Kaliber .38 Special

Tom 1

Warszawa 2018

Spis treści

Tajemnica pergaminu. Nieznane przygody Sherlocka Holmesa

Rozdział 1. Straszna noc

Rozdział 2. Sherlock Holmes działa

Rozdział 3. Tajemniczy włamywacz

Rozdział 4. Tajemnice zamku Streetham

Rozdział 5. Walka na śmierć i życie

Demon ruchu (Stefan Grabiński)

Głucha przestrzeń. Ballada kolejowa

Smoluch

W przedziale

Wieczny pasażer. Humoreska

Fałszywy alarm

Demon Ruchu

Maszynista Grot

Sygnały

Dziwna stacja. Fantazja przyszłości

Błędny pociąg. Legenda kolejowa

Ślepy tor

Ultima Thule

Engramy Szatery

Salon gry w Bowery. Nick Carter – najsławniejszy detektyw Ameryki

Opowiadanie pana Burneta

W jaskini Bowery

Pułapka na ludzi

Wywiad w więzieniu

Niebezpieczna jazda

Patsy odwiedza panią Wallace

Diabelski plan

W krematorium

Uratowanie Wallace’a

Przed domem pani Wallace

Uprowadzenie pani Wallace

Zbawca

Zdemaskowany

Koniec historii krótki

Książę szulerów. Lord Lister – tajemniczy nieznajomy

Ofiara hazardu

Wyrwany ze szponów śmierci

Historia zrozpaczonego człowieka

Oszust czy książę

Nieszczęsny mebel

Diamentowy Bill

Kupiec w kłopocie

Tajemniczy mebel

Na miejscu

Niefortunna wizyta

W pułapce

Nieprzewidziany incydent

Sępy skalne. Powieść z Dzikiego Zachodu (Karol May)

Sępy skalne. Powieść z Dzikiego Zachodu

Zemsta Grzegorza Burowa (Aleksander Błażejowski)

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Tajemnica pergaminu. Nieznane przygody Sherlocka Holmesa

Rozdział 1

Straszna noc

– W każdym domu jest krwawa tajemnica – zakonkludował lord Thishourst siedząc w towarzystwie pań i panów na tarasie pałacu swego, którą właśnie w tej chwili pełnym światłem księżyc oblewał.

Willa lorda położona była w Streetham, jednej z najelegantszych dzielnic Londynu.

Towarzystwo – jak to zwykle bywa – miało zdania podzielone.

Niektórzy potomkowie sławnych rodów byli zdania, że dawno już czas minął, kiedy to prawie każdy zamek magnacki miał jakieś straszne tajemnice, każdy ród jakąś ciemną kartę w swojej historii.

Lord Thishourst zaprotestował.

– Mogę was zapewnić moi państwo, że na przykład nasz dom otacza jakaś tajemnica, która od trzech pokoleń trwa już i nikt jej rozwiązać dotychczas nie potrafił.

– Jakie to zajmujące! – zawołał markiz de Livreux, przystojny młody francuz, który dopiero przed kilku tygodniami został wprowadzony do londyńskiego towarzystwa. – Mów pan dalej, lordzie Thishourst!

– Nigdy mi o tym nie wspomniałeś mój ojcze! – zawołała Ellen, powabna córeczka lorda, piękna dziewczyna lat osiemnastu, której złote włosy stanowiły rzadki kontrast z czarnymi oczyma.

Lord, człowiek pięćdziesięcioletni, wysoki i szczupły – prawdziwy typ angielskiego arystokraty – spojrzał ze znaczeniem na swoją młodą małżonkę która zamiast niego odpowiedziała w te słowa swej pasierbicy:

– Młode panienki, jak ty, nie powinny o wszystkim wiedzieć! Zresztą ani ja, ani twój ojciec nie przywiązywaliśmy szczególniejszej wagi do tej baśni i ani nasi przodkowie ani my sami, nie kusiliśmy się wcale o znalezienie skarbu w zamku Streetham.

