Kaliber .38 Special

Tom 2

Warszawa 2018

Spis treści

Ostatnia ofiara bożka. Nieznane przygody Sherlocka Holmesa

Rozdział 1. Dwaj niezwykli miłośnicy zabytków

Rozdział 2. Zbrodnia w South Eastern

Rozdział 3. Lord Maston mordercą profesora?

Rozdział 4. Rabusie muzeów

Rozdział 5. Wyrok

Rozdział 6. Przerażające odkrycie

Rozdział 7. Pokuta

Kruk. Z pamiętnika Kazimierza Brzosta (Stefan Grabiński)

Kruk. Z pamiętnika Kazimierza Brzosta

Człowiek z hebanową ręką. Nick Carter – najsławniejszy detektyw Ameryki

W biurze szefa policji

Wywiad brzemienny w następstwa

Kradzież hebanowej ręki

Doniosła rozmowa

W jaskini palaczy opium

Nick Carter i adwokat

Gonitwa za szkatułką

Spowiedź zbrodniarza

Eksplozja w piwnicy

Aresztowanie mordercy

Agencja matrymonialna. Lord Lister – tajemniczy nieznajomy

Baxter chce się ożenić

Ogłoszenie matrymonialne

John C. Raffles

Mierzenie sukien

Pierwsza wizyta

Zaręczyny

Niepożądany świadek

Sąd nad Antychrystem (Aleksander Błażejowski)

Tajne zebranie

Rozdział I. Morderstwo

Rozdział II. Silne rozdźwięki

Rozdział III. Na martwym punkcie

Rozdział IV. Sąd nad Antychrystem

Rozdział V. Widmo Tomasza

Rozdział VI. Premiera

Rozdział VII. W nocnym dancingu

Rozdział VIII. Pierwsze ślady

Rozdział IX. Aresztowanie

Rozdział X. W więzieniu

Rozdział XI. Przesłuchanie

Rozdział XII. Tajemnicza para

Rozdział XIII. Pani w białym płaszczu

Rozdział XIV. U komisarza Gałkina

Zakończenie

Ostatnia ofiara bożka. Nieznane przygody Sherlocka Holmesa

Rozdział 1

Dwaj niezwykli miłośnicy zabytków

Sławny detektyw Sherlock Holmes wrócił do Londynu z dalekiej podróży, jaką odbył do Meksyku wraz z obu swymi pomocnikami, Harrym Taxonem i małym Chińczykiem Tuanem, dla wyświetlenia tam pewnej afery.

Radość gospodyni wielkiego detektywa, Mrs Bonnet, nie miała granic, gdy ujrzała w progach domu, wracających po długiej nieobecności, drogich jej domowników.

Detektyw z tajemniczą miną zapowiedział starej damie bliskie przybycie jeszcze jednego gościa, którego miał przywieźć z sobą z kraju Azteków. Miał to być cenny łup, zdobyty w Meksyku, co do którego jednak odmówił Holmes ciekawej gospodyni, wszelkich bliższych wyjaśnień. Wywołało to z jej strony żywe niezadowolenie, gdyż przypuszczała, iż cenny ten łup, najprawdopodobniej w osobie jakiegoś Indianina zza morza, powiększy liczbę domowników.

Na drugi dzień przywieziono przed dom Holmesa wielką skrzynię, którą sześciu ludzi z trudem wniosło do mieszkania detektywa.

– Oto przybywa nasz nowy współtowarzysz, stary Meksykanin – rzekł Holmes do Mrs Bonnet, zabierając się z Harrym do otwarcia skrzyni.

Z wnętrza skrzyni, po jej otwarciu, wydobyli detektywi wielką, brązową figurę. Gospodyni odetchnęła z ulgą. Nie było to, wbrew jej obawom, nic żywego.

– Oto bóg Azteków Iclipucli – objaśniał Holmes odrażającą postać bożka.

Stary bóg Azteków wyobrażony był w pozycji siedzącej. W prawej ręce trzymał on miecz o trzech wężowatych klingach, lewą zaś dłonią obejmował małą figurkę kobiety o trzech głowach: smoczej, ludzkiej i wilczej.

