Autor anonimowy

Kaliber .38 Special

Opowieści Kryminalne, Przygodowe i Niesamowite. Tom 3

Warszawa 2019

Spis treści

Arsène Lupin kontra Herlock Sholmès (Maurice Leblanc)

Jasnowłosa dama

Żydowska lampka

Cień Bafometa (Stefan Grabiński)

Treść

Korytarz podziemny „B” (Aleksander Błażejowski)

Treść

Księżniczka Tarakanowa (Grigorij P. Danilewski, tłum. Edmund Jezierski)

Część I. Dziennik lejtnanta Koncowa

Część II. Aleksiejewski Rawelin

Tajemnica torpedy (Sven Elvestad)

Treść

Morderstwo w haremie. Nieznane przygody Sherlocka Holmesa

Treść

Arsène Lupin kontra Herlock Sholmès (Maurice Leblanc)

Jasnowłosa dama

Rozdział 1. Los numer 514 serii 23

Pewnego grudniowego dnia pan Gerbois, profesor matematyki w liceum wersalskim, wyszukał w sklepie ze starociami małe mahoniowe biureczko z mnóstwem ukrytych szufladek, które bardzo mu się spodobało.

– Takiego mi właśnie trzeba na urodziny Suzanne! – pomyślał wesoło, i usiłując w granicach swych skromnych środków sprawić możliwie największą przyjemność córce, wytargował cenę i zapłacił sześćdziesiąt pięć franków.

W chwili, gdy podawał adres swego mieszkania, jakiś młody, elegancki człowiek, który od paru chwil kręcił się po sklepie, spostrzegł nagle mebel i zapytał:

– Jaka jest jego cena?

– Już kupione – odrzekł właściciel sklepu.

– Ach!... Może przez pana?

Pan Gerbois skłonił się z zadowoleniem i odszedł. Ale nie zrobił jeszcze dziesięciu kroków, gdy dogonił go ów młody człowiek i z kapeluszem w ręku niezwykle uprzejmie zapytał:

– Zechce pan wybaczyć, że ośmielę się zadać niedyskretne pytanie... Czy pan poszukiwał właśnie tego biureczka?

– Nie! Szukałem przyrządów do pewnych doświadczeń fizycznych.

– A zatem panu na nim zbytnio nie zależy?

– Przeciwnie. Zależy mi na nim. To wszystko.

– Czy dlatego, że jest antykiem?

– Dlatego, że mi się podoba.

– W takim razie zgodzi się pan pewnie na zamianę biurka na równie piękne, ale w lepszym stanie?

– To jest w dobrym stanie i zamiana jest zbyteczna.

– Jednakże...

Pan Gerbois był człowiekiem łatwo wpadającym w rozdrażnienie, rzekł więc sucho:

– Proszę więcej nie nalegać.

Nieznajomy zastąpił mu drogę.

– Nie wiem, jaką sumę pan za nie zapłacił, ale zapłacę podwójnie.

– Nie.

– Potrójnie?

– Niech pan da spokój! – zawołał profesor zniecierpliwiony. – To, co do mnie należy, nie jest do sprzedania.

Młody człowiek popatrzył mu prosto w oczy wzrokiem, którego pan Gerbois miał nigdy nie zapomnieć, po czym bez jednego słowa odszedł.

Godzinę później przyniesiono biurko do domku, który zamieszkiwał profesor, przy drodze do Viroflay. Profesor zawołał córkę.

– To dla ciebie, Suzanne; oczywiście, jeśli ci się podoba.

Suzanne była śliczną i wdzięczną dziewczyną, zawsze radosną i szczęśliwą. Rzuciła się ojcu na szyję i ściskała go z taką radością, jakby otrzymała co najmniej dar godny króla.

Jeszcze tego wieczora, umieściwszy biureczko w swym pokoju, z pomocą służącej Hortense wyczyściła wszystkie skrytki i ułożyła w nich starannie swoje rzeczy: pudełka z papierem listowym, korespondencję, zbiór kart pocztowych i kilka drobnych pamiątek od kuzyna Philippe’a.

Nazajutrz o wpół do ósmej rano pan Gerbois poszedł do liceum. O dziesiątej Suzanne jak zwykle czekała na niego przy wyjściu i był bardzo szczęśliwy, gdy już z oddali spostrzegł na chodniku jej wdzięczną postać.

Wracali razem.

– Jak twoje biureczko?

– Prawdziwy cud! Hortense i ja oczyściłyśmy mosiądz. Lśni jak złoto!

– Więc jesteś zadowolona?

– Czy jestem zadowolona? Nie wiem, jak dotąd mogłam się bez niego obejść.

Przeszli przez ogród otaczający dom. Pan Gerbois zaproponował:

– Możemy pójść popatrzyć na nie przed śniadaniem?

– Och! Świetny pomysł!

Poszła pierwsza, ale stając na progu swego pokoju, przeraźliwie krzyknęła.

– Co się stało? – zapytał ojciec.

Wszedł do pokoju. Biurko zniknęło.

*     *

*

Co przede wszystkim zastanawiało sędziego śledczego, to zadziwiająca prostota użytych środków. W czasie nieobecności Suzanne, podczas gdy służąca wyszła po zakupy, przepisowo umundurowany posłaniec z widoczną blaszką z numerem (co potwierdzili sąsiedzi) zatrzymał swój wózek przed ogródkiem i zadzwonił dwa razy. Sąsiedzi nie wiedząc, że służąca wyszła, nie powzięli najmniejszego podejrzenia, a posłaniec wypełnił tymczasem swą misję w zupełnym spokoju.

Należy zauważyć, że żadna szafa nie została otwarta, żaden zegar ruszony. Co więcej, portmonetka Suzanne, którą pozostawiła na marmurowym blacie biureczka, znalazła się na sąsiednim stoliku wraz z całą zawartością. Cel kradzieży był więc wyraźnie określony, co czyniło ją tym bardziej tajemniczą, bo po co się narażać dla tak drobnej zdobyczy?

Jedyną wskazówką, jakiej mógł dostarczyć profesor było zdarzenie z poprzedniego dnia.

– Po mojej odmowie ten młody człowiek okazał żywe niezadowolenie i odniosłem wrażenie, że mi groził.

Sytuacja była niejasna. Przesłuchano kupca, ale on nie znał młodego człowieka. Biurko zaś kupił za czterdzieści franków w Chevreuse, przy sprzedaży pośmiertnej, i był przekonany, że sprzedał je za właściwą cenę. Przeprowadzone śledztwo nic więcej nie wykazało. Ale pan Gerbois umocnił się w przekonaniu, że poniósł ogromną stratę. Majątek musiał być ukryty w podwójnym dnie którejś z szufladek i to było przyczyną, dla której młody człowiek, znający skrytkę, postąpił tak zdecydowanie.

– Tato, co byśmy zrobili z tym majątkiem? – powtarzała Suzanne.

– Jak to! Ależ z takim posagiem mogłabyś być najświetniejszą partią!

Suzanne ograniczała swe marzenia do kuzyna Philippe’a, który stanowił skromną partyjkę, więc tylko gorzko wzdychała.

Minęły dwa miesiące. I nagle posypał się nieprzewidziany ciąg szczęśliwych zdarzeń i katastrof...

Pierwszego lutego, o wpół do szóstej, profesor Gerbois wrócił do domu z gazetą w ręku, usiadł, włożył okulary i zaczął czytać. Polityka go nie zajmowała, odwrócił więc stronę. Naraz jego uwagę zwrócił ustęp zatytułowany: Trzecie ciągnienie loterii prasy. Numer 514 serii 23 wygrywa milion.

Dziennik wypadł mu z ręki. Ściany zakołysały się w jego oczach i zamarło serce. Numer 514 serii 23 był jego numerem! Kupił go przypadkiem, aby oddać przysługę swemu przyjacielowi, bo sam nie wierzył zupełnie w łaskawość losu, i oto on wygrywał!

Szybko wydobył swój notes. Numer 514 serii 23 był wyraźnie zapisany. Ale gdzie jest los?

Pobiegł do swego gabinetu, aby poszukać pudełka z kopertami, pomiędzy które wcisnął bezcenny los. Ale nagle zatrzymał się ze ściśniętym sercem: pudełka z kopertami nie było, i zdał sobie sprawę, że minęły już tygodnie, odkąd go nie widział! Od kilku tygodni nie widział go przed sobą w godzinach, w których poprawiał zadania swych uczniów!

Usłyszał odgłos kroków na żwirowej ścieżce.

– Suzanne! Suzanne! – zawołał.

Wracała ze spaceru, wbiegła szybko.

– Suzanne!... – wyjęczał zdławionymi głosem – pudełko... pudełko z kopertami?...

– Które?

– To z Luwru... które przyniosłem któregoś czwartku... stało w kącie, na tym stole!...

– Ale przypomnij sobie, tato... razem je ustawialiśmy...

– Kiedy?

– Wieczorem... w przeddzień dnia...

– Ale gdzie? Odpowiadaj!...

– Gdzie? W biurku...

– W tym skradzionym?

– Tak.

– W skradzionym biurku!

Powtórzył te słowa ciszej, z rodzajem przerażenia.

Potem chwycił Suzanne za rękę i jeszcze ciszej dodał:

– Ono zawierało milion...

– Ach! Tato, dlaczego mi o tym nic powiedziałeś?

– Milion! – mówił dalej. – Tam był los loterii prasowej, na który padła główna wygrana.

Oboje siedzieli załamani, w milczeniu, którego nie mieli odwagi przerwać. Wreszcie Suzanne powiedziała:

– Ale, tato, wypłacą ci mimo to?

– Jak? Bez dowodu?

– Czy trzeba dowodów?

– Do diabła!

– A ty ich nie masz?

– Owszem, mam jeden.

– Jaki?

– Był w pudełku, które zginęło. Teraz ktoś inny z niego skorzysta.

– To byłoby straszne! Słuchaj tato, czy można temu jakoś zapobiec?

– Czy ja wiem? Czy ja wiem? Ten człowiek musi być bardzo przebiegły! Przypomnij sobie zdarzenie z biurkiem.

Zerwał się w nagłym przypływie energii i tupiąc nogą, zawołał:

– Nie! Nie! On go nie będzie mieć! Choć nie wiem jak byłby zręczny, sam nic nie może zrobić. Jeśli się zjawi, by odebrać wygraną, zatrzymają go! Ach! Zobaczymy, łaskawy panie!

– Czy masz jakiś pomysł, tato?

– Bronić naszych praw aż do końca, cokolwiek się wydarzy. I wygramy! Milion jest mój i będę go mieć!

Następnie wysyłał depeszę następującej treści:

Dyrekcja Banku Ziemskiego ulica Kapucynów, Paryż Jestem właścicielem losu numer 514 serii 23, zakładam prawny protest przeciwko wszelkim próbom pobrania wygranej.

Gerbois

Prawie jednocześnie nadszedł do Banku Ziemskiego inny telegram:

Numer 514 serii 23 jest w moim posiadaniu.

Arsène Lupin

Wszyscy pamiętają ten ogromny wybuch śmiechu, jaki powitał ogłoszenie podwójnej depeszy. Samo nazwisko Lupin było zadatkiem czegoś niespodziewanego, zapowiedzią zabawy dla publiczki. A publiczką był cały świat.

Dzięki poszukiwaniom podjętym natychmiast przez Bank Ziemski dowiedziano się, że los o numerze 514 serii 23 był wydany za pośrednictwem Banku Lyońskiego, filii w Wersalu, komendantowi artylerii Hessy’emu. Komendant zmarł wskutek upadku z konia. Dowiedziano się jednak od znajomych, którym się zwierzył, że na krótko przed śmiercią odstąpił swój los jednemu z przyjaciół.

– Tym przyjacielem jestem ja – oświadczył pan Gerbois.

– Proszę to udowodnić – odpowiedział dyrektor Banku.

– Mam to udowodnić? To proste. Dwadzieścia osób poświadczy panu, że miałem stałe kontakty z komendantem i że spotykaliśmy się w kawiarni na Placu Broni. Tu właśnie, pewnego dnia, gdy był do tego zmuszony okolicznościami, odstąpił mi swój los za sumę dwudziestu franków.

– Czy pan ma świadków tej transakcji?

– Nie.

– W takim razie na czym opiera pan swe reklamacje?

– Na liście, który komendant napisał do mnie w tej sprawie.

– Jakim liście?

– Liście, który był spięty z losem.

– Proszę go pokazać.

– Ależ on był w skradzionym biurku!

– Proszę go odnaleźć.

*     *

*

Arsène Lupin to potwierdził. Notatka umieszczona w Echo de France, piśmie, którego był zdaje się jednym z głównych akcjonariuszy, ogłaszała, że Lupin składa na ręce swego adwokata, mecenasa Detinana, list, który napisał do niego osobiście komendant Hessy.

To było wyborne: Arsène Lupin bierze adwokata! Arsène Lupin szanuje prawo!

Cała prasa rzuciła się po informacje do mecenasa Detinana, wpływowego deputowanego, radykała, człowieka wielkiej uczciwości i przenikliwego umysłu.

Pan Detinan nigdy nie miał przyjemności widzieć Lupina, czego bardzo żałował, ale ponieważ w istocie otrzymał od niego informacje, był wzruszony i zaszczycony tym wyborem i musiał bronić praw swego klienta. Otworzył akta i bez wybiegów pokazał list komendanta. List poświadczał sprzedaż losu, ale nie wspominał nazwiska nowego nabywcy. Mój drogi przyjacielu wyrażał się po prostu komendant.

– Mój drogi przyjacielu to ja – dodawał Arsène Lupin w notatce dołączonej do listu. – A najlepszy na to dowód to ten, że jestem w posiadaniu tego listu.

Chmara dziennikarzy zgromadziła się niezwłocznie u pana Gerboisa, który mógł jedynie powtórzyć:

– Mój drogi przyjacielu to słowa adresowane do mnie, nic do kogoś innego. Arsène Lupin skradł list komendanta wraz z losem.

– Niech tego dowiedzie! – odparł Lupin dziennikarzom.

– To on skradł biurko! – wykrzyknął pan Gerbois wobec dziennikarzy.

A Lupin powtórzył:

– Niech dowiedzie!

Było to wspaniałe widowisko, ten publiczny pojedynek dwóch posiadaczy losu numer 514 serii 23, te pielgrzymki dziennikarzy w tę i w tamtą stronę, zimna krew Lupina wobec zacietrzewienia biednego pana Gerboisa. Prasa pełna była żalu nad nieszczęśliwym! Ten zaś zwierzał się z niepowodzenia ze wzruszającą szczerością:

– Zrozumcie panowie, to posag Suzanne. Nie dla mnie, ale dla niej! Pomyślcie, milion! Dziesięć razy sto tysięcy! Wiedziałem, że biurko musiało zawierać skarb...

Daremnie tłumaczono mu, że jego przeciwnik, zabierając biurko, nie wiedział o znajdującym się w nim losie, w każdym razie nikt nie mógł przewidzieć, że właśnie na ten los padnie główna wygrana. Gerbois wciąż narzekał:

– Nieprawda! On to wiedział! Inaczej po co kradłby biurko?

– Tego nie wiadomo, ale z pewnością nie dlatego, aby zdobyć skrawek papieru, który wart był wówczas dwadzieścia franków!

– Milion! On to wiedział! On wie wszystko! Wy go jeszcze nie znacie! On nas okradł!

Taka wymiana zdań mogłaby trwać jeszcze bardzo długo, ale po dwunastu dniach Gerbois otrzymał od Lupina list z napisem Poufne. Czytał ze wzrastającym niepokojem:

Szanowny Panie, publiczka bawi się naszym kosztem. Czy nie uważa Pan, że czas już sprawę potraktować poważnie? Jestem na to stanowczo zdecydowany.

Sytuacja jest jasna: posiadam los, którego nie mam prawa zrealizować, a Pan ma prawo zrealizować los, którego Pan nie posiada. A więc żaden z nas nie może zdziałać nic bez drugiego. Co więcej, nie ustąpi ani Pan, ani ja. Cóż więc robić?

Widzę jedyny sposób: pół miliona dla Pana i pół miliona dla mnie. To chyba sprawiedliwe? Ten salomonowy wyrok zadowoli chyba nasze poczucie sprawiedliwości. Rozwiązanie sprawiedliwe, ale rozwiązanie niezwłoczne. Nie jest to bynajmniej propozycja, którą mógłby Pan dowolnie roztrząsać, ale konieczność, do której zmuszają okoliczności. Zostawiam Panu trzy dni do namysłu. W piątek rano spodziewam się, że przeczytam w drobnych ogłoszeniach w „Echo de France” dyskretną notatkę dla pana Ars. Lup. zawierającą pańską zgodę na zaproponowane przeze mnie warunki. Dzięki temu wejdzie Pan niezwłocznie w posiadanie losu i odbierze wygraną, a następnie przekaże mi Pan pięćset tysięcy franków w sposób, jaki Panu wskażę.

W razie odmowy przedsięwezmę środki, aby rezultat był ten sam. Ale poza poważnymi przykrościami, które spowoduje podobny upór, będzie Pan nadto musiał ponieść koszty prawne w wysokości dwudziestu pięciu tysięcy franków.

Zechce Pan przyjąć zapewnienia najgłębszego szacunku.

Arsène Lupin

Zrozpaczony Gerbois popełnił fatalny błąd, pokazując ten list i zezwalając na jego skopiowanie. Potem zaczął popełniać błędy jeszcze większe.

– Nie, nie będzie miał nic! – wykrzyknął do zebranych dziennikarzy. – Dzielić to, co należy do mnie? Nigdy! Niech podrze swój los, jeśli mu się podoba.

– Jednak pół miliona franków to piękna suma...

– Tu chodzi o moje prawa i udowodnię je wobec sądu.

– Zaczepiać Lupina?... To będzie ciekawe.

– Nie jego, ale Bank Ziemski. On musi mi wydać mój milion.

– W zamian za los lub przynajmniej za dowód, że go pan kupił.

– Dowód jest, bo Arsène Lupin przyznaje, że skradł biurko.

– Czy słowo Lupina wystarczy sądowi?

– Nic mnie to nie obchodzi, walczę o swoje pieniądze.

Publiczka trzęsła się z niecierpliwości. Czyniono zakłady; jedni utrzymywali, że Arsène Lupin wywłaszczy pana Gerboisa, inni, że pozostanie przy swoich groźbach. Obawiano się o wynik walki, bowiem siły obu przeciwników były nierówne: jeden nieugięty i wytrawny w walce, drugi wściekły i nieobliczalny.

W piątek wyrywano sobie Echo de France i gorączkowo śledzono drobne ogłoszenia na piątej stronie.

Ani jeden wiersz nie był przeznaczony dla pana Ars. Lup. Na wezwanie Lupina pan Gerbois odpowiadał milczeniem. Było to wypowiedzenie wojny.

Wieczorem dzienniki doniosły o porwaniu panny Gerbois.

*     *

*

Co nade wszystko bawi w tych widowiskach, których reżyserem jest Arsène Lupin, to w ręcz komiczna rola policji. Wszystko odbywa się poza nią. On mówi, pisze, uprzedza, rozkazuje, grozi i wykonuje tak, jak gdyby nie istniał ani szef policji, ani agenci, ani komisarze – nikt, kto mógłby przeszkodzić w jego planach. Wszystko to uważane jest przez niego za coś nieistniejącego. Nie ma dla niego przeszkód.

A jednak policja szalała! Gdy chodziło o Lupina wszystko w niej biło na trwogę, gotowało się, pieniło z wściekłości. To wróg który szydzi, wyzywa, pogardza lub, co gorsza, ignoruje... i jest nieuchwytny.

Według zeznania służącej, Suzanne wyszła z domu dwadzieścia minut przed dziesiątą. Wychodząc z liceum pięć minut po dziesiątej, ojciec nie spostrzegł jej po przeciwnej stronie ulicy, gdzie zazwyczaj na niego czekała. A więc wszystko odbyło się w ciągu dwudziestominutowego przejścia z domu do liceum.

Dwoje sąsiadów twierdziło, że widziało ją trzysta kroków od domu. Pewna kobieta widziała idącą wzdłuż alei młodą panienkę, której rysopis odpowiadał wyglądowi Suzanne. Później ślad się urywał.

Poszukiwania prowadzono wszędzie; przesłuchano nawet pracowników stacji kolejowej. Nie zauważono tego dnia niczego, co mogłoby mieć związek z porwaniem młodej dziewczyny. Jednak w Ville d’Avrey pewien sklepikarz zeznał, że dostarczył oleju dla limuzyny jadącej z Paryża. Wewnątrz siedział szofer i jakaś niezwykle jasnowłosa kobieta. W godzinę później auto wracało z Wersalu. Ilość bagaży zmusiła je do wolniejszej jazdy, dzięki czemu sklepikarz mógł zauważyć obok już widzianej jasnowłosej damy inną kobietę, owiniętą w szal i woal. Z pewnością była to Suzanne Gerbois. Należało więc uznać, że porwanie odbyło się w biały dzień, na ruchliwej ulicy w samym środku miasta.

Ale jak? I gdzie? Nie słyszano przecież krzyku, ani nie zauważono nic podejrzanego. Sklepikarz opisał wygląd auta. Była to kryta maszyna peugeot z ciemnoniebieskim obiciem w środku. Na wszelki wypadek przesłuchano panią Bob-Walthour, która prowadziła firmę wynajmującą auta. W rzeczy samej, rankiem w ten piątek wynajęła na cały dzień peugeota pewnej jasnowłosej kobiecie, której później już więcej nie widziała.

– A szofer?

– Był to niejaki Ernest, zatrudniony poprzedniego dnia na podstawie doskonałych referencji.

– Czy jest tutaj?

– Nie. Zabrał bagaże i więcej się nie pojawił.

– Czy nie można odszukać jego śladów?

– Zapewne u osób, których rekomendacje nam przedstawił. Oto ich nazwiska.

Odszukano te osoby. Nikt z nich nie znał Ernesta.

I tak, jakimkolwiek śladem by nie podążano, każdy z nich prowadził w ślepy zaułek pełen nowych zagadek.

Pan Gerbois, niepocieszony po zniknięciu córki, złożył broń.

Maleńka wzmianka, która się pojawiła w Echo de France, została powszechnie uznana za kapitulację po trwającej cztery doby wojnie.