– Ach! skarb Streetham? – o skarb się rozchodzi?! – zapytali wszyscy ciekawie.

Młoda, kwitnąca urodą małżonka starego lorda skinęła głową potakująco.

Była to osoba piękna w całym tego słowa znaczeniu. Miała czarny, bujny włos, który w połączeniu z ciemnymi, aksamitnymi oczyma, bladą matową cerą i zmysłowymi lecz ślicznie wykrojonymi ustami – nadawał jej charakterystyczne cechy kobiety „Południa”. I w istocie lady Thishourst pochodziła z Indii. Była ona drugą żoną starego lorda.

– Tak jest! odpowiedziała na zapytanie gości. – Jest to osobliwsza historia. Z pokolenia na pokolenie przechowuje się w domu naszym legenda, że w zamku Streetham jest wielki skarb zakopany. Podanie to datuje się jeszcze z czasów króla Karola I.

Było to w tym okresie, gdy siostrzeniec j ego, Ruprecht z Palatynatu poniósł pod Marston Moor straszną klęskę, a armia Karola I została zniesioną pod Naseby.

Oliver Cromwell, przywódca powstania pociągnął na Londyn i zajął stolicę, króla postawiono przed nadzwyczajnym trybunałem, skazano go i stracono dnia 30 stycznia 1649 r. w Londynie. Były to czasy pełne grozy wojennej, tym straszniejszej, że płynęła krew bratnia. W strasznej zawierusze kraj pustoszał, ludzie ginęli na szafotach lub unosząc swoje głowy chronili się za granicę, pozostawiając na łup majątek w kraju.

Partia Cromwella nie pardonowała też nikomu. Zbiegowie wyjęci byli spod prawa – przeciwnicy polityczni, mający odwagę pozostać na posterunku i bronić swoich przekonać, których wyrazem był król i monarchia – ginęli na rusztowaniach, a dobra ich i kolosalne zasoby dostawały się w ręce uzurpatorów władzy.

Rodzina lorda Thishourst była jedną z najwierniejszych i najpewniejszych podpór tronu. Gdy jednak tron się zachwiał a niezadługo i runął, grzebiąc pod sobą i króla – przyszedł czas strasznego sądu i kary dla obrońców starego porządku.

Na dobre jednak nie wyszła Thishourstom ta lojalność. Nowy rząd wytoczył im proces o zdradę stanu i chęć zamachu na korzyść usuniętej dynastii. Kilku członków rodu Thishourstów skończyło na rusztowaniu, część ich ratowała się spieszną ucieczką za granice.

Do tych ostatnich należał i Wiliam Thishourst, którego potomkiem w prostej linii był właśnie sir Harry Thishourst.

Przodek lorda Thishoursta pozostał wiernym swojemu koronowanemu panu. Do ostatniej chwili znajdował się w otoczeniu nieszczęśliwego króla – musiał potem uciekać, a skarby swoje nagromadzone od szeregu pokoleń – ukrył w murach starego zamczyska.

On sam został potem zamordowany, zamek zrabowano, a następca jego nie odziedziczył nic więcej, krom gołych murów i tajemniczego pergaminu, którego znaczenia ani on, ani nikt z jego potomków nie mógł odgadnąć.

– Jakież to zajmujące! – zawołali goście.

– Czy posiadasz pani jeszcze ten papier? – wtrącił markiz do Livreaux. – Znam się na starożytnych rękopisach i być może, że byłbym w stanie odcyfrować tajemniczy pergamin!

– Wątpię w to bardzo! – zauważył lord – Trudność w zrozumieniu tego rękopisu nie leży w nieczytelności, ile w stylizacji i figarach przenośnych, których sam diabeł nie pojmie!...

Żona lorda opuściła pokój i niezadługo powróciła z zeżółkłym od starości kawałkiem papieru.