Oczodoły Iclipucli były puste, cała statua wewnątrz była próżna, zaopatrzoną była u spodu w kryte drzwiczki, którymi kapłani dostawali się do wnętrza bałwanu. Tu ukryci, przemawiali do tłumów imieniem boga, w czasie składania mu ofiar ludzkich.

Wieść o przywiezieniu przez Holmesa z podróży tego niezwykle rzadkiego zabytku dziejów i dzieła sztuki, szybko przez dzienniki dotarła do wiadomości publicznej. Teraz przekonał się rychło wielki detektyw, że posiadanie bóstwa Azteków ma także i swe nader ujemne strony.

Rozpoczęła się istna wędrówka narodów na Baker Street do mieszkania wielkiego detektywa. Od rana do późnego wieczoru cisnęły się liczne zastępy ciekawych, aby oglądnąć bożka Iclipucli, strasznego ludożercę.

Harry Taxon objął rolę okaziciela i ze złośliwością kreślił zdumionym słuchaczom, w przesadnie krwawych barwach, straszne historie bożka. Niedługo jednak, gdy napływ widzów nadspodziewanie ciągle wzrastał, Harry’emu obrzydło zupełnie uciążliwe zajęcie i porzucił objętą rolę demonstratora.

– Musimy absolutnie podnieść cenę wstępu na jednego szylinga – mówił z wściekłością do wielkiego detektywa. – W przeciwnym razie będziemy zmuszeni wynieść się z mieszkania i oddać je na łup ciekawym.

Holmes obrał jednak inną drogę, celem zaradzenia złemu i postanowił pozbyć się bożka, ofiarując go jednemu z muzeów. Do czasu odstawienia statuy na nowe jej miejsce przeznaczenia, miała Mrs Bonnet, wszystkich przybywających dla oglądnięcia bożka, bezwarunkowo oddalać.

Mimo tego ścisłego nakazu, wprowadziła przecież gospodyni jednego wieczoru do salonu detektywa pewnego pana, który znanym był jako badacz starożytności.

Profesor Ochterlony wyłuszczył natychmiast cel swego przybycia, skoro tylko wielki detektyw wyszedł naprzeciw niemu.

– Przywiozłeś pan, Mr Holmes, cenny ten kawałek i nie wiesz pan, co z tym przedsięwziąć. Podoba mi się ten zabytek i z chęcią go nabędę. Jakaż cena?

– Rzecz ta nie jest już do nabycia, właśnie przeznaczyłem ją dla muzeum i jutro sporządzę odpowiedni akt darowizny dla tej instytucji.

– Ależ niech pan posłucha, Mr Holmes: ja chcę to za każdą cenę kupić.

– Żałuję mocno, lecz nie uważam już statuy za moją własność.

– Nie chcesz pan tedy mnie jej sprzedać?

– Niestety, nie!

– Well! Jak niemożliwe, to trudno. Mam jednak teraz inną propozycję. Jest to panu wiadomym, Mr Holmes, że całe moje mienie – a wiesz pan, że posiadam kosztowności i rzadkie zabytki bezcennej wartości – zapisałem muzeum?

– Wiem o tym, Mr Ochterlony i właśnie pański piękny przykład spowodował mnie do ofiarowania tego rzadkiego zabytku muzeum, a więc ogółowi.

– Bardzo dobrze! Porozumiemy się wkrótce zupełnie zgodnie. Posłuchaj pan tylko. Ja muszę posiąść tego bożka. Co żądasz pan za wypożyczenie mi tegoż aż do mej śmierci, po której natychmiast wraz z wszystkimi innymi zabytkami, przejdzie i ten posąg na własność muzeum. Zapłacę za to najwyższą cenę, byle tylko figura do mego zgonu w mym mieszkaniu pozostawała. Pomyśl pan tylko, Mr Holmes, ile dobrego możesz pan zdziałać uzyskaną ode mnie kwotą, nie odstępując zupełnie od swego zasadniczego postanowienia, że statua ma przejść na własność muzeum.

Gdy wreszcie profesor Ochterlony opuścił dom przy Baker Street, Sherlock Holmes posiadał w ręku czek na znaczną sumę.

– Niezwykły okaz ten profesor, istna sowa. Sądzę, że nie ma mu na świecie równego. Za to, że do schyłku życia będzie mógł przechowywać tego potwora w swoim domu, ofiarowuje bajeczną sumę. Czy to nie graniczy z szaleństwem?