Dwa dni później pan Gerbois przebiegł dziedziniec gmachu Banku Ziemskiego. Wprowadzony do dyrektora podał mu los o numerze 514 serii 23. Dyrektor aż podskoczył.

– Ma go pan jednak? Zwrócono go panu?

– Gdzieś mi się zawieruszył, ale go znalazłem.

– Jednakże pan utrzymywał...

– Wszystko to plotki i nieprawda.

– W każdym razie prosiłbym o jakiś dowód na poparcie pańskiego prawa własności.

– Czy list komendanta wystarczy?

– Z pewnością.

– Bardzo proszę.

– Doskonale. Zechce pan zostawić te papiery u nas. Ich sprawdzenie zajmie nam około dwóch tygodni. Zawiadomię pana o terminie wypłaty, chociaż uważam, że tę sprawy powinniśmy utrzymać w jak największej tajemnicy.

– I ja tak myślę.

Pan Gerbois nie mówił nic, dyrektor także. Ale bywają tajemnice, których wyjaśnienie przychodzi samo, bez czyjejkolwiek niedyskrecji. Wkrótce dowiedziano się, że Arsène Lupin był na tyle zuchwały, by odesłać panu Gerboisowi los. Wiadomość tę przyjęto z radością pełną zdumienia. Lupin z pewnością nie pozbywałby się losu bez pewności, że ma atut zapewniający mu przewagę. Zadawano sobie pytanie, co by się stało, gdyby panna Gerbois uciekła?

Policja dostrzegła słaby punkt planu Lupina i podwoiła poszukiwania. Należało odnaleźć Suzanne. Ale odnalezienie jej było niezwykle trudne. Zastanawiano się, co zrobi Arsène Lupin. Gdzie i jak wymieni pannę Gerbois na pięćset tysięcy franków. A co zrobi pan Gerbois? Czy po otrzymaniu instrukcji od Lupina nie zawiadomi policji, by odzyskać córkę i zachować pieniądze?

Pytano o to profesora, ten zaś odpowiadał:

– Nie mam nic do powiedzenia. Czekam.

– A panna Gerbois?

– Poszukiwania trwają.

– Czy Arsène Lupin pisał do pana?

– Nie.

– Zapewne jednak pisał. Jakie są jego instrukcje?

– Nie mam nic do powiedzenia.

Wypytywano również mecenasa Detinana. Z takim samym skutkiem.

– Pan Lupin jest moim klientem. Zrozumcie panowie, że jestem zobowiązany do zachowania pełnej dyskrecji.

Tajemniczość sytuacji denerwowała opinię publiczną. Rozważano trzy warianty rozwiązania sprawy: aresztowanie, sukces lub śmieszne i godne politowania niepowodzenie.

Ciekawość publiczności została zaspokojona tylko częściowo. We wtorek 12 marca pan Gerbois otrzymał w zwyczajnej na pozór kopercie wezwanie do Banku Ziemskiego. W czwartek o pierwszej pojechał pociągiem do Paryża. O drugiej wręczono mu tysiąc tysiącfrankowych banknotów.

W czasie, gdy je przeliczał, dwóch ludzi rozmawiało w powozie, który zatrzymał się w pewnej odległości od głównego wejścia. Jednym z nich był słynny inspektor policji Ganimard nieprzejednany wróg Lupina. Drugim był brygadier Folenfant. Inspektor mówił:

– To nie potrwa długo. Za kilka minut zobaczymy profesora. Czy wszystko gotowe?

– Tak.

– Ilu nas jest?

– Ośmiu, w tym dwóch na rowerach.

– To dosyć, ale nie za wiele. Za żadną cenę Gerbois nie może nam się wymknąć. Inaczej obaj panowie dokonają transakcji bez przeszkód z naszej strony.

– Ale dlaczego stary nie działa razem z nami? Przyjmując naszą pomoc, zachowałby sobie cały milion.

– Tak, ale się boi. Jeśli spróbuje schwytać tamtego, nie będzie miał córki.

– Jakiego tamtego?

– Jego. Lupin wywraca świat do góry nogami.

Ganimard wymówił to zdanie tonem poważnym, jakby nacechowanym lękiem.

Upłynęła chwila.

– Uwaga! – powiedział nagle Ganimard.

Gerbois wychodził. Na rogu ulicy Kapucynów przeszedł na drugi chodnik. Oddalał się powoli, mijając wystawy sklepowe, którym się nawet przyglądał.

– Zbyt spokojny jak na człowieka, który trzyma milion w kieszeni – szepnął Ganimard.

– A co on ma niby robić?

– Och! Nic, oczywiście. Działać będzie Lupin.

W tej samej chwili Gerbois podszedł do kiosku. Kupił gazetę i czytając ją, ruszył powoli przed siebie. Nagle, szybkim susem wskoczył do auta, które stało przy chodniku. Silnik musiał pracować, bowiem pojazd ruszył natychmiast i po chwili zniknął.

– Święci Pańscy! – krzyknął Ganimard. – To jego stary numer!

Rzucił się naprzód, razem z nim jego ludzie.

Ale nagle przy wjeździe na bulwar Malesherbes auto zatrzymało się gwałtownie i pan Gerbois z niego wyskoczył.

– Prędzej! Folenfant... do szofera, to może ów Ernest.

Folenfant wypytywał szofera. Był to niejaki Gaston, zatrudniony w towarzystwie automobilowym. Przed dziesięcioma minutami jakiś mężczyzna zatrzymał go i kazał czekać w pogotowiu koło kiosku aż do przybycia innego mężczyzny.

– A ten drugi pasażer jaki podał adres? – zapytał Folenfant.

– Żadnego adresu. Bulwar Malesherbes... Avenue de Messine... podwójny napiwek. I tyle.

Tymczasem Gerbois, nie tracąc ani chwili, wskoczył do pierwszego przejeżdżającego fiakra.

– Do stacji metra na Placu Zgody! – rzucił dorożkarzowi.

Profesor wyszedł z metra na placu Palais Royal, pobiegł do innego fiakra i kazał się wieźć na Plac Giełdy. Jeszcze jedna podróż metrem, a potem na ulicy de Villes trzeci fiakier.

– Na ulicę Clapeyron dwadzieścia pięć.

Dom o numerze 25 przy ulicy Clapeyron jest oddzielony od bulwaru Batignolles narożnym budynkiem. Gerbois wbiegł na pierwsze piętro i zadzwonił. Jakiś mężczyzna otworzył drzwi.

– Czy tu mieszka mecenas Detinan?

– To ja. Pan Gerbois?

– Tak.

– Oczekiwałem pana. Zechce pan wejść.

Kiedy profesor wchodził do gabinetu adwokata, zegar wskazywał trzecią.

– To godzina, którą mi wyznaczył – powiedział – jeszcze go nie ma?

– Jeszcze nie.

Pan Gerbois usiadł, wytarł spocone czoło, spojrzał na swój zegarek i zapytał nerwowo:

– Czy przyjedzie?

– Też jestem tego ciekaw. To duże ryzyko. Ten dom jest pod obserwacją od dwóch tygodni. Nie ufają mi.

– Mnie tym bardziej. Nie jestem pewien czy agenci, którzy mnie śledzą, stracili mój ślad.

– W takim razie...

– Nie ma w tym mojej winy. Całkowicie wypełniam swoje zobowiązania i zastosowałem się do poleceń. Teraz jego kolej. Niech dotrzyma swoich obietnic.

Po chwili spytał tym samym niespokojnym głosem:

– On odprowadzi moją córkę, prawda?

– Tak myślę.

– Jednak pan go widział!...

– Ja? Ależ nie! Prosił tylko listownie, abym przyjął panów bez świadków. Gdybym się nie zgodził na tę propozycję, prosił o uprzedzenie go ogłoszeniem w Echo de France. Ale jestem szczęśliwy, że mogę oddać przysługę panu Arsène’owi Lupinowi i zgadzam się na wszystko. Gerbois westchnął:

– Niestety! Kiedy to się wreszcie skończy?...

Wyjął z kieszeni pieniądze, rozłożył je na stole i zrobił z nich dwie jednakowe paczki.

Z każdą chwilą jego niepokój wzrastał. I wreszcie załamany, przyciskając dłońmi banknoty, wyjęczał:

– Niechże przyjdzie! Mój Boże! Niech przyjdzie! Oddałbym to wszystko za odzyskanie Suzanne.

Nagle drzwi się otworzyły.

– Połowa wystarczy, panie Gerbois!

Na progu stał młody, elegancko ubrany mężczyzna. Pan Gerbois poznał w nim natychmiast nieznajomego, który go zaczepił w antykwariacie w Wersalu. Skoczył ku niemu.

– Gdzie Suzanne! Gdzie moja córka?

Arsène Lupin zamknął starannie drzwi i spokojnie zdejmując rękawiczki, powiedział do adwokata:

– Szanowny panie, nie wiem, jak mam wyrazić wdzięczność za gotowość, z jaką podjął się pan obrony moich interesów. Nie zapomnę panu tego nigdy.

Mecenas Detinan bąknął:

– Ale pan nie dzwonił... nie słyszałem, by drzwi...

– Dzwonki i drzwi, szanowny panie, to rzeczy, które powinny funkcjonować tak, aby ich nikt nie słyszał. Mimo to jestem.

– Moja córka! Suzanne! Co pan z nią zrobił? – powtarzał profesor.

– Mój Boże! – odpowiedział Łupin. – Jest pan bardzo nerwowy. Jeszcze chwila, a będzie pan mógł z nią porozmawiać.

Po chwili dodał:

– Panie Gerbois, winszuję zręczności, z jaką pan dziś postępował. Gdyby auto tak szybko nie odjechało, spotkalibyśmy się po prostu w Etoile i oszczędzilibyśmy panu Detinanowi naszej wizyty.

Spostrzegł nagle dwie paczki banknotów i zawołał:

– Doskonale! Milion! Nie będziemy tracić czasu. Pan pozwoli?

– Ale – zaprotestował pan Detinan – panny Gerbois jeszcze tu nie ma?

– A więc?

– Wydaje mi się, że jej obecność jest tu nieodzowna!

– Rozumiem! Rozumiem! Arsène Lupin wzbudza tylko względne zaufanie. Może wziąć pół miliona, nie zwracając zakładniczki. Z mojej strony nie musicie się panowie niczego obawiać. Zawsze postępowałem i postępuję uczciwie. Wystarczy zresztą otworzyć okno i zawołać. Na ulicy kręci się wielu agentów policji.

– Tak pan myśli?

Arsène Lupin odchylił firankę.

– Myślę, że pan Gerbois nie zdołał zmylić Ganimarda... Otóż i on!

– To niemożliwe! – zawołał profesor. – Przysięgam panu, że...

– Że mnie pan nie zdradził? Z całą pewnością, ale oni są domyślni. Popatrzcie! Folenfant, Gréaume i Dieuzy. Sami znajomi!

Mecenas Detinan patrzył na niego ze zdumieniem. Co za spokój! Arsène Lupin żartował sobie, jakby nie groziło mu żadne niebezpieczeństwo. Ten widok upewnił adwokata.

Lupin podszedł do stołu, z każdej paczki odliczył po dwadzieścia pięć banknotów i wręczył je panu Detinanowi.

– Oto pańskie honorarium. Jesteśmy je panu winni.

– Panowie nie są mi nic winni – odrzekł Detinan.

– Jak to? A wszystkie przykrości, na które pana narażamy?

– A cała przyjemność, jaką znajduję w przyjmowaniu tych przykrości?...

– To znaczy, drogi panie, że pan nie chce nic przyjąć od Arsène’a Lupina! Oto, co znaczy nie cieszyć się dobrą opinią!

Wyciągnął pięćdziesiąt tysięcy franków do profesora.

– Może na pamiątkę naszego szczęśliwego spotkania pozwoli mi pan wręczyć sobie to jako prezent ślubny dla panny Suzanne?

Gerbois schwycił banknoty i odpowiedział:

– Moja córka nie wychodzi za mąż.

– Ale tego pragnie.

– Co pan może o tym wiedzieć?

– Wiem, że młode dziewczyny często marzą bez zgody swych ojców. Na szczęście istnieje ktoś taki jak ja, kto w głębi biurek odnajduje czasem największe tajemnice.

– Czy pan tam nic więcej nie znalazł? Przyznam, że jestem bardzo ciekaw, dlaczego ten właśnie mebel tak bardzo pana zainteresował:

– Powody historyczne, szanowny panie. Wbrew pańskiemu przekonaniu, panie Gerbois, nie zawierało ono innego skarbu, prócz tego losu z loterii, o czym nie wiedziałem, zależało mi jednak na tym biurku i poszukiwałem go od dawna. To biurko z drewna cisowego i mahoniowego, ozdobione liśćmi akantu, znajdowało się w małym domku w Boulogne zamieszkiwanym kiedyś przez Marię Walewską. Na jednej z szufladek jest tam napis: Ofiarowane Napoleonowi I, cesarzowi Francji, przez jego wiernego sługę Manciona. A na górze wyryte ostrzem scyzoryka słowa: Tobie – Mario. Następnie Napoleon kazał je skopiować dla cesarzowej Józefiny. W ten sposób biurko, które ludzie podziwiają dziś w Malmaison, jest tylko nieudolną kopią tego, które znajduje się obecnie w moich zbiorach.

Profesor jęknął:

– Mój Boże! Gdybym o tym wiedział wcześniej, chętnie bym je panu odstąpił...

Arsène Lupin, śmiejąc się, odpowiedział:

– Dzięki temu byłby pan jedynym posiadaczem szczęśliwego losu.

– To nie doprowadziłoby do porwania mojej córki.

– Jest pan w błędzie. Panna Gerbois nie została porwana.

– Moja córka nie była porwana?

– Nigdy. Kto mówi: porwana, wykradziona, rozumie przemoc. A ona dobrowolnie została zakładniczką.

– Dobrowolnie? – powtórzył zdumiony Gerbois.

– I niemalże na własne żądanie. Czy młoda, zakochana, jak pańska córka, dziewczyna miałaby się wyrzec możliwości odzyskania własnego posagu? Bardzo łatwo było ją przekonać do sposobu przełamania pańskiego oporu.

Mecenas Detinan bawił się znakomicie.

– Najtrudniej chyba było – zauważył – panu się z nią porozumieć?

– O! Nawet nie mam zaszczytu jej znać. Pomogła mi pewna znajoma osoba.

– Zapewne jasnowłosa kobieta z auta? – przerwał Detinan.

– Rzeczywiście. Decyzja zapadła już podczas ich pierwszego spotkania przed liceum. Odtąd obie panie podróżowały razem, zwiedzając Belgię i Holandię. Zresztą ona sama to panu wyjaśni...

Nagle ktoś w umowny sposób zadzwonił do drzwi.

– To ona – powiedział Lupin.

Do salonu weszły dwie młode kobiety. Jedna z nich rzuciła się w ramiona pan Gerboisa, druga podeszła do Lupina. Była to wysoka, niezwykle zgrabna kobieta o bardzo bladej twarzy. Jej olśniewająco jasne włosy spływały po obu stronach twarzy. Ubrana była na czarno, bez żadnych ozdób prócz sznura czarnych korali opasujących pięciokrotnie jej szyję.

Arsène Lupin zamienił z nią kilka słów, a następnie zwrócił się do panny Gerbois:

– Proszę panią o wybaczenie za wszelkie niedogodności, na które panią naraziłem.

– Niedogodności? Byłabym nawet bardzo szczęśliwa, gdyby nie mój ojciec...

– A więc wyśmienicie. Niech go pani jeszcze uściska, korzystając z okazji, i niech mu pani powie o swym kuzynie...

– O kuzynie? Co to wszystko ma znaczyć? Nie rozumiem!

– Ależ oczywiście pani rozumie. Pani kuzyn Philippe, którego listy chowa pani tak starannie...

Suzanne zarumieniła się, straciła pewność siebie i w końcu, jak to radził Lupin, rzuciła się znów w ramiona ojca.

Lupin patrzył na nich ze wzruszeniem.

– Jakże się bywa wynagradzany za dobre uczynki! Rozczulający widok! Szczęśliwy ojciec i szczęśliwa córka! Pomyśl, Lupinie, że ich szczęście jest twoją zasługą! Twoje imię będzie przekazane ich wnukom!

Zbliżył się do okna.

– Ciekaw jestem, czy też Ganimard jeszcze tam jest? Pewnie bardzo chciałby być obecny przy tych rozczulających scenach!... Ale nie, nie ma go już... Nie zdziwiłbym się, gdyby wszyscy byli już na schodach. Do licha! Sytuacja staje się poważna...

Pan Gerbois wykonał nieznaczny ruch. Teraz, gdy miał już przy sobie córkę, wracała świadomość zaistniałej sytuacji. Aresztowanie przeciwnika w tym momencie byłoby dla niego równoznaczne z odzyskaniem drugiej połowy miliona. Instynktownie postąpił krok naprzód, ale Lupin zastąpił mu drogę.

– Dokąd pan idzie, panie Gerbois? Bronić mnie przed nimi? Niech się pan nie trudzi. Zresztą ręczę panu, że oni są w gorszej sytuacji niż ja. No bo cóż oni wiedzą? Że pan tu jest i być może, że panna Gerbois jest tu również, bo musieli ją widzieć przybywającą z nieznaną damą. Ale ja? Nie przypuszczają, że mógłbym wejść do tak bardzo pilnowanego przez nich domu. Według wszelkiego prawdopodobieństwa czekają na mnie na zewnątrz.

Nagle ostro zadzwonił dzwonek.

Lupin, tonem suchym i rozkazującym, powiedział:

– Niech się pan nie rusza, Gerbois, i niech pan pomyśli o córce! Co do pana, panie Detinan, mam pańskie słowo. Gerbois stanął jak wryty, adwokat także się nie ruszył. Bez najmniejszego pośpiechu Lupin wziął kapelusz. Była na nim odrobina kurzu, więc strząsnął ją wyłogiem rękawa.

– Drogi panie, jeśli kiedykolwiek będzie mnie pan potrzebował... Moje najserdeczniejsze życzenia, panno Suzanne i pozdrowienia dla Philippe’a.

Wyjął z kieszeni ciężki złoty zegarek.

– Panie Gerbois! Jest godzina trzecia czterdzieści dwie; o godzinie trzeciej czterdzieści sześć pozwalam panu wyjść z tego salonu. Ani minuty wcześniej!

– Ależ oni wejdą tu siłą – nie mógł powstrzymać swej trwogi pan Detinan.

– Zapomina pan o obowiązującym prawie. Bez sądowego nakazu Ganimard nigdy nie wkroczy do mieszkania francuskiego obywatela. Mamy jeszcze trochę czasu. Państwo wybaczą, że nadużyłem waszej gościnności.

Położył swój zegarek na stole, otworzył drzwi salonu i zwrócił się do jasnowłosej damy:

– Czy pani już gotowa, droga przyjaciółko?

Skłonił się przed nią, a następnie, kłaniając się z szacunkiem Suzanne, wyszedł i zamknął za sobą drzwi.

Usłyszano go po chwili mówiącego na głos w przedpokoju:

– Dzień dobry Ganimard! Jak zdrowie? Proszę przypomnieć mnie łaskawej pamięci pani Ganimard... Niebawem zaproszę się do państwa na śniadanko... Do widzenia. Ganimard!

Nastąpiły gwałtowne uderzenia dzwonka i dźwięk głosów na schodach.

– Trzecia czterdzieści pięć – wyjąkał Gerbois. Po kilku sekundach wyszedł do przedpokoju. Lupina i jasnowłosej kobiety już nie było.

– Tato! Tak nie można! Zaczekaj! – krzyknęła Suzanne.

– Czekać? A pół miliona...

Otworzył drzwi. Do mieszkania wpadł Ganimard.

– Ta kobieta... Gdzie ona jest? A Lupin?

– On tu był... On tu jest.

Ganimard wydał z siebie zwycięski okrzyk:

– Mamy ich!... Dom jest otoczony!...

Mecenas Detinan wtrącił:

– A schody kuchenne?

– Schody kuchenne wychodzą na podwórze, stamtąd jest tylko jedno wyjście – brama. Pilnuje jej dziesięciu ludzi.

– Ale on nie wszedł przez bramę...

– No to którędy? – krzyknął Ganimard. – Przefrunął?

Rozsunął firanki. Ujrzał długi korytarz wiodący do kuchni. Pobiegł nim i sprawdził, że drzwi na schody służbowe były zamknięte na dwa zamki.

Z okna zawołał do jednego z agentów:

– Nikogo nie ma?

– Nikogo!

– Więc są w mieszkaniu! Musieli się gdzieś tu schować. To niemożliwe żeby uciekli!

*     *

*

O godzinie siódmej wieczorem nadinspektor Dudouis, przełożony Ganimarda, zdziwiony brakiem jakichkolwiek wiadomości zjawił się na ulicy Clapeyron. Wypytał agentów, którzy pilnowali domu, potem udał się do mieszkania pana Detinana, który go poprowadził do swojego pokoju. Tu spostrzegł człowieka lub raczej dwie nogi wystające z kominka.

– Ależ Ganimard! Czyżby został pan kominiarzem?

Inspektor wygrzebał się z wnętrza kominka.

Z pobrudzoną twarzą, w ubraniu pokrytym sadzą, z błyszczącymi gorączkowo oczyma był nie do poznania.

– Szukam go – mruknął.

– Kogo?

– Arsène’a Lupina i jego przyjaciółki.

– Aha! Ale chyba nie wyobraża pan sobie, że schowali się w przewodach kominowych?

Ganimard wstał i głucho, z wściekłością, zawołał:

– A gdzie pan chce, żeby byli? Muszą gdzieś być. Przecież nie mogli się ulotnić.

– A jednak ich nie ma. Wyszli.

– Którędy? Dom jest otoczony!

– A sąsiedni dom?

– Nie ma z nim połączenia.

– A mieszkania na innych piętrach?

– Znam wszystkich lokatorów. Nikogo nie widzieli, niczego nie słyszeli...

– Czy jest pan pewien, że zna pan wszystkich?

– Wszystkich! Dozorca za nich odpowiada. Zresztą dla pewności przed wszystkimi drzwiami rozstawiłem policjantów. To niemożliwe, żeby uciekli.

– Trzeba jednak ich ująć.