Pismo było dość wyraźne a treść jego następująca:

Memento mori! To wszystko postanawiam w duszy mojej podać do wiadomości dziedzicom Thishourst. Od Wschodu wstaje jasność poszła łukiem ku Zachodowi, gdzie iest pusto y ciemno. Podziel to na 3 części i zważ: Drzewo jest drzewem mądrości. W ten sposób chciałem cię widzieć zabezpieczonym przed ubóstwem y nędzą y moje imię zachować w czci y poważaniu. Pisano w roku nędzy y nieszczęścia w Londynie 1650. Lord Harry P. Thishourst.

Papier przechodził z rąk do rąk. Każdy go podziwiał, każdy starał się nadać mu jakieś określone znaczenie, ale nie udało się to nikomu.

– Stoimy przed zagadką! – sądził lord. – Nie tylko ja, ale i moi przodkowie przeszukiwali zamek Streetham we wszystkich kierunkach, ale niestety! bez najmniejszego rezultatu!

– Zwróć się pan zatem do Manolescu, króla wszystkich złodziejów – wtrąciła złośliwie lady Birmingham, wdowa po radcy parlamentu, która spędzała stare swoje lata na wykazywaniu się niezmiernymi swymi bogactwami; obsypywała zwiędnięte swoje ciało brylantami, a złośliwością swoją dokuczała wszystkim wokoło. Kąciki jej ust miały szyderczy jakiś rys, gdy udzielała tej ironicznej rady lordowi.

– Manolescu – mówiła dalej – przypomniał się znowu światu mistrzowskimi swoimi włamywaniami. Żaden klucz nie ma dla niego sekretu. Jestem przekonana, że zgruntowałby także tajemnicę pańskiego zamku. Poza tym ma być to przystojny, elegancki młody człowiek! – zakończyła z głębokim westchnieniem pochwalny pean na cześć interesującego rzezimieszka.

Całe towarzystwo spojrzało po sobie ze znaczącym uśmiechem.

– Ma pani rację, lady Birmingham chwaląc zręczność Manolescu – rzekł markiz de Livreux. – Oby się pani sama kiedyś o tym nie przekonała! Ot nosisz pani na przykład tę bransoletę wartą Co najmniej tysiąc funtów!... Miej się na baczności!...

Inni goście rozśmiali się, a lady Birmingham rzuciła na mówiącego zalotne spojrzenie.

– Słyszałem w Paryżu – zwrócił się markiz do lorda – że posiadasz pan wspaniałą galerię obrazów lordzie Thishourst! Byłbym szczęśliwy mogąc poznać te arcydzieła sztuki!...

– Dlaczego pan pierwej nie objawiłeś tego życzenia, panie markizie? – odpowiedział lord grzecznie. – Przy sztucznym oświetleniu nie można tak dokładnie jak za dnia widzieć płócien. Pomiędzy nimi są obrazy, które od trzechset, a nawet czterechset lat wiszą w tym samem miejscu na ścianie.

– Tym więcej radbym zobaczyć tak cenną galerię! – odpowiedział markiz, a inni goście chętnie zgodzili się na obejrzenie obrazów.

W istocie był to cenny zbiór malowideł, które przodkowie lorda zebrali i tu pomieścili. Nawet wybryki sołdackie uszanowały te skarby.

– Te zbiory są nie tylko moją dumą – oświadczył lord, oprowadzając gości po galerii – ale poza tym stanowią wielką część mojego majątku.

Po jakimś czasie powrócili wszyscy do sali jadalnej, gdzie lokaje byli zajęci roznoszeniem rzeźwiących chłodników.

– Jest tak pięknie na dworze, że doprawdy szkoda zamykać się już w domu! – rzekła Ellen, córka lorda do markiza de Livreux, który podał jej z galanterią ramię i odpowiedział:

– Jeżeli pani pozwoli, oprowadzę ją trochę po parku!

Przyjęła grzeczność z podziękowaniem. Goście bawili się ze sobą tak ochoczo, że nikt nie spostrzegł wyjścia młodej pary, z wyjątkiem lorda Thishoursta.

