Okładka

Karta tytułowa

Czerwiec 2013

By: Znak

Skąd wiemy, kto może być rodzicem?

Dominika Kozłowska

Wszyscy rodzą się w rodzinie. Nawet wówczas gdy rodzinę tworzy samotna matka. I choć nie każdemu dane jest w późniejszych okresach rozwijać się w rodzinnym otoczeniu, to jednak zwykle te inne miejsca starają się choć trochę naśladować warunki panujące w domu. Wizja społeczeństwa, w którym dzieci poczęte i rozwijane są w laboratorium, po „narodzeniu” zaś wychowywane w specjalnych ośrodkach, poważnie traktowana jest jedynie w antyutopiach. Wynika to, jak sądzę, z przekonania, że ludzka rodzina jest naturalnym miejscem rozwoju człowieka, a rodzicielstwo biologiczne – najpełniejszą drogą do bycia rodzicem. Nie każdemu jednak jest ono dane. Ci, którzy nie mogą stać się rodzicami w sposób naturalny, korzystają z innych dróg do tego celu. I choć nie dla wszystkich każdy ze sposobów jest akceptowalny, to jednak nikt nie kwestionuje faktu, że rodzicielstwa – to rozumiane biologicznie, i to rozumiane po ludzku, jako podjęcie odpowiedzialności i troski o dziecko – nie zawsze muszą iść w parze. Z tego m.in. powodu również prawo rozróżnia te kwestie. Skoro tak, to za pomocą jakich narzędzi poznawczych możemy rozstrzygnąć, kto może być rodzicem? A jeżeli uznamy, że nie wszyscy, to w imię jakich racji pozbawiamy niektórych tego prawa? Co więcej, skoro zgadzamy się, że rodzicielstwa w ich rozmaitych wymiarach, nie zawsze muszą iść z sobą w parze , a także, iż dobrym rodzicem może być również rodzic niebiologiczny, to być może należałoby uznać, że kryteria przyznania prawa do bycia rodzicem należy dziś szukać gdzie indziej niż w naturze? Pytania te są trudne z tego m.in. powodu, że mogą być rozpatrywane na kilku co najmniej gruntach: nauk przyrodniczych i społecznych, etyki i religii, a rozważania te nie zawsze prowadzą do takich samych wniosków. Nie trzeba zresztą naukowych badań ani teologicznych traktatów, by zobaczyć, że rzeczywistość na każdym kroku wymyka się teoriom. Nie w każdym heteroseksualnym, trwałym związku, który mógłby być uznany za najbardziej doskonały model rodziny, dzieci znajdują to, co dla ich rozwoju jest najważniejsze: możliwość zaspokajania najważniejszych potrzeb, przede wszystkim zaś – miłości, troski, bezpieczeństwa, stabilności. Z drugiej strony, stykamy się z rodzinami, które choć nie spełniają tych formalnych przymiotów, umożliwiają dzieciom dojrzały rozwój. Zagadnienie jest skomplikowane nie tylko dlatego, że nie mamy pełnych i pewnych odpowiedzi, a różne wymiary problemu nie dają się uzgodnić. Nauka nie daje jednoznacznych odpowiedzi w sprawie skutków dokonywanych rozstrzygnięć. Tym bardziej trzeba pamiętać, że rozstrzygnięcia te nigdy nie zapadają w aksjologicznej próżni. Dzieje się tak nawet wówczas, gdy wartości, które przyświecają naszym wyborom, nie są jasno wyeksplikowane. Może zatem nasze dyskusje powinniśmy zaczynać od rozmów o wartościach? Jakie wartości leżą u podstaw naszych wyborów: równość? Szczęście? Dobro dziecka? odpowiedzialność? Czy dają się one pogodzić w konkretnej sytuacji?.

Czy połączą nas dzieci?

Dostępne w wersji pełnej

Homoseksualni rodzice pod lupą

Dostępne w wersji pełnej

Kto może być rodzicem?

Dostępne w wersji pełnej

Ani leniwe myślenie, ani ideologiczna polaryzacja

Dostępne w wersji pełnej

Rodzina, czyli przebudowa Od PACS do „małżeństwa dla wszystkich”

Dostępne w wersji pełnej

Równość pochyła

Dostępne w wersji pełnej

Nie wykrzykniki, lecz znaki zapytania są ważniejsze

Dostępne w wersji pełnej

Młodzi Izraelczycy jadą do Polski

Dostępne w wersji pełnej

Problemy z terapią Kościoła

Dostępne w wersji pełnej

Kim jest prorok?

Dostępne w wersji pełnej

Charyzmat poszukiwania

Dostępne w wersji pełnej

Niejednoznaczna Biblia O tłumaczeniu terminów polisemicznych

Dostępne w wersji pełnej

Po prostu zajmuję się filozofią

Dostępne w wersji pełnej

13. Dni Tischnerowskie Nadzieja na nadzieję

Dostępne w wersji pełnej

Doniosłość mitu

Dostępne w wersji pełnej

W obronie zagrożonych spraw

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia minut na dachu

Dostępne w wersji pełnej

Nigdy nie byliśmy i nie będziemy nowocześni

Dostępne w wersji pełnej

Recenzje

Dostępne w wersji pełnej

Mój przyjaciel wiersz: W Ogrodzie Ziemskich Rozkoszy

Dostępne w wersji pełnej

Coraz bliżej albo coraz mniej

Dostępne w wersji pełnej

Filolog czyta Biblię: Gesty poza (między) słowami (cz. 1)

Dostępne w wersji pełnej

Miesięcznik "Znak"

ul. Tadeusza Kościuszki 37, 30-105 Kraków

tel. (12) 61 99 530, fax (12) 61 99 502

www.miesiecznik.znak.com.pl

e-mail: miesiecznik@znak.com.pl

redakcja: Marta Duch-Dyngosz, Dominika Kozłowska (redaktor naczelna), Janusz Poniewierski, Adam Puchejda, Justyna Siemienowicz, Marcin Sikorski, Krystyna Strączek, Karol Tarnowski, Magdalena Wojaczek (sekretarz redakcji), Henryk Woźniakowski, Marzena Zdanowska

zespół: Wojciech Bonowicz, Bohdan Cywiński, Tomasz Fiałkowski, Tadeusz Gadacz, Jarosław Gowin, Stanisław Grygiel, ks. Michał Heller, Wacław Hryniewicz OMI, Piotr Kłodkowski, ks. Jan Kracik, Janina Ochojska-Okońska, bp Grzegorz Ryś, Marek Skwarnicki, Władysław Stróżewski, Stefan Wilkanowicz, Jacek Woźniakowski

współpraca: Jacek Maj, Cezary Kościelniak, Jolanta Prochowicz, Miłosz Puczydłowski

opieka artystyczna:Władysław Buchner

produkcja: Beata Czarkowska,

Barbara Gąsiorowska, Agnieszka Goławska,
Urszula Horecka, Anna Szczepańska-Krasoń,

reklama: Marcin Sikorski, tel. (12) 61 99 500,

e-mail: sikorski@znak.com.pl

prenumerata: Joanna Dyląg, tel. (12) 61 99 569,

e-mail: dylag@znak.com.pl

Redakcja nie zwraca tekstów niezamówionych oraz zastrzega sobie prawo ich redagowania i skracania. Redakcja nie odpowiada za treść zamieszczanych ogłoszeń. Rozpowszechnianie redakcyjnych materiałów publicystycznych bez zgody wydawcy jest zabronione.

Dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu operacyjnego „Promocja czytelnictwa. Rozwój czasopism kulturalnych”.

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com