– Właśnie to mówię. I to się stanie, bo są tu oboje... Nie może ich tu nie być! Jeśli nie dziś wieczorem, to jutro... Będę tu nocował!

Ganimard spędził w budynku trzy doby. Nie tylko nie odnalazł Lupina i jego towarzyszki, ale nie wpadł na żaden pomysł, którędy mogli się wydostać.

I nie tracąc nadziei, prowadził poszukiwania dalej, jakby się spodziewał odkryć ich przyczajonych w jakiejś skrytce lub wcielonych w kamienie domu.

Rozdział 2. Niebieski diament

Wieczorem 27 marca w niewielkim domu w Alei Henri Martin, stary generał, baron d’Hautrec, były ambasador w Berlinie w czasach Drugiego Cesarstwa, zasypiał w fotelu, podczas gdy jego panna do towarzystwa czytała mu książkę, a siostra Augustine ścieliła łóżko. O godzinie jedenastej zakonnica, która wyjątkowo tego wieczora musiała wracać do klasztoru, by spędzić noc przy matce przełożonej, odezwała się do młodej osoby:

– Panno Antoinette, skończyłam pracę i muszę już wyjść. A przede wszystkim, niech pani nie zapomina, że kucharki dziś nie ma i zostanie pani sama ze służącym.

– Niech siostra będzie spokojna o pana barona, śpię w sąsiednim pokoju, a drzwi zostawiam otwarte.

Zakonnica wyszła. Po kilku chwilach wszedł służący Charles po dyspozycje. Baron się obudził i powiedział:

– Zawsze to samo, Charles. Sprawdź, czy dzwonek elektryczny dobrze działa w twoim pokoju, na pierwsze wezwanie masz zejść i biec po lekarza.

– Pan generał zawsze niespokojny.

– Jak zwykle. No! Panno Antoinette, gdzieśmy się to zatrzymali z czytaniem?

– Pan baron nie idzie jeszcze spać?

– Nie! Położę się późno i nie będę już nikogo potrzebował.

Dwadzieścia minut później baron ponownie zasypiał.

W tej właśnie chwili Charles zamykał starannie wszystkie okiennice na parterze. W kuchni zamknął drzwi wychodzące do ogrodu. Później poszedł do swego pokoju na trzecim piętrze, położył się i zasnął.

Upłynęła może godzina, gdy nagle zerwał się na nogi: dzwonił dzwonek. Trwało to długo, siedem, może osiem sekund, nieprzerwanie.

– Dobrze, już dobrze – powiedział do siebie służący – kolejna zachcianka pana barona.

Włożył ubranie i zbiegł szybko po schodach. Zatrzymał się przed drzwiami i z przyzwyczajenia zastukał. Nie usłyszał żadnej odpowiedzi. Wszedł.

– Cóż to? – mruknął. – Nie ma światła?

Zawołał cicho:

– Proszę pani! Czy panienka tu jest? Co się stało? Czy pan baron zasłabł?

Ta sama cisza. Postąpił dwa kroki, zawadził nogą krzesło i potykając się o nie, zauważył, że jest przewrócone. Po omacku podszedł do ściany i zapalił światło. Na środku pokoju, między stołem a oszkloną szafą, leżało ciało barona d’Hautreca.

– To niemożliwe – wykrztusił.

W przerażeniu spoglądał na poprzewracane krzesła i roztrzaskany wielki kryształowy świecznik. Wszystko to świadczyło o stoczonej tu przed chwilą walce. Obok barona leżał zakrwawiony stalowy sztylet.

Charles jęknął z przerażenia: ciało barona wyprężyło się i po chwili znieruchomiało. Pochylił się. Z maleńkiej rany na szyi wyciekała krew. Twarz barona była wykrzywiona w grymasie przerażenia.

– Zabito go... – szepnął.

Zadrżał na myśl o podobnej zbrodni. Antoinette spała w sąsiednim pokoju.

Pchnął drzwi. Pokój był pusty.

Ponownie wszedł do pokoju barona, obejrzał biurko i zobaczył, że było otwarte. Na stole zauważył leżący pęk kluczy i portfel. Znajdowało się w nim trzynaście stufrankowych banknotów.

To było ponad jego siły. Instynktownie, bez zastanowienia schował je do kamizelki, otworzył drzwi do ogrodu i wybiegł z domu.

*     *

*

Charles był uczciwym człowiekiem. Zaledwie zatrzasnął furtkę do ogrodu, oprzytomniał i zatrzymał się. Nagle ujrzał przejeżdżającą dorożkę, zatrzymał ją i krzyknął:

– Szybko na policję! Galopem! Zabito człowieka! Proszę sprowadzić tu komisarza!

Charles wrócił do domu, lecz nie mógł otworzyć furtki.

Przechadzał się więc wzdłuż ulicy. Po godzinie przyjechała policja. Przesłuchującemu go komisarzowi opowiedział wszystkie szczegóły i wręczył mu zabrane przez siebie banknoty. W kilka chwil później przyszedł ślusarz i z trudem otworzył furtkę i drzwi wychodzące na ogród.

Komisarz wszedł na górę i powiedział do służącego:

– Mówił pan, że pokój był w wielkim nieładzie.

Charles stanął jak wryty: wszystko stało na swoim miejscu. Zniknęły jedynie szczątki świecznika.

Oszołomiony ze zdumieniem wystękał:

– Trup pana barona...

– Do rzeczy! – zawołał komisarz. – Gdzie ofiara?

Zbliżył się do łóżka. Pod prześcieradłem, które odsłonił, leżał baron d’Hautrec. Ubrany był w płaszcz generalski z krzyżem Legii Honorowej. Jego twarz była spokojna, a oczy zamknięte.

Służący wyjąkał:

– Ktoś tu był.

– Kiedy?

– Nie wiem, ale ktoś tu był w czasie mojej nieobecności. Niech pan spojrzy, tu na podłodze leżał sztylet, na łóżku zakrwawiona chustka. Wszystko jest posprzątane.

– Ale kto to mógł zrobić?

– Morderca.

– Wszystkie drzwi były zamknięte.

– On musiał być w domu.

– Musiał być! Przecież cały czas obserwował pan dom.

Służący pomyślał i powoli powiedział:

– To prawda, nie odchodziłem od furtki. Jednak...

– Zobaczymy! Kogo po raz ostatni widział pan przy baronie?

– Antoinette, pannę do towarzystwa.

– Co się z nią stało?

– Wydaje mi się, że jej łóżko nie było nawet pościelone. Musiała skorzystać z nieobecności siostry Augustine i wyszła. Nic dziwnego, jest ładna i młoda...

– Ale którędy wyszła?

– Drzwiami.

– Drzwi były przecież, zamknięte.

– Mogła wyjść wcześniej.

– I zbrodnia nastąpiła po jej wyjściu?

– Tak.

Przeszukano cały dom, łącznie ze strychem i piwnicami. Zbrodniarz zbiegł. Nasuwały się pytania. Czy miał pomocnika? Jeśli tak, to kto usiłował zatrzeć ślady zbrodni?

O siódmej przybył lekarz sądowy, o ósmej szef policji. Potem w kolejności przystępowali do pracy agenci policji, inspektorzy, dziennikarze, przybył także kuzyn barona d’Hautreca i inni członkowie rodziny.

Śledztwo prowadzono bardzo dokładnie, nie natrafiono jednak na żaden nowy ślad. Jedynie siostra Augustine dziwiła się zniknięciu Antoinette Brehat. Zatrudniła tę dziewczynę przed dwunastoma dniami na podstawie doskonałych referencji i nie mogła uwierzyć, by mogła ona opuścić chorego i wyjść na spacer.

– Tym bardziej, że w takim razie byłaby już na miejscu – poparł ją sędzia śledczy.

– Więc znów wracamy do pytania: co się z nią stało?

– Według mnie – powiedział Charles – została uprowadzona przez mordercę.

– Uprowadzona? – zauważył szef policji. – To nieprawdopodobne.

– Nie tylko nieprawdopodobne – odezwał się jakiś głos – ale i sprzeczne z faktami.

Głos był surowy, twardy; poznano po nim inspektora Ganimarda. Jemu jednemu można było wybaczyć ten nieco żołnierski sposób wyrażania się.

– To Ganimard? – zawołał nadinspektor Dudouis. – Nie widziałem pana.

– Jestem tu od dwóch godzin.

– Czyżby przestał się pan interesować losem loterii, jasnowłosą damą i Arsène’em Lupinem?

– Cha! Cha! – zaśmiał się Ganimard. – Spodziewam się, że i w tę sprawę zamieszany jest Lupin.

*     *

*

Ganimard nie należał do detektywów, których nazwiska miałyby się zapisać złotymi zgłoskami w annałach francuskiej policji. Brakowało mu tego nieuchwytnego czegoś, tego, co posiadał słynny Holmes. Nic brakowało mu jednak takich zalet, jak zmysł obserwacji, przezorność, przenikliwość, a nawet intuicja. Znany był również z tego, że zawsze pracował samotnie.

Jego pomoc w tym wypadku okazała się nieodzowna.

– Przede wszystkim – zaczął – chciałbym, by pan Charles dokładnie odpowiedział na pytanie, czy wszystkie przedmioty, które widział pan przewrócone lub przesunięte, znalazł pan poustawiane dokładnie na swoim miejscu.

– Tak.

– Oznacza to, że przedmioty te mogły być poustawiane tylko przez osobę, która doskonale znała miejsce ich ustawienia. Jeszcze jedno pytanie. Został pan obudzony przez dzwonek. Kto pana wzywał?

– Pan baron.

– Dobrze, ale w którym momencie mógł zadzwonić?

– Po walce, w chwili konania.

– Niemożliwe, znalazł go pan leżącego na podłodze, w miejscu odległym cztery metry od dzwonka.

– A więc dzwonił w czasie walki.

– To też niemożliwe. Twierdzi pan przecież, że dzwonek trwał siedem, osiem sekund. Morderca by na to nie pozwolił.

– A więc dzwonił przed napadem.

– To również niemożliwe. Powiedział nam pan, że między dzwonkiem a chwilą, w której wszedł pan do pokoju, upłynęły najwyżej trzy minuty. Gdyby więc baron dzwonił przedtem, oznaczałoby to, że walka, morderstwo i ucieczka odbyły się w tej krótkiej trzyminutowej przerwie. Powtarzam: to niemożliwe.

– A jednak – powiedział sędzia śledczy – ktoś dzwonił. Jeśli nie baron, to kto?

– Morderca.

– Ale dlaczego?

– Nie wiem. Ale w każdym razie fakt, że dzwonił, przekonuje mnie, że musiał wiedzieć, iż dzwonek łączy się z pokojem służącego. Taki szczegół mógł znać jedynie ktoś z domowników.

– W więc, krótko mówiąc, podejrzewa pan Antoinette Brehat – stwierdził sędzia śledczy.

– Nie podejrzewam – oskarżam ją.

– Oskarża ją pan jako wspólniczkę?

– Oskarżam ją, jako zabójczynię barona d’Hautreca.

– Jakie ma pan dowody?

– Tę garść włosów, którą znalazłem w prawej dłoni ofiary, nawet ze skórą zdartą prawdopodobnie paznokciami.

Pokazał jasnozłociste włosy, a Charles wyszeptał:

– Tak, to włosy Antoinette. Pomyłka jest wykluczona. I jeszcze jedno: wydaje mi się, że nóż, którego już później nie widziałem, był jej własnością. Używała go do rozcinania kartek.

Zapadła długa cisza.

– Przypuśćmy – odezwał się sędzia śledczy – że baron został zabity przez Antoinette Brehat. Należy jednak jeszcze zastanowić się nad ucieczką domniemanej morderczyni. Jaka jest pańska opinia, Ganimard?

– Żadna.

– A więc?

Ganimard był nieco zakłopotany. Wreszcie z wyraźnym wysiłkiem odpowiedział:

– Wszystko, co mogę powiedzieć to to, że zauważam tu podobieństwo do sprawy losu z loterii, to samo zjawisko, które nazwałbym zdolnością ulatniania się. Antoinette Brehat zjawia się i znika tak samo tajemniczo w tym domu, jak Arsène Lupin dostał się do mieszkania pana Detinana i zniknął z niego w towarzystwie jasnowłosej kobiety.

– To znaczy?

– To znaczy, że nie mogę powstrzymać się od zestawienia tego dziwnego zbiegu okoliczności. Antoinette Brehat była zatrudniona przez siostrę Augustine przed dwunastoma dniami, czyli w dzień później, gdy jasnowłosa dama wymknęła mi się z rąk. Po drugie, włosy tej kobiety mają właśnie tę tak bardzo wpadającą w oczy jasną barwę ze złocistym odcieniem.

– W więc według pana Antoinette Brehat...

– Jest tą jasnowłosą kobietą.

– A więc sądzi pan, że Lupin jest autorem tej zbrodni?

– Tak myślę...

Nastąpił wybuch śmiechu. Szef policji bawił się:

– Lupin! Zawsze Lupin! Lupin może wszystko! Lupin jest wszędzie!

– Jest tam, gdzie jest – wycedził wściekle Ganimard.

– Nie wydaje mi się, by mógł to być Lupin – zauważył nadinspektor Dudouis. – Biurko nie zostało okradzione, portfel nie był ruszony. Nawet złoto pozostało na stole.

– Tak – zawołał Ganimard – ale słynny diament?

– Jaki diament?

– Niebieski diament! Diament, który zdobił koronę królów Francji i który był ofiarowany przez księcia d’A. pewnej damie, a po jej śmierci odkupiony przez barona d’Hautreca ze względu na pamięć tej znakomitej aktorki, którą bardzo kochał. To historia, którą zna każdy stary paryżanin.

– Oczywiście – powiedział sędzia śledczy – jeśli niebieski diament się nie odnajdzie, wszystko się wyjaśni. Ale gdzież go szukać?

– Na palcu pana barona – odpowiedział Charles. – Nosił go zawsze.

– Widziałem rękę – potwierdził Ganimard, zbliżając się do nieboszczyka – i mogą się panowie przekonać, że jest na niej tylko zwykła złota obrączka.

– Niech panowie spojrzą od strony dłoni – odezwał się znów służący.

Ganimard rozprostował skurczone palce; klejnot był odwrócony i z głębi dłoni rzucał przepyszne blaski.

– Do diabła! – mruknął zawiedziony Ganimard. – Nic nie rozumiem.

– Myślę, że przestanie pan teraz oskarżać Lupina – zaśmiał się pan Dudouis. Ganimard zastanowił się chwilę i odpowiedział:

– Właśnie dlatego, że nic nie rozumiem, oskarżam Arsène’a Lupina.

*     *

*

Takie były pierwsze i niewyraźne wskazówki otrzymane przez władze sądowe w dzień po zbrodni. Wyjście i powrót Antoinette Brehat pozostały niewyjaśnione, nic nie wiedziano o jasnowłosej kobiecie, która zabiła barona d’Hautreca, a która nie zdjęła z jego palca legendarnego klejnotu.

*     *

*

Spadkobiercy barona mogli sobie pogratulować podobnego rozgłosu. Zorganizowali oni przy Alei Henri Martin, w domu zamordowanego, wystawę mebli i przedmiotów, które wkrótce miały być sprzedane na licytacji w sali Drouot. Nie posiadały one żadnej wartości artystycznej, ale pośrodku cokołu obitego czarnym aksamitem, pod szklanym kloszem pilnowanym przez dwóch policjantów, błyszczał pierścień z niebieskim diamentem.

Był to klejnot niezwykłej piękności, ogromny, o niebieskawym odcieniu, jaki przybiera źródlana woda, w której odbija się niebo. Podziwiano go, przyglądając się jednocześnie miejscu zbrodni.

Sprzedaż niebieskiego diamentu miała miejsce w gmachu Drouot. Tłum dusił się i gorączka licytujących sięgała zenitu.

Zgromadził się tu cały żądny wrażeń Paryż, wszyscy, którzy kupowali i którzy chcieli dać do zrozumienia, że mogą kupić: giełdziarze, artyści, damy wszystkich sfer towarzyskich, dwóch ministrów, jeden włoski tenor, jeden król na wygnaniu, który, aby utrwalić swój kredyt, pozwolił sobie zalicytować sto tysięcy franków. Sto tysięcy franków! Mógł je ofiarować, nie kompromitując się. Tenor zaryzykował 150, jeszcze ktoś 175.

Od dwustu tysięcy franków amatorzy się zniechęcili. Po dwustu tysiącach pozostało ich zaledwie dwoje: Herschmann, finansista, król kopalń złota, i hrabina de Crozon, bogata arystokratka, której kolekcja diamentów i drogich kamieni była powszechnie znana.

– Dwieście sześćdziesiąt tysięcy, dwieście siedemdziesiąt, siedemdziesiąt pięć, osiemdziesiąt – ogłaszał licytator. – Dwieście osiemdziesiąt tysięcy dla pani. Kto da więcej?

– Trzysta tysięcy – mruknął Herschmann.

Zapadła cisza. Obserwowano hrabinę. Stała uśmiechnięta, lecz blada, czym zdradzała swój niepokój. Wiedziała, iż w pojedynku z Herschmannem nie ma żadnych szans. Jednak powiedziała – Trzysta pięć tysięcy.

I znów cisza. Wszyscy spojrzeli na króla kopalń.

Ten jednak nie reagował zapatrzony w kartkę papieru, którą trzymał w prawej ręce, a w drugiej trzymał otwartą właśnie kopertę.

– Trzysta pięć tysięcy – powtarzał licytator. – Po raz pierwszy... Po raz drugi... Kto da więcej?

Herschmann ani drgnął. Młotek upadł.

– Czterysta tysięcy! – zawołał Herschmann podskakując, jakby uderzenie młotka otrzeźwiło go. Za późno! Diament został sprzedany. Co się stało? Czemu nie zalicytował wcześniej?

Roześmiał się.

– Co się stało? Słowo daję. Nie wiem. Przez chwilę byłem roztargniony.

– To niemożliwe!

– Tak, podano mi list.

– I to wystarczyło?...

– Aby mnie zmieszać, tak!

Ganimard stał tuż obok. Zbliżył się do jednego z woźnych.

– To pan podał list panu Herschmannowi?

– Tak. Od kogo?

– Od pewnej pani.

– Gdzie ona jest?

– Gdzie ona jest? Tam, to ta kobieta z woalką.

– Czy ta, która teraz wychodzi?

– Tak.

Ganimard rzucił się do drzwi i spostrzegł schodzącą po schodach kobietę. Pobiegł za nią. Napływ publiczności zatrzymał go jednak przed wyjściem. Kobieta zniknęła.

Powrócił do sali, zbliżył się do Herschmanna, przedstawił się i spytał o list. Herschmann podał mu go. Zawierał pisane ołówkiem słowa:

Niebieski diament przynosi nieszczęście. Proszę pamiętać o baronie d’Hautrecu.

*     *

*

Przygody niebieskiego diamentu nie skończyły się na tym. Pół roku później skradziono hrabinie de Crozon ów klejnot, który zdobyła z tak wielkim trudem.

Wieczorem 10 sierpnia goście państwa de Crozon byli zebrani w salonie wspaniałej rezydencji nad brzegiem Sommy. Słuchano muzyki. Hrabina siadła do fortepianu, składając biżuterię na stoliku stojącym tuż obok niego. Po godzinie hrabia wyszedł, a za nim jego dwaj kuzyni, panowie d’Andelle, i pani de Réal, przyjaciółka hrabiny de Crozon. Hrabina została sama z panem Bleichenem, austriackim konsulem, i z jego żoną.

Rozmawiali. Później hrabina zgasiła wielką lampę stojącą na stole w salonie. W tej samej chwili pan Bleichen gasił dwie lampy przy fortepianie. Chwilowo zapadły ciemności, potem konsul zapalił świecę i cała trójka rozeszła się do swoich pokojów. Hrabina, zaledwie znalazła się u siebie, przypomniała sobie pozostawione w salonie klejnoty i poleciła służącej pójść po nie. Ta wróciła i położyła je na kominku.

Nazajutrz hrabina spostrzegła, że brakuje pierścienia z niebieskim diamentem.

Zawiadomiła męża; pokojowa była poza wszelkim podejrzeniem, winnym mógł być tylko pan Bleichen.

Hrabia powiadomił komisarza policji w Amiens, który rozpoczął poszukiwania i rozciągnął dyskretny nadzór nad konsulem. Pałac był bez przerwy pilnowany.

Po dwóch tygodniach państwo Bleichen oznajmili o swoim wyjeździe. W tym właśnie dniu oficjalnie rozpoczęto śledztwo, oskarżając konsula o kradzież. Rewizja jego rzeczy przyniosła rezultaty. W pudełku z proszkiem do zębów znaleziono diament. Konsula aresztowano, lecz po miesiącu musiano go zwolnić... z braku dowodów.

Zmęczeni niezręczną dla siebie sytuacją państwo de Crozon zażądali, by z Paryża przysłano kogoś, kto byłby w stanie rozwiązać zagadkę niezwykłej kradzieży.

Przysłano Ganimarda.

Przez cztery dni inspektor prowadził śledztwo. Pewnego ranka nagle zniknął bez pożegnania z gospodarzami.

Tydzień później otrzymali oni depeszę następującej treści:

Proszę przybyć jutro o piątej wieczorem do japońskiej restauracji przy ulicy Boissy-d’Anglais. Ganimard

Punktualnie o piątej auto państwa de Crozon zatrzymało się na ulicy Boissy-d’Anglais. Stary inspektor, który czekał na chodniku, poprowadził ich bez słowa wyjaśnienia na pierwsze piętro restauracji. W jednej z sal siedziały dwie osoby. Ganimard przedstawił je:

– Pan Gerbois, profesor liceum w Wersalu, któremu Arsène Lupin ukradł pół miliona franków. Pan Leon d’Hautrec, synowiec i spadkobierca barona.

Po kilku minutach do obradujących dołączył nadinspektor Dudouis.

– Co się stało, Ganimard? Przekazano mi w prefekturze pańskie telefoniczne wezwanie. Czy to coś poważnego?

– Bardzo poważnego. W ciągu godziny ostatnie wypadki, którym poświęciłem śledztwo, znajdą wyjaśnienie. Wydaje mi się, że pańska obecność jest tu niezbędna.

– Folenfanta i Dieuzy’ego również? Widziałem ich na dole.