Ten nie protestował bynajmniej przeciw tej nocnej promenadzie, gdyż patrzał życzliwym okiem na flirt młodego markiza z córką swoją i nic nie miałby przeciwko związkowi, z którym towarzystwo londyńskie zaczęło się już na serio liczyć.

– Jak jasno księżyc świeci! – mówiła Ellen w rozmarzeniu, wskazując na szczyty odwiecznych drzew, posrebrzonych blaskiem miesiąca.

– Blask jego odbija się na kolii pani! – odrzekł markiz zwracając błyszczące swe oczy na przepysznych sznur pereł, otaczających obnażoną szyję dziewczyny.

Czuła, że wzrok jego spoczywa na jej plecach i zarumieniła się.

– Jest to podarek mojej matki, panie markizie – odpowiedziała – matki, którą zbyt wcześnie straciłam!

– Jak to, była pani jeszcze dzieckiem, gdy mama umarła?

– Tak, panie markizie! Kochałam ją bardzo i straciłam z nią wiele, bardzo wiele, tym więcej, że śmierć jej otacza także jakaś mgła zagadkowa, jakaś tajemnica, których tak pełno w tym ponurym naszym zamku! – zakończyła, zadrżawszy lekko. – Proszę, panie markizie! zechciej mnie pan odprowadzić na powrót do towarzystwa!

Gdy weszli na salę, wysunęła się Ellen lekko spod ramienia markiza, podczas, gdy lady Birmingham zatrzymała młodego arystokratę francuskiego.

– Tu pana spotykam?! Zdaje mi się, panie markizie, że lubisz pan wieczorami wzdychać do księżyca?

– Lady się mylisz! – odpowiedział markiz z galanterią przyciskając tłuste jej łapsko do ust swoich – nie imponuje księżyc temu, kto pokochał słońce!...

Ostatnie zdanie wypowiedział patrząc ze znaczeniem w oczy starej kokietce.

Potem skłonił się jej i odszedł, a w paru minutach lady spostrzegła ku niezmiernemu swemu przerażeniu brak kosztownej bransolety na ręce. Lady Birmingham stała przez chwilę, jak oszołomiona. Nie mogła zrazu pojąć tej potworności.

– Niebezpieczny wielbiciel słońca! – mruknęła. – Ale pomimo tego podoba mi się! Darowałabym mu dziesięć takich bransolet, gdyby tylko zdecydował się zostać moim mężem.

Podczas ożywionej rozmowy i zabawy nie spostrzegło wcale towarzystwo, że czarne chmury zbierały się na horyzoncie. Wkrótce nadeszła straszna nawałnica z piorunami i gradem.

Ponieważ burza nie ustawała, a wiele osób mieszkało daleko od zamku Streetham, przyjęli wszyscy zaproszenie lorda, by u niego przenocować. Było już dosyć późno i sala opróżniła się w niecałe pół godziny.

Lady Birmingham nie spuszczała już z oczu markiza de Livreaux. Zauważyła, że jego pokój gościnny jest w tym samym korytarzu, co i jej, i na tym szczęśliwym zbiegu okoliczności osnuła swój plan.

Była to kobieta pomimo swoich lat skłonna do szukania romantycznych przygód i – co trzeba jej przyznać – posiadająca odwagę, jakiej niejeden mężczyzna mógłby jej pozazdrościć. Nie chciała wywoływać alarmu między gośćmi z powodu kradzieży bransolety, lecz postanowiła ją sama odebrać.

W godzinę, gdy wszystko już w zamku spało, otworzyła cicho drzwi do siebie. Owinięta była długim aż do stóp, szerokim płaszczem, a w ręku trzymała rewolwer. Następnie cicho jak kot podkradła się pod drzwi markiza. Chwilę podsłuchiwała, a potem weszła do pokoju.

Rozświeciła w tej chwili światło elektryczne i stanęła jak posąg na środku pokoju, dzierżąc w ręku nabity rewolwer.