Harry, który w powyższy sposób wyraził swe przekonanie, miał wkrótce poznać, iż był w błędzie; drugi podobny niezwykły okaz znajdował się nawet w samym Londynie.

W domu wielkiego detektywa gotowano się już do spoczynku, gdy gwałtowne dzwonienie u bramy przerwało ciszę nocną. Harry, wysłany do bramy na zwiady, wrócił z kartą wizytową w ręce.

„Lord Maston” brzmiał napis na karcie, a Holmes, przeczytawszy go, wybuchnął głośnym śmiechem.

– Uważaj Harry, teraz otrzymamy drugą ofertę na bożka. Zupełnie o lordzie zapomniałem.

– Czy to także zwariowany zbieracz zabytków?

– Jeszcze większy, ale zarazem i bogatszy od starego profesora. Obaj są oni zresztą, mimo rywalizacji i różnicy wieku – lord jest jeszcze młodym mężczyzną – najlepszymi przyjaciółmi. Nie przeszkadza im to zarazem wcale, że wzajemnie zazdroszczą w sobie posiadanych osobliwości i że jeden stara się na wszelki sposób ubiec drugiego przy nowych zakupach.

Słowa dektywa przerwało wejście lorda do pokoju.

– Daruje pan moje późne przybycie, Mr Holmes, lecz znajdowałem się właśnie w Rzymie, gdy mię doszła wiadomość o pańskim odkryciu. Dzień i noc spieszyłem stamtąd specjalnym pociągiem, by tylko nie przybyć za późno.

– Czy pański pośpiech i troska miały na celu bóstwo krwi Iclipucli, milordzie? – zapytał Holmes z uprzejmym uśmiechem.

– Cóż innego mógłbym mieć na myśli? Cały świat mówi przecież o pańskiej zdobyczy. Przez znalezienie tego meksykańskiego bożka wojny, zyskasz pan światową sławę, jeśli nie posiadasz jej już jako detektyw.

– Zbyt to dla mnie pochlebne, milordzie.

– Pragnę statuę tę kupić i dlatego spieszyłem na łeb na szyję, by się nie spóźnić, gdyż na takie osobliwości czyhają liczni kupcy.

– Mocno żałuję, iż wasza lordowska mość, mimo specjalnego pociągu spóźniłeś się i tak jeszcze o całą godzinę. Bóg wojny jest już sprzedany.

– Ochterlony?

– Tak, profesor Ochterlony.

Tylko do tego nazwiska zdawał się lord Maston przywiązywać wagę.

– A więc znowu stary ten lis wystrychnął mię na dudka. Na wszelki sposób muszę jednak przyjść w posiadanie tej rzeczy. Na szczęście nie odesłałeś mu pan jeszcze statuy do domu, zapłacimy profesorowi odszkodowanie i natychmiast unieważnimy kupno. Cóż mógł ten nędzarz ofiarować panu za to dzieło sztuki? Cały jego majątek nie wystarczyłby na zapłacenie pełnej wartości tego zabytku. Nie znałeś pan istotnej wartości swego skarbu, Mr Holmes. Ja nie należę jednak do rzędu tych, którzy ciągną zyski z nieświadomości drugich. Zapłacę natychmiast odszkodowanie dla profesora i ofiaruję panu najwyższą cenę, odpowiadającą rzeczywistej wartości tej kosztowności. Wystawię panu natychmiast odpowiedni czek do mego bankiera.

Mówiąc to, dobył lord porywczo z kieszeni książeczkę czekową. Sherlock Holmes, niezwykle ubawiony tą wściekłą manią zbieracza, rzekł jednak:

– Nie trudź się pan, milordzie. Posąg bożka jest już niestety nie do sprzedania. Również nie sprzedałem go profesorowi, lecz za pewną sumę wypożyczyłem mu statuę w dożywocie; po jego śmierci przechodzi zabytek na własność ogółu, gdyż ofiarowałem go już do muzeum.