– Tak szefie.

– Ale po co? Czy będzie pan kogoś aresztował? No, dobrze – słucham.

Ganimard zawahał się przez chwilę, po czym powiedział:

– Chciałbym oznajmić, że pan Bleichen jest niewinny. To nie on ukradł pierścień.

– Ho! ho! – mruknął Dudouis. Hrabia zapytał:

– Czy to wszystko, co chciał pan nam oznajmić?

– Nie. Nazajutrz po kradzieży troje z pańskich gości pojechało na wycieczkę samochodową do Crécy. Podczas gdy dwie osoby oglądały miejsce słynnej bitwy, trzecia pobiegła na pocztę i wysłała maleńkie pudełko. Pan de Crozon się odezwał:

– Nie widzę w tym nic dziwnego.

– Czy także w tym, że ta osoba, zamiast podać własne nazwisko, wysłała przesyłkę pod nazwiskiem Rousseaux i że odbierający ją niejaki pan Beloux, zamieszkały w Paryżu, wyprowadził się tego samego wieczora po odebraniu przesyłki z pierścieniem?

– Czy mówi pan o jednym z moich kuzynów d’Andelle? – spytał hrabia.

– Nie.

– A więc o pani de Réal?

– Tak.

Hrabina krzyknęła przerażona:

– Oskarża pan moją przyjaciółkę.

– Proszę pani, czy pani de Réal była obecna przy sprzedaży diamentu?

– Tak, ale nie byłyśmy razem.

– Czy nie namawiała pani do kupna pierścienia?

Hrabina zaczęła sobie przypominać.

– Tak... Myślę nawet, że ona pierwsza mi o tym powiedziała.

– Zapisuję pani odpowiedź, hrabino.

– Jednak... Moja przyjaciółka jest niezdolna...

– Przepraszam, pani de Réal jest tylko pani przypadkową znajomą, a nie serdeczną przyjaciółką, jak pisano w gazetach. To odsunęło od niej wszelkie podejrzenia. Zna ją pani zaledwie od kilku miesięcy. Twierdzę również, że osoba o nazwisku Blanca de Réal w ogóle nie istnieje.

– Co dalej?

– Dalej? – powtórzył Ganimard.

– Tak. Cała ta historia jest bardzo ciekawa, ale czy ma ona jakiś związek z naszą sprawą? Jeśli pani de Réal wzięła pierścień, dlaczego ukryła go w proszku do zębów pana Bleichena? Czy ma pan na to jakąś odpowiedź?

– Ja? Żadnej, ale zna ją pani de Réal.

– Więc ona istnieje?

– Istnieje... nie istniejąc. Przed trzema dniami, czytając gazetę, spostrzegłem na początku listy przejezdnych w Trouville panią de Réal. Rozumieją państwo, że tego wieczora byłem w Trouville i przesłuchałem kierownika hotelu. Rysopis się zgadzał. Pani de Réal opuściła jednak hotel, zostawiając swój adres w Paryżu – ulica Colisée 3. Przedwczoraj uzyskałem informacje, że pani de Réal nie istnieje, mieszka tam natomiast pani Réal, która zajmuje się szlifowaniem diamentów. Wczoraj zadzwoniłem do niej i podając fałszywe nazwisko, umówiłem się z nią na dzisiaj na spotkanie.

– Czy to oznacza, że ona tu przyjdzie?

– O wpół do szóstej.

– I jest pan pewien?...

– Że to jest pani de Réal z pałacu Crozon? Tak, mam na to niezbite dowody. Oho! Gwizdek Folenfanta!

Ganimard gwałtownie powstał.

– Nie ma chwili do stracenia. Pani i pan de Crozon zechcą przejść do sąsiedniego pokoju. Pan również, panie d’Hautrec, i pan także, Gerbois. Drzwi zostaną otwarte i na pierwszy sygnał proszę wejść. Pan niech zostanie, panie nadinspektorze.

– A jeśli przybędą inne osoby? – spytał Dudouis.

– Nie! Właściciel restauracji jest moim przyjacielem i nikogo oprócz naszej jasnowłosej znajomej nie wpuści.

– Co pan tu opowiada?

– Jasnowłosej damy we własnej osobie, wspólniczki i przyjaciółki Lupina.

Wychylił się przez okno.

– Zbliża się. Wchodzi. Już nam nie ucieknie. Folenfant i Dieuzy pilnują drzwi.

*     *

*

Prawie jednocześnie nieznajoma ukazała się w progu; wysoka, szczupła, o bardzo bladej twarzy i jasnozłocistych włosach.

Wzruszenie dławiło głos Ganimarda. Nareszcie pokonał Lupina!

Ona tymczasem czekała zdziwiona ciszą i rozglądała się dookoła, nie mogąc ukryć niepokoju.

Ganimard nagle stanął pomiędzy nią a drzwiami, ona zaś odwróciła się i chciała wyjść.

– Czyżby chciała pani zrezygnować ze spotkania?

– Tak, poza tym nie rozumiem pańskiego postępowania.

– Nie ma powodów, by pani musiała teraz wyjść. Ja natomiast chciałbym usłyszeć od pani kilka wyjaśnień.

– Jednak...

– Nic z tego.

– Czego pan chce?

– Chciałbym pani za chwilę przedstawić kilku moich przyjaciół. Jeden z nich chciał kupić niebiesko zabarwiony diament. Czy ma go pani przy sobie?

Milczała. Mały woreczek, który trzymała, wypadł jej z ręki. Podniosła go i przycisnęła do siebie. Jej palce drżały.

– Widzę – powiedział Ganimard – że nie ma pani do nas zaufania. Dam pani dobry przykład i pokażę, co ja posiadam.

Wyjął z portfela papier, rozłożył go i pokazał jej garść włosów.

– Przede wszystkim włosy Antoinette Brehat wyrwane przez barona i pozostałe w ręku nieboszczyka. Widziałem się z panną Gerbois, poznała natychmiast ten kolor.

Pani Real patrzyła na niego ze zdumieniem, jakby nie pojmując znaczenia jego słów.

– A teraz – mówił dalej – oto dwa flakony po perfumach, co prawda puste i bez etykietek. To jednak wystarczyło, by panna Gerbois mogła rozpoznać ich zapach. Jeden z tych flakonów znajdował się w pokoju pałacu Crozon, który zajmowała pani de Réal, drugi w hotelu Beaurivage.

– Co pan mówi? Jasne włosy... pałac Crozon?

Nie odpowiadając, inspektor rozłożył na stole cztery kartki.

– Wreszcie – powiedział – na tych czterech kartkach są próbki charakteru pisma Antoinette Brehat, kobiety, która pisała do pana Herschmanna w trakcie sprzedaży niebieskiego diamentu, pani de Réal z czasów jej pobytu w pałacu Crozon i pani. Zechce pani porównać. Ten sam charakter pisma.

– Pan chyba zwariował! Co to wszystko ma znaczyć?

– To – zawołał Ganimard – że jasnowłosa dama, przyjaciółka i wspólniczka Arsène’a Lupina, to pani!

Pchnął drzwi i z sąsiedniego salonu przyprowadził pana Gerbois.

– Czy poznaje pan osobę, która uprowadziła pańską córkę i którą pan widział u pana Detinana?

– Nie.

Ganimard stanął jak wryty.

– Nie? To niemożliwe. Niech pan się zastanowi.

– Już się zastanowiłem. Ona nie jest podobna do kobiety, którą widziałem.

– Nie mogę uwierzyć. Panie d’Hautrec, czy poznaje pan Antoinette Brehat?

– Widywałem Antoinette Brehat u mego stryja. To nie ona.

– Ta pani również nie jest panią de Réal – potwierdziła hrabina de Crozon.

Ganimard stał oszołomiony, bez ruchu, zwiesił głowę, unikając wzroku obecnych.

Nadinspektor Dudouis wstał.

– Zechce nam pani wybaczyć, nastąpiła nieoczekiwana pomyłka. Nie mogę tylko zrozumieć pani zmieszania i zdenerwowania...

– Bałam się. Mam przy sobie klejnoty o wartości przewyższającej sto tysięcy franków, a postępowanie pańskiego przyjaciela nie mogło budzić zaufania.

– A pani ciągłe wyjazdy?

– Tego wymaga mój zawód.

– Postąpił pan niezwykle lekkomyślnie, Ganimard. Będzie się pan musiał wytłumaczyć ze swojego postępowania – powiedział Dudouis. Spotkanie było skończone, gdy nagle pani Réal podeszła do Ganimarda.

– Czy to pan nazywa się Ganimard?

– Tak.

– W takim razie ten list jest przeznaczony dla pana. Otrzymałam go dziś rano. Proszę spojrzeć: Pani Réal, dla doręczenia panu Ganimard. Myślałam, że to żart; przecież nikt nie wiedział o naszym spotkaniu.

Ganimard chwycił list i rozerwał kopertę; zaczął czytać:

Drogi Ganimard! Nie mogłem pozwolić na to, by pozwolił pan wyrządzić krzywdę pewnej jasnowłosej dziewczynie. Dlatego właśnie poprosiłem ją by zaprzyjaźniła się z hrabiną de Crozon, a takie przybrała nazwisko pani de Réal. Musiałem wprowadzić pana w błąd. Udało się. Komedia została odegrana. Wierzę, że bawił się pan świetnie.

Najserdeczniejsze pozdrowienia dla nadinspektora Dudouisa.

Arsène Lupin

– On wszystko wie – jęknął Ganimard. – Skąd wiedział, że sprowadzę tu pana?

Nadinspektorowi zrobiło się go żal.

– No, Ganimard, następnym razem powiedzie się panu lepiej.

I wyszedł w towarzystwie pani Réal. Ponad dziesięć minut Ganimard stał wpatrzony w list. Wreszcie do inspektora podszedł hrabia i powiedział:

– Jak widać, sprawa nie posunęła się naprzód.

– Nic na to nie poradzę.

– Zapewne, ale może mógłby pomóc ktoś inny.

– Co pan chce przez to powiedzieć?

Hrabia zawahał się, ale po chwili powiedział:

– Jest człowiek, jedyny oprócz pana, który może pokonać Lupina. Wszyscy, jak tu jesteśmy, chcemy wezwać na pomoc Herlocka Sholmèsa. Mam nadzieję, że pan się na nas nie obrazi.

– Ma pan rację, hrabio – powiedział Ganimard. – Nie mam już siły z nim walczyć. Ale czy Herlock Sholmès zwycięży? Życzę mu tego, istnieje jednak małe prawdopodobieństwo...

– Małe prawdopodobieństwo, że wygra?

– Takie jest moje zdanie. Uważam, że pojedynek między Herlockiem Sholmèsem a Arsène’em Lupinem jest z góry przesądzony. Anglik przegra.

– W takim razie, czy możemy liczyć również na pana?

– Oczywiście.

– Czy zna pan jego adres?

– Tak. Baker Street 221B.

Tego wieczora państwo de Crozon wycofali skargę przeciwko konsulowi Bleichenowi. W tym samym dniu wysłali list do Herlocka Sholmèsa.

Rozdział 3. Herlock Sholmès wkracza do akcji

– Czego panowie sobie życzą?

– Wszystko jedno – odpowiedział Arsène Lupin, jak człowiek, którego takie rzeczy mało interesują. – Byleby tylko nie mięso i alkohol.

Kelner odszedł z lekceważącą miną.

– Jak to?! – zawołałem. – Jesteś wegetarianinem?

– Tak. – Odparł Lupin.

– Z przekonania czy z przyzwyczajenia?

– Dla zdrowia.

– I nigdy...

– Owszem... W towarzystwie, żeby się nie wyróżniać.

Jedliśmy obiad niedaleko Dworca Północnego, w kącie małej restauracji, dokąd Lupin mnie zaprosił. Bardzo lubił wyznaczać mi spotkania w tym właśnie miejscu. Bywał jak zwykle pełen życia. Opowiadał wtedy nieznane mi dotąd anegdoty i własne przygody, urozmaicając naszą ucztę.

Tego wieczora był ożywiony bardziej niż zwykle. Patrzyłem na niego z przyjemnością i nie mogłem powstrzymać się, by mu o tym nie powiedzieć.

– Tak – zawołał – bywają takie dni, gdy ze wszystkiego jestem zadowolony. Mógłbym być przecież dyplomatą, właścicielem kopalń, milionerem. Jestem jednak cały czas sobą, Arsène’em Lupinem, i z tego właśnie najbardziej się cieszę.

– Cała radość – mówił dalej – leży w niebezpieczeństwie! To właśnie ono powoduje, że życiem mogę oddychać jak powietrzem.

Nalał pełną szklankę zimnej wody, wypił ją duszkiem i spytał:

– Czy czytałeś dzisiejszy numer Tempsa?

– Nie.

– Herlock Sholmès przybył dziś o szóstej wieczorem z Anglii.

– Czy domyślasz się w jakiej sprawie?

– To wycieczka, na którą zapraszają go państwo de Crozon, hrabia d’Hautrec i pan Gerbois. Spotkali się na Dworcu Północnym; stamtąd pojechali do Ganimarda. W tej chwili obradują.

Po chwili ciągnął:

– Temps opublikował również wywiad z Ganimardem. Według niego pewna jasnowłosa kobieta, mająca być moją przyjaciółką, zamordowała barona d’Hautreca i usiłowała ukraść pani de Crozon jej wspaniały pierścień. I oczywiście oskarżają mnie jako autora tych przestępstw.

Przebiegł mnie lekki dreszcz. To nie mogła być prawda. Znałem go przecież doskonale. Nie był zdolny do dokonania zbrodni i nigdy nie posługiwał się przemocą.

– Ganimard cierpi na halucynacje – szepnąłem.

Zaprzeczył.

– Nie, nie. Jest przebiegły, czasem sprytny. Na przykład ten wywiad. Najpierw ogłasza przyjazd swego angielskiego rywala, by zmusić mnie do podjęcia walki, ale jednocześnie, poprzez ostrzeżenie mnie, utrudnia zadanie Sholmèsowi.

– Masz jednak teraz dwóch przeciwników.

– Ganimarda nie liczę. To Sholmès jest prawdziwym przeciwnikiem. On nie ustąpi z placu boju.

– Jest aż tak silny?

– Bardzo silny. Nie sądzę, by kiedykolwiek istniał tak znakomity detektyw. Tylko, że mam nad nim przewagę. To on atakuje, a ja to bardzo lubię. Moja rola jest znacznie łatwiejsza.

Uśmiechnął się nieznacznie, kończąc zdanie:

– Oprócz tego znam jego sposób walki, a on nie zna mojego. Lekko bębnił palcami po stole i tonem pełnym zadowolenia mówił:

– Arsène Lupin przeciwko Herlockowi Sholmèsowi. Francja przeciwko Anglii. Nareszcie Trafalgar zostanie pomszczony.

Nagle urwał, krztusząc się od kaszlu; ukrył twarz w serwecie, jakby się czymś zachłysnął.

– Chleb? – spytałem. – Napij się wody.

– Nie, to nie to – odpowiedział.

– Więc co? Może otworzyć okno?

– Nie, wychodzę. Podaj mi szybko płaszcz i kapelusz. Zmykam.

– Ale co to wszystko ma znaczyć?

– Czy widzisz tych dwóch mężczyzn, którzy przed chwilą weszli? Przyjrzyj się temu wyższemu.

– Czyżby to był...

– Tak, to Herlock Sholmès.

– Chyba nie obawiasz się tego spotkania?

– On mnie pozna – odpowiedział Lupin. – Widział mnie tylko raz, ale wiem, że zapamiętał mnie na całe życie.

– A więc wychodzimy?

– Nie.

– Co chcesz zrobić?

– Zrobię mu niespodziankę.

– Ale jak?

Namyślał się. Spostrzegłem złośliwy uśmiech na jego twarzy. Podniósł się nagle, odwrócił, i kłaniając się nisko powiedział:

– Co za szczęśliwe spotkanie! Pozwoli pan przedstawić sobie jednego z moich przyjaciół.

Sholmès sprawiał wrażenie, jakby chciał się rzucić na Lupina.

Ten podniósł głowę i powiedział:

– Niech pan nie robi głupstw, Sholmès; to byłoby bez sensu.

Anglik się opanował.

– Pan Wilson, mój przyjaciel i współpracownik. Pan Arsène Lupin.

Wkrótce potem wszyscy czterej siedzieliśmy przy jednym stoliku i spokojnie rozmawialiśmy. Chwilowe zawieszenie broni było zawarte.

*     *

*

Herlock Sholmès to człowiek jakiego nie spotyka się codziennie. Miał około pięćdziesięciu lat i żaden szczegół nie odróżniał go od londyńskiego mieszczucha. Poza tym niczego nie stracił ze swojej intuicji, spostrzegawczości i przenikliwości.

– Czas mojego pobytu zależy wyłącznie od pana, Lupin.

– Czyżby? Gdyby to zależało ode mnie, już by pan wyjeżdżał.

– To trochę za wcześnie, ale myślę, że za osiem, dziewięć dni...

– Bardzo się panu śpieszy.

– Mam mnóstwo spraw do załatwienia: okradzenie Banku Angielsko-Chińskiego, porwanie Lady Eccleston... To chyba panu wystarczy?

– Tak, mam jednak pewne wątpliwości...

– Po dziesięciu dniach mojego śledztwa zostanie pan aresztowany.

– To będzie bardzo trudne.

– Trudne, ale możliwe. Oczywiście nie znam jeszcze wszystkich szczegółów, brakuje mi dowodów, ale sądzę, że to tylko kwestia czasu.

– Czy w takim razie mógłbym zapoznać się z pańskimi pierwszymi spostrzeżeniami?

Herlock Sholmès napełnił powoli fajkę, zapalił ją i powiedział:

– Mogę się założyć, że ta sprawa nie jest tak skomplikowana, jak się pozornie wydaje. Los loterii, śmierć barona d’Hautreca, zaginięcie pierścienia... Wszystko się ze sobą łączy. Pomówmy więc o niebieskim diamencie – ciągnął Sholmès. – Sądzę, że był pan nim bardzo zainteresowany i pierścień zniknął...

– Aby się odnaleźć w proszku do zębów konsula Bleichena. To śmieszne – odpowiedział Lupin.

– Dosyć! – krzyknął Herlock Sholmès, uderzając pięścią w stół. – Diament, który znaleziono w proszku do zębów był fałszywy. Jak sądzę, prawdziwy jest w pańskim posiadaniu.

Arsène Lupin milczał przez chwilę, potem bardzo spokojnie, z oczyma utkwionymi w Anglika, odpowiedział:

– Będzie pan musiał to udowodnić.

– Nie sądzę, bym miał z tym wiele problemów. Pozostaje mi tylko odpowiedzieć na pytanie, dlaczego trzy interesujące mnie zdarzenia miały miejsce przy ulicy Clapeyron, w Alei Henri Martin i w pałacu Crozon. Reszta to zabawa dla dzieci, nie sądzi pan?

– Ma pan zupełną rację.

– A więc przyznaje pan, że w ciągu dziesięciu dni zagadka zostanie wyjaśniona?

– Znów ma pan rację.

– Czyli, że zostanie pan aresztowany.

– Nie.

– Nie?

– Musiałby się zdarzyć wręcz nieprawdopodobny zbieg okoliczności, seria nieszczęśliwych wypadków. Wykluczam laką ewentualność.

– Nie będzie pan walczył ze zbiegiem okoliczności, lecz ze mną.

– Nie ma niepokonanych przeciwników, panie Sholmès. Jak dotąd nie natrafiłem na godnych siebie. To będzie dla mnie nowe doświadczenie.

– Pan się nie obawia? – spytał Wilson.

– Nie, panie Wilson. Muszę jedynie znacznie wcześniej się ukryć. Więc dziesięć dni, panie Sholmès?

– Dziesięć dni. Dziś mamy niedzielę. W przyszłą środę o ósmej sprawa zostanie zakończona.

– A ja będę aresztowany?

– Bez wątpienia.

– Rozbawił mnie pan, panie Sholmès. No cóż. Nie będę panom przeszkadzał. Do widzenia.

– Proszę się pośpieszyć – powiedział z szacunkiem dla Lupina Wilson – niech pan nie traci czasu.

– Proszę się o mnie obawiać. Miło mi było pana poznać.

Przeciwnicy wymienili ukłony. Lupin ujął mnie pod rękę i wyszliśmy z restauracji.

– Co na to powiesz? Świetny obiad. Jego szczegóły przydadzą pikanterii pamiętnikom, jakie o mnie przygotowujesz.

Zamknął drzwi restauracji i zatrzymał się kilka kroków dalej.

– Czy palisz?

– Nie, ale wydawało mi się, że ty...

– I ja nie.

Zapalił papierosa, lecz kilka sekund później rzucił go na ziemię. Przebiegł ulicę i dogonił dwóch ludzi, którzy nagle wyrośli z ciemności, jakby wezwani sygnałem. Rozmawiał z nimi dłuższą chwilę, po czym, nie śpiesząc się już, wrócił do mnie.

– Przepraszam cię. Sholmès zaczął już działać. Wilson ma rację, nie mam chwili do stracenia. – I oddalił się nagle.

*     *

*

Niemal w tym samym czasie, gdy Łupin rozstawał się ze mną. Herlock Sholmès spojrzał na zegarek i wstał od stołu.

– Za dwadzieścia dziewiąta – powiedział. – O dziewiątej mam się spotkać na stacji z małżeństwem Crozon.

– W drogę! – wykrzyknął Wilson, połykając jedną za druga dwie szklanki whisky.

Wyszli.

– Nie odwracaj, głowy Wilsonie. Najprawdopodobniej jesteśmy śledzeni. Zachowujmy się tak, jakby nam na niczym nie zależało. Powiedz mi, co twoim zdaniem Lupin robił w tej restauracji?

Wilson nie wahał się.

– Chciał jeść!

– Jesteś geniuszem, Wilsonie. Słowo daję. Stajesz się zdumiewający. Chciał jeść!... Upewnić się, czy jadę do Crozon. Ponieważ brakuje mi czasu, zmieniam plan, nie jadę.

– Jak to? – zdziwił się Wilson.

– Pobiegnij na drugą stronę ulicy i weź trzy dorożki. Później wrócisz i zabierzesz nasze walizki, następnie jak najszybciej pojedziesz do Elysée Palace.