Wtem rozległ w nocnej ciszy krzyk przeraźliwy. Krzyk pochodził z apartamentów na dole, powtórzył się jeszcze raz, głośno, straszliwie, tak, że wszyscy ze snu się zerwali nadsłuchując trwożnie.

Ale krzyk zamilkł, tylko ci, co na dole mieszkali, słyszeli jeszcze czas jakiś szamotanie. Potem zapanowała grobowa cisza.

Kilkoro drzwi się otwarło. W jednej z nich ukazał się lord z bronią w ręku. I inni panowie powybiegali na korytarze zaledwie przyodziani.

– Co się stało? – pytanie to biegło z ust do ust.

Jeszcze nie zdołano się dowiedzieć skąd te krzyki pochodziły, gdy nagle jedne z drzwi się nagle otwarły, i krwią oblany wypadł na korytarz markiz de Livreaux.

– Moi panowie! chodźcie prędko za mną! – zawołał z gorączkowym błyskiem oczu – stała się straszna zbrodnia!

– To jest pokój mojej córki! – zawołał lord. Panowie pospieszyli za markizem; oczom ich przedstawił się straszny widok.

Ellen leżała w nocnej koszuli na dywanie. Prawdopodobnie musiała się rozegrać rozpaczliwa walka między dziewczyną a jej mordercą, gdyż w prawej ręce trzymała jeszcze trochę włosów, które prawdopodobnie w śmiertelnych zapasach wydarła z głowy zbrodniarza. Były to czarne, lśniące jak pióro kruka włosy, które natychmiast, wpadały w oko w jej białej małej rączce. Pełne jej ramiona odcinały się swym prześlicznym rysunkiem od ciemnego tła dywanu obficie krwią zbroczonego. Jej złociste włosy spływały falą po podłodze, anielska twarzyczka miała wyraz przerażenia i cierpienia, usta były jeszcze półotwarte po ostatnim krzyku, który z jej piersi uleciał a szklane martwe oczy patrzały bez wyrazu na wchodzących.

Lord pierwszy odzyskał przytomność. Ukląkł przy córce, ale od razu poznał, że każdy ratunek jest spóźniony.

Zadano jej ranę, której pochodzenia nikt nie mógł dociec. Oczy wszystkich szukały na próżno po ziemi morderczego narzędzia.

Pomiędzy obecnymi znajdował się także i lekarz, który natychmiast zbadał ranę.

– Morderstwa nie dokonano nożem! – rzekł wstrząsnąwszy głową, tym mniej można przypuszczać, by dziewczyna zginęła od kuli.

– Nie słyszano wcale strzału! – zauważył lord.

– Można by sądzić, że rana pochodzi od ostrego rogu – mówił lekarz dalej. – Ale patrzcie panowie! Oto są tu krwią zbryzgane kawałki papieru!

Istotnie! dookoła trupa leżały drobne kawałeczki papieru, na których jednak nic więcej dostrzec nie można było prócz krwi.

Tymczasem lekarz wyjął z kieszeni mikroskop i badał bliżej zabitą.

– I w ranie znajdują się również podobne kawałeczki papieru, ale tak drobniutkie, że dopiero pod mikroskopem dają się dostrzec! – mówił lekarz dalej.

Wszyscy spoglądali po sobie w niewymownym przygnębieniu i smutku. Lord obudził się ze swego osłupienia, w jakim klęczał przy zwłokach zabitej córki. Wreszcie zapytał chrapliwym głosem:

– Gdzie szukać, moi panowie, nędznego mordercy mego dziecka?

Wszyscy milczeli. Odważniejsi przystąpili do przeszukania pokoju. Nic jednak nie znaleziono.

Markiz de Livreaux, blady jak trup przystąpił do zabitej i wskazał ręką okno.

– Jest tylko jedna możliwość, że zbrodniarz wtargnął tutaj oknem!

Lord, który od dłuższego czasu spoglądał w milczeniu na markiza rzekł ponuro:

– Wiesz pan przecie, że okno jest zamknięte! Ale może by mi pan objaśnił, czemu to przypisać, że pan pierwszy zauważyłeś zbrodnię? Gdyśmy weszli do sieni, pan opuszczałeś właśnie pokój mej córki!