– A więc dobrze, Mr Holmes! Skoro ofiarowałeś pan bożka Iclipucli do muzeum, nie możesz go żadną miarą sprzedać. Co jednak potrafi Ochterlony, będzie znacznie jeszcze łatwiejszym dla lorda Mastona. Zapłacę pana za oddanie mi w dożywotne przechowanie posągu tę samą kwotę, którą ofiarowałem za jego zakup.

– Żałuję mocno, lecz nie będzie to możliwym do wykonania, gdyż profesor żadną miarą nie przyjmie odszkodowania. Nadto, jesteś pan dla mnie na podobny układ za bardzo młody i kto wie, jak długo musiałoby muzeum czekać na swą własność – żartował wielki detektyw w przystępie dobrego humoru.

Chwilę lord zamilkł; następnie zaś rzekł tonem, nie pozwalającym wątpić w powagę i prawdziwość słów jego.

– Obowiązuję się słowem honoru w dniu śmierci profesora Ochterlony również umrzeć, aby muzeum nie potrzebowało dłużej czekać na swą własność. Weź pan ten czek i oddaj mi Iclipucli. Muszę i chcę go posiadać za każdą cenę.

Wiele trudu kosztowało Holmesa, zanim zdołał lorda, zapalonego zbieracza osobliwości przekonać, że w tym wypadku nie da się już nic uzyskać, choćby największą gotówką.

– Nie jestem w możności pertraktować z panem, milordzie, dalej jeszcze w sprawie tego przedmiotu. Jedynie zgodziłbym się na to, aby profesor wypożyczył panu na krótki, oznaczony termin, statuę do mieszkania. Ostatecznie jednak, ze śmiercią tego staruszka musi rzecz ta znajdować się we właściwym miejscu jej przeznaczenia. Niech pan, milordzie, spróbuje porozumieć się w tej kwestii z profesorem.

Lord spostrzegł, iż nic tutaj już nie uzyska. Pożegnał się tedy i przepraszając usilnie za wizytę w niestosownej porze, opuścił mieszkanie. Ostatnie jego słowa do detektywa, który go wyprowadzał, były:

– A choćbym miał ponieść największe ofiary, muszę przyjść w posiadanie boga Azteków.

Rozdział 2

Zbrodnia w South Eastern

Na drugi dzień i lord Maston ponownie zjawił się w mieszkaniu Sherlocka Holmesa, narzekał, że z profesorem nie może się porozumieć i prosił wielkiego detektywa o pośrednictwo. Bożek nie znajdował się już jednak w posiadaniu Holmesa. Profesor Ochterlony zabrał go wczesnym rankiem i oddał w przechowanie do specjalnego zakładu. Do swego domu, położonego w parku w South Eastern nie mógł go od razu zabrać, gdyż nie miał go gdzie na razie pomieścić; wszystkie bowiem pokoje formalnie były zapchane najrozmaitszego rodzaju osobliwościami olbrzymiej wartości. Trzeba więc było niektóre przedmioty usunąć, aby zrobić miejsce dla bożka lclipucli. Przy tej robocie zastał profesora lord Maston. Profesor nie był niezadowolony z tej wizyty, gdyż każdy zbieracz starożytności bardziej cieszy się z zazdrości współzawodnika, niż z nabycia jakiejś osobliwości, a lord wcale nie ukrywał, że gorąco zazdrościł profesorowi cennego nabytku.

– Kochany lordzie – odpowiedział ostatecznie profesor na ciągłe nagabywania młodego arystokraty – dzisiaj panu rzeczywiście nic nie mogę powiedzieć. Najpierw musi bożek stanąć ot tu przy oknie, między tymi dwoma najpiękniejszymi i największymi wazami, jakie w całej Anglii istnieją. Jeżeli nie wywoła on spodziewanego wrażenia, wtedy możemy pańskie pragnienia wziąć pod rozwagę. Przyjdź pan więc tutaj, milordzie, pojutrze na uroczystość instalacji bożka, to pogadamy.

Stary profesor zapraszał lorda na uroczystość tę tylko po to, aby nasycić się zazdrością konkurenta i rywala.

Lord odgadł już, że celu swego dziś nie osiągnie; chciał jednak przy sposobności załatwić inną sprawę.

– Sprzątnąłeś mi pan niedawno z przed nosa, profesorze, szkatułkę wysadzaną drogimi kamieniami; odstąp mi pan więc przynajmniej to, zapłacę, ile pan będzie tylko żądał.