– A tam?

– Wynajmiesz pokój, w którym położysz się spać, oczekując moich rozporządzeń.

Wilson odszedł dumny z wyznaczonej mu roli. Tymczasem Herlock Sholmès pojechał na stację i wsiadł do ekspresu podążającego do Amiens. W pociągu znajdowało się już małżeństwo de Crozon.

Pociąg ruszył. Po dziesięciu minutach Sholmès usiadł obok hrabiny i powiedział:

– Czy ma pani tutaj swój pierścień?

– Tak.

– Zechce pani mi go pokazać.

Wziął pierścień do ręki i uważnie mu się przyglądał. Po dłuższej chwili powiedział:

– Tego się domyślałem. Diament jest fałszywy.

– Fałszywy?

– To sztuczny kamień.

– Jak to? Mój kamień nie jest prawdziwy?

– Pani – tak, ale ten nie jest pani.

– Więc gdzie jest mój?

– U Lupina.

– A ten?

– Został podłożony panu Bleichenowi.

Zaskoczona i jednocześnie wzburzona hrabina milczała, podczas gdy jej mąż niedowierzająco obracał na wszystkie strony pierścień. Po chwili powiedziała:

– Dlaczego po prostu go nie ukradziono?

– To właśnie będę się starał wyjaśnić.

– W pałacu Crozon?

– Nie. Wysiadam w Creil i wracam do Paryża. Dopiero tam rozegra się walka pomiędzy mną a Arsène’em Lupinem. Wolałem utwierdzić go w przekonaniu o moim wyjeździe.

– Jednakże...

– Czy to pani przeszkadza? Zależy pani przecież na odzyskaniu diamentu?

– Tak.

– Niech więc pani będzie spokojna. Słowo Herlocka Sholmèsa. Zwrócę pani ten kamień.

Pociąg zwolnił bieg. Sholmès włożył fałszywy diament do kieszeni i otworzył drzwi. Hrabia krzyknął:

– Wysiada pan z niewłaściwej strony!

– W ten sposób, gdybym był śledzony, Arsène Lupin straciłby mój ślad. Do widzenia.

Godzinę później Sholmès siedział już w pociągu jadącym do Paryża. Na miejscu był przed północą. Przebiegł przez dworzec i wskoczył do dorożki.

– Ulica Clapeyron! – rzucił woźnicy.

Upewniwszy się, że nie jest śledzony, kazał zatrzymać dorożkę przy wjeździe na ulicę i szczegółowo przyglądał się domowi pana Detinana i dwóm sąsiednim domom, notując wymierzone krokami odległości. Po dłuższej chwili powiedział:

– Aleja Henri Martin!

Na rogu alei i ulicy La Pompe wysiadł. Po chwili stał już przed domem barona d’Hautreca.

Aleja była pusta i ciemna. Nieliczne gazowe latarnie nie były w stanie jej oświetlić. Jedna z nich rzucała słabe światło na furtkę prowadzącą do domu i Sholmès spostrzegł przywieszoną na niej kartkę z napisem Do wynajęcia.

– To prawda – powiedział do siebie – od śmierci barona nikt tu nie mieszka. Gdybym mógł obejrzeć wnętrze!

Wyjął z kieszeni latarkę i wytrych.

Ku wielkiemu zdziwieniu spostrzegł, że brama była otwarta, wsunął się więc do ogrodu. Nie zrobił jeszcze trzech kroków, gdy się zatrzymał. W jednym z okien drugiego piętra mignęło światło. Przesuwało się ono z okna do okna, nie pozwalając jednak rozróżnić sylwetki człowieka przesuwającej się na tle ściany.

– Ciekaw jestem, kto to może być? – pomyślał zaintrygowany Sholmès. Nie wahał się dłużej. Ale w chwili, gdy zbliżał się do wejścia, nieznajomy musiał go spostrzec, bowiem światło nagle zgasło. Po cichu oparł dłoń na klamce drzwi. Były również otwarte. Nie słysząc najmniejszego szelestu, zagłębił się w ciemnościach, odszukał poręcz schodów i wszedł na piętro. Wciąż ta sama cisza.

Znalazłszy się na piętrze, wszedł do pierwszego pokoju i podszedł do okna, które bielało w słabym świetle ulicy. Wtedy spostrzegł przed domem człowieka, który zapewne zszedł tam innymi schodami i wyszedł innymi drzwiami.

– Ucieknie mi – pomyślał Sholmès. Zbiegł ze schodów i przebiegł przez klomb, aby mu przeciąć drogę ucieczki. Przez chwilę stracił uciekającego z pola widzenia i trzeba było kilku sekund, zanim rozróżnił na tle krzewów ciemniejszą plamę – nie była zupełnie nieruchoma.

Anglik się namyślał. Dlaczego nieznajomy nie próbował uciekać? W każdym razie to nie Lupin, Lupin byłby sprytniejszy. To ktoś z jego pomocników.

Minęło kilka chwil. Sholmès się nie ruszał, wpatrzony w przeciwnika. Musiał się jednak na coś zdecydować. Sprawdził rewolwer, wyjął z futerału sztylet i wolno, lecz bez wahania, ruszył w kierunku nieprzyjaciela.

Usłyszał suchy trzask – nieznajomy odbezpieczył rewolwer. Sholmès rzucił się gwałtownie na niego. Przeciwnik nie zdążył zareagować. Po krótkiej walce Sholmès go przewrócił i przygniótł ciężarem ciała, jedną ręką trzymając go za gardło. Drugą wyjął z kieszeni latarkę i przesunął przycisk.

– Wilson! – ryknął wściekły.

– Sholmès!

Przez dłuższą chwilę obaj nie mogli wymówić ani słowa. W dalszym ciągu Sholmès trzymał Wilsona za gardło. Gdzieś w oddali słychać było przejeżdżające auto. Nagle Sholmès puścił przyjaciela, ale potrząsnął nim energicznie.

– Co tu robisz? Odpowiadaj! – krzyczał. – Czy ja kazałem ci mnie śledzić?

– Śledzić cię? Przecież nie wiedziałem, że to ty.

– Więc co tu robisz? Miałeś spać.

– Spałem.

– Musiałeś się obudzić?

– Twój list.

– Mój list?

– Tak, przyniesiono mi go od ciebie do hotelu.

– Ode mnie? Zwariowałeś!?

– Przysięgam.

– Gdzie ten list?

Przyjaciel podał mu kartkę papieru. Przy świetle latarki czytał zdumiony:

Wilsonie! Zaszła nieoczekiwana zmiana planu. Pojedź do domu barona. Jest pusty. Sprawdź pokoje i przygotuj plan mieszkania. Zawiadom mnie o przebiegu akcji.

Herlock Sholmès

– Nie mogłeś sprawdzić, czy to mój charakter pisma? To list od Arsène’a Lupina.

– Po co go napisał?

– Tego nie wiem i zaczyna mnie to niepokoić.

– Trzeba natychmiast wracać do hotelu.

– I ja tak myślę. Wilsonie.

Podeszli do bramy. Wilson, który szedł pierwszy, chwycił za zasuwę i szarpnął ją.

– Co to? – powiedział. – Zamknięte?

– To niemożliwe, brama była otwarta.

– Jednak...

Sholmès zmieszany pochylił się nad zamkiem.

– Do diabła! – zaklął. – Zamknięta! Zamknięta na klucz!

Szarpnął bramę z całej siły, ta jednak pozostawała zamknięta.

– Teraz wszystko rozumiem – to Lupin. Przewidział, że gdzieś po drodze wysiądę z pociągu i zastawił pułapkę. Był bardzo uprzejmy i przysłał mi towarzysza. Wszystko po to, by mógł zyskać na czasie i dać mi do zrozumienia, bym zajął się własnymi sprawami.

– To znaczy, że jesteśmy jego jeńcami?

– Tak. Herlock Sholmès i Wilson są jeńcami Arsène’a Lupina. Znakomity początek. Ale nie, to niemożliwe... Spójrz na dom. Tam, na górze... Światło...

Rzeczywiście, jedno z okien na pierwszym piętrze było oświetlone.

Rzucili się biegiem, każdy innymi schodami, i jednocześnie znaleźli się u wejścia do oświetlonego pokoju. Pośrodku pokoju dopalał się kawałek świecy. Obok stał koszyk, a z niego wystawała szyjka butelki wina, pieczona kura i pół bochenka chleba.

Sholmès wybuchnął śmiechem:

– Doskonale! Lupin zostawia nam kolację. Jak w bajce!

– Czyżbyś uważał to za aż tak zabawne? – spytał posępnie Wilson.

– Oczywiście – odpowiedział Sholmès. – Gdybyśmy mieli do czynienia z kimś innym, nasze zwłoki już dawno leżałyby na podłodze.

Udało mu się wreszcie ożywić nieszczęśliwego Wilsona, tak że ten był w stanie zjeść pozostawioną przez Lupina kolację.

Gdy nad ranem Wilson się obudził, zauważył, że Sholmès na kolanach obserwował przez szkło powiększające ślady narysowanych kredą, prawie zatartych cyfr. Cyfry te zapisywał uważnie w notesie.

W towarzystwie Wilsona zbadał każdy pokój, i w kilku innych zauważył takie same ślady. Zauważył również inne, narysowane na drzwiach, ścianach i schodach.

Po godzinie Wilson odezwał się.

– Dobrze napisane?

– Na razie nic o tym nie wiem – odpowiedział Sholmès, któremu poczynione odkrycia przywróciły humor. W każdym razie te cyfry muszą coś oznaczać.

– Oczywiście – powiedział Wilson. – Oznaczają liczbę desek w podłodze. Możesz się o tym przekonać.

Herlock Sholmès spojrzał na niego z ironią.

– Czyżby? Drogi przyjacielu, twoja domyślność zawstydza mnie. Skąd to wszystko wiesz?

– Od ciebie. To znaczy, od Lupina, bo list, który mi przysłałeś – rzekł Wilson przejęty – był przecież przez niego napisany. To ja narysowałem te liczby – odpowiedział z zadowoleniem Wilson.

Sholmès spojrzał na niego, jakby chciał go zabić. Opanował się jednak i z grymasem, który miał udawać uśmiech powiedział:

– Doskonale, doskonale. Twój zmysł obserwacji i intuicja niezwykle przyśpieszyła nasze śledztwo. Czy mógłbym skorzystać z rezultatów twej pracy?

– Przykro mi, ale to wszystko, co zdążyłem zrobić.

– No cóż! W takim razie możemy stąd spokojnie wyjść.

– Wyjść? Ale jak?

– Tak jak wszyscy, drzwiami!

– Są przecież zamknięte.

– Zawołaj tych dwóch policjantów, którzy stoją na ulicy.

– To jest upokarzające. Co powiedzą ludzie, gdy się dowiedzą, że Herlock Sholmès i Wilson byli jeńcami Arsène’a Lupina?

– Nic na to nie poradzę – odpowiedział Sholmès. – Nie sądzę, jednak byś chciał tu pozostać.

– Ale człowiek, który przyniósł nam kolację, musiał tu jakoś wejść. Istnieje więc inne wyjście.

– Myślisz tak jak zwykle. Policja od sześciu miesięcy szuka tajnego przejścia. Być może, że istnieje, ale z całą pewnością go nie odnajdziemy.

*     *

*

O jedenastej Sholmès i Wilson zostali uwolnieni. Odprowadzono ich na najbliższy komisariat, gdzie zostali szczegółowo przesłuchani.

Po przesłuchaniu odjechali dorożką do Elysée Palace. W biurze Wilson zażądał klucza do swego pokoju. Po dłuższym poszukiwaniu portier odpowiedział zdziwiony:

– Otrzymałem informację, że pan się wyprowadził.

– Ja?

– Dziś rano pański przyjaciel doręczył mi list, w którym...

– Jaki przyjaciel?

– Ten, który przyniósł list od pana. Chwileczkę, do listu dołączona była pańska wizytówka. Oto ona.

– Boże! – szepnął Wilson, spoglądając na list napisany jego charakterem pisma. – To prawdziwy majstersztyk. A gdzie są moje bagaże?

– Pański przyjaciel je zabrał.

– I wydał je pan?

– Tak, pański list do tego upoważniał.

Obaj z Herlockiem Sholmèsem wyszli z hotelu. Ruszyli powoli w kierunku Pól Elizejskich. Dzień był ciepły i pogodny.

Sholmès zapalił fajkę. Wilson zawołał:

– Nie rozumiem twojego spokoju. Staliśmy się przecież zabawką w jego ręku.

Sholmès zatrzymał się i odpowiedział:

– Myślę o liście i twojej wizytówce.

– A więc?

– Pomyśl, Wilsonie! Lupin to trudniejszy przeciwnik, niż nam się wydawało.

– To znaczy?

– To znaczy Wilsonie, że do walki z nim muszę się lepiej przygotować. Poza tym, jak widzisz, nie można wszystkiego osiągnąć od razu.

*     *

*

O szóstej, w wieczornym numerze Echo de France pojawiła się krótka notatka:

Dziś rano pan Thenard z XVI Komisariatu Policji uwolnił pana Herlocka Sholmèsa i Wilsona więzionych przez Arsène’a Lupina w willi zamordowanego barona d’Hautreca.

Rozdział 4. Pierwsze sukcesy

Herlock Sholmès nie należał do ludzi, których załamują niepowodzenia. Potrzebował jednak odpoczynku.

– Dziś mam wakacje – powiedział.

– A ja?

– Ty, Wilsonie, możesz robić wszystko, co ci się tylko podoba, ja będę odpoczywał.

– Odpoczywaj Sholmèsie, będę czuwał.

– Bardzo proszę, Wilsonie. Będę miał czas na przygotowanie pewnego planu. Widzisz, Wilsonie, pomyliliśmy się w ocenie Lupina. Zaczniemy od początku.

– Nawet wcześniej, jeśli to możliwe. Ale czy mamy na to czas?

– Dziesięć dni, przyjacielu, to znaczy o pięć za dużo. Całe popołudnie Anglik na przemian spał i palił fajkę. Dopiero następnego dnia gotowy był do podjęcia pracy.

Przeprowadził trzy długie rozmowy z panem Detinanem, z Suzanne Gerbois i z siostrą Augustine, która po śmierci barona d’Hautreca powróciła do klasztoru sióstr wizytek.

Za każdym razem Wilson czekał na niego na ulicy i za każdym razem pytał:

– Jesteś zadowolony?

I za każdym razem otrzymywał twierdzącą odpowiedź.

– Byłem tego pewien, jesteśmy na dobrej drodze. Chodźmy dalej.

Chodzili dużo. Zwiedzali dwie posesje sąsiadujące z willą przy alei Henri Martin, potem jeszcze kilka innych.

– Oczywiście że istnieją tajne przejścia pomiędzy tymi domami... Ale czegoś tu nie rozumiem.

W tym momencie po raz pierwszy Wilson zwątpił we wszechwiedzę Sholmèsa. Dlaczego tak dużo mówi, a tak mało działa?

– Dlatego – zawołał Sholmès, jak gdyby odpowiadając na myśli Wilsona – bo z Lupinem pracuje się w próżni, nie ma o nim żadnych informacji; zawsze trzeba liczyć na szczęście.

– Ale tajne przejście...

– To mi nic nie da.

Nie zdążył dokończyć zdania, gdy cofnął się z krzykiem. Niewiele brakowało, by na ich głowy spadł ciężki, wypełniony piaskiem worek.

Sholmès podniósł głowę. Na piątym piętrze, na balkonie pracowało dwóch robotników.

– Mamy szczęście – zawołał. – Można by pomyśleć...

Urwał nagle, wbiegł do domu, na piątym piętrze wpadł do mieszkania i ku wielkiemu przerażeniu służącego pobiegł na balkon. Nie było nikogo.

– Gdzie są robotnicy? – zawołał do niego.

– Przed chwilą wyszli.

– Którędy?

– Kuchennymi schodami.

Sholmès wychylił się z balkonu i zobaczył dwóch ludzi wychodzących z budynku i wsiadających na rowery.

– Czy dawno pracują na tym rusztowaniu?

– Dopiero od dzisiaj.

Sholmès zszedł do Wilsona. Wrócili do hotelu. Drugi dzień wznowionego śledztwa nic poprawił im humoru.

Następnego dnia ponownie pojawili się w alei Henri Martin.

– Spodziewasz się Sholmèsie, że Lupin wyjdzie z któregoś z tych domów?

– Nie.

– Że pojawi się jasnowłosa kobieta?

– Nie.

– A więc?

– Myślę, że znajdę coś drobnego, na pozór nieistotnego, co przyczyni się do rozwiązania naszej zagadki.

– A jeśli nie znajdziesz?

W tym momencie ich rozważania przerwał pewien wypadek.

Koń, źle powodowany przez jeźdźca, potrącił ławkę, na której siedzieli, tak że niewiele brakowało, by Sholmès złamał rękę.

Jeździec szamotał się z wierzchowcem. Nagle Anglik wydobył rewolwer. Wilson chwycił go za ramię.

– Oszalałeś! Herlock! Czy chcesz go zastrzelić?

– Puść mnie! Puść!

Szamotali się, tymczasem jeździec opanował konia.

– Teraz strzelaj za nim! – zawołał Wilson, kiedy tamten był już daleko.

– Ależ człowieku, nie rozumiesz, że to był wspólnik Arsène’a Lupina?

Sholmès drżał z oburzenia. Wilson skruszony spytał:

– Co ty opowiadasz? Ten gentelman?

– Wspólnik Lupina, tak samo jak robotnicy, którzy spuścili nam worek na głowę.

– To niemożliwe!

– Możliwe, czy nie, ale była okazja do zdobycia dowodu. Mogłem zastrzelić jego konia i mielibyśmy w ręku człowieka pracującego dla Lupina.

Przez całe popołudnie nie odzywali się do siebie. O piątej, gdy zapuścili się w ulicę Clapeyron, pamiętając o tym, by trzymać się w pewnej odległości od domów, trzej młodzi robotnicy, którzy, śpiewając, trzymali się pod ręce, zderzyli się z nimi i chcieli iść dalej, nie rozłączając się.

Sholmès, który był w złym humorze, zdenerwował się. Przybrał pozycję boksera i po krótkiej walce pokonał dwóch przeciwników. Trzeci nie podjął walki. Po chwili cała trójka zbiegła z miejsca potyczki.

– To było dobre ćwiczenie – mruknął do siebie Sholmès. Rozejrzał się w około i spostrzegł Wilsona opartego o ścianę.

– Co się stało, stary druhu? – zapytał.

Wilson wskazał swe bezwładnie zwieszone ramię i wyjąkał:

– Nie wiem, co mi jest. Bardzo mnie boli.

– Ból w ramieniu? Poważny?

– Tak...

Sholmès zaprowadził Wilsona do pobliskiej apteki. Stwierdzono tam, że ramię jest złamane i że konieczna jest interwencja chirurga.

– Dobrze, dobrze, doskonale – mówił Sholmès, który przy zabiegu pomagał lekarzowi. – Trochę cierpliwości, mój Wilsonie za pięć, sześć tygodni nie będzie ani śladu. To wszystko przez Arsène’a Lupina, ale przysięgam ci, że jeżeli kiedykolwiek...

Urwał nagle.

– Wilsonie, w tej chwili przyszedł mi do głowy pewien pomysł. Wybacz mi, ale muszę cię opuścić. Zobaczymy się za kilka godzin.

Wyszedł z apteki i pobiegł do domu oznaczonego numerem 25. Ponad bramą, na kamieniu po prawej stronie, widniał napis:

Architekt Destange, 1875

Na sąsiednim domu figurował ten sam napis. Spodziewał się tego, nie wiedział jednak, co zobaczy w innym miejscu.

Zatrzymał dorożkę.

– Fiakier! Aleja Henri Martin 134. Galopem!

Stojąc w powozie, popędzał konia, obiecując napiwek woźnicy. Po chwili dorożka zatrzymała się przed domem.

Na jednym z kamieni były wykute słowa:

Architekt Destange, 1874

Na dwóch sąsiednich domach były wykute te same napisy: Architekt Destange, 1874.

*     *

*

Doznał tak silnego wstrząsu, że przez kilka minut siedział wewnątrz dorożki. Wiedział już, że natrafił na pierwszy ślad pozostawiony przez Lupina.

Z najbliższej poczty zadzwonił do pałacu Crozon.

– Halo! Czy to pani hrabina?

– Pan Sholmès? Czy wszystko w porządku?

– Tak, ale czy mogłaby mi pani powiedzieć, kiedy był zbudowany pałac Crozon?

– Był spalony przed trzydziestoma laty i odbudowany.

– Przez kogo i w którym roku?

– Nad wejściem jest napis: Architekt Lucien Destange, 1877.

– Dziękuję. Do widzenia.

– Destange – mówił do siebie. – Lucien Destange... To nazwisko nie jest mi obce.

Nie śpiesząc się, poszedł do apteki, a następnie do szpitala, do którego przewieziono już Wilsona.

– Zwycięstwo! Zwycięstwo! – zawołał Sholmès. – Mam w ręku nić, która doprowadzi mnie do Arsène’a Lupina. Odkryłem więź, która łączy sobą wszystkie przygody naszej tajemniczej jasnowłosej. Jak myślisz, dlaczego te trzy mieszkania, które obserwowaliśmy, zostały wybrane przez Lupina? Dlaczego?

– Tak? Dlaczego?

– Bo te trzy domy, Wilsonie, były zbudowane przez jednego architekta. Tylko dlaczego nikt o tym wcześniej nie pomyślał?

– Nikt oprócz ciebie.

– Masz rację, Wilsonie. Straciliśmy już jednak cztery dni.

– Z dziesięciu.

– Nic nie możemy na to poradzić.

– Mógłbyś poprosić o pomoc Ganimarda.

– Nigdy! Ganimarda powiadomię wtedy, gdy będę miał Lupina w ręku.

*     *

*

– Czy tu mieszka pan Destange?

Służący lekceważąco przyglądał się osobnikowi, któremu właśnie otworzył drzwi. Przyglądając się jego długim, źle ostrzyżonym włosom i nędznemu ubraniu, odpowiedział:

– Czasami. Czy ma pan wizytówkę?

Osobnik ów nie miał wizytówki, przedstawił jednak list polecający. Pan Destange polecił, by go wpuszczono. Wprowadzono go do ogromnego pokoju mieszczącego się w jednym ze skrzydeł domu. Ściany pokoju obłożone były stosami książek.