– Objaśnienie bardzo proste! – odrzekł zapytany. Gdy pierwszy krzyk się rozległ, przechodziłem właśnie obok tych drzwi. Zaledwie drugi krzyk usłyszałem wszedłem do pokoju, by spieszyć pańskiej córce na pomoc.

– Muszę doprawdy podziwiać pański pośpiech! – odpowiedział lord. – Pański pokój leży na górnym piętrze, przy tym jesteś pan kompletnie ubrany. Czy mogę pana prosić o wyjaśnienie tej okoliczności, która bądź co bądź daje nieco do myślenia?

Być może, że lord nie byłby użył tak ostrych słów, gdyby nie zmieszanie gościa z jednej strony i nieme oskarżenie widniejące z oczu wszystkich.

– Nie mogłem zasnąć – tłumaczył się markiz – i spacerowałem po korytarzu, by uspokoić swe nerwy. Nie mogę zrozumieć lordzie, że dopatrujesz się w tym coś nadzwyczajnego! Gdybyś pan jednak chciał moją osobę łączyć w jakikolwiek związek z ohydną tą zbrodnią, to zastrzegam się z całym oburzeniem przed podobnie potwornym oskarżeniem! Każdy, który się ośmieli mi coś w tym względzie imputować, niech sobie potem sam przypisze skutki tego!

Te silne słowa wypowiedziane w groźnym tonie nie chybiły swego skutku, chociaż w istocie nie zmieniły nic z dotychczasowego stanu rzeczy.

Kilka pań, pomimo perswazji i próśb panów prawie par force dostało się do pokoju, gdzie leżała zabita. Dwie z nich zemdlały od razu na widok strasznie zeszpeconych zwłok młodej swej przyjaciółki. Wśród ogólnego popłochu i zamieszania, jakie powstało, jedynie tylko dr Rainborn zatrzymał swą zimną krew i upamiętanie.

– Nie mam nic w zapasie – rzekł. – Może by która z pań zechciała mi użyczyć nieco wody kolońskiej lub eteru?

Tymczasem przyniesiono wodę studzienną, ale jedna z dam popadła w tak ciężką niemoc, że nie można jej było przyprowadzić do przytomności.

– Lady Birmingham ma zawsze przy sobie ocet toaletowy! – rzekła jedna z pań, a lekarz pospieszył w tej chwili do pokoju lady, przekonawszy się jednym rzutem oka, że ona nie znajduje się w grupie pań, które tu przybyły i w osłupieniu przypatrywały się wszystkiemu.

Kilku panów pospieszyło z lekarzem.

Gdy na kilkakrotne pukania nikt nie otworzył – weszli do środka. Ale w pokoju nie było nikogo.

Tymczasem zapalono w korytarzu wszystkie światła. Teraz zauważono, że drzwi prowadzące do pokoju markiza stały otworem.

– Mam flaszkę z wodą kolońską przy sobie – rzekł markiz po chwili i pospieszył do siebie. Lekarz chciał iść za nim, ale Livreaux rzekł mu:

– Proszę bardzo niech się pan nie fatyguje! Ja już to sam załatwię!

I pobiegł do pokoju z pośpiechem, który najmniej uprzedzonemu musiał się wydać podejrzanym.

Ale dr Rainborn, który podzielał nieufność do markiza, z jaką było całe towarzystwo – znalazł czas jeszcze by rzucić okiem do wnętrza pokoju.

To mu wystarczyło, by dojrzeć martwe ciało kobiety leżące na podłodze.

Zawołał głośno na panów, którzy w pewnym oddaleniu zatrzymali się na korytarzu i w tej chwili weszli wszyscy do pokoju markiza, który chciał wtedy wyskoczyć przez okno, ale obecni otoczyli go i przytrzymali.

Na środku pokoju leżał trup kobiety. Była to lady Birmingham.