– O tym możemy pomówić – odpowiedział profesor. – Ale sprzedawać tego nie myślę. Pan kochany lordzie, masz kilka drobnostek, które mi się podobają. Możemy się więc pomieniać.

Pożegnawszy się z profesorem, udał się lord Maston jeszcze raz do Sherlocka Holmesa, ale ten nie chciał już o tym nawet mówić, dla niego cała ta sprawa była już skończoną; o lclipucli nie miał zresztą czasu myśleć.

Tymczasem w willi w South Eastern, pod osobistym kierownictwem profesora, czyniono przygotowania na przyjęcie bożka. W największej sali, między dwoma wielkimi wazami ustawiono żelazny cokół. Z wielkim trudem sprowadzono wreszcie statuę i umieszczono ją na tym zaimprowizowanym tronie.

Muzeum profesora mieściło się w salach parteru i pierwszego piętra. Na drugim piętrze mieszkał on sam. Służba, wyłącznie męska, mieszkała w suterenach.

Przedmioty, jakie profesor nagromadził w swym domu, miały nieoszacowaną wartość. Profesor Ochterlony zaopatrzył więc cały dom w najnowsze mechanizmy, celem zabezpieczenia się przed włamaniem i kradzieżą.

Wszystkie okna zaopatrzone były z zewnątrz w silne kraty; cały dom otoczony był siecią drutów, będących silnymi przewodami elektryczności. Biada temu, kto się ich dotknął; taki człowiek uciec już nie mógł. Oprócz tego profesor połączony był przy pomocy telefonu i telegrafu bezpośrednio z biurami policji na Scotland Yard. W każdym pokoju umieszczone były nadto automatyczne przyrządy alarmujące, które za najlżejszym dotknięciem alarmowały urzędników policji w Scotland Yard.

Na uroczystość instalacji bożka, profesor Ochterlony zaprosił wiele gości; między zaproszonymi znajdował się także znany inspektor ze Scotland Yard, przyjaciel Sherlocka Holmesa, McGordon, który był nie tylko zdolnym detektywem, ale także namiętnym miłośnikiem starożytności. Po obejrzeniu więc zbiorów profesora, z całym zajęciem przypatrywał się sieci dzwonków, przyrządom alarmowym i innym aparatom zabezpieczającym profesora przed włamaniem.

– Muszę panu, profesorze, wyrazić podziw. Zdaje mi się, że urzędnicy ze Scotland-Yard nigdy nie będą mieli tu roboty! – Z tymi słowy inspektor opuścił dom profesora.

Było to koło północy, inspektor McGordon pełnił nocną służbę w głównej kwaterze; nagle zaczął dzwonić aparat alarmowy. Inspektor skoczył na równe nogi. Alarm pochodził z willi profesora w South Eastern. – W kilka minut później, inspektor McGordon gnał jak wicher na rowerze do domu profesora Ochterlony. Towarzyszyło mu kilku urzędników policyjnych... Policjanci, przybywszy do parku South Eastern, zwykłą drogą dostali się do bramy. Tu jednak czekała ich niespodzianka. Brama była zamknięta i mimo gwałtownego dzwonienia, nikt jej nie otwierał; detektywi chcieli więc przez kraty wejść do wnętrza domu, lecz inspektor McGordon nie pozwolił im na to, wiedząc, że kraty naładowane były silnie elektrycznością. Wszelkie wysiłki konstabli, aby otworzyć bramę, okazały się bezskuteczne. Inspektor McGordon pociągnął więc jeszcze raz za dzwonek, tak silnie, że urwał rączkę. Nagle w sieni dały się słyszeć jakieś kroki i gniewnym głosem począł ktoś wołać:

– Precz stąd, nicponie, włóczęgi, bo zawołam policjantów, którzy was uspokoją!

Tego było już McGordonowi za dużo. Trzęsąc się ze złości, zawołał:

– Tu właśnie jest policja. Jestem inspektor McGordon ze Scotland Yard, a przybyłem tu zawezwany przez sygnał alarmowy. Otwieraj więc czym prędzej bramę.