– Nazywa się pan Stickmann? – spytał architekt.

– Tak.

– Przysłał mi pana mój sekretarz, który rozpoczął pracę nad katalogiem moich książek w języku niemieckim. Jak rozumiem, zna się pan na tej pracy?

– Tak – odrzekł gość z niemieckim akcentem.

Herlock Sholmès przeniknął do domu architekta.

Aby uwolnić się spod opieki Lupina i dostać się do domu Luciena Destange’a i jego córki Clotilde, Sholmès musiał przybrać inną postać. Informacje, które uzyskał wcześniej, potwierdziły się. Ciężko chory Destange zaprzestał pracy w zawodzie architekta, poświęcając się porządkowaniu własnej biblioteki. O córce architekta miał mniej wiadomości, wiedział jedynie, że nigdy nie opuszczała domu. Sholmès cały czas zadawał sobie pytanie, czy Destange był wspólnikiem Lupina, i czy w papierach architekta uda mu się znaleźć rozwiązanie prowadzonego przez siebie śledztwa.

Po dniu pracy nie znalazł niczego ciekawego. Po raz pierwszy zobaczył jedynie Clotilde Destange, która przyszła do biblioteki po jakąś książkę. Była kobietą w wieku około trzydziestu lat, brunetką; jej twarz miała wyraz obojętności właściwy ludziom żyjącym życiem wewnętrznym. Zamieniła kilka słów z ojcem i wyszła, nie spojrzawszy nawet na Sholmèsa.

O piątej Destange oznajmił, że wychodzi. Sholmès pozostał sam na kolistej galerii biblioteki. Powoli przygotowywał się do wyjścia, gdy naraz usłyszał lekki trzask i w tej samej chwili odniósł wrażenie, że nie jest sam. Nie zdziwił się więc, gdy spostrzegł czyjś cień na ścianie.

Tajemnicza postać zeszła po schodach i skierowała się do wielkiej dębowej szafy. Ukryty na galerii Sholmès obserwował wszelkie poczynania nieznajomego, który przewracał papiery wypełniające szafę.

Tymczasem otworzyły się drzwi i panna Destange weszła nagle do biblioteki, mówiąc do osoby która szła za nią:

– A więc jednak nie wychodzisz tato? W takim razie zapalę światło. Nieznajomy szybko przymknął drzwi szafy i ukrył się we wnęce okna, zaciągając za sobą zasłony. Jak panna Destange mogła go nie zobaczyć? Spokojnie włączyła światło i zrobiła przejście ojcu. Usiedli obok siebie. Wzięła książkę, którą przyniosła ze sobą, i zaczęła czytać...

– Czy twojego sekretarza już nie ma? – spytała po chwili.

– Nie. Przecież widzisz.

– Czy jesteś z niego zadowolony?

– Owszem.

Głowa pana Destange’a przechyliła się w prawo. Zasnął.

Jedna z zasłon się uchyliła i tajemniczy gość zaczął się przesuwać wzdłuż ściany ku drzwiom, przechodząc za plecami pana Destange’a, ale naprzeciwko Clotilde. Sholmès mógł go wyraźnie zobaczyć. Był to Arsène Lupin.

Clotilde się nie ruszyła, choć było nieprawdopodobne, by jakikolwiek ruch uszedł jej uwagi. Arsène Lupin zbliżał się już do drzwi, gdy naraz ze stołu spadł jakiś przedmiot ściągnięty jego ubraniem. Pan Destange się obudził. Lupin stał już przed nim z kapeluszem w ręku.

– Maxime Bermond! – zawołał z radością pan Destange. – Co cię sprowadza?

– Koniecznie chciałem się z panem zobaczyć.

– Czy zjesz z nami obiad?

– Nie. Jestem umówiony z przyjaciółmi.

– Więc może jutro? Cały czas o tobie myślałem.

– Naprawdę?

– Tak, porządkowałem stare papiery i znalazłem nasz ostatni rachunek.

– Jaki rachunek?

– Ten z alei Henri Martin.

– To pan gromadzi takie szpargały? Po co?

We trójkę zasiedli w salonie przylegającym do biblioteki.

– Czy to Lupin? – myślał Sholmès. Tak, z całą pewnością to był on, ale jednocześnie był to zupełnie inny człowiek, podobny do Lupina tylko w szczegółach, mimo to jednak zachował swą indywidualność, swoje własne rysy, spojrzenie, barwę włosów.

Jego opowieści wywoływały serdeczny śmiech pana Destange’a i lekki uśmiech Clotilde. Każdy z tych uśmiechów wydawał się nagrodą, której Lupin poszukiwał.

– Kochają się – pomyślał Sholmès. – Ale co może łączyć Clotilde Destange i Maxime’a Bermonda? Czy ona wie, że Maxime Bermond jest Arsène’em Lupinem?

Po cichu, niepostrzeżenie zszedł z galerii i wyszedł z biblioteki.

Na ulicy się upewnił, że nie było tu nikogo, kto mógłby go śledzić. Skręcił w boczną uliczkę, ale tuż za rogiem się zatrzymał. Postanowił obserwować dom architekta. Przeczucie go nie myliło. Arsène Lupin niebawem wyszedł i skierował się do centrum miasta. Detektyw podążył za nim. Herlock Sholmès poczuł się zwycięzcą. Teraz on śledził Arsène’a Lupina.

Niebawem jednak zaobserwował coś dziwnego. W sposób prawie niezauważalny za Arsène’em Lupinem podążało czterech ludzi. Czyżby Ganimard wpadł na jego ślad?

Wkrótce jednak Sholmès zrozumiał, że Lupin nie był śledzony. Czterech ludzi idących za nim stanowiło jego obstawę.

Tymczasem Lupin wszedł do restauracji. W tej sytuacji jakakolwiek akcja wymierzona we Francuza została utrudniona.

Sholmès wyrwał kartkę z notesu, napisał kilka zdań, włożył ją do koperty i powiedział przypadkowo spotkanemu chłopakowi, który rozłożył się na ławce:

– Mały, weź dorożkę i oddaj ten list kasjerce w traktierni Suisse na placu Châtelet. Szybko. W restauracji zaczęło się robić tłoczno. Sholmès z trudem rozpoznawał już ludzi z obstawy Lupina. Nagle ktoś pociągnął go za rękaw.

– Co się stało, panie Sholmès?

– To pan, Ganimard?

– Tak, otrzymałem pańską kartkę w traktierni. Co się stało?

– On tu jest.

– Co pan mówi?

– Tam, w głębi restauracji. Niech pan spojrzy na prawo. Widzi pan?

– Nie.

– Nalewa szampana sąsiadce.

– Ale to nie on.

– On.

– Nie. Chociaż jednak... Podobny! – szepnął Ganimard. – A inni to wspólnicy?

– Nie. Jego sąsiadka to lady Cliveden, ta druga to księżna de Cleath. Naprzeciwko siedzi ambasador Hiszpanii w Londynie.

Ganimard ruszył naprzód, lecz Sholmès go zatrzymał.

– To nieostrożność! Jest pan sam.

– On też.

– Nie, tu wszędzie są jego ludzie.

– Ale przecież trzeba coś zrobić! Muszę wezwać swoich agentów. Nie mamy wyboru.

Miał rację, i Sholmès to rozumiał. Należało wykorzystać nadarzającą się okazję. Zalecił tylko Ganimardowi:

– Niech się pan postara wkroczyć do akcji możliwie najpóźniej.

Sam ukrył się za stolikiem z gazetami, nie spuszczając z oczu Lupina, który pochylony nad swoją sąsiadką uśmiechnął się do niej.

Inspektor przeszedł ulicę z rękoma w kieszeniach, jak człowiek, który idzie prosto przed siebie. Ale zaledwie znalazł się na chodniku, odwrócił się i bez zastanowienia wbiegł do restauracji.

Ganimard wpadł na właściciela restauracji, ten zaś zaskoczony jego zachowaniem odepchnął go. Ganimard się zachwiał. W tej samej chwili jakiś człowiek, który właśnie wychodził, stanął w obronie inspektora. Jednak w wyniku szarpaniny Ganimard został wypchnięty z lokalu.

Zrobiło się zbiegowisko. Dwaj agenci policji, ściągnięci hałasem, usiłowali przebić się przez tłum, ale jego opór unieruchomił ich w miejscu.

Nagle przejście w głąb restauracji zrobiło się wolne.

Ganimard podbiegł do jednego ze stołów i ryknął do siedzących przy nim gości:

– Gdzie jest człowiek, który tu przed chwilą siedział?

– Pan Destro?

– Nie, Arsène Lupin.

Przechodzący w pobliżu kelner powiedział:

– Ten pan poszedł na antresolę, ale tam jest osobne wyjście.

– Uciekł – jęknął Ganimard. – Jest już daleko!

*     *

*

Nie tak jednak daleko. Siedział w omnibusie, który w tej chwili przejeżdżał przez plac Opery. Pilnowało go dwóch ludzi. Na piętrze omnibusu siedział jakiś biednie ubrany człowiek. Był to Herlock Sholmès. Na którymś przystanku Sholmès się pochylił, spostrzegł Arsène’a Lupina i usłyszał, jak, mijając swoich ludzi, szepnął coś o Etoile.

– Na placu d’Etoile wyznaczają spotkanie, doskonale! Będę tam.

Pojechał dorożką za ludźmi Lupina, którzy faktycznie doszli do Etoile i zadzwonili do bramy wielkiego domu przy ulicy Chalgrin. Sholmès ukrył się w ciemnym wgłębieniu na tej mało uczęszczanej uliczce.

Po dziesięciu minutach obserwacji domu spostrzegł zatrzymujące się przed nim auto, z którego w chwilę później wysiadły dwie osoby: Arsène Lupin i kobieta, której twarz zasłaniała woalka.

– To jasnowłosa, nie ma wątpliwości – pomyślał.

Odczekał chwilę, podszedł do domu i niezauważalnie spojrzał przez okno w głąb pokoju.

Arsène Lupin, wsparty o kominek, mówił coś z ożywieniem. Inni słuchali, stojąc wokół niego. Pomiędzy nimi Sholmès rozpoznał właściciela restauracji. Domniemana jasnowłosa kobieta siedziała w fotelu, lecz była odwrócona do okna plecami.

– Narada – pomyślał Sholmès. – Wieczorne zdarzenia rzuciły popłoch, czują potrzebę naradzenia się. Ach! Wziąć ich teraz wszystkich razem!...

Jeden z rozmówców się poruszył. Sholmès odskoczył od okna i skrył się w ciemnościach. Ktoś nieznany i właściciel restauracji wyszli z domu. Wkrótce na pierwszym piętrze zapalono światło, po czym spuszczono rolety.

– Ona i on pozostali na parterze – powiedział do siebie Sholmès. – Reszta poszła na pierwsze piętro. Przeczekał część nocy, nie ruszając się z miejsca w obawie, by Lupin nie wyszedł w czasie jego nieobecności. O czwartej nad ranem, spostrzegłszy dwóch policjantów, zlecił im obserwację domu.

Sam pobiegł do mieszkania Ganimarda. Obudził go.

– Jestem na jego tropie.

– Arsène’a Lupina?

– Tak.

– Jeśli ma go pan tak, jak wczoraj, to mogę się położyć. No dobrze, chodźmy do komisariatu.

Zebrawszy w komisariacie sześciu ludzi, ruszyli pod obserwowany dom.

– Coś nowego? – zapytał Sholmès dwu agentów.

– Nic.

Brzask rozjaśnił niebo. Wydawszy rozkazy Ganimard zadzwonił do drzwi – były otwarte – i skierował się do pokoju konsjerżki.

Przerażona najściem kobieta odpowiedziała, że na parterze nie ma nikogo.

– Jak to nie ma – ryknął Ganimard.

– Nie ma; to ci dwaj z pierwszego, panowie Leroux, urządzili parter dla rodziców ze wsi...

– Przyjechali z nimi dzisiaj wieczorem?

– Może, spałam... Myślę jednak, że nie, bo mam klucz... Nie prosili o niego...

Inspektor otworzył drzwi z drugiej strony korytarza. Parter obejmował tylko dwa pokoje, były puste.

– Niemożliwe! – krzyknął Sholmès. – Widziałem i ją, i jego. Ganimard się zaśmiał:

– Nie wątpię, ale już ich nie ma.

– Chodźmy na piętro! Muszą tam być.

– Pierwsze piętro jest zajęte przez panów Leroux.

– Spytamy ich.

Wbiegli po schodach.

Po drugim dzwonku jakiś zaspany człowiek otworzył drzwi i zdenerwowany spytał:

– Co jest, do diabła? Budzicie ludzi...

Nagle zmieszany umilkł.

– O Boże! Ganimard? Proszę, niech pan wejdzie.

Inspektor wybuchnął śmiechem.

– To ty, Leroux! – zawołał. – Czyżbyś był wspólnikiem Arsène’a Lupina? Twój brat także?

– Edmond, jesteś tam? Inspektor Ganimard jest u nas. Ganimard odwrócił się do Sholmèsa i przedstawił obu braci:

– Victor Leroux, inspektor służby bezpieczeństwa, jeden z naszych najlepszych pracowników; Edmond Leroux, naczelnik biura antropometrycznego.

Rozdział 5. Uwięzienie

Herlock Sholmès się nie poruszył. Czy mógł protestować? Oskarżać tych dwóch ludzi? To było bezsensowne. Nie miał w ręku dowodów i nikt by mu nie uwierzył.

Rozdrażniony, z zaciśniętymi pięściami usiłował nie zdradzić swojej wściekłości i rozczarowania wobec tryumfującego Ganimarda. Skłonił się braciom Leroux i wyszedł.

W sieni podszedł do niewielkich drzwi, które wiodły do piwnicy i podniósł mały czerwony kamień. Był to granat.

Znalazłszy się na ulicy, przeczytał na domu napis:

Architekt Lucien Destange, 1877

Taki sam napis znajdował się na sąsiednim domu.

– Zawsze podwójne wyjście – pomyślał. – Domy o numerach 40 i 42 są połączone. Dlaczego nie pomyślałem o tym wcześniej?

Sholmès zawrócił do budynku i spytał braci Leroux:

– Dwie osoby wyszły tą bramą w czasie mojej nieobecności, prawda?

I wskazał bramę sąsiedniego domu.

– Tak. Mężczyzna i kobieta.

Ujął pod ramię inspektora i cicho powiedział:

– Panie Ganimard, śmiał się pan dziś ze mnie, nie wiem, czy jest pan urażony, czy...

– Nie obraziłem się na pana.

– Całe szczęście. Jestem zdania, że całą tę zabawę należy jak najszybciej zakończyć.

– Ma pan rację.

– Mija już siódmy dzień śledztwa. Za trzy dni koniecznie muszę być w Londynie.

– Ooo!

– Będę tam, ale musi się pan przygotować na noc z wtorku na środę.

– Na wyprawę podobnego rodzaju? – zapytał Ganimard szyderczo.

– Tak.

– Która się skończy?...

– Ujęciem Lupina.

– Tak pan myśli?

– Przysięgam.

Sholmès ukłonił się i odszedł do najbliższego hotelu, by odpocząć. Po kilku godzinach powrócił w to samo miejsce. Wcisnął konsjerżce kilka monet i dowiedział się, że dom, w którym się znajduje, należy do niejakiego pana Harmingeata.

Upewniwszy się, że bracia Leroux wyszli, zszedł do piwnicy drzwiami, w których pobliżu znalazł granat. Niedaleko schodów znalazł drugi o tym samym kształcie.

– Nie myliłem się – pomyślał. – Tu musi być tajne przejście.

Wytrychem otworzył drzwi i zszedł do piwnicy.

Usłyszał lekki szmer. Szybko zamknął drzwi, zgasił świeczkę i ukrył się za stosem pustych skrzyń. Po kilku sekundach spostrzegł, że jedna z nich zaczęła się lekko poruszać. Błysnęło światło. W świetle latarki ukazała się czyjaś postać.

Schylona wpół zbierała coś do pudełka i końcami palców zgarniała kurz z podłogi, zacierając ślady, które pozostawił po sobie Lupin i jego towarzyszka.

Wydając okrzyk, Sholmès rzucił się na nieznajomego. Po chwili ten leżał już na ziemi związany i unieruchomiony.

Anglik pochylił się nad nim.

– Ile chcesz, by powiedzieć, co wiesz?...

Człowiek odpowiedział tak ironicznym uśmiechem, że Sholmès zrozumiał bezcelowość pytania. Przeszukał mu kieszenie; w jednej z nich znalazł pudełko, w którym znajdowało się około dwudziestu granatów.

Na pudełku widniał adres firmy:

Jubiler Leonard ulica de la Paix

Zastanawiał się, co zrobić z pokonanym.

Postanowił go po prostu zostawić. Odsunął skrzynię, zamknął piwnicę i wyszedł z domu. Z poczty uprzedził pana Destange’a, że przyjdzie do niego dopiero jutro. Potem poszedł do jubilera i oddał mu granaty, mówiąc:

– Pewna pani przysłała mnie z tymi kamieniami. Jej kolia spadła na ziemię...

Sholmès dobrze trafił, bowiem jubiler odpowiedział:

– Rzeczywiście. Ta pani telefonowała już do mnie. Niebawem sama tu przyjdzie.

Dopiero o piątej stojący przed domem Sholmès spostrzegł jakąś zawoalowaną kobietę, której wygląd wydał mu się podejrzany. Przez okno widział, jak kładła na kontuarze wspaniały klejnot ozdobiony granatami.

Niebawem owa kobieta wyszła i podążyła ulicami, załatwiając sprawunki, potem przeszła od strony Clichy i zawróciła ulicami, których Anglik nie znał. Przy zapadającym zmierzchu, niedostrzeżony przez, nikogo wszedł do pięciopiętrowej kamienicy o dwóch bramach i dużej liczbie mieszkań. Na drugim piętrze kobieta się zatrzymała i weszła do jednego z nich. W dwie minuty później Anglik usiłował otworzyć drzwi kolejno dobieranymi kluczami, których miał cały pęk. Czwarty z nich pasował.

Poprzez mrok zobaczył dwa zupełnie puste pokoje. Wszystkie drzwi były pootwierane. Jednak gdzieś w głębi mieszkania błysnęło światło lampy i Sholmès, zbliżając się na palcach, spostrzegł przez szybę w drzwiach śledzoną przez siebie kobietę nakładającą na siebie jedwabny szlafrok.

Widział też, jak podeszła do kominka i nacisnęła przycisk elektrycznego dzwonka. Połowa ściany po prawej stronie kominka przesunęła się odsłaniając przejście.

Kobieta wślizgnęła się w otwór i po chwili Sholmès stracił ją z oczu.

Poszedł za nią. Posuwał się po omacku, gdy nagle wpadł na coś miękkiego. Przy światłe zapałki zobaczył, że znajduje się w niewielkim pomieszczeniu, w którym na wieszakach były porozwieszane suknie. W chwilę później zobaczył prześwitujące przez nie światło. Tuż za wieszakami stała kobieta, którą śledził. Była to Clotilde Destange.

Clotilde Destange – morderczyni barona d’Hautreca i złodziejka niebieskiego diamentu! Clotilde Destange – tajemnicza przyjaciółka Arsène’a Lupina! Jasnowłosa Dama!

– Tego się nie domyślałem – szepnął Sholmès. Widział przed sobą część pokoju. Był to elegancki kobiecy buduar. Clotilde siedziała nieruchomo w fotelu z twarzą ukrytą w dłoniach. Sholmès spostrzegł, że płakała. Ciężkie łzy spływały jej po policzkach i kropla do kropli spadały na kolana. Był to smutny widok. Nagle drzwi się otworzyły i do pokoju wszedł Arsène Lupin. Spojrzeli na siebie. Lupin podszedł do niej – przyklęknął i objął ją ramieniem. Milczenie trwało dłuższą chwilę.

– Bardzo chcę, byś była szczęśliwa – szepnął.

– Jestem szczęśliwa.

– Nie, bo płaczesz. Twoje łzy nie dają mi spokoju, Clotilde.

Uśmiechnęła się, był to jednak uśmiech pełen smutku.

– Nie bądź smutna, Clotilde. Nie powinnaś być smutna. Nie masz do tego prawa.

Pokazała mu swoje delikatne ręce i z powagą powiedziała:

– Dopóki te ręce będą moimi rękami, będę smutna, Maximie.

– Dlaczego?

– To one zabiły.

– Cicho! Nie myśl o tym – zawołał Lupin. – Przeszłość umarła. Przeszłość się nie liczy.

I całował jej dłonie, a ona patrzyła na niego z coraz jaśniejszym uśmiechem, jakby każdy pocałunek powoli zacierał straszne wspomnienia.

– Trzeba mnie kochać, Maximie, trzeba, bo żadna kobieta nie będzie cię kochała tak jak ja. Żeby być z tobą, robiłam dla ciebie wszystko nie według twych rozkazów, lecz według twych najskrytszych pragnień. Popełniłam jednak czyny, których nie może znieść moje sumienie. Jeśli jednak znów zajdzie taka potrzeba, zrobię dla ciebie wszystko.

– Clotilde! – powiedział Lupin z goryczą. – Powinienem był na zawsze pozostać dla ciebie Maximem Bermondem, człowiekiem, którego tak bardzo kochałaś i nie dać ci poznać innego człowieka, tego, którym jestem teraz.

Odpowiedziała cicho:

– Kocham też tego drugiego człowieka i nie żałuję niczego.

– Owszem, żałujesz dawnego, pełnego radości życia.

– Nie żałuję niczego, gdy ty tu jesteś – powiedziała namiętnie. – Nie ma winy, nie ma zbrodni, kiedy widzę ciebie. Twoja miłość wszystko zaciera. Ale trzeba mnie kochać!

– Nie dlatego, że trzeba, Clotilde, ale ja cię kocham.

– Jesteś pewien?

– Jestem pewien i siebie, i ciebie. Tylko moje życie jest szybkie i nie zawsze mogę być z tobą.

Clotilde zaniepokoiła się nagle.

– Co się stało? – zapylała.

– To nic poważnego. Jednak...

– Jednak?

– On jest na naszym tropie.

– Sholmès?