Krótkie oględziny trupa utrwaliły w lekarzu przekonanie, że i wdowa po radcy parlamentarnym zginęła w taki sam sposób, co i córka lorda. I ona otrzymała podobną, straszną ranę.

Tymczasem nadszedł lord. Panowie cofnęli się w milczeniu a lord Thishourst stanąwszy naprzeciw niego rzekł:

– Panie markizie! Co pan powiesz na ten nowy wypadek? Usprawiedliw się pan teraz!

– Tego wcale nie potrzebuję! – odpowiedział tenże – nie poczuwam się do najmniejszej winy ani w tym ani w drugim wypadku!

Okno w pokoju markiza było otwarte. Lord wychylił się przez nie i rzekł:

– Z dołu nie mógł tu nikt wejść. Dla pewności jednak przekonajmy się moi panowie, czy nie znajdziemy w ogrodzie śladu jakiejś drabiny! Wszyscy mężczyźni zeszli na dół i przy świetle latarni, których kilkanaście służba przyniosła badano najskrupulatniej cały teren. Pomimo jednak poszukiwań nie znaleziono pod oknami ani drabiny, ani nawet śladu stóp ludzkich.

Uwiadomiono policję. O spaniu nie mógł nikt z gości myśleć. Panie poubierały się i podczas gdy zegar kościelny w pobliskiej wsi oznajmił trzecią godzinę nad ranem – rozpoczął się na dole ruch automobilów i pojazdów konnych. Każdy chciał jak najprędzej opuścić ten dom zbrodni i żałoby.

Tymczasem zjawił się inspektor policji McGordon ze Scotland Yard w towarzystwie trzech konstablów, skonstatował stan rzeczy na miejscu, a potem rozpoczął śledcze dochodzenia przeciw domniemanemu zbrodniarzowi.

Ale i policja zdawała się być bezradną. Gdy prawie wszyscy goście opuścili dom, zjawił się inspektor z kilku młodszymi swymi kolegami.

Tymczasem dr Rainborn przyszedł do siebie. Trzeba bowiem wiedzieć, że szamocząc się z markizem przy oknie, otrzymał od tego ostatniego silne uderzenie pięścią w głowę, które pozbawiło go na jakiś czas przytomności.

Urzędnicy policyjni zgodzili się na jedno: Że ma się tu do czynienia z nader wytrawnym i niebezpiecznym złoczyńcą. A sposób w jaki zbrodni dokonał, gdzie nie można było ustalić jakiem narzędziem rana zadana – przypomina jaskrawo słynnego mordercę kobiet „Jacka Rozpruwacza”.

– Przede wszystkim – rzekł major policyjny – musimy skonstatować, jakie były motywy zbrodni! Wasza lordowska Mość może mnie objaśnić, czy córce pańskiej zrabowano jakie kosztowności?

– O ile mi się zdaje, a nawet z całą pewnością – nie! – odpowiedział zapytany.

Tymczasem weszła do pokoju lady, która ochłonęła już nieco ze straszliwego wrażenia. Rzuciła okiem na śliczną szyję zabitej pasierbicy i rzekła potem do lorda:

– Czy nie uważałeś, że Ellen miała tego wieczoru perłowy naszyjnik na sobie?

Przeszukano gorączkowo wszystkie szafy i szuflady, ale kolii nie można było znaleźć.

– Łóżko nie jest ruszane – rzekł inspektor McGordon – wnioskuję z tego, że nieszczęśliwa nie poszła była spać jeszcze. Jest więc jasną rzeczą, że kolię jeszcze nosiła, gdy zbrodnię na niej popełniono. Czy rzecz ta była kosztowną, lordzie Thishourst?

– Reprezentowała wartość co najmniej 500 funtów sterlingów.

W tej chwili zajechał z szumem, hukiem i buczeniem automobil jakiś przed bramę. Stary kamerdyner zaanonsował lordowi:

– Mr Sherlock Holmes prosi o przyjęcie!...

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.