Służący, stary kamerdyner profesora, gdyż on to wyszedł do sieni, usłyszawszy te słowa, poszedł obudzić swego pana. Po drodze zauważył, że drzwi prowadzące do wielkiej sali, w której umieszczono bożka Iclipucli, są uchylone, a wewnątrz świeci się. Zastanowiło to służącego, który zbliżył się do drzwi i spojrzał do pokoju; w tej samej chwili jednak odskoczył z głośnym krzykiem. Prawie nieprzytomny pobiegł stary kamerdyner do skrytki – znanej tylko profesorowi i jemu – i zamknąwszy aparat bezpieczeństwa, pospieszył do bramy.

– Czyście rzeczywiście z policji? – zapytał drżącym z przerażenia głosem.

– Człowieku; opamiętaj się i puść nas natychmiast; tu nie ma czasu na pytania i odpowiedzi.

– Ah, już za późno! Mój biedny pan... – jęknął stary i otworzył żelazną bramę.

Inspektor McGordon wysłał trzech detektywów do parku, jednego pozostawił przy wejściu, a sam w towarzystwie kamerdynera i dwóch pozostałych detektywów wszedł do środka willi i podążył do sali, w której widać było światło. McGordon posiwiał już w swojej służbie i niełatwo ulegał wzruszeniu; wszedłszy jednak do pokoju, zatoczył się z przerażenia. Widok był rzeczywiście straszny. Człowiek zabobonny byłby pomyślał, że bożek Azteków ożył i własną ręką zabił swoją ofiarę.

Przed cokołem, na którym stał bożek Iclipucli, leżał nieżywy profesor Ochterlony. McGordon, który wkrótce odzyskał całą przytomność umysłu, zabrał się do roboty: niczego nie pominął, zaglądał w każdy kąt i jako doświadczony kryminalista musiał sobie wreszcie powiedzieć, że ma do czynienia z nadzwyczaj tajemniczym wypadkiem, wymagającym największej ostrożności. Inspektor przeszukał więc jak najdokładniej pokój, w którym znaleziono profesora, a następnie wszystkie inne ubikacje, po czym zaczął badać starego kamerdynera.

– Czy nie słyszeliście żadnego hałasu, lub jakiegoś podejrzanego szmeru?

– Nie, panie inspektorze: dopiero pańskie dzwonienie zbudziło mię.

– Wasz pan poszedł spać wczoraj o godzinie dziewiątej?

– Tak. Pan profesor był nadzwyczaj punktualny. Wszystko robił z zegarkiem w ręku; od tego przyzwyczajenia nie odstępował nigdy. Punktualnie o godzinie dziewiątej szedł spać. To samo zrobił wczoraj. Pomógłszy mu, jak zwykle, przy rozbieraniu, zeszedłem na dół i nastawiwszy elektryczny aparat bezpieczeństwa, poszedłem spać. W jaki jednak sposób pan profesor znalazł się tu ubrany, tego nie rozumiem.

Inspektor spojrzał ostro na służącego wzrokiem, w którym przebijało się jakieś podejrzenie. Służący zbladł i wyjąkał:

– Panie inspektorze – chyba pan nie przypuszcza, że ja – że to ja – mojego pana, któremu od trzydziestu lat...

Dalej nie mógł mówić; po zapadłych policzkach zaczęły mu spływać łzy. Inspektor McGordon spostrzegł, że był na fałszywym tropie.