– Tak. To on był z Ganimardem w restauracji. To on dziś w nocy postawił dwóch policjantów przed domem na ulicy Chalgrin. Mam na to dowody. Ganimard przeszukał dziś rano dom. Sholmès był z nim. Oprócz tego...

– Tak?

– Jest jeszcze coś, co mnie niepokoi: brakuje jednego z naszych ludzi – Jeanniota.

– To ja posłałam go dziś rano by odszukał granaty, które wypadły z mojej broszki.

– Nie ma wątpliwości. Jest w ręku Sholmèsa.

– To niemożliwe. Granaty zostały odniesione do jubilera na ulicę de la Paix.

– Więc co się stało?

– Och! Maximie! Boję się.

– Nie musisz się niczego obawiać, choć przyznaję, że sytuacja stała się poważna.

– Co więc postanawiasz?

– Największą ostrożność, Clotilde. Od dawna jestem zdecydowany zmienić mieszkanie, przenieść się w miejsce, które znasz. Interwencja Sholmèsa przyśpiesza bieg rzeczy. Jestem przygotowany na wszelkie niespodzianki. Najpóźniej pojutrze zmienię mieszkanie. Wszystkie moje ślady, na które mógłby natrafić Anglik, zostaną zatarte. Odtąd...

– Odtąd?

– Nie będziemy mogli się widywać i nikt nie powinien widywać ciebie, Clotilde. Nie wychodź. Obawiam się o ciebie.

– To niemożliwe, by Sholmès dotarł aż do mnie.

– Z nim wszystko jest możliwe. Wczoraj, gdy zdołałem uniknąć spotkania z twoim ojcem, przyszedłem do biblioteki, by przeszukać szafę, która zawiera jego stare papiery. Czułem niebezpieczeństwo. Wiem, że ono jest wszędzie. Wiem, że Sholmès jest coraz bliżej. To intuicja, która jeszcze nigdy mnie nie zawiodła.

– W takim razie wyjeżdżaj, Maximie, i nie myśl o mnie. Będę na ciebie czekać i wiem, że wrócisz gdy... minie niebezpieczeństwo. Po dłuższej chwili Sholmès usłyszał ich oddalające się kroki. Wyszedł z pokoju innym wejściem i natrafił na schody. W chwili, gdy miał schodzić, doszły go odgłosy rozmowy dobiegające z innego piętra. Skręcił w kolisty korytarz, który doprowadził go do innych schodów. Na samym dole stanął zdumiony widząc meble, których kształty i rozmieszczenie były mu znane. Jakieś drzwi były otwarte. Wszedł do wielkiego owalnego pokoju. Była to biblioteka pana Destange’a.

– Doskonale! – pomyślał. – Pokój Clotilde łączy się z jakimś mieszkaniem w sąsiednim domu, ten zaś ma wyjście nie na plac Malesherbes, ale na ulicę. Cudownie! Już rozumiem jak Clotilde Destange wychodzi na spotkania z ukochanym, uchodząc wciąż za osobę, która nie opuszcza domu. Rozumiem także, w jaki sposób Arsène Lupin pojawił się na galerii; musi tam być połączenie między sąsiednim mieszkaniem a biblioteką. A więc istnieje jeszcze jedno przejście. Muszę koniecznie sprawdzić zawartość szafy, by się dowiedzieć o innych domach i innych przejściach.

Sholmès wszedł na galerię i się ukrył. Trwał tak aż do nocy. Niebawem służący zgasił światło. Godzinę później Anglik włączył latarkę i podszedł do szafy.

Tak jak się spodziewał, zawierała ona stare papiery architekta, rejestry, notatki, księgi rachunkowe.

Rozpoczął ich przeglądanie i po chwili natrafił na to, czego szukał.

Harmingeat, ulica Chalgrin 40. Na teczce odczytał też napis: Patrz akta MB.

– Już wiem – mruknął. – To akta, których szukałem. A więc będę wiedział, gdzie mieszka Lupin.

Jednak dopiero nad ranem znalazł właściwe dokumenty.

Zawierały piętnaście stronic. Jedna była poświęcona panu Harmingeatowi, druga zaś domowi przy ulicy Clapeyron, następne domowi barona d’Hautreca i pałacowi Crozon, jedenaście innych pozostałym domom w Paryżu.

Sholmès przepisał listę wszystkich nazwisk i adresów, następnie wszystko ułożył na swoim miejscu, otworzył okno i wyskoczył na plac, zamykając okiennice.

Znalazłszy się w swoim pokoju w hotelu, zapalił fajkę i snuł rozważania na temat uzyskanych przez siebie informacji.

O ósmej rano wysłał do Ganimarda list:

Będę dziś rano na ulicy Pergolese i pokażę panu osobę, którą musi pan aresztować. Proszę zabrać ze sobą około trzydziestu ludzi.

Potem zamówił taksówkę, szoferowi nakazał podjechać pod dom pana Destange’a i stanąć w pewnej odległości od niego.

– Niech pan zamknie auto – powiedział. – Za półtorej godziny uruchomi pan silnik. Gdy wrócę, pojedziemy na wskazane miejsce.

*     *

*

Destange był już w swojej bibliotece. Pracowali wspólnie, lecz Sholmès cały czas szukał możliwości wejścia do pokoju Clotilde. Wtedy to nieoczekiwanie weszła do biblioteki, przeszła do salonu i rozpoczęła pisanie listu.

Ze swojego miejsca Sholmès mógł ją obserwować; siedziała schylona nad stołem. Po chwili, biorąc jakąś książkę, zwrócił się do pana Destange’a.

– Mam właśnie książkę, o którą prosiła panna Destange.

Wszedł do salonu i stanął przed Clotilde w ten sposób, że jej ojciec nie mógł go widzieć.

– Nazywam się Stickmann, jestem nowym sekretarzem pana Destange’a.

– Ach! – powiedziała, nie przerywając pisania listu. – Ojciec zmienił sekretarza?

– Tak, chciałem z panią porozmawiać.

– Proszę usiąść.

Dopisała kilka słów, zakleiła kopertę, a następnie przez kilka minut rozmawiała przez telefon z modystką. Potem, zwracając się do Sholmèsa, spytała:

– Słucham. Czy nasza rozmowa nie może się odbyć w obecności mojego ojca?

– Nie, chciałbym, aby pan Destange jej nie słyszał.

– Nie lubię takich rozmów.

– Jednak to konieczne.

– Proszę, niech więc pan mówi.

Stojąc, zaczął:

– Wybaczy pani, jeśli się pomylę. Będą to jednak sprawy drugorzędne. Przed pięcioma laty pani ojciec poznał niejakiego Maxime’a Bermonda, który przedstawił mu się jako przedsiębiorca, czy coś w tym rodzaju. W każdym razie pan Destange ze względu na stan zdrowia powierzył panu Bermondowi przeprowadzenie kilku spraw, które przyjął od klientów. Problem jest w tym, że Maxime Bermond naprawdę nazywa się Arsène Lupin.

Clotilde pobladła, lecz spokojnie powiedziała:

– Pan chyba żartuje?

– Muszę to pani oznajmić, zwłaszcza, że wiem, że jest pani... jego wspólniczką.

Clotilde wstała z krzesła i z rosnącym niepokojem odpowiedziała:

– To co pan opowiada nie ma sensu. Proszę stąd natychmiast wyjść.

– Z przyjemnością, ale nie wyjdę sam.

– A kto będzie panu towarzyszył?

– Pani.

– Ja?

– Tak. Z całą pewnością wyjdziemy razem.

Przez otwarte drzwi biblioteki widać było pana Destange’a, jak przeglądał swoje książki.

Clotilde usiadła, wzruszając lekko ramionami. Sholmès wyjął zegarek.

– Jest wpół do jedenastej. Za pięć minut wychodzimy.

– A jeżeli nie?

– Jeżeli nie, wszystko opowiem pani ojcu.

– Co takiego?

– Prawdę. Powiadomię go o podwójnym życiu Maxime’a Bermonda i jego wspólniczki.

– Jakie pan ma dowody?

– Zaprowadzę go na pewną ulicę i pokażę mu przejście, które wykorzystywał Arsène Lupin, by spotykać się z panią, chociażby przedwczorajszej nocy.

– Co dalej?

– Potem zaprowadzę pani ojca do domu pana Detinana i poszukamy przejścia, którym Arsène Lupin uciekł Ganimardowi.

– A potem?

– A potem zawiozę pana Destange’a do pałacu Crozon. Jestem pewien, że znajdziemy kolejne przejście.

– Co dalej?

– Dalej – powiedział Sholmès – zaprowadzę pana Destange’a do domu w alei Henri Martin i poszukamy, jak baron d’Hautrec...

– Proszę nic więcej nie mówić – jęknęła Clotilde z przerażeniem. – Zabraniam panu! Niczego mi pan nie udowodni!

– Oskarżam panią o zabójstwo barona d’Hautreca.

– Nie, to oszczerstwo!

– Pani zabiła barona d’Hautreca, pani chciała mu zabrać niebieski diament.

Załamana Clotilde wyszeptała:

– Niech pan już więcej nic nie mówi. Wiedząc tyle, musi pan przecież wiedzieć, że to nie ja zamordowałam barona.

– Nie powiedziałem, że pani go zamordowała. Baron miewał napady furii, które potrafiła uspokoić tylko siostra Augustine. Wiem to od niej samej. Zapewne podczas jej nieobecności rzucił się na panią, pani zaś, broniąc swego życia, zabiła go. Przerażona tym faktem uciekła pani, po to, by wezwać ludzi Arsène’a Lupina. Razem przenieśliście barona na jego łóżko, uporządkowaliście pokój... Nikt z was nie zabrał jednak diamentu.

– Czy to wszystko, co ma pan zamiar powiedzieć mojemu ojcu?

– Tak, i powiem mu jeszcze, że mam świadków: pannę Gerbois, siostrę Augustine i hrabinę de Crozon.

– Nie ośmieli się pan – powiedziała twardo. – Nazywa się pan Herlock Sholmès?

– Tak.

– Czego pan chce?

– Czego chcę? Rozpocząłem z Arsène’em Lupinem pojedynek, który muszę wygrać. Pani zostanie moją zakładniczką. Z chwilą mojego zwycięstwa będzie pani wolna.

– I to wszystko?

– Tak. Nie jestem policjantem i nie mam prawa, by wymierzać sprawiedliwość.

– Czy pozwoli mi pan zabrać moje rzeczy?

– Oczywiście. Zaczekam na panią na ulicy. Jestem dobrym znajomym niejakiego Jeanniota...

– Więc pan wie!

– Wiem wiele rzeczy. Poza tym bardzo bym prosił, by powiedziała pani ojcu, że wróci pani za kilka dni.

– To niepotrzebne. Wrócę tu szybciej, niż pan myśli.

– Wierzy pani, że on panią uwolni?

Wzruszyła ramionami i zbliżając się do ojca powiedziała:

– Zabieram ci pana Stickmanna. Jedziemy do Biblioteki Narodowej.

– Czy wrócisz na śniadanie?

– Może, ale nie martw się. Muszę z nim wyjść.

– Jeśli pani spróbuje uciekać, wezwę pomocy. Niech pani nie zapomina, że został wydany nakaz aresztowania pewnej jasnowłosej kobiety...

– Przysięgam panu, że nie będę uciekać.

– Wierzę pani. Chodźmy.

Razem wyszli z domu.

Na placu czekało na nich auto. W środku siedział szofer. Sholmès nie mógł jednak dostrzec jego twarzy. Otworzył drzwi, przepuścił Clotilde, sam usiadł obok niej.

Samochód ruszył.

Sholmès zamyślił się:

– Ganimard jest u siebie, zostawię ją u niego. Czy mam mu powiedzieć, kim jest ta kobieta? Nie, on by ją aresztował, a to popsułoby wszystko. Najpóźniej jutro rano wydam mu Lupina wraz z całą szajką.

Zatarł ręce, czując bliski koniec śledztwa i wierząc, że nic i nikt mu już nie przeszkodzi. Zadowolony zawołał:

– Niech mi pani wybaczy, ale cieszę się z mojego zwycięstwa.

– Ma pan do tego prawo.

– Dziękuję pani. Chwileczkę, chyba jedziemy złą drogą. Szofer mnie chyba nie zrozumiał.

Zaskoczony, po kilku sekundach wrzasnął:

– Halo! Kazałem panu jechać w inne miejsce. Czy jest pan głuchy? Proszę natychmiast zawrócić!

Odpowiedziało mu milczenie. Anglik z niepokojem spojrzał na Clotilde. Uśmiechała się lekko.

– Czemu się pani śmieje? To nie zmieni sytuacji.

– Z całą pewnością.

Nagle Sholmès uniósł się z siedzenia i spojrzał bacznie na szofera. Nie był to człowiek, z którym przyjechał pod dom Clotilde. Po chwili był już pewien: nowym kierowcą był Lupin!

– Witam pana, panie Sholmès. Podoba się panu ta przejażdżka?

– Oczywiście – odpowiedział Anglik, gwałtownie wyszarpując z kieszeni rewolwer i kierując go w stronę Clotilde.

– Zatrzymaj samochód, Lupin, albo zastrzelę tę dziewczynę!

– Radzę celować w policzek, jeśli chce pan trafić w skroń! – odpowiedział spokojnie Lupin, nie odwracając głowy.

– Maximie! – zawołała Clotilde. – Jedziesz za szybko. Boję się!

Uśmiechała się ciągle, patrząc na bruk.

– Zatrzymaj się Lupin, zatrzymaj! – ryknął Sholmès. Jednak po chwili schował rewolwer do kieszeni i chwycił za klamkę, jakby chciał wyskoczyć w biegu.

– Niech pan uważa! – krzyknęła Clotilde. – Tuż za nami jedzie auto!

Wyjrzał przez okno. Rzeczywiście, kilkadziesiąt metrów z tyłu jechało czerwone odkryte auto, w którym siedziało czterech ubranych w futra ludzi.

– Nie uda mi się uciec – pomyślał. – Jestem dobrze pilnowany.

Opadł na siedzenie. Poddał się i... czekał. W jakiś sposób Lupin znalazł się na miejscu kierowcy. Musiał być przez kogoś ostrzeżony. Nie przez Clotilde, więc przez kogo?

Przypomniał sobie jej telefoniczną rozmowy z modystką. I naraz zrozumiał. Zanim zaczął mówić, ona odgadła niebezpieczeństwo, znała jego nazwisko i cel, w jakim przybył, i spokojnie, naturalnie, pod osłoną pozorów wezwała Lupina na pomoc.

Oba samochody przejechały przez Sekwanę i kilkaset metrów za miastem zatrzymały się. Wokół nie było nikogo.

– Będzie pan musiał zmienić pojazd, panie Sholmès – powiedział Lupin. – Ten jest zbyt wolny. Proszę także wziąć futro i te dwie bułki. Nie wiadomo, kiedy będzie pan jadł obiad.

Przez chwilę rozmawiał z Clotilde, potem usiadł za kierownicą. Sholmès usiadł obok niego, za nimi siedział już jeden z ludzi Francuza.

Lupin nie przesadzał, mówiąc, że pojadą bardzo szybko. Była to rzeczywiście szalona jazda. Wszędzie mijali drzewa, domy, pola.

Sholmès i Lupin nie zamienili ani słowa. Zostawiali za sobą miasta: Mantes, Vernon, Gaillon, Rouen. A później: Duclair, Caudebec, Lillebonne i Quillebeuf. Ponownie znaleźli się na brzegu Sekwany. Przy nabrzeżu stał przycumowany niewielki jacht. Auto się zatrzymało. W godzinę przejechali około stu kilometrów.

Z jachtu zszedł jakiś człowiek ubrany w marynarski mundur i ukłonił się z szacunkiem.

– Doskonale, kapitanie! – powiedział Lupin. – Otrzymał pan moją depeszę?

– Tak.

– Czy przygotował pan jacht do rejsu?

– Czekam już tylko na rozkazy.

– W takim razie, panie Sholmès...

Anglik czujnie rozejrzał się wokół siebie i spostrzegł stojących w różnej odległości ludzi. Zrozumiał, że zanim by zrobił dwa kroki zostałby złapany, obezwładniony, związany i wsadzony na jacht. Bez oporu wszedł na trap i podążył za Arsène’em Lupinem do kajuty kapitana.

Była obszerna, czysta, błyszcząca od wypolerowanych dębowych boazerii.

Lupin zamknął drzwi i bez żadnych wstępów spytał Sholmèsa:

– Co pan wie naprawdę?

– Wszystko.

– Wszystko? Proszę mówić!

Nie był to już głos człowieka pełnego uprzejmości, lecz głos osoby nawykłej do wydawania rozkazów i wymagającej pełnego posłuszeństwa.

Zmierzyli się wzrokiem.

Lupin zaczął:

– Już wiele razy spotykałem pana na mojej drodze i zawsze miałem przez to kłopoty. Mam tego dosyć. Moje postępowanie zależy tylko i wyłącznie od pańskiej odpowiedzi. Co pan wie?

– Wszystko, powtarzam to raz jeszcze.

Arsène Lupin powstrzymał się, by nie krzyknąć.

– To ja panu powiem, co pan wie. Wie pan, że pod nazwiskiem Maxime’a Bermonda przerobiłem piętnaście domów zbudowanych przez pana Destange’a.

– Tak.

– Z tych piętnastu domów zna pan cztery.

– Tak.

– Wziął pan tę listę dzisiejszej nocy z biblioteki.

– Tak.

– Ponieważ przypuszcza pan, że pomiędzy tymi jedenastoma domami istnieje jeden jedyny, który zachowałem dla siebie, na potrzeby moje i moich przyjaciół. Poza tym wezwał pan na pomoc Ganimarda.

– Nie.

– To znaczy?

– To znaczy, że działam sam i że sam miałem pójść na tę wyprawę.

– A więc, nie mam się czego obawiać, ponieważ pan jest w moich rękach.

– Nie musi się pan niczego obawiać, dopóki jestem w pańskich rękach.

– To znaczy, że planuje pan ucieczkę?

– Tak.

Arsène Lupin podszedł do Anglika i kładąc mu rękę na ramieniu, powiedział:

– Nie mam czasu na żarty. Da mi pan słowo honoru, że nie będzie pan usiłował uciec z tego jachtu aż do chwili, gdy się pan znajdzie w Anglii.

– Przykro mi, ale będę szukał wszelkich możliwych sposobów ucieczki.

– Jest pan uparty, panie Sholmès. Moi ludzie będą musieli pana związać...

– To nie jest przeszkoda.

– ...i wrzucić do wody w odległości dziesięciu mil od brzegu.

– Umiem pływać.

– Doskonale – wybuchnął śmiechem Lupin. – Przepraszam, uniosłem się. Musi pan jednak wiedzieć, że użyję wszelkich środków, by utrudnić panu ucieczkę.

– Nie mam nic przeciwko temu. Ale to panu nic nie da. Zresztą to pański obowiązek.

– Dobrze.

Lupin otworzył drzwi, zawołał kapitana i dwóch marynarzy. Ci schwycili Anglika i przetrząsnąwszy jego kieszenie, związali mu nogi i przymocowali do łóżka kapitana.

– Dosyć! – rozkazał Lupin. – To wszystko przez pański upór, Sholmès. Marynarze wyszli z kajuty. Lupin powiedział do kapitana:

– Zostawi pan przy więźniu jednego z naszych ludzi. Obu będzie pan osobiście i bez przerwy kontrolował. Sholmèsa proszę traktować jak gościa, mimo że jest związany. Która godzina, kapitanie?

– Pięć po drugiej.

Lupin spojrzał na swój zegarek, potem na zegar wiszący na ścianie kajuty.

– Pięć po drugiej? Zgadza się. Ile czasu panu trzeba na dotarcie do Southamptonu?

– Dziewięć godzin.

– Musi pan płynąć jedenaście. Nie może pan przybić do brzegu przez odpłynięciem statku, który wyrusza z Southamptonu o północy i przybywa do Hawru o ósmej rano. Rozumie pan, kapitanie? Powtarzam, nie może pan przybyć do Southamptonu przed pierwszą po północy.

– Zrozumiałem.

– Do jutra.

Kilka minut potem Sholmès usłyszał odjeżdżające auta. W chwilę później jacht wypłynął w morze.

Herlock Sholmès, rozciągnięty na łóżku kapitana, spał.

*     *

*

Następnego dnia, dziesiątego i ostatniego dnia walki, w Echo de France ukazała się notatka:

Wczoraj w południe, w obliczu przegranej z Arsène’em Lupinem Herlock Sholmès opuścił Francję i o godzinie pierwszej w nocy przybył do Southamptonu.

Rozdział 6. Aresztowanie Arsène’a Lupina

Od ósmej rano dwanaście wozów przewozowych niemal zablokowało ulicę Crevaux. Pan Félix Davey opuszczał mieszkanie, które zajmował na czwartym piętrze w domu nr 8. W tym samym czasie pan Dubreuil, który zajmował całe piąte piętro, przewoził na inne miejsce zbiór drogocennych mebli.

Żadna z dwunastu ciężarówek nie była opatrzona znakiem firmy przewozowej – był to szczegół, który zauważono bardzo szybko, ale mówić o nim zaczęto dużo później.

Félix Davey, miody, elegancko ubrany człowiek, z laską, której waga świadczyła o silnych mięśniach jej właściciela, wyszedł właśnie z domu i usiadł na ławeczce stojącej naprzeciwko wejścia. Obok niego usiadła młoda, niepozornie wyglądająca kobieta.

Po dłuższej chwili Félix Davey szepnął do niej, nie odwracając głowy:

– Ganimard?

– Wyszedł o dziewiątej rano.

– Dokąd?

– Do prefektury policji.

– Sam?

– Tak.

– Nie było żadnej depeszy?

– Nie.

– Czy Ganimard ufa pani?

– Zawsze. Pomagam pani Ganimard, a ona mi opowiada wszystko, co robi jej mąż. Dziś rano byłyśmy razem.

– To dobrze. Codziennie o tej samej porze proszę się ze mną kontaktować.

Potem wstał i powrócił na ulicę Crevaux, gdzie zwrócił się do konsjerżki:

– Jeszcze raz rozejrzę się po mieszkaniu, później oddam pani klucze.

