała, żeby się z nimi przywitać. Dumnie sterczący sztuczny biust był doskonale widoczny w sukience z ogromnym dekoltem. Przycisnęła się do Michała i lekko o niego otarła.

– Aga, Aga, bo cię wymienię – zakpił Bartek. – Michu, co ty na to? Wymienimy się? Ty weźmiesz Agę, ja zaopiekuję się Ewą… – Zarechotał obscenicznie.

Agnieszka spojrzała na niego uwodzicielsko i zatrzepotała firanką sztucznych rzęs. Z dwuznacznym uśmiechem oblizała pomalowane na czerwono usta. W Ewie się zagotowało. Miała ochotę złapać ją za doczepiane włosy i je powyrywać.

– Dzięki, na razie nie, ale kto wie? Może kiedyś… – Michał się zaśmiał. Puścił przy tym oko do Agnieszki.

Upokorzona Ewa milczała. Wiedziała, że jakikolwiek komentarz rozjuszy Michała. Przed chwilą cieszyła się, że on nie zwraca uwagi na inne kobiety. Jej radość była jednak chyba przedwczesna. Posłała Agnieszce zirytowane spojrzenie, ta jednak wzruszyła tylko ramionami i się roześmiała. Michał zauważył to wszystko. Mocno ścisnął przedramię Ewy i popatrzył na nią ostrzegawczo. Jego błękitne oczy przybrały stalowy odcień. Zimny uśmiech wywołał w niej strach. Wiedziała, co to oznacza. Szybko spuściła wzrok i postanowiła do końca imprezy się nie odzywać.