– Uspokójcie się – zawołał. – Wiem, że prędzej byś sam zginął, niżbyś miał dopuścić, aby twemu panu stało się co złego. Mówicie, że o godzinie dziewiątej rozebraliście profesora, a potem otwarliście aparat bezpieczeństwa. Wobec tego nie mógł tu już nikt wejść. W takim razie zbrodniarz musiał tu wejść przedtem. Profesor, który jeszcze nie spał, usłyszał szmer i wstał, aby się przekonać, co się dzieje. Tu spotkał się z mordercą i zginął. Tak wygląda moja kombinacja. Ale jest parę pytań, na które na razie nie mogę znaleźć odpowiedzi. Kto zaalarmował policję? Czy sam profesor? To zdaje się być wykluczonym. Gdyby bowiem profesor, usłyszawszy szmer, chciał wezwać tym alarmem pomocy, to byłby użył jednego z aparatów, znajdujących się w pokojach na piętrze. Tego jednak, jak się przekonałem, nie uczynił. Profesor nie myślał wołać pomocy, zanimby nie przekonał się, czy się nie omylił. W każdym razie wszystkie przyrządy alarmowe w całym domu, z wyjątkiem umieszczonego w tym pokoju przy drzwiach, są nieużywane. Teraz dalej: Profesor wszedł do tego pokoju i jak wszystkie oznaki stwierdzają, zwrócił się natychmiast do najnowszego nabytku, aby u stóp krwawego bożka zginąć. To, żeby starzec ciężko ranny podszedł jeszcze do drzwi, aby puścić w ruch aparat alarmowy i wrócił potem do posągu, jest absolutnie wykluczone. Byłby bowiem zostawił po sobie krwawe ślady. Kto więc po dokonaniu morderstwa wprawił w ruch aparat alarmowy? Gdzie jest broń, którą dokonano morderstwa? I wreszcie: Gdzie jest morderca? Jeśliście rzeczywiście dopiero wtedy zamknęli aparat bezpieczeństwa, gdyście szli otwierać nam bramę, to jest wykluczonym, aby morderca mógł wyjść z domu. Musi więc być tutaj, gdyż wyjścia są obsadzone.

– Oprócz was jest tu jeszcze trzech służących?

– Tak, panie inspektorze, ale ci nie wchodzą w rachubę. Pan profesor prócz mnie nie ufał nikomu; dlatego też koło drzwi ich pokoju założyliśmy dzwonek, o którym oni nie wiedzieli. Gdyby który z nich wyszedł po godzinie dziewiątej wieczór z pokoju to w tej chwili odezwałby się dzwonek u profesora na górze i u mnie na dole. Żaden więc z nich nie może tu wchodzić w rachubę.

– Któż więc jest mordercą? – zawołał wzburzony inspektor. – Wy nie, żaden z waszych kolegów także nie, cały dom zamieniony w twierdzę, do której nikt nie może wejść; któż więc do diabła popełnił morderstwo?

– To pan nie wiesz wszystkiego, panie inspektorze. Wtajemniczeni, posiadający w zupełności zaufanie pana profesora, mogli wejść do willi po godzinie dziewiątej i wyjść, nie narażając się na niebezpieczeństwo. Wchodzili oni przez małą furtkę, otwieraną specjalnym kluczem, który służył zarazem do wyłączenia elektrycznych baterii. Pan mój wprawdzie szedł spać punktualnie o godzinie dziewiątej; ale jeżeli ktoś przyszedł, to wstawał do niego.

– Tego nie rozumiem – zawołał inspektor.

– Tak, mój pan robił dużo rzeczy, których zwykły człowiek nie rozumie. Ja sam przypuszczam, że pan profesor miał jakieś specjalne osobliwości, które pokazywał tylko najzaufańszym przyjaciołom, tak sobie tłumaczę te dziwne, nocne odwiedziny.

Inspektor gwizdnął cicho przez zęby; zdawało się, że w ciemnościach, jakie otaczały tę sprawę, błysnął jasny promień. – Powiedzcie mi, czy macie gdzie spis wszystkich przedmiotów?

– Tak – każdy przedmiot zapisany był w katalogu.

– A czy tu czego nie brakuje?

Stary przystąpił do oszklonej szafy, w której mieściły się najkosztowniejsze przedmioty. Ledwie jednak spojrzał, krzyknął zdziwiony.

– Nie ma tu kunsztownej szkatułki, wysadzanej drogimi kamieniami, którą profesor niedawno nabył, a której zazdrościli mu wszyscy zbieracze starożytnych zabytków.

– Czy profesor nie schował tego gdzie indziej, albo ją może sprzedał, lub zamienił?

– To jest wykluczone. Wiem, że lord Maston, który także chciał posiadać tego bożka, ofiarowywał za tę szkatułkę niebywałą cenę. Pan profesor nie chciał jednak mimo to żadną miarą jej sprzedać!

Nagle do pokoju wszedł policjant z zawiadomieniem, że przybyła komisja sądowa. Komisja oglądnęła zwłoki profesora i przeszukała cały dom od góry do dołu. Nie znaleziono jednak nic, co by mogło naprowadzić na ślad mordercy.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.