Skończył przegląd pokoju który był jednocześnie jego gabinetem. Ze skrytki wyjął ukryty domofon i po nadaniu umownego sygnału szepnął:

– Czy jesteś sam, Dubreuil?

– Tak.

– Zaraz do ciebie przyjdę.

Obrócił jeden z gzymsów marmurowego kominka. Płyta poruszyła się sama, a lustro, które się nad nią znajdowało przesunęło się i odsłoniło otwór, w którym z trudem można było zauważyć niewielkie kamienne schody.

Wszedł na piąte piętro. Dubreuil czekał na niego. Lupin spytał:

– Wszystko w porządku?

– Tak.

– A ludzie?

– Jest ich trzech. Są na warcie.

– Chodźmy do nich.

Przeszli na poddasze. Trzech wartowników stało na wyznaczonych miejscach. Jeden z nich patrzył przez okno.

– Coś nowego?

– Nie.

– Ulica spokojna?

– Całkowicie.

– Jeszcze dziesięć minut i stąd wychodzę. Ty także. W razie najmniejszego podejrzanego ruchu zawiadomisz mnie.

– Trzymam palec na dzwonku alarmowym.

– Dubreuil, powiedziałeś ludziom by nie dotykali alarmu?

– Oczywiście, dopilnowałem wszystkiego.

– To dobrze.

Davey i Dubreuil zeszli z poddasza do mieszkania. Zasunąwszy marmurowy gzyms, Davey powiedział wesoło:

– Chciałbym zobaczyć twarze ludzi, którzy kiedyś odkryją te wszystkie wejścia, przejścia, schody, alarmy, domofony... Co za reklama dla Arsène’a Lupina! Szkoda opuszczać ten dom. Ale nie można dwa razy ukrywać się w tym samym miejscu. Wszystko przez Sholmèsa.

– Przecież nie wrócił.

– Nie miał możliwości.

– A jeśli udałoby mu się jakimś cudem?

– Wrócić, wróci na pewno, ale za późno. Będziemy już daleko.

– A panna Destange?

– Będę ją widział za godzinę.

– U niej?

– O nie. To zresztą nieistotne i nie zawracaj tym sobie głowy. Teraz wrócisz do portu i dopilnujesz załadunku skrzyń.

– Pewny jesteś, że nie jesteśmy śledzeni?

– Przez kogo? Przez Sholmèsa? Jest w Anglii!

Dubreuil wyszedł. Lupin-Davey po raz ostatni obszedł pokoje, sprawdzając, czy niczego nie zapomniał. Spostrzegł leżący na podłodze kawałek kredy. Uśmiechając się do siebie, wielkimi literami napisał na ścianie:

Tu przez pięć lat mieszkał Arsène Lupin, gentleman-włamywacz.

Ten dziecięcy żart sprawił mu radość. Przyglądał się napisowi z satysfakcją. Po chwili mruknął do siebie:

– No cóż! To dla przyszłych pokoleń. Muszę już iść.

Nagle ciszę przeciął ostry dźwięk dzwonka alarmowego.

– Co się siało? Czyżby Ganimard? To niemożliwe!

Spojrzał przez okno. Na ulicy nie było nikogo. W pokoju usłyszał szmer otwieranych drzwi.

– Do diabła! – zaklął. – Dom jest otoczony. Ucieknę przez kominek.

Pchnął silnie gzyms; płyta się jednak nie poruszyła.

W tej samej chwili odniósł wrażenie, że ktoś już jest w mieszkaniu.

Z całą siłą zacisnął palce na mechanizmie otwierającym tajne przejście. Blok marmuru trwał nieporuszony...

– Czyżby coś się popsuło, panie Lupin?

Lupin odwrócił się przerażony.

Przed nim stał Herlock Sholmès. Patrzył na niego, mrugając oczyma. Herlock Sholmès w Paryżu! Herlock Sholmès, którego wczoraj wysłał jak przesyłkę pocztową do Anglii, stał przed nim wolny i tryumfujący.

Tymczasem Sholmès mówił z ironicznym uśmiechem na twarzy:

– Drogi Lupinie! To jedna z ważniejszych chwil w moim życiu. Dlatego zapominam o pewnej nocy, którą spędziłem wraz z Wilsonem w willi barona d’Hautreca. Zapominam również o wycieczce samochodowej, na którą mnie pan zaprosił i o przejażdżce jachtem. Mam pana w ręku. Po tylu staraniach zostałem po królewsku nagrodzony. Nie uważa pan?

– Fakt ucieczki spod opieki moich marynarzy jest tylko drugorzędnym zdarzeniem naszej walki. Ale fakt, że pan mnie odnalazł oznacza, że udał się panu rewanż.

– Z całą pewnością.

– A więc ten dom?...

– Jest otoczony.

– A sąsiednie domy?

– Również.

– Mieszkanie nad nami?

– Zadaje pan zbędne pytania. Wszystkie drogi ucieczki zostały zablokowane. Jest pan teraz moim jeńcem.

– Jeden do jednego – odpowiedział z uśmiechem Lupin. – Muszę przyznać, że cała ta sytuacja zaczyna mnie bawić. Wpadłem w pułapkę, ale już jestem ciekaw, jak się z niej wydostanę.

Podszedł do Anglika:

– A teraz na co pan czeka? W pobliżu musi być Ganimard. Dlaczego jeszcze go tu nie ma?

– Prosiłem, by chwilowo nie wchodził.

– I zgodził się?

– Przyjąłem jego pomoc pod warunkiem, że to ja tutaj dowodzę. Zresztą on myśli, że pan Félix Davey jest tylko wspólnikiem Arsène’a Lupina!

– Chciałbym jednak wiedzieć dlaczego przyszedł pan sam.

– Chciałem porozmawiać z panem w cztery oczy.

Lupin uśmiechnął się ironicznie.

– Panie Sholmès! Żałuję, że nie mogę panu służyć fotelem. W takim razie proszę usiąść na tej rozbitej skrzyni. Jestem pewien, że napiłby się pan piwa. Jakie pan woli, jasne czy ciemne? Proszę, niech pan mówi.

– To zbyteczne, lepiej porozmawiajmy.

– Słucham pana.

– Celem mojego pobytu we Francji nie było aresztowanie pana. Nie miałem jednak innego wyjścia...

– Proszę mówić jaśniej.

– Moim celem było odnalezienie niebieskiego diamentu. Ten, który znaleziono u konsula Bleichena nie jest prawdziwy.

– Ma pan rację. Prawdziwy został mi przysłany przez naszą wspólną znajomą. Kazałem go skopiować, gdyż już wówczas miałem ochotę także na inne kosztowności hrabiny de Crozon, a konsul Bleichen zaczynał już być podejrzany. Aby odsunąć podejrzenia od mojej wspólniczki zadecydowałem, by wsunęła ona fałszywy diament w rzeczy konsula.

– Prawdziwy jest oczywiście u pana?

– Tak.

– Potrzebuję go.

– To niemożliwe.

– Obiecałem go hrabinie de Crozon. Muszę go mieć.

– W jaki sposób chce pan go mieć, skoro jest on w moim posiadaniu?

– Ponieważ pan jest u mnie.

– Myśli pan więc o wymianie?

– Tak.

– Dobrowolnej?

– Kupię go od pana.

Lupin wybuchnął śmiechem.

– Traktuje to pan jak interes.

– Bo to jest interes.

– A co mi pan da w zamian?

– Wolność panny Destange.

– Jej wolność? Nie słyszałem, by była aresztowana!

– Dostarczę Ganimardowi potrzebnych mu informacji. Pozbawiona pańskiej opieki zostanie aresztowana.

Lupin ponownie roześmiał się.

– Drogi panie, ofiarowuje mi pan to, czego pan nie posiada. Panna Destange jest w bezpiecznym miejscu i niczego się nie obawia.

Anglik zawahał się zakłopotany. Potem nagle położył rękę na ramieniu przeciwnika:

– A jeśli panu zaproponuję...

– Moją wolność?

– Nie, ale mogę wyjść z tego pokoju i pomówić z Ganimardem...

– A ja mam się namyślić?

– Tak.

– Jest to propozycja godna rozważenia – powiedział Lupin, odruchowo naciskając gzyms kominka.

Stłumił okrzyk; marmurowy blok drgnął pod jego palcami! Otwierała się możliwość ucieczki. Odrzucił warunki podyktowane przez Anglika.

– Namyśliłem się, panie Sholmès, wolę załatwiać swoje sprawy sam.

– Jednak...

– Nie, nie potrzebuję pańskiej pomocy.

– Kiedy Ganimard pana aresztuje, będzie pan skończony. Już pana nie wypuszczą.

– Kto wie?!

– Niech pan posłucha, to szaleństwo! Wszystkie wyjścia są zablokowane.

– Nie dostanie pan diamentu.

Sholmès wyjął zegarek.

– Jest za dziesięć trzecia. O trzeciej wzywam Ganimarda.

– Nie zmieni pan mojej decyzji, ale możemy jeszcze porozmawiać. Chciałbym się dowiedzieć, w jaki sposób zdobył pan mój adres i nazwisko Félixa Daveya?

Sholmès chętnie zgodził się na to wyjaśnienie, co pochlebiało jego próżności.

– Pański adres? Mam go od jasnowłosej.

– Od Clotilde?

– Tak. Proszę sobie przypomnieć moment, w którym Clotilde dzwoniła do swojej modystki.

– Słucham dalej.

– Otóż zrozumiałem później, że ową modystką był pan. Dziś w nocy na statku przypomniałem sobie ostatnie cyfry pańskiego telefonu... 73. Posiadając listę domów, w których pan przebywał, było już bardzo łatwo odnaleźć pana. Po przybyciu do Paryża miałem na to wiele czasu. Nie pozostawało mi nic innego, jak tylko wezwać Ganimarda.

– Wspaniale! Ale nadal nie wiem, w jaki sposób uciekł pan z jachtu.

– Nie uciekłem z niego.

– Jednak...

– Wydał pan rozkaz kapitanowi, aby przybył do Southamptonu nie wcześniej niż o pierwszej w nocy. Na miejscu byliśmy o północy. Zdążyłem więc na statek do Francji.

– Czyżby kapitan mnie zdradził? To niemożliwe.

– Nie zdradził pana.

– A więc?

– Wszystko przez jego zegarek. Przesunąłem w nim wskazówki o godzinę.

– W jaki sposób?

– Tak jak zwykle. Opowiadałem mu różne historie z mojego życia. Był tak zasłuchany, że niczego nie spostrzegł.

– Świetny pomysł. Ale co zrobił pan z zegarem ściennym?

– Z nim było trudniej, bo miałem związane nogi, ale majtek, który pilnował mnie w czasie nieobecności kapitana, chętnie mi pomógł.

– Zdradził mnie?

– O! Zupełnie nie rozumiał doniosłości swojego czynu! Powiedziałem mu, że za wszelką cenę muszę zdążyć na pierwszy pociąg do Londynu, dał się przekonać.

– Czym?

– Drobnostka, niebieski diament. On zresztą chce go panu oddać.

– Niebieski diament?

– Tak, ten fałszywy, który podrzucił pan konsulowi Bleichenowi, a który hrabina mi powierzyła.

W tym momencie Lupin po raz kolejny wybuchnął śmiechem. Sholmès jednak miał się na baczności. Instynktownie wyczuwał, że dobry humor Francuza ma zamaskować jego przygotowanie do ucieczki.

Lupin powoli zbliżał się do Sholmèsa. Anglik cofnął się o krok i jakby od niechcenia włożył rękę do kamizelki.

– Już trzecia, Lupin. Czekam na pańską odpowiedź. Albo diament...

W tym momencie Lupin rzucił się gwałtownie na niego i uderzył go pięścią w brzuch. Niemal jednocześnie Sholmès wyszarpnął z kieszeni rewolwer i wystrzelił w powietrze. Był to umówiony znak dla Ganimarda.

Lupin po przewróceniu Sholmèsa jednym skokiem znalazł się przy kominku, nacisnął mechanizm otwierający wejście, lecz w tej samej chwili usłyszał:

– Poddaj się, Lupin! Nie masz żadnych szans. Francuz obejrzał się. Za plecami Ganimarda tłoczyło się około dwudziestu gotowych do akcji policjantów.

– Poddaję się – powiedział spokojnie.

Ganimard podszedł do niego i z całą powagą powoli położył rękę na ramieniu przeciwnika i z rozkoszą wymówił upragnione słowa:

– Aresztuję pana, Arsènie Lupinie.

– Działa mi pan na nerwy, Ganimard. Co za grobowa mina, zupełnie jakby przemawiał pan nad moją trumną.

– Aresztuję pana!

– I to tak pana wzrusza? Brawo Ganimard, kiedyś zrobi pan wielką karierę!

Lupinowi założono kajdanki.

Ceremonia odbyła się w sposób nieco uroczysty. Policjanci, mimo wrodzonej brutalności i nienawiści do Lupina, zachowywali się z pewną powściągliwością, jak gdyby zdumieni, że szło im tak łatwo. Tymczasem Lupin napiął mięśnie. Zerwane kajdanki odpadły z jego rąk.

– Musicie założyć co najmniej dwie pary.

Spełniono jego prośbę.

– Doskonale! Ostrożność nie zawadzi!

A potem, licząc tajniaków, spytał:

– Ilu was jest, moi mili? Dwudziestu? Trzydziestu? Niech pan na mnie popatrzy, Ganimard! Przez pana Lupin zgnije w więzieniu! Nie ma pan wyrzutów sumienia?

Nastała cisza. Po kilkunastu sekundach przerwał ją dźwięk telefonu. Słuchawkę podniósł Sholmès.

– Tak... 64873. To ja... Maxime. Właśnie miałem jechać do ciebie. Nie... Nigdzie nie wychodź. Nie ma żadnego niebezpieczeństwa. Jest już w Anglii... Otrzymałem telegram potwierdzający jego przybycie... Niebawem do ciebie przyjadę.

Sholmès odłożył słuchawkę.

– Ganimard, zabieram panu trzech ludzi. Idę aresztować jasnowłosą.

– Pan wie, gdzie ona jest?

– Tak.

– Cudowna zdobycz! Folenfant, weź dwóch ludzi i idź z panem Sholmèsem.

W momencie, gdy Anglik się oddalał, pobladły Lupin krzyknął:

– Sholmès!

Anglik zatrzymał się.

– Słucham?

– Jestem gotowy do układów. Chciałbym porozmawiać z panem na osobności.

Sholmès podszedł do inspektora i poprosił go o zgodę na rozmowę. Potem powrócił do pojmanego.

– Czego pan chce? – zapytał sucho.

– Wolności panny Destange.

– Zna pan cenę?

– Tak.

– I zgadza się pan na nią?

– Zgadzam się na wszystkie warunki.

– Nie chciał pan się na nie zgodzić.

– Chodziło o mnie, panie Sholmès. Teraz chodzi o kobietę, którą kocham. Jest dla mnie wszystkim. Mówił to bardzo naturalnie. Sholmès nieznacznie skłonił głową i powiedział:

– A więc niebieski diament?

– Tak. Proszę wziąć laskę, która stoi przy kominku i odkręcić gałkę. Tam go pan znajdzie.

Po odkręceniu gałki. Sholmès w jej wnętrzu odnalazł diament. To był ten, którego szukał.

– Panna Destange jest wolna, panie Lupin.

– Dziękuję i do widzenia; wiem, że się jeszcze zobaczymy.

– Nie wątpię.

Sholmès podszedł do Ganimarda. Rozmawiali, mocno gestykulując. Wreszcie Anglik przerwał rozmowę i powiedział ostro:

– Żałuję, Ganimard, ale nie zgadzam się z panem i nie będę pana przekonywał. Za godzinę wracam do Anglii.

– Ale ta jasnowłosa kobieta...

– Nie znam jej.

– Przed chwilą...

– Dałem panu Arsène’a Lupina, proszę zabrać jeszcze ten diament i doręczyć hrabinie de Crozon.

– Ale jasnowłosa...

– Niech pan ją sobie sam znajdzie!

Sholmès nałożył czapkę na głowę i wyszedł z pokoju, głośno trzaskając drzwiami.

Po wyjściu Anglika Ganimard przystąpił do przeszukiwania mieszkania. Po kilkunastu minutach Lupin powiedział:

– Prędzej, Ganimard, kiedy pan wreszcie skończy?

– Bardzo się panu śpieszy?

– Tak. Jestem umówiony.

– W więzieniu?

– Nie. W kawiarni.

– O której godzinie?

– O drugiej.

– Już trzecia.

– No cóż, spóźnię się, chociaż bardzo tego nie lubię.

– Zaczekamy jeszcze pięć minut.

– Byle nie więcej.

W tej chwili do pokoju weszli policjanci, którzy przeszukiwali inne części mieszkania. Nie znaleźli niczego. Lupin się roześmiał.

– Nigdy bym was u siebie nie zatrudnił. Zobaczcie, tu jest ukryty domofon. Przez kominek, obok którego stoję, prowadzi tajne przejście. Chwileczkę, Ganimard, niech pan naciśnie ten guzik...

Ganimard usłuchał.

– Nic pan nie słyszy? – spytał Lupin.

– Nic.

– Ja też nie. A jednak uprzedził pan jednego z moich ludzi. Niebawem będzie się o tym można przekonać.

– No! – zawołał Ganimard, kończąc przeszukanie. – Idziemy.

Otworzył drzwi, lecz Lupin nie ruszył się z miejsca.

– Cóż to, stawia pan opór?

– Nie, ale wszystko zależy od tego, dokąd mnie prowadzicie.

– A jak pan myśli. Lupin? Do aresztu!

– W takim razie nigdzie nie pójdę. Nie mam czasu siedzieć w areszcie!

– Czy pan zwariował?

– Czyżbym nie mówił, panie Ganimard, że jestem umówiony?

– Pan naprawdę oszalał!

– Nie. Z całą pewnością jestem umówiony z kobietą. Dobrze wychowany człowiek zawsze stawia się na takie spotkania.

– Słuchaj, Lupin – powiedział protekcjonalnie Ganimard. – Mam już tego dość. Są pewne granice.

– Nigdzie nie pójdę!

– Sam chciałeś.

Ganimard dał znak. Dwaj ludzie silnie ujęli Lupina pod ręce. Ten wbił im w ciało dwie długie igły. Krzyknęli z wściekłością i zaczęli go bić. Dołączyli do nich inni. Nienawiść zaślepiła ich. Po jednym z ciosów w głowę Lupin upadł.

– Jeśli go zabijecie, będziecie wisieć! – krzyknął Ganimard.

Pochylił się nad leżącym, gotów go opatrzyć.

– Bydlaki! Chcieliście go zabić! Lupin, czy wszystko w porządku?

Lupin otworzył oczy i wyszeptał:

– Nie najlepiej ze mną.

– To pańska wina! Po co był ten upór?

Wyszli na schody. Lupin stęknął:

– Oni mi połamali kości... Nie mogę iść... Przyślijcie windę...

– Dobra myśl! – podchwycił Ganimard. – To lepsze niż te wąskie schody.

Winda podjechała natychmiast. Delikatnie umieszczono w niej więźnia. Ganimard stanął obok niego i powiedział do towarzyszących mu policjantów:

– Zejdziecie na dół i będziecie na mnie czekać. Jasne?

Zamknął drzwi windy. Ale zaledwie drzwi się zamknęły inspektor krzyknął. Winda, zamiast na parter, ruszyła w górę.

– Na piąte! Pilnujcie drzwi na piątym! – ryczał inspektor.

Tajniacy biegli po schodach, jakby chcieli dogonić windę. Ale nastąpiło coś, czego nikt się nie spodziewał. Winda przejechała ostatnie piętro i zatrzymała się na poziomie poddasza zarezerwowanego dla służby. Na windę oczekiwało trzech ludzi. Po jej otwarciu dwóch związało Ganimarda, trzeci przejął Lupina.

– A nie mówiłem, Ganimard? To niespodzianka, o której wspominałem wcześniej.

Po chwili zamknięto windę i związanego inspektora wysłano na parter. Odbyło się to tak szybko, że zdążyli go uwolnić jego właśni ludzie pilnujący wciąż parteru.

Bez słowa przebiegli podwórze i wbiegli na kuchenne schody. Był to jedyny sposób dostania się na piętro przeznaczone dla służby.

Wąskim korytarzem, wyważając po drodze drzwi, policjanci z Ganimardem na czele przedostali się do sąsiedniego budynku, który stykał się z tym, w którym aresztowali Lupina. Wpadli do dyżurki konsjerża i Ganimard, pokazując służbową legitymację, zapytał:

– Wyszło stąd kilku ludzi?

– Tak, dwóch służących z czwartego i piątego piętra i dwaj ich przyjaciele.

– Kto mieszka na czwartym i piątym piętrze?

– Panowie Fauyel i ich kuzyni Prevostowie, ale dopiero co się wyprowadzili. Została tylko dwójka służących, którzy właśnie wyszli.

– O Boże! – jęknął Ganimard, opadając bez sił na krzesło. – Miałem ich wszystkich w ręku! Wszyscy uciekli...

*     *

*

Mniej więcej o tej samej porze dwóch mężczyzn weszło na Dworzec Północny i wsiadło do ekspresu jadącego do Calais. Za nimi dźwigał ich walizki bagażowy.

Jeden z nich miał rękę na temblaku. Pierwszym był Herlock Sholmès, drugim Wilson.

– Jak widzisz, Wilsonie, zawsze dotrzymuję danego słowa. Po dziesięciu dniach moje śledztwo zostało zwycięsko zakończone. Niebieski diament został odzyskany.

Bagażowy wszedł do przedziału i położył ich walizki na półce. Sholmès wręczył mu pięćdziesięciocentymową monetę.

– Dziękuję, dobry człowieku. A to dla ciebie.

– Dziękuję, panie Sholmès. Anglik podniósł oczy. Przed nim stał Arsène Lupin!

– Pan?! – wyjąkał w osłupieniu.

– Myśleliście panowie, że się z wami nie pożegnam? Byłaby to nieuprzejmość z mojej strony. W popołudniowej gazecie znajdą panowie szczegóły mojego aresztowania. Do zobaczenia. Gdy zajdzie potrzeba, będę służył panom pomocą. Adieu!

Lupin zeskoczył ze schodków pociągu na peron. Pociąg ruszał...

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.

To jest bezpłatna wersja demonstracyjna ebooka. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji publikacji.